Księga Mormona

Kolejne świadectwo
o Jezusie Chrystusie

Wydane przez
Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich

Salt Lake City, stan Utah, USA

Pierwsze wydanie w języku angielskim opublikowano w Palmyrze
w stanie Nowy Jork w USA w 1830 roku

© 2020 by Intellectual Reserve, Inc. All rights reserved. Source: 5/21

Księga Mormona

Dzieje spisane
ręką Mormona
na płytach
w oparciu o kroniki z płyt Nefiego

Przeto jest to streszczenie kroniki ludu Nefiego oraz Lamanitów. Jest ona napisana do Lamanitów, którzy są resztką z domu Izraela, a także do Żydów i Innych narodów. Została napisana zgodnie z przykazaniem, a także w duchu proroctwa i objawienia. Napisana i zapieczętowana, i ukryta dla Pana, aby nie została zniszczona. Aby została ujawniona darem i mocą Boga w celu jej przetłumaczenia. Zapieczętowana ręką Moroniego i ukryta dla Pana, aby jej ujawnienie nastąpiło we właściwym czasie przez Inne narody. Jej tłumaczenie to dar Boga.

Streszczenie obejmuje także kroniki z Księgi Etera, która jest kroniką ludu Jereda, rozproszonego, gdy Pan pomieszał mowę ludziom budującym wieżę, aby dostać się do nieba. Ma na celu pokazanie resztce z domu Izraela, jak wielkich rzeczy dokonał Pan dla ich ojców i aby poznali przymierza Pana i wiedzieli, że nie są odrzuceni na zawsze. A także, aby przekonać Żydów i Inne narody, że Jezus jest Chrystusem, Wiecznym Bogiem, objawiającym się wszystkim nacjom. I jeśli znajdą się tutaj błędy, są one błędami ludzi; przeto nie potępiajcie tego, co pochodzi od Boga, abyście mogli okazać się bez skazy przed tronem sędziowskim Chrystusa.

Pierwotny przekład z płyt na język angielski:
Józef Smith jun.

Wstęp

Księga Mormona jest tomem pisma świętego podobnym do Biblii. Opisano w niej, jak Bóg postępował z pradawnymi mieszkańcami kontynentów amerykańskich, i zawiera pełnię wiecznej ewangelii.

Księga została spisana przez wielu starożytnych proroków w duchu proroctwa i objawienia. Ich słowa, zapisane na płytach ze złota, zostały przytoczone i streszczone przez proroka-historyka o imieniu Mormon. Kronika podaje dzieje dwóch wielkich cywilizacji. Jedna z nich przybyła z Jerozolimy w roku 600 p.n.e., a później rozdzieliła się na dwa narody: Nefitów i Lamanitów. Druga przybyła znacznie wcześniej, gdy Pan pomieszał mowę ludziom budującym wieżę Babel. Grupa ta to naród Jeredytów. Po kilku tysiącach lat wszyscy ulegli zagładzie, z wyjątkiem Lamanitów, którzy byli wśród przodków Indian.

Kulminacyjnym wydarzeniem opisanym w Księdze Mormona jest osobista posługa Pana Jezusa Chrystusa wśród Nefitów wkrótce po Jego zmartwychwstaniu. Księga Mormona podaje doktryny ewangelii, wyjaśnia plan zbawienia i naucza, co ludzie muszą czynić, aby osiągnąć spokój ducha podczas tego życia i wieczne zbawienie w życiu przyszłym.

Gdy Mormon skończył swój zapis, przekazał zapisy swemu synowi Moroniemu, który, dopisawszy kilka słów od siebie, ukrył płyty we Wzgórzu Kumorah. 21 września 1823 roku ten sam Moroni, będąc wówczas okrytą chwałą i zmartwychwstałą istotą, ukazał się prorokowi Józefowi Smithowi i dał mu instrukcje co do tego pradawnego zapisu i celu jego przetłumaczenia na język angielski.

W odpowiednim czasie płyty zostały przekazane Józefowi Smithowi, który przetłumaczył je darem i mocą Boga. Obecnie owa kronika jest wydana w wielu językach jako nowe i dodatkowe świadectwo, że Jezus Chrystus jest Synem Boga żywego i że wszyscy, którzy przyjdą do Niego i będą przestrzegać praw i obrzędów Jego ewangelii, mogą zostać zbawieni.

O tej kronice Prorok Józef Smith rzekł: „Powiedziałem braciom, że Księga Mormona jest bardziej poprawna niż jakakolwiek inna księga na ziemi, że stanowi kamień zwornikowy naszej religii, i że przybliży do Boga ludzi przestrzegających jej nauk bardziej niż jakakolwiek inna księga”.

Poza Józefem Smithem również jedenastu osobom Pan umożliwił zobaczenie złotych płyt na własne oczy, aby byli szczególnymi świadkami prawdy i boskiego pochodzenia Księgi Mormona. Ich spisane świadectwa są podane tutaj jako „Świadectwo Trzech Świadków” oraz „Świadectwo Ośmiu Świadków”.

Zapraszamy wszystkich ludzi na całym świecie do przeczytania Księgi Mormona i rozważenia w sercu jej przesłania, a następnie do modlitwy do Boga, Wiecznego Ojca, w imię Chrystusa z zapytaniem, czy księga ta jest prawdziwa. Ci, którzy postąpią w ten sposób i zapytają z wiarą, mocą Ducha Świętego otrzymają świadectwo jej prawdziwości i boskiego pochodzenia (zob. Mor. 10:3–5).

Ci, którzy otrzymają to boskie świadectwo od Ducha Świętego, poznają także Jego mocą, że Jezus Chrystus jest Zbawicielem świata, że Józef Smith jest Jego objawicielem i prorokiem w ostatnich dniach oraz że Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich jest królestwem Pana ponownie ustanowionym na ziemi w przygotowaniu na Drugie Przyjście Mesjasza.

Świadectwo Trzech Świadków

Wszystkim narodom, plemionom, językom i ludom, do których dotrze to dzieło, niech będzie wiadome, że przez łaskę Boga Ojca i naszego Pana Jezusa Chrystusa ujrzeliśmy płyty zawierające te kroniki będące historią ludu Nefiego, jak też ich braci Lamanitów oraz ludu Jereda, który przybył ze wspomnianej wcześniej wieży. Wiemy również, że zostały one przetłumaczone darem i mocą Boga, gdyż Jego głos nam to oświadczył; przeto wiemy z całą pewnością, że dzieło to jest prawdziwe. Poświadczamy także, że widzieliśmy wyryte na płytach grawerunki i że zostały nam one pokazane mocą Boga, a nie człowieka. I oświadczamy z całą powagą, że anioł Boży zstąpił z nieba, przynosząc te płyty i rozkładając je przed naszymi oczyma, że zobaczyliśmy je oraz wyryte na nich grawerunki; i wiemy, że dzięki łasce Boga Ojca i naszego Pana, Jezusa Chrystusa, zobaczyliśmy te rzeczy i dajemy świadectwo o ich prawdziwości. I jest to zdumiewające w naszych oczach. Niemniej głos Pana nakazał nam, abyśmy dali temu świadectwo; przeto świadczymy o tym, aby być posłusznymi przykazaniom Boga. I wiemy, że jeśli pozostaniemy wierni w Chrystusie, oczyścimy nasze szaty z krwi wszystkich ludzi i okażemy się bez skazy przed tronem sędziowskim Chrystusa, i będziemy żyć z Nim wiecznie w niebiosach. Chwała niech będzie Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu, który jest jednym Bogiem. Amen.

Oliver Cowdery

David Whitmer

Martin Harris

Świadectwo Ośmiu Świadków

Wszystkim narodom, plemionom, językom i ludom, do których dotrze to dzieło, niech będzie wiadomym, że Józef Smith jun., tłumacz tego dzieła, pokazał nam płyty, o których mowa, a które wyglądały na zrobione ze złota; a ile płyt ów Józef Smith przetłumaczył, tyle dotykaliśmy naszymi rękoma; i widzieliśmy także wyryte na nich grawerunki; wszystko to miało wygląd pradawny i było misternej roboty. I o tym świadczymy z całą powagą, że Józef Smith pokazał nam te płyty, bo widzieliśmy je i trzymaliśmy je w naszych rękach, i wiemy z całą pewnością, że Józef Smith ma płyty, o których mówimy. I składamy nasze podpisy, aby dać światu świadectwo o tym, co widzieliśmy. I nie kłamiemy, czego Bóg jest świadkiem.

Christian Whitmer

Jacob Whitmer

Peter Whitmer jun.

John Whitmer

Hiram Page

Joseph Smith sen.

Hyrum Smith

Samuel H. Smith

Świadectwo Proroka Józefa Smitha

Słowa proroka Józefa Smitha o okolicznościach ujawnienia Księgi Mormona:

„Wieczorem […] dwudziestego pierwszego września [1823 r.] […] oddałem się modlitwie i błagałem Wszechmocnego Boga […].

Kiedy tak prosiłem Boga, ujrzałem światło w swoim pokoju, które nasilało się, aż w pokoju stało się jaśniej niż w południe, i natychmiast przy łóżku pojawiła się postać stojąca w powietrzu, bowiem stopy jej nie dotykały podłogi.

Miała ona na sobie luźną szatę najwspanialszej bieli. Biel ta przewyższała wszystko, co kiedykolwiek widziałem na świecie; nie wyobrażałem sobie także, aby jakaś ziemska rzecz mogła być tak niezmiernie biała i pełna blasku. Dłonie jej były odkryte, jako też ramiona nieco powyżej nadgarstka; stopy miała bose, jako i nogi powyżej kostek. Głowa i szyja były takoż odsłonięte. Widziałem, że miała na sobie tylko tę szatę, która się rozchylała, tak że widziałem jej tors.

Nie tylko szata postaci była niezmiernie biała, lecz cała jaśniała chwałą nie do opisania, a oblicze jawiło się, zaprawdę, niczym błyskawica. W pokoju było niezmiernie jasno, jednak nie tak jasno jak bezpośrednio wokół postaci. Kiedy po raz pierwszy spojrzałem na nią, przestraszyłem się, lecz wkrótce strach mnie opuścił.

Nazwała mnie po imieniu i rzekła, że jest posłańcem przysłanym do mnie sprzed obecności Boga, a zwie się Moroni; że Bóg wyznaczył mi pracę do wykonania, a imię moje pozostanie na dobre i złe pośród wszystkich narodów, plemion i języków, i że będzie się o mnie mówić i dobrze, i źle pośród wszystkich ludów.

Powiedział, że złożono księgę napisaną na złotych płytach, która opisuje dawnych mieszkańców tego kontynentu oraz ich pochodzenie. Powiedział także, że zawiera ona pełnię wiecznej ewangelii, tak jak została przekazana tym pradawnym mieszkańcom przez Zbawiciela.

A także, że są dwa kamienie w srebrnych łukach — i te dwa kamienie umocowane w napierśniku tworzą tak zwane urim i tummim — które ukryto razem z płytami; ci, którzy posiadali je i korzystali z nich w czasach starożytnych, to tak zwani ‘widzący’, i Bóg przygotował je w celu przetłumaczenia księgi […].

Ponownie powiedział mi, że gdy wydobędę płyty, o których mówił — bowiem czas ich uzyskania jeszcze się nie wypełnił — nie wolno mi ich będzie nikomu pokazać, podobnie jak napierśnika z urim i tummim, poza tymi, którzy mi zostaną poleceni, a jeśli nie posłucham, zostanę zgładzony. Kiedy tak rozmawiał ze mną o płytach, umysł mój otwarł się na wizję i zobaczyłem miejsce, w którym złożono płyty, i to tak jasno i wyraźnie, że rozpoznałem je, kiedy później się tam znalazłem.

Po rozmowie światło w pokoju zaczęło się zaraz zbierać wokół postaci, która ze mną rozmawiała, i tak się działo, aż pokój ponownie pogrążył się w ciemności z wyjątkiem przestrzeni wokół niej; nagle ujrzałem jak gdyby korytarz otwierający się prosto do nieba, którym on wstąpił, aż całkiem zniknął, a pokój stał się taki, jak przed pojawieniem się niebiańskiego światła.

Leżałem, dumając o nadzwyczajności sceny i wielce dziwiąc się temu, co przekazał mi ten niezwykły posłaniec, i byłem pogrążony w medytacjach, kiedy ujrzałem nagle, że pokój ponownie się rozjaśnia i w jednej chwili ten sam niebiański posłaniec ponownie pojawił się przy mym łóżku.

Zaczął, i ponownie opisał te same rzeczy, co podczas pierwszej wizyty, bez najmniejszej zmiany; skończywszy, objaśnił mi, że na świat spadną wielkie sądy pod postacią wielkiego spustoszenia głodem, mieczem i zarazą; i że ten srogi sąd przyjdzie na świat w tym pokoleniu. Powiedziawszy to, ponownie wzniósł się w górę, jak uczynił poprzednio.

Tymczasem wrażenia tak głęboko utkwiły mi w umyśle, że sen całkiem uleciał z moich oczu, i leżałem obezwładniony zdumieniem nad tym, co zobaczyłem i usłyszałem. Lecz jakież było moje zaskoczenie, gdy jeszcze raz ujrzałem tego samego posłańca przy moim łóżku i usłyszałem, jak ponownie powtarza mi te same rzeczy, co poprzednio; a dał ostrzeżenie dla mnie, mówiąc, że Szatan będzie próbował mnie kusić (wskutek ubóstwa rodziny mego ojca), abym zatrzymał płyty i wzbogacił się na nich. Zakazał mi tego, mówiąc, że nie mogę się kierować żadnym innym celem, wydobywając płyty, poza wychwalaniem Boga, i że nie mogę działać dla żadnego innego motywu, jak budowa Jego królestwa, w przeciwnym bowiem razie nie będę mógł ich wydobyć.

Po tej trzeciej wizycie ponownie wstąpił do nieba, jak poprzednio, i znowu zostałem sam, aby rozmyślać nad dziwnością tego, czego właśnie doświadczyłem; gdy prawie natychmiast po uniesieniu się niebiańskiego posłańca po raz trzeci zapiał kur i ujrzałem, że wstaje dzień, doszedłem do wniosku, że nasze rozmowy musiały trwać całą noc.

Wkrótce potem wstałem z łóżka i, jak zwykle, zabrałem się do niezbędnych prac dnia codziennego; kiedy jednak starałem się pracować jak zawsze, okazało się, że siły tak bardzo mnie opuściły, że zupełnie nic nie mogłem zrobić. Pracujący wraz ze mną ojciec dostrzegł, że coś jest ze mną nie w porządku i powiedział, abym poszedł do domu. Ruszyłem z zamiarem udania się do domu, ale kiedy chciałem przejść przez płot na polu, gdzie pracowaliśmy, siły całkiem mnie zawiodły i upadłem bezradnie na ziemię, pozostając przez jakiś czas całkiem nieprzytomny.

Pierwszą rzeczą, jaką pamiętam, był głos mówiący do mnie i nazywający mnie po imieniu. Podniosłem wzrok i dostrzegłem tego samego posłańca stojącego nad moją głową, otoczonego światłem jak poprzednio. Znowu opowiedział mi wszystko, co opisał ubiegłej nocy, i nakazał mi pójść do mego ojca i powiedzieć mu o wizji i przykazaniach, które otrzymałem.

Posłuchałem, a wróciwszy do ojca na pole, opisałem mu całą sprawę. Odpowiedział mi, że pochodzi to od Boga, i nakazał mi pójść i czynić, jak przykazał posłaniec. Opuściłem pole i udałem się na miejsce, gdzie według posłańca złożono płyty, a dzięki wyrazistości wizji, jakiej doznałem, rozpoznałem je natychmiast, gdy tam przybyłem.

W pobliżu wioski Manchester w hrabstwie Ontario stanu Nowy Jork wznosi się pokaźne wzgórze przewyższające wysokością wszystkie inne w okolicy. Płyty złożone w kamiennej skrzyni leżały po zachodniej stronie wzgórza, niedaleko od szczytu, pod dużym głazem. Kamień był gruby, miał zaokrąglone wzniesienie na środku na górze i był cieńszy przy krawędziach, tak że widać było część środkową, natomiast wszystkie krawędzie pokrywała ziemia.

Odgarnąwszy ziemię, poszukałem drąga, który wsunąłem pod krawędź głazu, i uniosłem go prawie bez wysiłku. Zajrzałem do środka i rzeczywiście ujrzałem płyty, urim i tummim oraz napierśnik, tak jak oświadczył posłaniec. Skrzynię, w której leżały, tworzyły kamienie zespolone czymś w rodzaju cementu. Na dnie skrzyni leżały w poprzek dwa kamienie, na nich płyty, a z nimi inne przedmioty.

Spróbowałem je wyjąć, lecz posłaniec zakazał mi tego, ponownie mówiąc, że nie nadszedł jeszcze czas ich wyjęcia, a nadejdzie dopiero za cztery lata od tego momentu; powiedział mi jednak, że mam przyjść w to miejsce dokładnie za rok, a on spotka się tu ze mną, i że mam tu przychodzić, aż nadejdzie czas uzyskania płyt.

Zgodnie z przykazaniem udawałem się tam pod koniec każdego roku, i każdorazowo był tam ten sam posłaniec, i przy każdej rozmowie otrzymywałem od niego pouczenia i wiedzę o zamierzeniach Pana oraz jak prowadzone będzie Jego królestwo w ostatnich dniach […].

W końcu nadszedł czas uzyskania płyt, urim i tummim oraz napierśnika. Dwudziestego drugiego września tysiąc osiemset dwudziestego siódmego roku, jak zwykle po upływie roku, udałem się na miejsce, gdzie leżały złożone, a ten sam niebiański posłaniec przekazał mi je, nakładając na mnie odpowiedzialność za nie, iż zostanę odcięty, gdybym wyzbył się ich lekkomyślnie lub wskutek jakiegokolwiek niedbalstwa z mojej strony; ale jeżeli dołożę wszelkich starań, aby je zachować, dopóki posłaniec nie wróci po nie, będą bezpieczne.

Wkrótce przekonałem się, dlaczego otrzymałem tak surowe nakazy zabezpieczenia ich i dlaczego posłaniec powiedział, że kiedy wykonam wszystko, czego ode mnie żądano, wróci po nie. Albowiem ledwo się rozeszło, że je mam, poczyniono niesłychane starania, aby mi je odebrać. W tym celu uciekano się do każdego podstępu, jaki można było wymyślić. Prześladowania stały się bardziej zaciekłe i ostre niż przedtem, a całe tłumy stale były w pogotowiu, aby — o ile to możliwe — odebrać mi je. Jednakże dzięki mądrości Boga pozostały bezpieczne w moich rękach do czasu, aż ukończyłem przy ich pomocy to, czego ode mnie wymagano. Kiedy zgodnie z umową posłaniec wrócił po nie, przekazałem mu je i ma on je w swojej pieczy do dnia dzisiejszego, czyli drugiego maja tysiąc osiemset trzydziestego ósmego roku”.

Obszerniejszy zapis znajduje się w części Józef Smith — Historia w księdze Perła Wielkiej Wartości.

Te starożytne kroniki wydobyte z ziemi są niczym głos ludu mówiącego z prochu, i zostały przetłumaczone na współczesną mowę dzięki darowi i mocy Boga, co zostało potwierdzone przez Boskie objawienia, i zostały po raz pierwszy opublikowane dla świata w języku angielskim w roku 1830 jako: The Book of Mormon.

Krótkie wprowadzenie do Księgi Mormona

Księga Mormona jest świętą kroniką dziejów ludów starożytnej Ameryki, która została wyryta na metalowych płytach. Stanowi ona źródło zebranych zapisów, które zawierają:

Płyty Nefiego, które składały się z małych płyt i dużych płyt. Pierwsze były poświęcone przede wszystkim sprawom duchowym oraz posłudze i naukom proroków, podczas gdy drugie odnosiły się głównie do świeckiej historii wspomnianych ludów (Ⅰ Nefi 9:2–4). Jakkolwiek od czasów Mosjasza duże płyty traktowały także o ważnych sprawach duchowych.

Płyty Mormona, zawierające streszczenie kronik z dużych płyt Nefiego, dokonane przez Mormona, wraz z wieloma jego objaśnieniami. Płyty te zawierają również spisany przez Mormona dalszy ciąg historii, a także to, co dopisał Moroni, jego syn.

Płyty Etera, zawierające historię Jeredytów. Kronika ta została streszczona przez Moroniego, który, po dodaniu własnych objaśnień, włączył tę kronikę do ogólnego zbioru pod tytułem Księga Etera.

Płyty z mosiądzu, przywiezione przez rodzinę Lehiego z Jerozolimy w roku 600 p.n.e. Zawierały one pięć ksiąg Mojżesza […], a także kroniki Żydów od początku […] do czasu rozpoczęcia panowania przez Sedekiasza, króla Judy, a także proroctwa świętych proroków (Ⅰ Nefi 5:11–13). W Księdze Mormona przytoczono wiele wyjątków z tych płyt podających słowa Izajasza oraz innych biblijnych i niebiblijnych proroków.

Księga Mormona dzieli się na piętnaście zasadniczych części nazwanych, z jednym wyjątkiem, księgami. Są one przeważnie oznaczone imieniem ich głównego autora. Pierwszy jej człon (pierwszych sześć ksiąg do Ks. Omniego) to tłumaczenie z małych płyt Nefiego. Pomiędzy księgami Omniego a Mosjasza znajdują się dodatkowo Słowa Mormona. Łączą one kroniki wyryte na małych płytach Nefiego ze streszczeniem kronik z dużych płyt dokonanym przez Mormona.

Główny człon, od Ks. Mosjasza do Ks. Mormona, rozdziału 7., to tłumaczenie streszczenia dużych płyt Nefiego dokonanego przez Mormona. Ostatni człon, od Ks. Mormona, rozdział 8., do końca, został wyryty na płytach przez syna Mormona, Moroniego, który najpierw ukończył kronikę życia swego ojca, następnie dokonał streszczenia kroniki Jeredytów (nazwanego Ks. Etera), a później dodał część znaną jako Ks. Moroniego.

W roku 421 n.e. lub niedługo potem Moroni, ostatni z proroków-historyków Nefitów, zapieczętował te święte kroniki i ukrył je dla celów Pana, aby zostały ujawnione w dniach ostatnich, jak to Bóg przepowiedział przez Swych starożytnych proroków. W roku 1823 ten sam Moroni, wówczas już zmartwychwstała istota, ukazał się Józefowi Smithowi, a następnie przekazał mu te płyty.

O tym wydaniu: Oryginalna strona tytułowa, bezpośrednio poprzedzająca spis treści, została odtworzona z płyt, i jest częścią świętego tekstu. Wstępy, które nie są wyróżnione kursywą, jak w Ⅰ Ks. Nefiego oraz te poprzedzające 9. rozdział Ks. Mosjasza, stanowią także część świętego tekstu. Wstępy wyróżnione kursywą, takie jak na przykład we wprowadzeniach do rozdziałów, nie stanowią oryginalnego tekstu, ale pełnią funkcję pomocniczą podczas studiowania, ułatwiając czytanie.

W tekście poprzednich wydań Księgi Mormona w języku angielskim zostały zachowane pewne drobne błędy. Niniejsze wydanie zawiera poprawki, które czynią ten tekst zgodny z manuskryptami zredagowanymi przed publikacją oraz pierwszymi wydaniami, które zredagował Prorok Józef Smith.

Ilustracje

Pan Jezus Chrystus

Heinrich Hofmann

Prorok Józef Smith

Alvin Gittins

Zob. „Świadectwo Proroka Józefa Smitha”, str. ⅩⅠ–ⅩⅣ

Lehi znajduje Liahonę

Arnold Friberg

Zob. Ⅰ Nefi 16, str. 38–41

Lehi i jego lud przybywają do ziemi obiecanej

Arnold Friberg

Zob. Ⅰ Nefi 18, str. 47–49

Alma chrzci w wodach Mormon

Arnold Friberg

Zob. Mos. 18, str. 209–212

Lamanita Samuel prorokuje

Arnold Friberg

Zob. Hel. 16, str. 476–478

Jezus Chrystus odwiedza kontynenty amerykańskie

John Scott

Zob. Ⅲ Nefi 11, str. 502–506

Moroni zakopuje kronikę Nefitów

Tom Lovell

Zob. Morm. 8, str. 564–568

Pierwsza Księga Nefiego

Jego panowanie i posługa

Dzieje Lehiego, jego żony Sarii i jego czterech synów, nazwanych (poczynając od najstarszego) Laman, Lemuel, Sam i Nefi. Pan ostrzega Lehiego, aby opuścił ziemię jerozolimską, gdyż Lehi prorokował ludziom o ich niegodziwości, i nastają oni na jego życie. Lehi wędruje z rodziną przez trzy dni w głąb pustkowia. Nefi zabiera swych braci i powraca do ziemi jerozolimskiej po kroniki Żydów. Opis ich cierpień. Biorą za żony córki Ismaela. Zabierają swe rodziny i uchodzą w głąb pustkowia. Ich cierpienia i udręki na pustkowiu. Przebieg ich wędrówek. Dochodzą do wielkich wód. Bracia Nefiego powstają przeciwko niemu. Nefi krzyżuje ich plany, i buduje statek. Nadają miejscu nazwę Obfitość. Przemierzają wielkie wody do ziemi obiecanej i dalej. Jest to zgodne z relacją Nefiego; innymi słowy ja, Nefi, sam to napisałem.

Rozdział 1

Nefi rozpoczyna kronikę swego ludu. Lehi widzi słup ognia w wizji, i czyta księgę proroctwa. Sławi Boga, przepowiada przyjście Mesjasza i prorokuje o zagładzie Jerozolimy. Jest prześladowany przez Żydów. Około 600 r. p.n.e.

1. Ja, aNefi, wywodząc się z bdobrych crodziców, byłem dnauczany nieco z całej wiedzy mojego ojca, i jako że widziałem wiele eudręk w dniach mego życia, Pan miał we mnie wielkie upodobanie przez wszystkie moje dni; zaiste, otrzymałem wielką wiedzę o dobroci Boga i Jego ftajemnicach. Dokonuję więc gzapisu dziejów swego życia.

2. Zaiste, dokonuję zapisu w ajęzyku mego ojca, na który składają się nauka Żydów i język Egipcjan.

3. I wiem, że zapis, którego dokonuję, jest aprawdą, i dokonuję go swą własną ręką, i dokonuję go według swej wiedzy.

4. Stało się bowiem na początku apierwszego roku panowania bSedekiasza, króla Judy (mój ojciec, Lehi, mieszkał w cJerozolimie przez wszystkie swoje dni); i tego roku, pojawiło się tam wielu dproroków prorokujących ludziom, że muszą odpokutować albo wielkie miasto eJerozolima będzie musiało ulec zagładzie.

5. Dlatego stało się, że kiedy mój ojciec, aLehi, wyruszył, modlił się do Pana z całego bserca za swój lud.

6. I stało się, że gdy modlił się do Pana, pojawił się asłup ognia i zatrzymał na skale przed nim; i Lehi zobaczył i usłyszał wiele, a przez to, co zobaczył i usłyszał, drżał i trząsł się niezmiernie.

7. I stało się, że gdy powrócił do swego domu w Jerozolimie, rzucił się na swe łoże, będąc aprzejęty Duchem i tym, co zobaczył.

8. I będąc tak przejęty Duchem, został poniesiony w awizji, że ujrzał same bniebiosa otwarte, i sądził, że zobaczył Boga siedzącego na tronie, otoczonego przez niezliczone zastępy aniołów śpiewających i sławiących Swego Boga.

9. I stało się, że zobaczył Jednego zstępującego z nieba, i zobaczył, że Jego ablask był ponad blask słońca w południe.

10. I zobaczył także adwunastu innych, którzy za Nim podążali, a ich blask przewyższał blask gwiazd na firmamencie.

11. I zstąpili oni, i poszli w świat. I ten, który był pierwszy, przyszedł i stanął przed moim ojcem, i dał mu aksięgę, nakazując mu, że ma czytać.

12. I stało się, że gdy czytał, został przepełniony aDuchem Pana.

13. I czytał te słowa: Biada, biada ci, Jerozolimo, bowiem widziałem twe awystępki! I mój ojciec przeczytał wiele na temat bJerozolimy — że ulegnie zagładzie wraz z jej mieszkańcami, wielu zginie od miecza, a wielu zostanie cwziętych do niewoli do Babilonu.

14. I stało się, że gdy mój ojciec przeczytał i zobaczył dużo wielkich i zdumiewających rzeczy, zawołał do Pana o wielu rzeczach następująco: Wielkie i zdumiewające są Twe dzieła, O Panie Boże Wszechmocny! Twój tron jest wysoko w niebiosach, a swą potęgę, dobroć i miłosierdzie roztaczasz nad wszystkimi mieszkańcami ziemi; i ponieważ jesteś miłosierny, nie pozwolisz, aby ci, którzy aprzychodzą do Ciebie, zginęli!

15. I w ten sposób mówił mój ojciec, sławiąc Swego Boga, gdyż jego dusza radowała się i całe jego serce było przepełnione z powodu tego, co zobaczył, zaiste, tym, co mu Pan pokazał.

16. I ja, Nefi, nie przytoczę w pełni tego, co zapisał mój ojciec, gdyż pisał on o wielu rzeczach, które zobaczył w wizjach i snach, a także spisał wiele z tego, o czym aprorokował, i mówił swoim dzieciom, czego nie przytoczę w pełni.

17. Natomiast podam, czego ja dokonałem za moich dni. Oto podaję astreszczenie bkroniki mego ojca na płytach, które wykonałem własnymi rękami; dlatego, kiedy podam streszczoną kronikę mego ojca, wtedy dokonam zapisu o swoim własnym życiu.

18. Pragnę bowiem, abyście wiedzieli, że gdy Pan pokazał tyle zdumiewających rzeczy mojemu ojcu, Lehiemu, zaiste, na temat azagłady Jerozolimy, poszedł on między ludzi i zaczął bprorokować, i głosić im rzeczy, które zarówno widział, jak i słyszał.

19. I stało się, że Żydzi aszydzili z niego ze względu na to, co o nich świadczył, gdyż prawdziwie świadczył o ich niegodziwości i występkach, a także świadczył, że rzeczy, które widział i słyszał, i o których przeczytał w księdze, wskazywały wyraźnie na przyjście bMesjasza, a także na zbawienie świata.

20. I gdy Żydzi to usłyszeli, rozgniewali się na niego, tak jak na dawnych proroków, których awypędzali, kamienowali i zabijali; jemu także chcieli odebrać życie. Ale ja, Nefi, wykażę wam, że troskliwe bmiłosierdzie Pana roztacza się nad wszystkimi, których wybrał ze względu na ich wiarę, że czyni ich silnymi, a nawet posiadającymi moc do wyratowania się.

◀

1a

PPŚ Nefi, syn Lehiego.

◀

b

Przyp. 22:1.

◀

c

DiP 68:25, 28. PPŚ Rodzice.

◀

d

Enos 1:1; Mos. 1:2–3. PPŚ Nauczać, nauczyciel.

◀

e

PPŚ Przeciwności.

◀

f

PPŚ Tajemnice Boga.

◀

g

PPŚ Pisma święte.

◀

2a

Mos. 1:2–4; Morm. 9:32–33.

◀

3a

Ⅰ Nefi 14:30; Mos. 1:6; Eter 5:1–3; DiP 17:6.

◀

4a

598 r. p.n.e.; zob. Chronologia w Aneksie.

◀

b

Ⅱ Kron. 36:10; Jer. 52:3–5; Omni 1:15.

◀

c

Ⅰ Kron. 9:3.

◀

d

Ⅱ Król. 17:13–15; Ⅱ Kron. 36:15–16; Jer. 7:25–26. PPŚ Prorok.

◀

e

Jer. 26:18; Ⅱ Nefi 1:4; Hel. 8:20.

◀

5a

PPŚ Lehi, ojciec Nefiego.

◀

b

Jak. 5:16.

◀

6a

Ⅱ Mojż. 13:21; Hel. 5:24, 43; DiP 29:12; J.S. — Hist. 1:16.

◀

7a

Dan. 10:8; Ⅰ Nefi 17:47; Mojż. 1:9–10; J.S. — Hist. 1:20.

◀

8a

Ⅰ Nefi 5:4. PPŚ Wizja.

◀

b

Ez. 1:1; Dz. 7:55–56; Ⅰ Nefi 11:14; Hel. 5:45–49; DiP 137:1.

◀

9a

J.S. — Hist. 1:16–17.

◀

10a

PPŚ Apostoł.

◀

11a

Ez. 2:9.

◀

12a

DiP 6:15.

◀

13a

Ⅱ Król. 24:18–20; Ⅱ Kron. 36:14.

◀

b

Ⅱ Król. 23:27; 24:2; Jer. 13:13–14; Ⅱ Nefi 1:4.

◀

c

Ⅱ Król. 20:17–18; Ⅱ Nefi 25:10; Omni 1:15.

◀

14a

Alma 5:33–36; Ⅲ Nefi 9:14.

◀

16a

Ⅰ Nefi 7:1.

◀

17a

Ⅰ Nefi 9:2–5.

◀

b

Ⅰ Nefi 6:1–3; 19:1–6; Ⅱ Nefi 5:29–33; DiP 10:38–46.

◀

18a

Ⅱ Nefi 25:9–10; DiP 5:20.

◀

b

PPŚ Proroctwo, prorokować.

◀

19a

Ⅱ Kron. 36:15–16; Jer. 25:4; Ⅰ Nefi 2:13; 7:14.

◀

b

PPŚ Mesjasz.

◀

20a

Hel. 13:24–26.

◀

b

Alma 34:38; DiP 46:15. PPŚ Miłosierny, miłosierdzie.

Rozdział 2

Lehi zabiera swą rodzinę na pustkowie w pobliże Morza Czerwonego. Zostawiają swoje mienie. Lehi składa ofiarę Panu i naucza swych synów, aby przestrzegali przykazań. Laman i Lemuel szemrzą przeciw ojcu. Nefi jest posłuszny i modli się z wiarą; Pan przemawia do niego, i zostaje on wybrany, by panować nad swymi braćmi. Około 600 r. p.n.e.

1. I stało się, że Pan przemówił do mojego ojca we śnie i powiedział mu: Błogosławiony jesteś Lehi za to, co uczyniłeś; a ponieważ byłeś wierny, i głosiłeś temu ludowi to, co ci nakazałem, oto chcą aodebrać ci życie.

2. I stało się, że Pan anakazał mojemu ojcu we bśnie, że powinien czabrać swoją rodzinę i ujść na pustkowie.

3. I stało się, że był on aposłuszny słowu Pana, dlatego uczynił, jak mu Pan nakazał.

4. I stało się, że uszedł na pustkowie. I pozostawił swój dom i ziemię swego dziedzictwa, i swe złoto, i swe srebro oraz swe drogocenne rzeczy, i nie zabrał ze sobą niczego z wyjątkiem rodziny, i zapasów, i namiotów; i auszedł na pustkowie.

5. I gdy doszedł kresami w pobliże wybrzeża aMorza Czerwonego, i podróżował po pustkowiu kresami bliżej Morza Czerwonego, i podróżował po pustkowiu ze swoją rodziną, która składała się z mojej matki, Sarii, i moich starszych braci, którymi byli: bLaman, Lemuel i Sam.

6. I stało się, że po trzech dniach podróży przez pustkowie rozbił swój namiot w adolinie, nad brzegiem rzeki wody.

7. I stało się, że zbudował aołtarz z bkamieni, i złożył ofiarę Panu, i złożył cpodziękowania Panu, naszemu Bogu.

8. I stało się, że nadał rzece nazwę Laman, i wpadała ona do Morza Czerwonego, a dolina była na skraju, w pobliżu jej ujścia.

9. I gdy mój ojciec ujrzał, jak wody rzeki wpływają do wód Morza Czerwonego, przemówił do Lamana tymi słowy: Obyś był jak ta rzeka, stale dążący do źródła wszelkiej prawości!

10. I przemówił także do Lemuela: Obyś był jak ta dolina, mocny, niewzruszony i niezłomny w przestrzeganiu przykazań Pana!

11. Powiedział to ze względu na hardość Lamana i Lemuela; bowiem aszemrali przeciwko swemu bojcu w wielu sprawach, ponieważ był on cwizjonerem i wyprowadził ich z ziemi jerozolimskiej, że pozostawili ziemię swego dziedzictwa, i swe złoto, i swe srebro oraz swoje drogocenne rzeczy, by zginęli na pustkowiu. I mówili, że uczynił to z powodu niedorzecznych wyobrażeń swego serca.

12. I w ten sposób Laman i Lemuel, będąc najstarszymi, szemrali przeciwko swemu ojcu. I szemrali, gdyż anie wiedzieli, jak postępuje Bóg, który ich stworzył.

13. Ani nie wierzyli, że Jerozolima, to wielkie miasto, może ulec azagładzie zgodnie ze słowami proroków. I byli podobni Żydom w Jerozolimie, którzy chcieli odebrać życie memu ojcu.

14. I stało się, że mój ojciec przemówił do nich z amocą w dolinie Lemuel, będąc przepełniony Duchem, aż w ciele bzadrżeli przed nim. I zawstydził ich tak, że nie odważyli się mówić przeciwko niemu, przeto czynili, jak im nakazał.

15. I mój ojciec mieszkał w namiocie.

16. I stało się, że ja, Nefi, będąc bardzo młody, choć dużej postury, miałem wielkie pragnienie poznania atajemnic Boga, więc wołałem do Pana, i oto bnawiedził mnie On, i czmiękczył moje serce, że duwierzyłem we wszystkie słowa wypowiedziane przez mojego eojca, dlatego nie buntowałem się przeciwko niemu jak moi bracia.

17. I przemówiłem do Sama, zaznajamiając go z tym, co mi Pan objawił przez Swego Świętego Ducha. I stało się, że dał on wiarę moim słowom.

18. Ale oto Laman i Lemuel nie zważali na moje słowa; i abolejąc nad zatwardziałością ich serc, wołałem do Pana, modląc się za nich.

19. I stało się, że Pan przemówił do mnie tymi słowy: Błogosławiony jesteś, Nefi, z powodu twej awiary, gdyż szukałeś mnie pilnie i z pokorą w sercu.

20. I jeśli będziesz przestrzegał moich przykazań, będzie ci się apowodziło i zostaniesz doprowadzony do bziemi obiecanej; zaiste, tej ziemi, którą przygotowałem dla ciebie, zaiste, ziemi, która jest wyborniejsza niż wszystkie inne ziemie.

21. Natomiast jeśli twoi bracia będą powstawać przeciwko tobie, zostaną aodcięci od obecności Pana.

22. I jeśli będziesz przestrzegał moich przykazań, staniesz się awłodarzem i nauczycielem dla swoich braci.

23. Albowiem w dniu, w którym powstaną przeciwko mnie, aprzeklnę ich srogim przekleństwem, i nie zapanują nad twymi potomkami, jeśli oni także nie powstaną przeciwko mnie.

24. A jeśli stanie się, że powstaną przeciwko mnie, staną się oni adyscypliną dla twoich potomków, by bpobudzić ich do opamiętania.

◀

1a

Ⅰ Nefi 7:14.

◀

2a

Ⅰ Nefi 5:8; 17:44.

◀

b

PPŚ Sen.

◀

c

Ⅰ Mojż. 12:1; Ⅱ Nefi 10:20; Eter 1:42; Abr. 2:3.

◀

3a

PPŚ Posłuszeństwo, posłuszny, być posłusznym.

◀

4a

Ⅰ Nefi 10:4; 19:8.

◀

5a

Ⅰ Nefi 16:14; DiP 17:1.

◀

b

PPŚ Laman.

◀

6a

Ⅰ Nefi 9:1.

◀

7a

Ⅰ Mojż. 12:7–8; Ⅱ Mojż. 24:4; Abr. 2:17.

◀

b

Ⅱ Mojż. 20:25; Ⅴ Mojż. 27:5–6.

◀

c

PPŚ Wdzięczny, podziękowania, dziękczynienie.

◀

11a

Ⅰ Nefi 17:17. PPŚ Szemrać.

◀

b

Przyp. 20:20.

◀

c

Ⅰ Nefi 5:2–4.

◀

12a

Mojż. 4:6.

◀

13a

Jer. 13:14; Ⅰ Nefi 1:13.

◀

14a

PPŚ Moc.

◀

b

Ⅰ Nefi 17:45.

◀

16a

PPŚ Tajemnice Boga.

◀

b

Ps. 8:5; Alma 17:10; DiP 5:16. PPŚ Objawienie.

◀

c

Ⅰ Król. 18:37; Alma 5:7.

◀

d

Ⅰ Nefi 11:5.

◀

e

PPŚ Ojciec ziemski; Prorok.

◀

18a

Alma 31:24; Ⅲ Nefi 7:16.

◀

19a

Ⅰ Nefi 7:12; 15:11.

◀

20a

Joz. 1:7; Ⅰ Nefi 4:14; Mos. 1:7.

◀

b

Ⅴ Mojż. 33:13–16; Ⅰ Nefi 5:5; 7:13; Mojż. 7:17–18. PPŚ Ziemia obiecana.

◀

21a

Ⅱ Nefi 5:20–24; Alma 9:13–15; 38:1.

◀

22a

Ⅰ Mojż. 37:8–11; Ⅰ Nefi 3:29.

◀

23a

Ⅴ Mojż. 11:28; Ⅰ Nefi 12:22–23; DiP 41:1.

◀

24a

Joz. 23:13; Sędz. 2:22–23.

◀

b

Ⅱ Nefi 5:25.

Rozdział 3

Synowie Lehiego powracają do Jerozolimy po płyty z mosiądzu. Laban odmawia oddania płyt. Nefi wzywa swych braci i dodaje im otuchy. Laban rabuje ich mienie i próbuje ich zabić. Laman i Lemuel biją Nefiego i Sama, i zostają zganieni przez anioła. W okresie lat 600–592 p.n.e.

1. I stało się, że ja, Nefi, po rozmowie z Panem powróciłem do namiotu mego ojca.

2. I stało się, że ojciec przemówił do mnie tymi słowy: Oto śniłem asen, w którym Pan nakazał mi, abyś razem ze swoimi braćmi powrócił do Jerozolimy.

3. Oto bowiem Laban posiada kroniki Żydów i arodowód moich praojców, wyryte na płytach z mosiądzu.

4. Dlatego Pan przykazał mi, abyście ty i twoi bracia poszli do domu Labana i odszukali te kroniki, i przynieśli je tutaj na pustkowie.

5. Teraz oto twoi bracia szemrzą, mówiąc, że wymagam od nich trudnej rzeczy, a zaprawdę, przecież nie ja tego od nich wymagam, lecz jest to nakaz Pana.

6. Idź więc, mój synu, a Pan będzie miał w tobie upodobanie, gdyż anie szemrałeś.

7. I stało się, że ja, Nefi, powiedziałem memu ojcu: aPójdę i uczynię, co Pan nakazał, gdyż wiem, że Pan nie daje dzieciom ludzkim żadnych bprzykazań, jeśli nie cprzygotuje dla nich jakiegoś sposobu, by mogły dokonać tego, co im przykazał.

8. I stało się, że gdy mój ojciec usłyszał te słowa, niezmiernie się ucieszył, bo wiedział, że zostałem pobłogosławiony przez Pana.

9. I ja, Nefi, oraz moi bracia podjęliśmy podróż z naszymi namiotami przez pustkowie do ziemi jerozolimskiej.

10. I stało się, że gdy przybyliśmy do ziemi jerozolimskiej, ja i moi bracia radziliśmy się jeden drugiego.

11. I arzuciliśmy losy — który z nas ma pójść do domu Labana. I stało się, że los padł na Lamana, i Laman poszedł do domu Labana, i rozmawiał z Labanem, gdy zasiadał w jego domu.

12. I poprosił Labana o kroniki wyryte na płytach z mosiądzu zawierające arodowód mojego ojca.

13. I oto, stało się, że Laban rozgniewał się i wygnał go; i nie chciał, aby posiadł on te kroniki. Dlatego powiedział mu: Oto jesteś grabieżcą, więc cię zabiję.

14. Ale Laman umknął przed nim i opowiedział nam, co Laban uczynił. I zaczęliśmy się niezmiernie smucić, a moi bracia byli bliscy podjęcia podróży powrotnej do ojca na pustkowie.

15. Ale oto powiedziałem im: Jako żyje Pan i jako my żyjemy, nie wrócimy do ojca na pustkowie, dopóki nie wypełnimy, co nam Pan przykazał.

16. Przeto bądźmy wierni, przestrzegając przykazań Pana; dlatego pójdźmy do ziemi adziedzictwa naszego ojca, bo oto zostawił on złoto i srebro, i wszelkiego rodzaju bogactwa. I uczynił to wszystko ze względu na bprzykazania Pana.

17. Wiedział bowiem, że Jerozolima musi być azniszczona z powodu niegodziwości jej mieszkańców.

18. Oto bowiem aodrzucili oni słowa proroków. Przeto, jeśli mój ojciec pozostałby na tej ziemi po tym, jak otrzymał bprzykazanie, aby stąd uciec, także by zginął. Musiał więc uciec z tej ziemi.

19. I oto, jest mądrością w Bogu, że powinniśmy zdobyć te akroniki, abyśmy mogli zachować dla naszych dzieci język naszych ojców;

20. A także, abyśmy mogli azachować dla nich słowa wypowiedziane ustami wszystkich świętych proroków, dane im przez Ducha mocą Boga, od początku świata aż do naszych czasów.

21. I stało się, że mówiąc w ten sposób, nakłoniłem moich braci, aby pozostali wierni w wypełnianiu przykazań Boga.

22. I stało się, że zaszliśmy do ziemi naszego dziedzictwa i zebraliśmy nasze azłoto, i nasze srebro, i nasze drogocenne rzeczy.

23. I gdy zgromadziliśmy te rzeczy, udaliśmy się znowu do domu Labana.

24. I stało się, że weszliśmy do Labana i chcieliśmy, aby dał nam kroniki wyryte na apłytach z mosiądzu, w zamian za co dalibyśmy mu nasze złoto, i nasze srebro, i wszystkie nasze drogocenne rzeczy.

25. I stało się, że gdy Laban zobaczył nasze mienie, że było ono niezmiernie wielkie, zapragnął je aposiąść; przepędził nas zatem i posłał swoje sługi, aby nas zabili, by mógł zagarnąć nasze mienie.

26. I stało się, że uciekając przed sługami Labana, zmuszeni byliśmy pozostawić nasze mienie, że wpadło ono w ręce Labana.

27. I stało się, że uciekliśmy na pustkowie, a słudzy Labana nie dogonili nas, i ukryliśmy się w jaskini.

28. I stało się, że Laman rozgniewał się na mnie, a także na mojego ojca, jak również Lemuel, gdyż zważał na słowa Lamana. Przeto Laman i Lemuel powiedzieli nam, swoim młodszym braciom, wiele agorzkich słów, i pobili nas kijem.

29. I stało się, że gdy bili nas kijem, oto stanął przed nimi aanioł Pana i przemówił do nich tymi słowy: Dlaczego bijecie swego młodszego brata kijem? Czyż nie wiecie, że Pan wybrał go, aby był bwłodarzem nad wami z racji waszych niegodziwości? Oto pójdziecie do Jerozolimy i Pan wyda Labana w wasze ręce.

30. Powiedziawszy do nas te słowa, aanioł odszedł.

31. I po odejściu anioła Laman i Lemuel zaczęli znowu aszemrać, mówiąc: Jak to jest możliwe, żeby Pan wydał w nasze ręce Labana? Oto jest on potężnym mężem i może rozkazywać pięćdziesięciu, a nawet może zabić pięćdziesięciu, więc dlaczego nie nas?

◀

2a

PPŚ Sen.

◀

3a

Ⅰ Nefi 5:14.

◀

6a

PPŚ Popieranie przywódców Kościoła.

◀

7a

Ⅰ Sam. 17:32; Ⅰ Król. 17:11–15. PPŚ Posłuszeństwo, posłuszny, być posłusznym; Wiara.

◀

b

PPŚ Przykazania Boga.

◀

c

Ⅰ Mojż. 18:14; Fil. 4:13; Ⅰ Nefi 17:3, 50; DiP 5:34.

◀

11a

Neh. 10:35; Dz. 1:26.

◀

12a

Ⅰ Nefi 3:3; 5:14.

◀

16a

Ⅰ Nefi 2:4.

◀

b

Ⅰ Nefi 2:2; 4:34.

◀

17a

Ⅱ Kron. 36:16–20; Jer. 39:1–9; Ⅰ Nefi 1:13.

◀

18a

PPŚ Bunt.

◀

b

Ⅰ Nefi 16:8.

◀

19a

Omni 1:17; Mos. 1:2–6.

◀

20a

PPŚ Pisma święte — Pisma święte mają być zachowane.

◀

22a

Ⅰ Nefi 2:4.

◀

24a

Ⅰ Nefi 3:3.

◀

25a

PPŚ Pożądać.

◀

28a

Ⅰ Nefi 17:17–18.

◀

29a

Ⅰ Nefi 4:3; 7:10. PPŚ Aniołowie.

◀

b

Ⅰ Nefi 2:22.

◀

30a

Ⅰ Nefi 16:38.

◀

31a

PPŚ Szemrać.

Rozdział 4

Nefi zabija Labana, aby wypełnić przykazanie Pana, i podstępem przejmuje płyty z mosiądzu. Zoram postanawia przyłączyć się do rodziny Lehiego na pustkowiu. W okresie lat 600–592 p.n.e.

1. I stało się, że przemówiłem do moich braci tymi słowy: Udajmy się ponownie do Jerozolimy i bądźmy awierni w wypełnianiu przykazań Pana, oto bowiem jest On potężniejszy aniżeli cały świat, więc dlaczego nie bpotężniejszy niż Laban i jego pięćdziesięciu czy nawet jego dziesiątki tysięcy?

2. Pójdźmy więc i bądźmy asilni jak bMojżesz; bowiem rzeczywiście przemówił on do wód cMorza Czerwonego i rozstąpiły się one, a nasi ojcowie przeszli przez nie z niewoli po suchej ziemi, podczas gdy armie faraona, które za nimi postępowały, zatonęły w wodach Morza Czerwonego.

3. Oto wiecie, że jest to prawdą; podobnie jak to, że aanioł do was przemówił; jak więc możecie wątpić? Chodźmy więc, Pan może uratować nas, tak jak naszych ojców, i może zgładzić Labana, tak jak Egipcjan.

4. Gdy wypowiedziałem te słowa, nadal byli rozgniewani i nadal szemrali; jednakże podążyli za mną, aż doszliśmy do murów Jerozolimy.

5. A było to nocą; i powiedziałem im, aby schowali się poza murami miasta. I gdy się schowali, ja, Nefi, wśliznąłem się do miasta i poszedłem w kierunku domu Labana.

6. I byłem aprowadzony przez Ducha, nie bwiedząc przed czasem, co mam uczynić.

7. Jednakże szedłem, i gdy byłem blisko domu Labana, ujrzałem człowieka, który leżał na ziemi przede mną, gdyż upił się winem.

8. I zbliżywszy się do niego, przekonałem się, że był to Laban.

9. I zobaczywszy jego amiecz, wyciągnąłem go z pochwy, a rękojeść tego miecza była z czystego złota, misternej roboty, i zobaczyłem, że jego ostrze było z najznamienitszej stali.

10. I stało się, że Duch anakłaniał mnie, abym zabił Labana; ja jednak powiedziałem w sercu: Nigdy w moim życiu nie przelałem krwi człowieka. I dlatego wzdragałem się, i pragnąłem, abym nie musiał go zabić.

11. I Duch powiedział mi znowu: Oto aPan wydał go w twoje ręce. Zaiste, sam też wiedziałem, że nastawał on na moje życie; zaiste, i nie zważał na przykazania Pana; a także bzabrał nam nasze mienie.

12. I stało się, że Duch powiedział mi znowu: Zabij go, albowiem Pan wydał go w twoje ręce.

13. Oto Pan azabija bniegodziwych, aby wypełniły się Jego prawe zamysły. cLepiej jest, żeby jeden człowiek zginął, niż gdyby naród miał zmarnieć i zginąć w niewierze.

14. I gdy ja, Nefi, usłyszałem te słowa, przypomniały mi się słowa, które Pan wypowiedział do mnie na pustkowiu: aDopóki twoje potomstwo będzie przestrzegać moich bprzykazań, będzie mu się cpowodziło na dziemi obiecanej.

15. Zaiste, i pomyślałem również, że nie będą mogli przestrzegać przykazań Pana według prawa Mojżesza, jeśli nie będą mieli tego prawa.

16. I wiedziałem także, że aprawo to wyryte było na płytach z mosiądzu.

17. I powtarzam, wiedziałem, że Pan wydał Labana w moje ręce w tym celu — abym mógł zdobyć kroniki zgodnie z Jego przykazaniami.

18. Dlatego posłuchałem głosu Ducha i, chwyciwszy Labana za włosy na głowie, odciąłem mu głowę jego własnym amieczem.

19. I gdy odciąłem mu głowę jego własnym mieczem, zdjąłem szaty z Labana i włożyłem je na własne ciało; zaiste, w każdym szczególe; i opasałem swoje lędźwie jego zbroją.

20. I gdy to uczyniłem, poszedłem do skarbca Labana. Idąc do skarbca Labana, zobaczyłem oto asługę Labana, który miał klucze do skarbca. I nakazałem mu głosem Labana, aby poszedł ze mną do skarbca.

21. I uważał mnie za swego pana, Labana; widział bowiem szaty, a także miecz, który przypasałem do swych lędźwi.

22. I mówił mi na temat żydowskich starszych, gdyż wiedział, że jego pan, Laban, był z nimi tej nocy.

23. I mówiłem z nim, jakbym był Labanem.

24. I powiedziałem mu również, że wezmę wygrawerowane kroniki wyryte na apłytach z mosiądzu do moich starszych braci, którzy są poza murami miasta.

25. I nakazałem mu także, aby podążył za mną.

26. A on, myśląc, że mówiłem o braciach z Kościoła, i biorąc mnie za Labana, którego zabiłem, podążył za mną.

27. I mówił do mnie wiele razy na temat żydowskich starszych, gdy szedłem do moich braci poza mury miasta.

28. I stało się, że Laman, zobaczywszy mnie, niezmiernie się przeraził, podobnie jak Lemuel i Sam, że uciekali przede mną; sądzili bowiem, że jestem Labanem, który mnie zabił, a teraz chciał również im odebrać życie.

29. I stało się, że gdy zawołałem za nimi, usłyszeli mnie, i poniechali ucieczki przede mną.

30. I stało się, że gdy sługa Labana ujrzał moich braci, zaczął drżeć, i był bliski ucieczki przede mną i powrotu do miasta Jerozolimy.

31. I ja, Nefi, będąc dużej postury, a także otrzymawszy dużo asiły Pana, chwyciłem sługę Labana i trzymałem go, aby nie uciekł.

32. I stało się, że powiedziałem mu, że jeśli będzie zważał na moje słowa, jako żyje Pan i jako ja żyję, jeśli będzie zważał na nasze słowa, darujemy mu życie.

33. I przemawiałem do niego, aprzysięgając, że nie musi się bać i że stanie się wolnym człowiekiem jak my, jeśli pójdzie razem z nami na pustkowie.

34. Powiedziałem mu także: Zaprawdę, Pan aprzykazał nam to uczynić, a czyż nie powinniśmy pilnie wypełniać przykazań Pana? Dlatego, jeśli pójdziesz na pustkowie do mojego ojca, będziesz miał miejsce pośród nas.

35. I stało się, że aZoram nabrał odwagi, słuchając moich słów. A Zoram to imię sługi; i przyrzekł on, że pójdzie na pustkowie do naszego ojca. Przysiągł nam też, że odtąd pozostanie z nami.

36. I chcieliśmy, aby pozostał z nami, żeby Żydzi nie dowiedzieli się o naszej ucieczce na pustkowie na wypadek, gdyby próbowali nas ścigać i zgładzić.

37. I stało się, że gdy Zoram złożył nam aprzysięgę, ustały nasze obawy co do niego.

38. I stało się, że zabraliśmy płyty z mosiądzu i sługę Labana i wyruszyliśmy na pustkowie, i udaliśmy się do namiotu naszego ojca.

◀

1a

PPŚ Odwaga, odważny; Wiara.

◀

b

Ⅰ Nefi 7:11–12.

◀

2a

Ⅴ Mojż. 11:8.

◀

b

PPŚ Mojżesz.

◀

c

Ⅱ Mojż. 14:21; Ⅰ Nefi 17:26; Mos. 7:19.

◀

3a

Ⅰ Nefi 3:29–31; 7:10.

◀

6a

PPŚ Duch Święty; Natchnienie, natchnąć.

◀

b

Hebr. 11:8.

◀

9a

Ⅱ Nefi 5:14; DiP 17:1.

◀

10a

Alma 14:11.

◀

11a

Ⅰ Sam. 17:41–49.

◀

b

Ⅰ Nefi 3:26.

◀

13a

Ⅰ Nefi 17:33–38; DiP 98:31–32.

◀

b

PPŚ Niegodziwy, niegodziwość.

◀

c

Alma 30:47.

◀

14a

Omni 1:6; Mos. 2:22; Eter 2:7–12.

◀

b

PPŚ Przykazania Boga.

◀

c

Ⅰ Nefi 2:20.

◀

d

Ⅰ Nefi 17:13–14; Jakub 2:12.

◀

16a

PPŚ Prawo Mojżesza.

◀

18a

Ⅰ Sam. 17:51.

◀

20a

Ⅱ Nefi 1:30.

◀

24a

Ⅰ Nefi 3:12, 19–24; 5:10–22.

◀

31a

Mos. 9:17; Alma 56:56.

◀

33a

PPŚ Przysięga.

◀

34a

Ⅰ Nefi 2:2; 3:16.

◀

35a

Ⅰ Nefi 16:7; Ⅱ Nefi 5:5–6. PPŚ Zoram, Zoramici.

◀

37a

Joz. 9:1–21; Kazn. 5:3. PPŚ Przysięga.

Rozdział 5

Saria narzeka na Lehiego. Obydwoje radują się z powrotu swych synów. Składają ofiary. Płyty z mosiądzu zawierają zapisy Mojżesza i proroków. Płyty wykazują, że Lehi jest potomkiem Józefa. Proroctwa Lehiego o jego potomkach i zachowaniu płyt. W okresie lat 600–592 p.n.e.

1. I stało się, że gdy przybyliśmy do naszego ojca na pustkowie, oto został on napełniony radością; również moja matka, aSaria, niezmiernie się cieszyła, gdyż naprawdę rozpaczała z naszego powodu.

2. Myślała bowiem, że zginęliśmy na pustkowiu, i narzekała na mojego ojca, mówiąc mu, że był wizjonerem; mówiła: Oto wyprowadziłeś nas z ziemi naszego dziedzictwa i nie ma już moich synów, a my giniemy na pustkowiu.

3. W ten sposób moja matka narzekała na mojego ojca.

4. I stało się, że mój ojciec przemówił do niej tymi słowy: Wiem, że jestem awizjonerem, albowiem gdybym nie zobaczył tego, co Boskie, w bwizji, nie poznałbym dobroci Boga, lecz pozostałbym w Jerozolimie i zginąłbym razem z moimi braćmi.

5. A oto dana mi jest aziemia obiecana, czym się raduję, i bwiem, że Pan ocali moich synów z rąk Labana i sprowadzi ich do nas z powrotem na pustkowie.

6. Mówiąc w ten sposób, mój ojciec, Lehi, uspokajał moją matkę, Sarię, co do nas, gdy wędrowaliśmy przez pustkowie do ziemi jerozolimskiej, by uzyskać kroniki Żydów.

7. I gdy powróciliśmy do namiotu mego ojca, oto radość ich była pełna, a moja matka uspokoiła się.

8. I powiedziała: Wiem teraz z pewnością, że Pan aprzykazał mojemu mężowi ujść na pustkowie; zaiste, wiem z pewnością, że Pan opiekował się moimi synami i ocalił ich z rąk Labana, i dał im moc, dzięki której mogli bwypełnić to, co im Pan nakazał. W ten sposób mówiła moja matka.

9. I stało się, że radowali się niezmiernie, i złożyli Panu aofiarę i całopalenia, i bdziękowali Bogu Izraela.

10. A gdy skończyli dziękować Bogu Izraela, mój ojciec, Lehi, wziął kroniki wyryte na apłytach z mosiądzu i zbadał je od początku.

11. I spostrzegł, że zawierały one pięć aksiąg Mojżesza podających opis stworzenia świata, a także mówiących o Adamie i Ewie, którzy byli naszymi pierwszymi rodzicami;

12. Jak również akroniki Żydów od początku aż do czasu panowania Sedekiasza, króla Judy;

13. A także proroctwa świętych proroków od początku do czasu panowania aSedekiasza oraz wiele proroctw wypowiedzianych ustami bJeremiasza.

14. I stało się, że mój ojciec, Lehi, znalazł także na apłytach z mosiądzu rodowód swoich ojców, skąd dowiedział się, że był potomkiem bJózefa, zaiste, tego samego Józefa, który był synem cJakuba, dsprzedanego do Egiptu i eocalonego ręką Pana, aby mógł ocalić swego ojca, Jakuba, i całe jego domostwo, żeby nie zginęli z głodu.

15. I oni także zostali awyprowadzeni z niewoli i z ziemi egipskiej przez tego samego Boga, który ich zachował.

16. I tak mój ojciec, Lehi, poznał rodowód swoich ojców. I Laban był także potomkiem aJózefa, dlatego on i jego ojcowie prowadzili te kroniki.

17. I gdy mój ojciec ujrzał wszystkie te rzeczy, został napełniony Duchem, i zaczął prorokować o swoim potomstwie —

18. Że te płyty z mosiądzu dotrą do wszystkich narodów, plemion, języków i ludów należących do jego potomstwa.

19. Dlatego powiedział, że te płyty z mosiądzu anigdy nie zostaną zniszczone ani też nie zatrą się z czasem. I prorokował o wielu rzeczach co do swojego potomstwa.

20. I stało się, że dotychczas ja i mój ojciec wypełnialiśmy przykazania, które wyznaczył nam Pan.

21. I zdobyliśmy kroniki, jak nam Pan nakazał, a zbadawszy je, przekonaliśmy się, że były one pożądane; zaiste, miały one dla nas tak wielką awartość, że dzięki nim mogliśmy bzachować przykazania Pana dla naszych dzieci.

22. Było to więc mądrością w Panu, że mieliśmy je zabrać ze sobą w naszą podróż przez pustkowie do ziemi obiecanej.

◀

1a

PPŚ Saria.

◀

4a

Ⅰ Nefi 2:11.

◀

b

Ⅰ Nefi 1:8–13. PPŚ Wizja.

◀

5a

Ⅰ Nefi 2:20; 18:8, 22–23. PPŚ Ziemia obiecana.

◀

b

PPŚ Wiara.

◀

8a

Ⅰ Nefi 2:2.

◀

b

Ⅰ Nefi 3:7.

◀

9a

Mos. 2:3; Ⅲ Nefi 9:19–20. PPŚ Prawo Mojżesza.

◀

b

PPŚ Wdzięczny, podziękowania, dziękczynienie.

◀

10a

Ⅰ Nefi 4:24, 38; 13:23. PPŚ Mosiężne płyty.

◀

11a

Ⅰ Nefi 19:23. PPŚ Pięcioksiąg.

◀

12a

Ⅰ Kron. 9:1. PPŚ Pisma święte.

◀

13a

Ⅱ Król. 24:18; Jer. 37:1.

◀

b

Ezdr. 1:1; Jer. 36:17–32; Ⅰ Nefi 7:14; Hel. 8:20.

◀

14a

Ⅰ Nefi 3:3, 12. PPŚ Mosiężne płyty.

◀

b

Ⅱ Nefi 3:4; Alma 10:3. PPŚ Józef, syn Jakuba.

◀

c

PPŚ Jakub, syn Izaaka.

◀

d

Ⅰ Mojż. 37:29–36.

◀

e

Ⅰ Mojż. 45:4–5.

◀

15a

Ⅱ Mojż. 13:17–18; Am. 3:1–2; Ⅰ Nefi 17:23–31; DiP 103:16–18; 136:22.

◀

16a

Ⅰ Nefi 6:2.

◀

19a

Alma 37:4–5.

◀

21a

PPŚ Pisma święte — Wartość pism świętych.

◀

b

Ⅱ Nefi 25:26.

Rozdział 6

Nefi pisze o sprawach Boga. Pragnie nakłonić ludzi, aby przystąpili do Boga Abrahama i zostali zbawieni. W okresie lat 600–592 p.n.e.

1. I teraz ja, Nefi, nie podaję rodowodu moich ojców w atej części mojej kroniki ani też nie podam go nigdzie później na bpłytach, na których piszę, gdyż jest on w kronice spisanej przez mojego cojca, dlatego nie zapisuję go tutaj.

2. Wystarczy, jak powiem, że jesteśmy potomkami aJózefa.

3. I nie jest dla mnie ważne podanie w pełni wszystkiego o moim ojcu, ponieważ nie można tego zmieścić na atych płytach, a pragnę mieć miejsce, by pisać o sprawach Boga.

4. Albowiem moim jedynym celem jest anakłonienie ludzi, aby bprzystąpili do Boga Abrahama i Boga Izaaka, i Boga Jakuba, i zostali zbawieni.

5. Dlatego nie piszę tego, co jest amiłe światu, lecz co miłe Bogu, i do tych, którzy nie należą do świata.

6. Dlatego nakażę mojemu potomstwu, aby nie zapisywało na tych płytach tego, co nie ma wartości dla dzieci ludzkich.

◀

1a

Ⅱ Nefi 4:14–15.

◀

b

Ⅰ Nefi 9:2.

◀

c

Ⅰ Nefi 1:16–17; 19:1–6.

◀

2a

Ⅰ Nefi 5:14–16.

◀

3a

Jakub 7:27; Jar. 1:2, 14; Omni 1:30.

◀

4a

Jan 20:30–31. Zob. stronę tytułową Księgi Mormona.

◀

b

Ⅱ Nefi 9:41, 45, 51.

◀

5a

Ⅰ Tes. 2:4; Sł. Morm. 1:4.

Rozdział 7

Synowie Lehiego powracają do Jerozolimy i przekonują Ismaela i jego domostwo do przyłączenia się do nich w podróży. Laman i inni buntują się. Nefi wzywa swych braci do wiary w Pana. Oni wiążą go sznurami i zamierzają odebrać mu życie. Nefi zostaje uwolniony mocą wiary. Jego bracia proszą o przebaczenie. Lehi i jego towarzysze składają Panu ofiarę i całopalenia. W okresie lat 600–592 p.n.e.

1. Pragnę, abyście wiedzieli, że gdy mój ojciec, Lehi, skończył aprorokować o swoim potomstwie, stało się, że Pan ponownie do niego przemówił i powiedział mu, że nie jest wskazane, aby on, Lehi, zabrał na pustkowie tylko swoją rodzinę, ale że jego synowie powinni pojąć bcórki za cżony, by mogli wychować potomstwo dla Pana na ziemi obiecanej.

2. I stało się, że Pan aprzykazał mu, abym ja, Nefi, i moi bracia ponownie powrócili do ziemi jerozolimskiej i sprowadzili Ismaela wraz z rodziną na pustkowie.

3. I stało się, że ja, Nefi, aponownie udałem się z moimi braćmi przez pustkowie do Jerozolimy.

4. I stało się, że gdy przybyliśmy do domu Ismaela, zyskaliśmy przychylność w oczach Ismaela na tyle, że przekazaliśmy mu słowa Pana.

5. I stało się, że Pan zmiękczył serce Ismaela, a także jego rodziny, że podjęli z nami wędrówkę na pustkowie do namiotu naszego ojca.

6. I stało się, że gdy wędrowaliśmy przez pustkowie, oto Laman i Lemuel, i dwie córki Ismaela, a także dwóch asynów Ismaela i ich rodziny powstali przeciwko nam, to jest przeciwko mnie, Nefiemu, i Samowi, oraz ich ojcu, Ismaelowi, jego żonie, i trzem pozostałym córkom.

7. I stało się, że powstając przeciwko nam, chcieli powrócić do ziemi jerozolimskiej.

8. I teraz ja, Nefi, abolejąc nad zatwardziałością ich serc, przemówiłem do nich, zaiste, do Lamana i Lemuela, tymi słowy: Jak to się dzieje, że będąc moimi starszymi braćmi, macie tak twarde serca, a wasze umysły są tak zaślepione, że trzeba, abym ja, wasz młodszy brat, napominał was i dawał wam przykład?

9. Dlaczego nie zważacie na słowo Pana?

10. Jak mogliście azapomnieć, że widzieliście anioła Pana?

11. I jak mogliście zapomnieć, jak wielkich rzeczy dokonał dla nas Pan, awybawiając nas z rąk Labana i umożliwiając nam zdobycie kronik?

12. I jak mogliście zapomnieć, że Pan może awszystko uczynić dla dzieci ludzkich według Swej woli, jeśli stanie się, że będą wykazywać się bwiarą w Niego? Bądźmy Mu więc wierni.

13. I jeśli stanie się, że będziemy Mu wierni, dana nam będzie aziemia obiecana; i kiedyś w przyszłości przekonacie się, że wypełni się słowo Pana o bzagładzie Jerozolimy, albowiem wszystko, co Pan powiedział o zagładzie Jerozolimy, musi się wypełnić.

14. Oto Duch Pana wkrótce ich zupełnie opuści, gdyż oto aodrzucili proroków i wtrącili bJeremiasza do więzienia. I chcieli odebrać cżycie memu ojcu, że musiał opuścić kraj.

15. Oto mówię wam, że jeśli wrócicie do Jerozolimy, wy także zginiecie wraz z nimi. A teraz, jeśli chcecie, idźcie do tej ziemi, ale zapamiętajcie słowa, które wam powiedziałem, że jeśli tam pójdziecie, wy także zginiecie; oto Duch Pana nakłania mnie, abym to mówił.

16. I stało się, że gdy ja, Nefi, powiedziałem te słowa moim braciom, rozgniewali się na mnie. I stało się, że pochwycili mnie, gdyż byli niezmiernie rozgniewani, i azwiązali sznurami, bo chcieli odebrać mi życie, pozostawiając mnie na pustkowiu na pożarcie dzikim zwierzętom.

17. I stało się, że modliłem się do Pana tymi słowy: O Panie, według mej wiary w Ciebie wybaw mnie z rąk moich braci, dając mi siłę, abym mógł arozerwać więzy, którymi jestem związany.

18. I stało się, że gdy wypowiedziałem te słowa, oto rozluźniły się więzy krępujące moje ręce i stopy, że stanąłem przed moimi braćmi i ponownie do nich przemówiłem.

19. I stało się, że ponownie się na mnie rozgniewali i chcieli mnie pochwycić, ale oto jedna z acórek Ismaela, a także jej matka, i jeden z synów Ismaela wstawili się za mną do moich braci, że zmiękczyli ich serca; i poniechali oni nastawania na moje życie.

20. I stało się, że żałowali swej niegodziwości, iż nawet oddali mi pokłon i prosili mnie, abym przebaczył im ich postępowanie wobec mnie.

21. I stało się, że szczerze aprzebaczyłem im wszystko, co uczynili, i wzywałem ich, aby modlili się do Pana, Swego Boga, o przebaczenie. I stało się, że tak uczynili. Gdy zaś skończyli modlić się do Pana, wyruszyliśmy w dalszą wędrówkę do namiotu naszego ojca.

22. I stało się, że przybyliśmy do namiotu naszego ojca. I gdy ja, moi bracia i wszyscy z domu Ismaela przybyliśmy do namiotu mojego ojca, apodziękowaliśmy Panu, naszemu Bogu, i złożyliśmy Mu bofiarę i całopalenia.

◀

1a

Ⅰ Nefi 5:17–19.

◀

b

Ⅰ Nefi 16:7.

◀

c

PPŚ Małżeństwo, zawrzeć związek małżeński.

◀

2a

Ⅰ Nefi 16:7–8.

◀

3a

Ⅰ Nefi 3:2–3.

◀

6a

Ⅱ Nefi 4:10.

◀

8a

Alma 31:2; Mojż. 7:41.

◀

10a

Ⅴ Mojż. 4:9; Ⅰ Nefi 3:29; 4:3.

◀

11a

Ⅰ Nefi 4.

◀

12a

Ⅰ Nefi 17:50; Alma 26:12.

◀

b

Ⅰ Nefi 3:7; 15:11.

◀

13a

Ⅰ Nefi 2:20. PPŚ Ziemia obiecana.

◀

b

Ⅱ Król. 25:1–21; Ⅱ Nefi 6:8; 25:10; Omni 1:15; Hel. 8:20–21.

◀

14a

Ez. 5:6; Ⅰ Nefi 1:18–20; 2:13. PPŚ Bunt.

◀

b

Jer. 37:15–21.

◀

c

Ⅰ Nefi 2:1.

◀

16a

Ⅰ Nefi 18:11–15.

◀

17a

Alma 14:26–28.

◀

19a

Ⅰ Nefi 16:7.

◀

21a

PPŚ Przebaczać.

◀

22a

PPŚ Wdzięczny, podziękowania, dziękczynienie.

◀

b

Ⅰ Nefi 5:9.

Rozdział 8

Lehi widzi drzewo życia w wizji. Kosztuje jego owocu i pragnie, aby tak samo uczyniła jego rodzina. Widzi pręt z żelaza, ciasną i wąską ścieżkę oraz ciemną mgłę ogarniającą ludzi. Saria, Nefi i Sam spożywają owoc, ale Laman i Lemuel odmawiają. W okresie lat 600–592 p.n.e.

1. I stało się, że zgromadziliśmy wszelkiego rodzaju nasiona, zarówno wszelkiego rodzaju zboża, jak i nasiona wszelkich owoców.

2. I stało się, że gdy mój ojciec przebywał na pustkowiu, przemówił do nas tymi słowy: Oto aśniłem sen, czyli innymi słowy, ujrzałem bwizję.

3. I oto, dzięki temu, co zobaczyłem, raduję się w Panu ze względu na aNefiego, a także Sama, bo mam podstawę przypuszczać, że oni, a także wielu ich potomków, zostaną zbawieni.

4. Oto jednak, aLamanie i Lemuelu, niezmiernie się obawiam z waszego powodu; oto bowiem zdawało mi się, że w swoim śnie zobaczyłem ciemne i ponure pustkowie.

5. I stało się, że ujrzałem człowieka ubranego w białą aszatę, który przyszedł i stanął przede mną.

6. I stało się, że przemówił do mnie, nakazując mi, abym za nim podążył.

7. I stało się, że gdy podążyłem za nim, spostrzegłem, że jestem na ciemnym i ponurym pustkowiu.

8. I wędrując tak przez wiele godzin w ciemnościach, zacząłem modlić się do Pana, aby miał dla mnie amiłosierdzie, według Swego wielkiego, troskliwego miłosierdzia.

9. I stało się, że gdy pomodliłem się do Pana, ujrzałem wielkie i rozległe apole.

10. I stało się, że zobaczyłem adrzewo, którego bowoc był pożądany, gdyż czynił on ludzi szczęśliwymi.

11. I stało się, że podszedłem i spożyłem aowoc tego drzewa, i przekonałem się, że był on słodszy ponad wszystko, co kiedykolwiek kosztowałem. Zaiste, i zobaczyłem, że owoc tego drzewa był biały, bbielszy ponad wszystko, co kiedykolwiek widziałem.

12. I gdy skosztowałem owocu tego drzewa, napełnił on moją duszę niezmiernie wielką aradością, dlatego bzapragnąłem, aby moja rodzina także go spożyła, bo wiedziałem, że był on cpożądany ponad wszystkie inne owoce.

13. I gdy rozglądałem się dookoła, że może zobaczę również moją rodzinę, ujrzałem arzekę wody płynącej w pobliżu drzewa, którego owocu kosztowałem.

14. I gdy patrzyłem, skąd płynęła, zobaczyłem niedaleko jej źródło, a przy jej źródle ujrzałem waszą matkę Sarię, Sama i Nefiego, którzy stali, jak gdyby nie wiedzieli, dokąd mają iść.

15. I stało się, że skinąłem na nich ręką, a także wołałem donośnym głosem, aby przyszli do mnie i spożyli owoc, który był pożądany ponad wszystkie inne owoce.

16. I stało się, że przyszli do mnie i także spożyli ten owoc.

17. I stało się, że pragnąłem, aby Laman i Lemuel również przyszli i spożyli owoc; dlatego patrzyłem w kierunku źródła rzeki, że może ich tam zobaczę.

18. I stało się, że zobaczyłem ich, ale oni anie chcieli przyjść do mnie i spożyć owocu.

19. I ujrzałem apręt z żelaza, który prowadził wzdłuż brzegu rzeki do drzewa, przy którym stałem.

20. I ujrzałem również aciasną i wąską ścieżkę, która wiodła wzdłuż pręta z żelaza aż do samego drzewa, gdzie stałem; ona także wiodła obok źródła rzeki na wielkie i rozległe bpole, będące niczym świat.

21. I widziałem niezliczone tłumy ludzi, wielu z nich dążących naprzód, aby wejść na aścieżkę prowadzącą do drzewa, przy którym stałem.

22. I stało się, że na nią wchodzili i wyruszali wzdłuż ścieżki wiodącej do drzewa.

23. I stało się, że powstała ciemna amgła; zaiste, tak niezmiernie gęsta ciemna mgła, że ci, którzy wyruszali wzdłuż ścieżki, tracili kierunek, schodzili ze ścieżki i gubili się.

24. I stało się, że widziałem innych dążących naprzód, a ci dochodzili i chwytali koniec pręta z żelaza; i dążyli naprzód przez ciemną mgłę, trzymając się kurczowo pręta z żelaza, aż przyszli i spożyli aowoc tego drzewa.

25. I gdy skosztowali owocu tego drzewa, rozglądali się wokół, jak gdyby się awstydzili.

26. Ja także rozejrzałem się dookoła i ujrzałem na drugim brzegu rzeki wody wielki i arozległy budynek stojący jak gdyby w powietrzu, wysoko ponad ziemią.

27. I był on pełen ludzi, zarówno starych, jak i młodych, zarówno mężczyzn, jak i kobiet, przebogato odzianych; i byli ausposobieni szyderczo, i wytykali palcami tych, którzy przyszli i kosztowali owocu.

28. I gdy ci ludzie akosztowali owocu, bwstydzili się z powodu tych, którzy z nich drwili, codchodzili na zakazane ścieżki i gubili się.

29. I teraz ja, Nefi, nie przytaczam awszystkich słów mojego ojca.

30. Lecz, krótko mówiąc, oto zobaczył on wielu innych tłumnie dążących naprzód ku ścieżce, którzy, gdy dochodzili, chwytali koniec apręta z żelaza; i dążyli naprzód, trzymając się pewnie przez cały czas pręta z żelaza, aż doszedłszy, padali na ziemię i kosztowali owocu drzewa.

31. Widział on także arzeszę innych na ślepo zmierzających do wielkiego i rozległego budynku.

32. I stało się, że wielu z nich tonęło w głębinach aźródła; i wielu tracił z oczu, gdy odchodzili, błąkając się po nieznanych drogach.

33. I wielka była rzesza tych, którzy wchodzili do tego osobliwego budynku. A wszedłszy tam, wskazywali palcami i awyśmiewali się ze mnie i z tych, którzy także kosztowali owocu; lecz my na nich nie baczyliśmy.

34. Jak powiedział mój ojciec: Tylu, ilu na nich abaczyło, odchodziło i gubiło się.

35. A aLaman i Lemuel nie skosztowali tego owocu — powiedział mój ojciec.

36. I stało się, że gdy mój ojciec wypowiedział wszystkie słowa o swoim śnie, czyli wizji, a było ich wiele, rzekł do nas, że z powodu tego, co zobaczył w wizji, martwi się niezmiernie o Lamana i Lemuela; zaiste, obawia się, że zostaną oni odrzuceni i nie będą przebywać w obecności Pana.

37. Dlatego wzywał ich wówczas z całym uczuciem troskliwego arodzica, aby zważali na jego słowa, gdyż może Pan będzie dla nich miłosierny i nie odrzuci ich; zaiste, mój ojciec głosił im ewangelię.

38. I gdy skończył im głosić, a także prorokować im o wielu rzeczach, nakazał, aby przestrzegali przykazań Pana, i na tym poniechał dalszej mowy do nich.

◀

2a

PPŚ Objawienie; Sen.

◀

b

Ⅰ Nefi 10:17. PPŚ Wizja.

◀

3a

Ⅰ Nefi 8:14–18.

◀

4a

Ⅰ Nefi 8:35–36.

◀

5a

J.S. — Hist. 1:30–32.

◀

8a

PPŚ Miłosierny, miłosierdzie.

◀

9a

Mat. 13:38.

◀

10a

Ⅰ Mojż. 2:9; Obj. 2:7; 22:2; Ⅰ Nefi 11:4, 8–25. PPŚ Drzewo życia.

◀

b

Alma 32:41–43.

◀

11a

Alma 5:34.

◀

b

Ⅰ Nefi 11:8.

◀

12a

PPŚ Radość.

◀

b

Alma 36:24.

◀

c

Ⅰ Nefi 15:36.

◀

13a

Ⅰ Nefi 12:16–18; 15:26–29.

◀

18a

Ⅱ Nefi 5:20–25.

◀

19a

Ps. 2:9; Obj. 12:5; Tłum. J.S. Obj. 19:15 (Aneks); Ⅰ Nefi 8:30; 11:25; 15:23–24.

◀

20a

Mat. 7:14; Ⅱ Nefi 31:17–20.

◀

b

Mat. 13:38.

◀

21a

PPŚ Droga.

◀

23a

Ⅰ Nefi 12:17; 15:24.

◀

24a

Ⅰ Nefi 8:10–12.

◀

25a

Rzym. 1:16; Ⅱ Tym. 1:8; Alma 46:21; Morm. 8:38.

◀

26a

Ⅰ Nefi 11:35–36; 12:18.

◀

27a

PPŚ Pycha.

◀

28a

Ⅱ Piotra 2:19–22.

◀

b

Mar. 4:14–20; 8:38; Łuk. 8:11–15; Jan 12:42–43.

◀

c

PPŚ Odstępstwo.

◀

29a

Ⅰ Nefi 1:16–17.

◀

30a

Ⅰ Nefi 15:23–24.

◀

31a

Mat. 7:13.

◀

32a

Ⅰ Nefi 15:26–29.

◀

33a

PPŚ Prześladować, prześladowanie.

◀

34a

Ⅱ Mojż. 23:2.

◀

35a

Ⅰ Nefi 8:17–18; Ⅱ Nefi 5:19–24.

◀

37a

PPŚ Rodzice; Rodzina.

Rozdział 9

Nefi przygotowuje dwa tomy kronik. Obydwa są nazywane płytami Nefiego. Większe płyty zawierają świecką historię; mniejsze są poświęcone głównie świętym sprawom. W okresie lat 600–592 p.n.e.

1. Wszystko to mój ojciec widział, słyszał i opowiedział, gdy mieszkał w namiocie, w adolinie Lemuela, a także wiele innych rzeczy, które nie mogą być spisane na tych płytach.

2. I teraz, jak mówiłem o tych płytach, oto nie są to te płyty, na których podaję szczegółowo dzieje mojego ludu; albowiem apłytom, na których podaję szczegółowo dzieje mojego ludu, nadałem nazwę płyt Nefiego; dlatego są nazywane płytami Nefiego po mnie; i te płyty także są zwane płytami Nefiego.

3. Jednakże otrzymałem przykazanie Pana, abym przygotował te płyty w wyjątkowym acelu wyrycia na nich dziejów opisujących bposługę mojego ludu.

4. Na innych płytach ma być wyryta historia panowania królów oraz wojen i sporów mojego ludu; dlatego te płyty odnoszą się w głównej mierze do posługi, podczas gdy ainne płyty są w większości o panowaniu królów, wojnach i sporach mojego ludu.

5. Dlatego Pan nakazał mi przygotowanie tych płyt w amądrym celu, którego nie znam,

6. Ale Pan awie wszystko od początku; dlatego przygotowuje drogę, aby wypełnić wszystkie Swe dzieła pośród dzieci ludzkich; albowiem ma On wszelką bmoc wypełnienia wszystkich Swoich słów. I tak oto się dzieje. Amen.

◀

1a

Ⅰ Nefi 2:4–6, 8, 14–15; 16:6.

◀

2a

Ⅰ Nefi 19:2, 4; Jakub 3:13–14; Sł. Morm. 1:2–11; DiP 10:38–40. PPŚ Płyty.

◀

3a

DiP 3:19.

◀

b

Ⅰ Nefi 6:3.

◀

4a

Jakub 1:2–4; Sł. Morm. 1:10.

◀

5a

Ⅰ Nefi 19:3; Sł. Morm. 1:7; Alma 37:2, 12, 14.

◀

6a

Ⅱ Nefi 9:20; DiP 38:2; Mojż. 1:6, 35. PPŚ Wszechwiedzący.

◀

b

Mat. 28:18.

Rozdział 10

Lehi przepowiada, że Żydzi zostaną wzięci do niewoli przez Babilończyków. Mówi o przyjściu Mesjasza, Zbawiciela i Odkupiciela do Żydów. Lehi mówi także o przyjściu tego, który ochrzci Baranka Bożego. Lehi mówi o śmierci i zmartwychwstaniu Mesjasza. Porównuje rozproszenie i zgromadzenie Izraela do drzewa oliwnego. Nefi mówi o Synu Boga, darze Ducha Świętego i o potrzebie prawości. W okresie lat 600–592 p.n.e.

1. I teraz ja, Nefi, będę pisał na atych płytach o tym, czego dokonałem, o swoim panowaniu i posłudze, jednakże, aby pisać o sobie, muszę najpierw powiedzieć nieco o moim ojcu, jak również o moich braciach.

2. Albowiem stało się, że gdy mój ojciec skończył opowiadać o swoim aśnie, a także wzywać moich braci do wszelkiej pilności, mówił im o Żydach,

3. Że po tym, jak ulegną zagładzie oni sami, a nawet to wielkie miasto aJerozolima, wielu zostanie bwziętych do niewoli do cBabilonu, aż we właściwym dla Pana czasie dpowrócą; zaiste, a nawet zostaną wyprowadzeni z niewoli; a gdy zostaną wyprowadzeni z niewoli, ponownie posiądą ziemię swego dziedzictwa.

4. Zaiste, i asześćset lat po opuszczeniu przez mego ojca Jerozolimy Pan Bóg wzbudzi bproroka pośród Żydów — samego cMesjasza, innymi słowy, Zbawiciela świata.

5. Powiedział także o prorokach, że wielu z nich aświadczyło o tych sprawach, o tym Mesjaszu, o którym mówił, czyli o tym Odkupicielu świata.

6. Przeto cała ludzkość była w stanie zagubienia i aupadku, i pozostanie taką na zawsze, chyba że zda się na tego Odkupiciela.

7. Mój ojciec mówił też o aproroku, który ma przyjść przed Mesjaszem, aby przygotować drogę Pańską.

8. Zaiste, pójdzie on i będzie wołał na pustyni: aPrzygotujcie drogę Pańską, prostujcie Jego ścieżki, albowiem stoi pośród was ten, którego nie znacie, który jest mocniejszy ode mnie i któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemienia u Jego sandała. I wiele mój ojciec o tym mówił.

9. I mój ojciec powiedział, że ten prorok będzie chrzcił w aBetabarze za Jordanem; i powiedział również, że będzie on bchrzcił wodą; i że nawet Mesjasz zostanie przez niego ochrzczony wodą.

10. I gdy ochrzci Mesjasza wodą, przekona się i da świadectwo, że ochrzcił aBaranka Bożego, który zgładzi grzechy świata.

11. I stało się, że gdy mój ojciec wypowiedział te słowa, powiedział moim braciom o ewangelii, która będzie głoszona pośród Żydów, a także o tym, że Żydzi będą amarnieć w bniewierze. I gdy czabiją Mesjasza, który ma przyjść, i gdy zostanie On zabity, dpowstanie z martwych, i objawi się przez eDucha Świętego Innym narodom.

12. Zaiste, mój ojciec mówił wiele o Innych narodach, a także o domu Izraela, porównując go do adrzewa oliwnego, którego gałęzie zostaną odłamane i brozrzucone po całej ziemi.

13. Dlatego trzeba — powiedział — abyśmy byli zgodni, gdy jesteśmy prowadzeni do aziemi obiecanej, abyśmy wypełnili słowo Pana o naszym rozproszeniu po całej ziemi.

14. I gdy dom Izraela zostanie rozproszony, zostaną one ponownie azgromadzone, to znaczy, że gdy bInne narody otrzymają pełnię Ewangelii, naturalne gałęzie drzewa oliwnego, czyli resztki domu Izraela, zostaną ponownie wszczepione do cdrzewa oliwnego, innymi słowy, dojdą do wiedzy o prawdziwym Mesjaszu, Swym Panu i Swym Odkupicielu.

15. I w ten sposób mój ojciec prorokował, i przemawiał do moich braci. I powiedział on także wiele innych rzeczy, których nie zapisuję w tej księdze, bowiem co uznałem za potrzebne, podaję w ainnej mojej księdze.

16. I wszystko, o czym powiedziałem, nastąpiło, gdy mój ojciec mieszkał w namiocie, w dolinie Lemuel.

17. I stało się, że ja, Nefi, usłyszawszy wszystkie asłowa o tym, co mój ojciec zobaczył w bwizji, a także co powiedział mocą Ducha Świętego, którą to moc otrzymał dzięki swej wierze w Syna Bożego — Syn Boży był cMesjaszem, który ma przyjść — ja, Nefi, pragnąłem również zobaczyć i usłyszeć, i poznać te rzeczy mocą dDucha Świętego, co jest darem Boga dla wszystkich, którzy Go epilnie szukają, czy to w czasach fdawnych, czy też w czasach, gdy objawi się On dzieciom ludzkim.

18. Albowiem jest On aten sam wczoraj, dzisiaj i na wieki, i droga jest przygotowana dla wszystkich ludzi od założenia świata, jeśli stanie się, że odpokutują i przystąpią do Niego.

19. Kto pilnie szuka, znajdzie; a atajemnice Boga będą takim ludziom wyjawiane mocą bDucha Świętego, zarówno w czasach obecnych, jak i w czasach przeszłych, i zarówno w czasach przeszłych, jak i w czasach, które nastąpią; albowiem cdroga Pana jest jednym wiecznym kręgiem.

20. Pamiętaj więc, człowieku, że za wszystko, co czynisz, będziesz doprowadzony na asąd.

21. Jeśli więc w dniach twej apróby twoim dążeniem było czynienie niegodziwości, okażesz się bnieczystym przed tronem sędziowskim Boga; a ponieważ nic nieczystego nie może przebywać z Bogiem, przeto zostaniesz odrzucony na zawsze.

22. I Duch Święty upoważnia mnie, abym to powiedział i nie powstrzymywał się od tego.

◀

1a

Ⅰ Nefi 9:1–5; 19:1–6; Jakub 1:1–4.

◀

2a

Ⅰ Nefi 8.

◀

3a

Est. 2:6; Ⅱ Nefi 6:8; Hel. 8:20–21.

◀

b

587 r. p.n.e.; zob. Chronologia w Aneksie. Ⅱ Nefi 25:10.

◀

c

Ez. 24:2; Ⅰ Nefi 1:13; Omni 1:15.

◀

d

Jer. 29:10; Ⅱ Nefi 6:8–9.

◀

4a

Ⅰ Nefi 19:8; Ⅱ Nefi 25:19; Ⅲ Nefi 1:1.

◀

b

Ⅰ Nefi 22:20–21.

◀

c

PPŚ Mesjasz.

◀

5a

Jakub 7:11; Mos. 13:33; Hel. 8:19–24; Ⅲ Nefi 20:23–24.

◀

6a

PPŚ Upadek Adama i Ewy.

◀

7a

Ⅰ Nefi 11:27; Ⅱ Nefi 31:4.

◀

8a

Iz. 40:3; Mat. 3:1–3.

◀

9a

Jan 1:28.

◀

b

PPŚ Jan Chrzciciel.

◀

10a

PPŚ Baranek Boży.

◀

11a

Jakub 4:14–18.

◀

b

Morm. 5:14.

◀

c

PPŚ Jezus Chrystus; Ukrzyżowanie.

◀

d

PPŚ Zmartwychwstanie.

◀

e

PPŚ Duch Święty.

◀

12a

Ⅰ Mojż. 49:22–26; Ⅰ Nefi 15:12; Ⅱ Nefi 3:4–5; Jakub 5; 6:1–7. PPŚ Drzewo oliwne; Winnica Pana.

◀

b

Ⅰ Nefi 22:3–8. PPŚ Izrael — Rozproszenie Izraela.

◀

13a

Ⅰ Nefi 2:20. PPŚ Ziemia obiecana.

◀

14a

PPŚ Izrael — Zgromadzenie Izraela.

◀

b

Ⅰ Nefi 13:42; DiP 14:10.

◀

c

Jakub 5:8, 52, 54, 60, 68.

◀

15a

Ⅰ Nefi 1:16–17.

◀

17a

Enos 1:3; Alma 36:17.

◀

b

Ⅰ Nefi 8:2.

◀

c

PPŚ Mesjasz.

◀

d

PPŚ Duch Święty.

◀

e

Mor. 10:4–5, 7, 19.

◀

f

DiP 20:26.

◀

18a

Hebr. 13:8; Morm. 9:9; DiP 20:12. PPŚ Bóg, Boska Trójca.

◀

19a

PPŚ Tajemnice Boga.

◀

b

PPŚ Duch Święty.

◀

c

Alma 7:20; DiP 3:2; 35:1.

◀

20a

Kazn. 12:14; Ⅱ Nefi 9:46. PPŚ Sąd Ostateczny.

◀

21a

Alma 34:32–35.

◀

b

Ⅰ Kor. 6:9–10; Ⅲ Nefi 27:19; DiP 76:50–62; Mojż. 6:57.

Rozdział 11

Nefi widzi Ducha Pana i jest mu pokazane w wizji drzewo życia. Widzi matkę Syna Boga i poznaje łaskawość Boga. Widzi chrzest, posługę i ukrzyżowanie Baranka Bożego. Widzi także powołanie i posługę dwunastu apostołów Baranka. W okresie lat 600–592 p.n.e.

1. Oto stało się, że pragnąc poznać, co mój ojciec widział, i wierząc, że Pan może mi to wyjawić, gdy siedziałem, arozważając to w sercu, zostałem bprzeniesiony przez Ducha Pana na niezmiernie wysoką cgórę, której nigdy przedtem nie widziałem, i gdzie nigdy przedtem moja stopa nie stanęła.

2. I Duch rzekł do mnie: Czego pragniesz?

3. I powiedziałem: Pragnę ujrzeć to, co awidział mój ojciec.

4. I Duch rzekł do mnie: Czy wierzysz, że twój ojciec zobaczył adrzewo, o którym mówił?

5. I powiedziałem: Zaiste, wiesz, że daję awiarę wszystkim słowom mego ojca.

6. I gdy wypowiedziałem te słowa, Duch zawołał donośnym głosem: Hosanna Panu, Najwyższemu Bogu, który jest Bogiem nad całą aziemią i nad wszystkim. I błogosławiony jesteś, Nefi, bo bwierzysz w Syna Boga Najwyższego; dlatego zobaczysz to, co pragniesz.

7. I oto będzie ci to dane jako aznak, że ujrzawszy drzewo dające owoc, którego twój ojciec skosztował, zobaczysz także człowieka zstępującego z nieba, i go ujrzysz; a potem, jak Go zobaczysz, bdasz świadectwo, że jest On Synem Boga.

8. I stało się, że Duch rzekł do mnie: Spójrz! I spojrzałem, i zobaczyłem adrzewo jak to, które mój ojciec widział. A piękność jego była ponad wszystko, zaiste, przewyższała wszelkie piękno, a jego bbiel była ponad biel świeżego śniegu.

9. I stało się, że gdy zobaczyłem to drzewo, powiedziałem do Ducha: Widzę, że pokazałeś mi drzewo, acenniejsze ponad wszystko.

10. I rzekł do mnie: Czego pragniesz?

11. I powiedziałem mu: Pragnę poznać aznaczenie tego drzewa — gdyż mówiłem do Niego, jak mówi człowiek; bowiem widziałem, że miał on bkształt człowieka; jednakże wiedziałem, że był to Duch Pana; i mówił on do mnie jak człowiek do człowieka.

12. I stało się, że rzekł do mnie: Spójrz! I odwróciłem wzrok, aby na Niego spojrzeć, ale Go nie zobaczyłem, bo nie było Go już ze mną.

13. I stało się, że spojrzałem, i ujrzałem wielkie miasto Jerozolimę, a także inne miasta. I ujrzałem też miasto Nazaret; a w mieście aNazaret zobaczyłem bdziewicę niezmiernie piękną i czystą.

14. I stało się, że zobaczyłem aniebiosa otwarte; i anioł zstąpił, stanął przede mną i rzekł do mnie: Nefi, co widzisz?

15. I powiedziałem mu: Dziewicę piękniejszą i cudniejszą ponad wszystkie inne dziewice.

16. I rzekł do mnie: Czy poznałeś łaskawość Boga?

17. I powiedziałem mu: Wiem, że kocha On Swoje dzieci, jednak nie pojmuję znaczenia wszystkiego.

18. I rzekł do mnie: Oto adziewica, którą widzisz, jest w ciele bmatką Syna Bożego.

19. I stało się, że widziałem, że została ona zabrana w Duchu; a po tym, jak została zabrana w aDuchu na jakiś czas, anioł przemówił do mnie: Spójrz!

20. I spojrzawszy, zobaczyłem ponownie dziewicę, i trzymała ona adziecko w ramionach.

21. I anioł rzekł do mnie: Oto aBaranek Boży, zaiste, sam bSyn Wiecznego cOjca! Czy wiesz, co oznacza ddrzewo, które widział twój ojciec?

22. I odpowiedziałem mu tymi słowy: Zaiste, jest to amiłość Boga, która przelewa się do serc dzieci ludzkich i jest pożądana ponad wszystko.

23. I przemówił do mnie tymi słowy: Zaiste, i daje ona duszy największą aradość.

24. I gdy to powiedział, rzekł do mnie: Spójrz! I spojrzawszy, ujrzałem Syna Bożego aprzebywającego pośród dzieci ludzkich; i widziałem wielu, którzy przypadali do Jego stóp i oddawali Mu cześć.

25. I stało się, że spostrzegłem, że apręt z żelaza, który mój ojciec widział, był słowem Bożym prowadzącym do źródła bwody żywej, czyli do cdrzewa życia, które to wody przedstawiają miłość Boga. I zrozumiałem, że drzewo życia także przedstawiało miłość Boga.

26. I anioł rzekł do mnie ponownie: Spójrz i zauważ ałaskawość Boga!

27. I spojrzawszy, aujrzałem Odkupiciela świata, o którym mówił mój ojciec, a także bproroka, który miał przygotować dla Niego drogę. I Baranek Boży poszedł do niego i został ochrzczony. I gdy został przez niego cochrzczony, ujrzałem niebiosa otwarte, i Duch Święty zstąpił z niebios, i spoczął na Nim w postaci dgołębicy.

28. I widziałem, jak poszedł i czynił posługę ludziom z amocą i wielką chwałą; i rzesze gromadziły się, aby Go słuchać, i widziałem, że wypędzili Go spośród siebie.

29. I widziałem także adwunastu innych podążających za Nim. I stało się, że zostali oni zabrani w Duchu sprzed moich oczu i nie widziałem ich.

30. I stało się, że anioł znowu do mnie przemówił tymi słowy: Spójrz! I spojrzawszy, zobaczyłem ponownie niebiosa otwarte i aaniołów zstępujących na dzieci ludzkie i posługujących im.

31. I znowu do mnie przemówił tymi słowy: Spójrz! I spojrzawszy, zobaczyłem Baranka Bożego idącego pośród dzieci ludzkich. I ujrzałem rzesze ludzi, którzy byli chorzy i udręczeni wszelkiego rodzaju dolegliwościami, a także z powodu adiabłów i bnieczystych duchów. I anioł powiedział, i pokazał mi to wszystko. I ci ludzie byli cuzdrawiani mocą Baranka Bożego, a diabły i nieczyste duchy były przez Niego wypędzane.

32. I stało się, że anioł znowu do mnie przemówił tymi słowy: Spójrz! I spojrzawszy, zobaczyłem, że Baranek Boży został pojmany przez ludzi. Oto Syn Wiecznego Boga był asądzony przez świat. Widziałem to i daję o tym świadectwo.

33. I ja, Nefi, widziałem, że został On podniesiony na akrzyżu i bzabity za grzechy świata.

34. I po Jego śmierci zobaczyłem na ziemi rzesze ludzi zgromadzonych, aby walczyć przeciwko apostołom Baranka, albowiem tak anioł Pański nazywał dwunastu.

35. I tłumy świata zgromadziły się; i spostrzegłem, że były one w wielkim i rozległym budynku na podobieństwo abudynku, który mój ojciec widział. I anioł Pański przemówił do mnie tymi słowy: Oto świat i jego mądrość. Zaiste, oto dom Izraela zgromadził się, aby walczyć przeciwko dwunastu apostołom Baranka.

36. I stało się, że zrozumiałem, i daję świadectwo, że wielki i rozległy budynek był apychą świata; i upadł on, a jego upadek był niezmiernie wielki. I anioł Pański ponownie przemówił do mnie tymi słowy: Taka będzie zagłada wszystkich narodów, plemion, języków i ludów, które walczą przeciwko dwunastu apostołom Baranka.

◀

1a

DiP 76:19. PPŚ Rozważać.

◀

b

Ⅱ Kor. 12:1–4; Obj. 21:10; Ⅱ Nefi 4:25; Mojż. 1:1.

◀

c

Ⅴ Mojż. 10:1; Eter 3:1.

◀

3a

Ⅰ Nefi 8:2–34.

◀

4a

Ⅰ Nefi 8:10–12; 15:21–22.

◀

5a

Ⅰ Nefi 2:16.

◀

6a

Ⅱ Mojż. 9:29; Ⅱ Nefi 29:7; Ⅲ Nefi 11:14; Mojż. 6:44.

◀

b

PPŚ Wierzenie, wiara, wierzyć.

◀

7a

PPŚ Znak.

◀

b

PPŚ Świadectwo.

◀

8a

Ⅰ Nefi 8:10.

◀

b

Ⅰ Nefi 8:11.

◀

9a

Ⅰ Nefi 11:22–25.

◀

11a

Ⅰ Mojż. 40:8.

◀

b

Eter 3:15–16.

◀

13a

Mat. 2:23.

◀

b

Łuk. 1:26–27; Alma 7:10. PPŚ Maria, matka Jezusa.

◀

14a

Ez. 1:1; Ⅰ Nefi 1:8.

◀

18a

Iz. 7:14; Łuk. 1:34–35.

◀

b

Mos. 3:8.

◀

19a

Mat. 1:20.

◀

20a

Łuk. 2:16.

◀

21a

PPŚ Baranek Boży.

◀

b

PPŚ Jezus Chrystus.

◀

c

PPŚ Bóg, Boska Trójca — Bóg Ojciec.

◀

d

Ⅰ Nefi 8:10; Alma 5:62. PPŚ Drzewo życia.

◀

22a

PPŚ Miłość.

◀

23a

PPŚ Radość.

◀

24a

Łuk. 4:14–21.

◀

25a

Ⅰ Nefi 8:19.

◀

b

PPŚ Woda żywa.

◀

c

Ⅰ Mojż. 2:9; Alma 32:40–41; Mojż. 4:28, 31.

◀

26a

Ⅰ Nefi 11:16–33.

◀

27a

Ⅱ Nefi 25:13.

◀

b

Mat. 11:10; Ⅰ Nefi 10:7–10; Ⅱ Nefi 31:4.

◀

c

PPŚ Chrzest, chrzcić.

◀

d

PPŚ Gołębica, znak [gołębicy].

◀

28a

DiP 138:25–26.

◀

29a

PPŚ Apostoł.

◀

30a

PPŚ Aniołowie.

◀

31a

Mar. 5:15–20; Mos. 3:5–7. PPŚ Diabeł.

◀

b

PPŚ Duch — Złe duchy.

◀

c

PPŚ Uzdrowić, uzdrowienia.

◀

32a

Mar. 15:17–20.

◀

33a

Jan 19:16–19; Mos. 3:9–10; Ⅲ Nefi 27:14. PPŚ Krzyż.

◀

b

PPŚ Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

35a

Ⅰ Nefi 8:26; 12:18.

◀

36a

PPŚ Pycha.

Rozdział 12

Nefi widzi ziemię obiecaną w wizji, jak również prawość, niegodziwość i upadek jej mieszkańców oraz przyjście do nich Baranka Bożego; jak Dwunastu uczniów i Dwunastu Apostołów będzie sądziło Izrael; a także podły i skalany stan tych, którzy marnieją w niewierze. W okresie lat 600–592 p.n.e.

1. I stało się, że anioł rzekł do mnie: Spójrz i zobacz twoich potomków, a także potomków twoich braci. I spojrzałem, i zobaczyłem aziemię obiecaną; i zobaczyłem rzesze ludzi w tak wielkiej liczbie, że byli niczym ziarnka piasku na brzegu morza.

2. I stało się, że ujrzałem rzesze ludzi zgromadzonych do walki, jedni przeciw drugim, i widziałem awojny i wieści wojenne, a także wielką rzeź dokonaną mieczem pośród mojego ludu.

3. I stało się, że widziałem, że ich wojny i spory na tej ziemi trwały przez wiele pokoleń; i ujrzałem tak wiele miast, że nie można było ich zliczyć.

4. I stało się, że ujrzałem aciemną bmgłę roztaczającą się nad ziemią obiecaną; i widziałem błyskawice, i słyszałem grzmoty i trzęsienia ziemi, i wszelkie niepokojące odgłosy. Widziałem, jak ziemia i skały pękały, i widziałem góry rozpadające się na kawałki, i pękające równiny ziemi; i widziałem wiele miast, które były czalane; i widziałem wiele miast, które płonęły w ogniu, i wiele zamieniających się w ruinę przez trzęsienia ziemi.

5. I stało się, że gdy zobaczyłem te rzeczy, ujrzałem, jak ciemna achmura zniknęła z powierzchni ziemi; i oto, ujrzałem rzesze tych, którzy nie zginęli z powodu wielkich i strasznych sądów Pana.

6. I ujrzałem niebiosa otwarte i aBaranka Bożego zstępującego z niebios. I zstąpił On, i ukazał się im.

7. I widziałem także, i daję świadectwo, że Duch Święty spoczął na innych adwunastu; a byli oni ustanowieni i wybrani przez Boga.

8. I anioł rzekł do mnie tymi słowy: Oto dwunastu uczniów Baranka, którzy zostali wybrani, aby czynić posługę twojemu potomstwu.

9. I rzekł do mnie: Pamiętasz adwunastu apostołów Baranka? Oto będą oni bsądzić dwanaście plemion Izraela; dlatego dwunastu posługujących twojemu potomstwu będzie przez nich sądzonych; albowiem jesteście z domu Izraela.

10. I tych adwunastu sług Baranka, których widzisz, będzie sądziło twoich potomków. Oto są oni prawi na zawsze; albowiem z racji ich wiary w Baranka Bożego ich bszaty są wybielone w Jego krwi.

11. I anioł rzekł do mnie: Spójrz! I spojrzawszy, zobaczyłem, że przez atrzy pokolenia ludzie żyli w prawości; i ich szaty były białe, nawet na podobieństwo Baranka Bożego. I anioł rzekł do mnie: Są oni wybieleni we krwi Baranka z racji ich wiary w Niego.

12. I ja, Nefi, zobaczyłem także wielu z aczwartego pokolenia, którzy zeszli z tego świata w prawości.

13. I stało się, że zobaczyłem rzesze ludzi zgromadzonych na tej ziemi.

14. I anioł rzekł do mnie: Oto twoi potomkowie i potomkowie twoich braci.

15. I stało się, że spojrzawszy, ujrzałem ludzi z moich potomków zgromadzonych tłumnie aprzeciwko potomkom moich braci; a zebrali się, aby ze sobą walczyć.

16. I anioł rzekł do mnie tymi słowy: Spójrz, oto źródło abrudnej wody, które twój ojciec widział; zaiste, oto brzeka, o której mówił; a głębiny jej są głębinami cpiekła.

17. Ciemna amgła to pokusy diabła, który bzaślepia oczy i znieczula serca dzieci ludzkich, i prowadzi je na cszerokie drogi, gdzie giną i są straceni.

18. Wielki i rozległy abudynek, który twój ojciec widział, przedstawia próżne bwyobrażenia i cpychę dzieci ludzkich. I oddziela ich wielka i straszna dotchłań; zaiste, samo słowo esprawiedliwości Wiecznego Boga i Mesjasza, Baranka Bożego, o którym Duch Święty świadczy od początku świata dotąd, i odtąd, i na wieki.

19. I gdy anioł wypowiadał te słowa, widziałem, jak potomkowie moich braci walczyli z moimi potomkami, zgodnie ze słowami anioła; i widziałem, że z powodu pychy moich potomków i apokus diabła, zostali oni bpokonani przez potomków moich braci.

20. I stało się, że widziałem, jak potomkowie moich braci pokonali moich potomków, i rozeszli się tłumnie po powierzchni ziemi.

21. I widziałem, że gromadzili się tłumnie; i widziałem awojny i wieści wojenne pośród nich. I widziałem, jak na wojnach i wieściach wojennych minęło wiele pokoleń.

22. I anioł rzekł do mnie: Oto ci azmarnieją w niewierze.

23. I stało się, iż zobaczyłem, że kiedy zmarnieli w niewierze, stali się aciemnym, obmierzłym i bskalanym ludem, przepełnionym cbezczynnością i wszelkimi występkami.

◀

1a

PPŚ Ziemia obiecana.

◀

2a

Enos 1:24; Morm. 8:7–8. PPŚ Wojna.

◀

4a

Ⅰ Nefi 19:10.

◀

b

Hel. 14:20–28.

◀

c

Ⅲ Nefi 8:14.

◀

5a

Ⅲ Nefi 8:20; 10:9.

◀

6a

Ⅱ Nefi 26:1, 9; Ⅲ Nefi 11:3–17.

◀

7a

Ⅲ Nefi 12:1; 19:12–13.

◀

9a

Łuk. 6:13.

◀

b

Mat. 19:28; DiP 29:12. PPŚ Sąd Ostateczny.

◀

10a

Ⅲ Nefi 27:27; Morm. 3:18–19.

◀

b

Obj. 7:14; Alma 5:21–27; 13:11–13; Ⅲ Nefi 27:19–20.

◀

11a

Ⅱ Nefi 26:9–10; Ⅲ Nefi 27:30–32.

◀

12a

Alma 45:10–12; Hel. 13:5, 9–10; Ⅲ Nefi 27:32; Ⅳ Nefi 1:14–27.

◀

15a

Morm. 6.

◀

16a

PPŚ Brud, skalany, skalanie.

◀

b

Ⅰ Nefi 8:13; 15:26–29.

◀

c

PPŚ Piekło.

◀

17a

Ⅰ Nefi 8:23; 15:24; DiP 10:20–32.

◀

b

PPŚ Odstępstwo.

◀

c

Mat. 7:13–14.

◀

18a

Ⅰ Nefi 8:26; 11:35–36.

◀

b

Jer. 7:24.

◀

c

PPŚ Pycha.

◀

d

Łuk. 16:26; Ⅰ Nefi 15:28–30.

◀

e

PPŚ Sprawiedliwość.

◀

19a

PPŚ Kusić, pokusa.

◀

b

Jar. 1:10; Sł. Morm. 1:1–2.

◀

21a

Morm. 8:8; Mor. 1:2. PPŚ Wojna.

◀

22a

Ⅰ Nefi 15:13; Ⅱ Nefi 26:15.

◀

23a

Ⅱ Nefi 26:33.

◀

b

Ⅱ Nefi 5:20–25.

◀

c

PPŚ Bezczynny, bezczynność.

Rozdział 13

Nefi widzi w wizji kościół diabła założony pośród Innych narodów, odkrycie i kolonizację Ameryki, usunięcie wielu prostych i cennych fragmentów z Biblii, wynikający z tego stan odstępstwa Innych narodów, przywrócenie ewangelii, ujawnienie pism świętych w dniach ostatnich oraz budowanie Syjonu. W okresie lat 600–592 p.n.e.

1. I stało się, że anioł przemówił do mnie tymi słowy: Spójrz! I spojrzawszy, zobaczyłem wiele nacji i królestw.

2. I anioł rzekł do mnie: Co widzisz? I powiedziałem: Widzę wiele nacji i królestw.

3. A on rzekł do mnie: Są to nacje i królestwa Innych narodów.

4. I stało się, że zobaczyłem pośród nacji aInnych narodów założenie bwielkiego kościoła.

5. I anioł rzekł do mnie: Oto założenie kościoła bardziej występnego niż wszystkie inne kościoły, który azabija świętych Boga, zaiste, poddaje ich torturom i krępuje ich, ujarzmia ich żelaznym bjarzmem i bierze ich do niewoli.

6. I stało się, że zobaczyłem ten awielki i występny kościół, i widziałem, że bdiabeł był jego założycielem.

7. Widziałem także azłoto i srebro, i jedwabie, i szkarłaty, i misternie tkane płótna, i wszelkiego rodzaju kosztowne ubiory i widziałem wiele nierządnic.

8. I anioł przemówił do mnie tymi słowy: Złoto i srebro, i jedwabie, i szkarłaty, misternie tkane płótna, i kosztowne ubiory, i nierządnice są przedmiotem apożądania tego wielkiego i występnego kościoła.

9. I dla pochwał świata aniszczą świętych Boga i biorą ich do niewoli.

10. I stało się, że spojrzawszy, ujrzałem wiele wód oddzielających Inne narody od potomków moich braci.

11. I stało się, że anioł rzekł do mnie: Oto gniew Boży jest nad potomkami twoich braci.

12. I spojrzałem, i zobaczyłem pośród Innych narodów człowieka oddzielonego od potomków moich braci wieloma wodami. I widziałem, że zstąpił na niego aDuch Boga, pod wpływem którego człowiek ten udał się przez wiele wód, aż do potomków moich braci na ziemi obiecanej.

13. I stało się, że ujrzałem Ducha Boga, który wywierał wpływ na dalsze Inne narody; i wydostały się one z niewoli na wiele wód.

14. I stało się, że ujrzałem arzesze Innych narodów na bziemi obiecanej; i widziałem, jak gniew Boga był skierowany przeciw potomkom moich braci, że zostali crozproszeni i pobici przez Inne narody.

15. I widziałem Ducha Pana nad Innymi narodami, że dobrze im się wiodło, i otrzymały one tę aziemię jako swoje dziedzictwo; i widziałem, że byli oni biali, niezmiernie bpiękni i urodziwi, jak mój lud, zanim nastąpiła ich czagłada.

16. I stało się, że ja, Nefi, widziałem, że te Inne narody, które wydostały się z niewoli, ukorzyły się przed Panem, i moc Pana była z animi.

17. I widziałem, że ich rodacy z Innych narodów zgromadzili się na wodach i na lądzie, aby z nimi walczyć.

18. I widziałem, że moc Boga była z nimi, tak jak gniew Boga był nad wszystkimi, którzy zgromadzili się, by z nimi walczyć.

19. I ja, Nefi, widziałem, że Inne narody, które wydostały się z niewoli, zostały awyratowane mocą Boga z rąk wszystkich innych nacji.

20. I stało się, że ja, Nefi, widziałem, że powodziło im się na tej ziemi. I widziałem aksięgę, którą zabrały ze sobą.

21. I anioł rzekł do mnie: Czy wiesz, jakie jest znaczenie tej księgi?

22. I powiedziałem mu: Nie, nie wiem.

23. I powiedział on: Wyszła ona z ust Żydów. I ja, Nefi, widziałem ją. I anioł powiedział mi: Ta aksięga, którą widzisz, to bkronika cŻydów, która zawiera przymierza Pana dla domu Izraela; zawiera także wiele proroctw świętych proroków; i jest kroniką zawierającą podobne grawerunki do tych na dpłytach z mosiądzu, lecz nie tak wiele; jednakże zawiera przymierza Pana dla domu Izraela; stanowią zatem wielką wartość dla Innych narodów.

24. I anioł Pana rzekł do mnie: Widziałeś, że księga ta wyszła z ust Żydów, i gdy wyszła z ust Żydów, zawierała pełnię ewangelii Pana, o czym dwunastu apostołów daje świadectwo; i daje świadectwo zgodnie z prawdą, która jest w Baranku Bożym.

25. Dlatego słowa te wychodzą w czystości od aŻydów do bInnych narodów, zgodnie z prawdą, która jest w Bogu.

26. I gdy apostołowie Baranka ponieśli te słowa od Żydów ado Innych narodów, widziałeś, że nastąpiło założenie bwielkiego i występnego ckościoła, bardziej występnego niż wszystkie inne, bo dusunął on z ewangelii Baranka wiele eprostych i cennych fragmentów, a także usunął on wiele przymierzy Pana.

27. I uczyniono to wszystko, aby wypaczyć właściwe drogi Pana, aby zaślepić oczy dzieci ludzkich i znieczulić ich serca.

28. Dlatego widziałeś, że gdy księga przeszła przez ręce tego wielkiego i występnego kościoła, wiele prostych i cennych rzeczy zostało usuniętych z tej księgi, która jest księgą Baranka Bożego.

29. I gdy te proste i cenne rzeczy zostały z niej usunięte, zostaje ona dana wszystkim nacjom Innych narodów; a kiedy zostaje ona dana wszystkim nacjom Innych narodów, zaiste, nawet tym za wieloma wodami, które widziałeś z Innymi narodami, które wydostały się z niewoli, jak widzisz — z powodu wielu tych prostych i cennych rzeczy, które zostały usunięte z tej księgi, które były proste do zrozumienia dla dzieci ludzkich, według prostoty, która jest w Baranku Bożym — z powodu tych prostych i cennych rzeczy, które zostały usunięte z ewangelii Baranka, niezmiernie wielu potyka się i, zaiste, sam Szatan będzie miał nad nimi wielką władzę.

30. Jednakże widziałeś, że Inne narody, które wydostały się z niewoli, zostały wyniesione mocą Boga ponad wszystkie inne nacje, żyjąc na ziemi wyborniejszej niż wszystkie inne ziemie, którą to ziemię Pan Bóg przyrzekł w przymierzu twojemu ojcu jako aziemię dziedzictwa dla jego potomków. Dlatego widzisz, że Pan Bóg nie pozwoli, aby Inne narody całkowicie zgładziły twoich potomków bzmieszanych z potomkami twoich braci.

31. Ani też nie pozwoli, aby Inne narody azgładziły doszczętnie potomków twoich braci.

32. Ani Pan Bóg nie dopuści, aby Inne narody pozostały na zawsze w okropnym stanie zaślepienia, którego jesteś świadkiem, spowodowanym tym, że proste i cenne części ewangelii Baranka zostały zatajone przez ten awystępny kościół, którego utworzenie widziałeś.

33. Bowiem tak mówi Baranek Boży: Okażę Swe miłosierdzie Innym narodom, nawiedzając resztkę z domu Izraela wielkim sądem.

34. I stało się, że anioł Pana przemówił do mnie tymi słowy: Tak mówi Baranek Boży: Gdy nawiedzę aresztkę z domu Izraela — a resztką, o której mówię, są potomkowie twego ojca — gdy więc nawiedzę ich osądem i porażę ich ręką Innych narodów, i gdy Inne narody będą się wielce bpotykać z powodu braku tych prostych i cennych części cewangelii Baranka, które zataił ten występny kościół będący macierzą nierządnic — mówi Baranek — okażę w ten dzień miłosierdzie Innym narodom, dwyjawiając im moją mocą wiele prostych i cennych prawd z mojej ewangelii, mówi Baranek.

35. Albowiem — mówi Baranek — ukażę się twoim potomkom, aby zapisali wiele o tym, co dotyczy mojej posługi pośród nich, a co będzie proste i cenne; i gdy twoi potomkowie zostaną zgładzeni po tym, jak zmarnieją w niewierze, podobnie jak potomkowie twoich braci, ato, co zapisali, będzie ukryte, aby zostało wyjawione Innym narodom darem i mocą Baranka.

36. Będzie tam spisana moja aewangelia — mówi Baranek — i moja bopoka, i moje zbawienie.

37. I abłogosławieni są ci, którzy będą tego dnia dążyli do ujawnienia Mojego bSyjonu, albowiem będą mieli cdar i moc Ducha Świętego; i jeśli dwytrwają do końca, zostaną podniesieni ostatniego dnia, i będą zbawieni w wiecznym ekrólestwie Baranka; i jak piękni na górach będą ci, którzy fogłaszają pokój, zaiste, nowinę wielkiej radości.

38. I stało się, że ujrzałem resztkę potomków moich braci, a także aksięgę Baranka Bożego, która wyszła z ust Żydów, i widziałem, że Inne narody dały ją bresztce potomków moich braci.

39. I gdy była im dana, ujrzałem inne aksięgi, które zostały wyjawione mocą Baranka od Innych narodów dla bprzekonania Innych narodów i resztki potomków moich braci oraz Żydów rozproszonych po całej ziemi, że cprawdą jest, co zapisali prorocy i dwunastu apostołów Baranka.

40. I anioł przemówił do mnie tymi słowy: Te aostatnie kroniki, które widziałeś pośród Innych narodów, bwykażą prawdziwość tych cpierwszych, które są kronikami dwunastu apostołów Baranka, wyjawią proste i cenne rzeczy, które zostały z nich usunięte, i uczynią wiadomym wszystkim plemionom, językom i ludom, że Baranek Boży jest Synem Wiecznego Ojca i dZbawicielem świata, i że wszyscy ludzie muszą do Niego przystąpić, albo nie będą mogli być zbawieni.

41. I zostaną wyjawione zgodnie ze słowami, które wyszły z ust Baranka; a słowa Baranka będą podane w kronikach twoich potomków, jak również w kronikach dwunastu apostołów Baranka; dlatego obydwie księgi stanowić będą ajedność, bo jest bjeden Bóg i jeden cPasterz nad całą ziemią.

42. I nadejdzie czas, gdy objawi się On wszystkim nacjom, zarówno aŻydom, jak i Innym narodom, albowiem po objawieniu się Żydom, a także Innym narodom, objawi się Innym narodom, a także Żydom, i bostatni będą pierwszymi, a cpierwsi ostatnimi.

◀

4a

PPŚ Inne narody.

◀

b

Ⅰ Nefi 13:26, 34; 14:3, 9–17.

◀

5a

Obj. 17:3–6; Ⅰ Nefi 14:13.

◀

b

Jer. 28:10–14.

◀

6a

DiP 88:94. PPŚ Diabeł — Kościół diabła.

◀

b

Ⅰ Nefi 22:22–23.

◀

7a

Morm. 8:36–38.

◀

8a

Obj. 18:10–24; Morm. 8:35–38.

◀

9a

Obj. 13:4–7.

◀

12a

PPŚ Natchnienie, natchnąć.

◀

14a

Ⅱ Nefi 1:11; Morm. 5:19–20.

◀

b

PPŚ Ziemia obiecana.

◀

c

Ⅰ Nefi 22:7–8. PPŚ Izrael — Rozproszenie Izraela.

◀

15a

Ⅱ Nefi 10:19.

◀

b

Ⅱ Nefi 5:21.

◀

c

Morm. 6:17–22.

◀

16a

DiP 101:80.

◀

19a

Ⅱ Nefi 10:10–14; Ⅲ Nefi 21:4; Eter 2:12.

◀

20a

Ⅰ Nefi 14:23.

◀

23a

Ⅰ Nefi 13:38; Ⅱ Nefi 29:4–12.

◀

b

PPŚ Pisma święte.

◀

c

Ⅱ Nefi 3:12.

◀

d

Ⅰ Nefi 5:10–13.

◀

25a

Ⅱ Nefi 29:4–6; DiP 3:16. PPŚ Żydzi.

◀

b

PPŚ Inne narody.

◀

26a

Mat. 21:43.

◀

b

Ⅰ Nefi 13:4–6; 14:3, 9–17.

◀

c

PPŚ Odstępstwo — Odstępstwo we wczesnym kościele chrześcijańskim.

◀

d

Morm. 8:33; Mojż. 1:41.

◀

e

Ⅰ Nefi 14:20–26; Art. wiary 1:8.

◀

30a

PPŚ Ziemia obiecana.

◀

b

Alma 45:10–14.

◀

31a

Ⅱ Nefi 4:7; 10:18–19; Jakub 3:5–9; Hel. 15:12; Ⅲ Nefi 16:8–9; Morm. 5:20–21.

◀

32a

PPŚ Diabeł — Kościół diabła.

◀

34a

PPŚ Józef, syn Jakuba.

◀

b

Ⅰ Nefi 14:1–3; Ⅱ Nefi 26:20.

◀

c

PPŚ Ewangelia.

◀

d

DiP 10:62. PPŚ Przywrócenie ewangelii.

◀

35a

Ⅱ Nefi 27:6; 29:1–2. PPŚ Księga Mormona.

◀

36a

Ⅲ Nefi 27:13–21.

◀

b

Hel. 5:12; Ⅲ Nefi 11:38–39. PPŚ Opoka.

◀

37a

DiP 21:9.

◀

b

PPŚ Syjon.

◀

c

PPŚ Dar Ducha Świętego.

◀

d

Ⅲ Nefi 27:16. PPŚ Wytrwać.

◀

e

PPŚ Chwała celestialna.

◀

f

Iz. 52:7; Mos. 15:14–18; Ⅲ Nefi 20:40.

◀

38a

Ⅰ Nefi 13:23; Ⅱ Nefi 29:4–6.

◀

b

Morm. 5:15.

◀

39a

PPŚ Pisma święte — Pisma, które według proroctw mają być ujawnione.

◀

b

Ez. 37:15–20; Ⅱ Nefi 3:11–12.

◀

c

Ⅰ Nefi 14:30.

◀

40a

Ⅱ Nefi 26:16–17; 29:12. PPŚ Księga Mormona.

◀

b

Morm. 7:8–9.

◀

c

PPŚ Biblia.

◀

d

Zob. stronę tytułową Księgi Mormona. Mojż. 1:6.

◀

41a

Ez. 37:17.

◀

b

Ⅴ Mojż. 6:4; Jan 17:21–23; Ⅱ Nefi 31:21.

◀

c

PPŚ Dobry Pasterz.

◀

42a

DiP 90:8–9; 107:33; 112:4.

◀

b

Jakub 5:63.

◀

c

Łuk. 13:30; Ⅰ Nefi 15:13–20.

Rozdział 14

Anioł mówi Nefiemu o błogosławieństwach i przekleństwach, które spadną na Inne narody. Są tylko dwa kościoły: Kościół Baranka Bożego i kościół diabła. Święci Boga pośród wszystkich nacji są prześladowani przez wielki i występny kościół. Apostoł Jan napisze o końcu świata. W okresie lat 600–592 p.n.e.

1. I stanie się, że jeśli aInne narody będą zważać na Baranka Bożego w ten dzień, gdy objawi im się w słowie, a także w pełnych bmocy uczynkach, usuwając cprzeszkody, o które się potykali.

2. I nie znieczulą swych serc przeciwko Barankowi Bożemu, zostaną zaliczeni do potomków twojego ojca; zaiste, zostaną azaliczeni do domu Izraela, i staną się na zawsze bbłogosławionym ludem na ziemi obiecanej i nigdy więcej nie będą wzięci do niewoli; i dom Izraela nie będzie więcej skonfundowany.

3. I wielki adół, wykopany dla nich przez ten wielki i występny kościół założony przez diabła i jego dzieci, aby mógł złudzić dusze ludzi i sprowadzić je do piekła, zaiste, ten wielki dół wykopany, aby zniszczyć ludzi, wypełni się tymi, którzy go wykopali ku swej całkowitej zagładzie — mówi Baranek Boży — ale nie zagładzie swych dusz, które zostaną wtrącone do bpiekła bez końca.

4. Oto jest to zgodne z niewolą diabła, a także zgodne ze sprawiedliwością Boga wobec wszystkich tych, którzy czynią niegodziwość i to, co jest występkiem w Jego oczach.

5. I stało się, że anioł powiedział mi, Nefiemu, te słowa: Widziałeś, że jeśli Inne narody odpokutują, będzie im dobrze; i znasz przymierza Pana dla domu Izraela, i słyszałeś, że ktokolwiek nie aodpokutuje, będzie musiał zginąć.

6. Dlatego abiada Innym narodom, jeśli stanie się, że znieczulą swe serca przeciwko Barankowi Bożemu.

7. Oto nadchodzi czas — mówi Baranek Boży — gdy dokonam wielkiego i azdumiewającego dzieła pośród dzieci ludzkich; dzieła, które będzie wieczne, tak czy inaczej — albo zostaną przekonani do pokoju i bżycia wiecznego, albo padną ofiarą zatwardziałości swych serc i zaślepienia umysłów, tak że dostaną się do niewoli i zostaną zniszczeni zarówno docześnie, jak i duchowo według cniewoli diabła, o której mówiłem.

8. I stało się, że gdy anioł powiedział te słowa, rzekł do mnie: Czy pamiętasz aprzymierza Ojca dla domu Izraela? Odpowiedziałem: Pamiętam.

9. I stało się, że rzekł do mnie: Spójrz na ten wielki i występny kościół, macierz występków, którego założycielem jest adiabeł.

10. I rzekł do mnie: Oto istnieją tylko adwa kościoły: jeden jest Kościołem Baranka Bożego, a bdrugi kościołem diabła, dlatego ten, kto nie należy do Kościoła Baranka Bożego, należy do tego wielkiego kościoła, który jest macierzą występków i cnierządnicą całej ziemi.

11. I stało się, że spojrzałem i zobaczyłem nierządnicę całej ziemi rozsiadającą się na wielu awodach, i miała bona panowanie nad całą ziemią, pośród wszystkich narodów, plemion, języków i ludów.

12. I stało się, że ujrzałem Kościół Baranka Bożego, i był on anieliczny z racji niegodziwości i występków nierządnicy rozsiadającej się na wielu wodach; jednakże widziałem, że Kościół Baranka, którym byli święci Boga, był także na całej powierzchni ziemi; a ich panowanie na bcałej powierzchni ziemi było małe z powodu niegodziwości wielkiej nierządnicy, którą widziałem.

13. I stało się, że widziałem, jak ta wielka macierz występków zgromadziła rzesze ludzi na powierzchni całej ziemi spośród wszystkich nacji Innych narodów do awalki przeciwko Barankowi Bożemu.

14. I stało się, że ja, Nefi, widziałem, że moc Baranka Bożego zstąpiła na świętych Kościoła Baranka i na lud przymierza z Panem, który był rozproszony po całej powierzchni ziemi, i że byli oni uzbrojeni w prawość i amoc Boga w wielkiej chwale.

15. I stało się, że widziałem, jak Bóg aprzelał Swój gniew na ten wielki i występny kościół, że wojny i wieści wojenne ogarnęły wszystkie bnarody i plemiona ziemi.

16. I gdy zaczęły się awojny i wieści wojenne pośród wszystkich narodów należących do macierzy występków, anioł przemówił do mnie tymi słowy: Oto gniew Boga nad macierzą nierządnic; i oto, widzisz to wszystko.

17. I gdy nadejdzie adzień, w którym bgniew Boga zostanie przelany na macierz nierządnic, którą jest ten wielki i występny kościół całej ziemi założony przez diabła, w ten dzień rozpocznie się cdzieło Ojca, przygotowując drogę do wypełnienia dprzymierzy, które dał domowi Izraela, Swemu ludowi.

18. I stało się, że anioł przemówił do mnie tymi słowy: Spójrz!

19. I spojrzałem, i ujrzałem człowieka ubranego w białą szatę.

20. I anioł rzekł do mnie: Oto ajeden z dwunastu apostołów Baranka.

21. Oto on zobaczy i zapisze pozostałe rzeczy, jak też wiele z tego, co było.

22. Napisze on także o końcu świata.

23. Dlatego, co napisze, będzie słuszne i zgodne z prawdą, i zostanie podane w aksiędze, którą widziałeś, że wyszła z ust Żydów; a gdy księga ta wyszła z ust Żydów, to, co zapisali, było proste i niczym nieskalane, i nadzwyczaj bcenne i łatwe do zrozumienia przez wszystkich ludzi.

24. Oto zobaczyłeś wiele z tego, co ten aapostoł Baranka zapisze; i oto, zobaczysz także resztę,

25. Ale tego, co odtąd zobaczysz, nie będziesz zapisywał; albowiem Pan Bóg ustanowił apostoła Baranka Bożego, aby to azapisał.

26. A także ukazał wszystko innym, którzy to spisali; i jest to azapieczętowane, aby we właściwym dla Pana czasie zostało wyjawione domowi Izraela, niczym nieskażone, zgodnie z prawdą, która jest w Baranku.

27. I ja, Nefi, słyszałem i daję świadectwo, że zgodnie z tym, co powiedział anioł, imię tego apostoła Baranka to aJan.

28. I zabroniono mi, Nefiemu, zapisania reszty tego, co widziałem i słyszałem, dlatego wystarcza mi podanie tego, co zapisałem; a zapisałem tylko małą część tego, co zobaczyłem.

29. I daję świadectwo, że widziałem, co mój aojciec widział, i zostało mi to wyjawione przez anioła Pana.

30. Na tym kończę mówić o tym, co widziałem, gdy zostałem zabrany w Duchu; i chociaż nie zapisałem wszystkiego, co zobaczyłem, to to, co zapisałem, jest aprawdą. I tak oto się dzieje. Amen.

◀

1a

Ⅲ Nefi 16:6–13. PPŚ Inne narody.

◀

b

Ⅰ Tes. 1:5; Ⅰ Nefi 14:14; Jakub 6:2–3.

◀

c

Iz. 57:14; Ⅰ Nefi 13:29, 34; Ⅱ Nefi 26:20.

◀

2a

Gal. 3:7, 29; Ⅱ Nefi 10:18–19; Ⅲ Nefi 16:13; 21:6, 22; Abr. 2:9–11.

◀

b

Ⅱ Nefi 6:12; 10:8–14; Ⅲ Nefi 16:6–7; 20:27.

◀

3a

Ⅰ Nefi 22:14; DiP 109:25.

◀

b

PPŚ Piekło; Potępienie (wyklęcie).

◀

5a

PPŚ Pokutować, pokuta.

◀

6a

Ⅱ Nefi 28:32.

◀

7a

Iz. 29:14; Ⅰ Nefi 22:8; Ⅱ Nefi 27:26; 29:1–2; DiP 4:1. PPŚ Przywrócenie ewangelii.

◀

b

PPŚ Życie wieczne.

◀

c

Ⅱ Nefi 2:26–29; Alma 12:9–11.

◀

8a

PPŚ Przymierze Abrahamowe.

◀

9a

Ⅰ Nefi 15:35; DiP 1:35. PPŚ Diabeł.

◀

10a

Ⅰ Nefi 22:23.

◀

b

Ⅰ Nefi 13:4–6, 26.

◀

c

Obj. 17:5, 15; Ⅱ Nefi 10:16.

◀

11a

Jer. 51:13; Obj. 17:15.

◀

b

DiP 35:11.

◀

12a

Mat. 7:14; Ⅲ Nefi 14:14; DiP 138:26.

◀

b

DiP 90:11.

◀

13a

Obj. 17:1–6; 18:24; Ⅰ Nefi 13:5; DiP 123:7–8.

◀

14a

Jakub 6:2; DiP 38:32–38.

◀

15a

DiP 1:13–14.

◀

b

Mar. 13:8; DiP 87:6.

◀

16a

Ⅰ Nefi 22:13–14; Morm. 8:30.

◀

17a

PPŚ Dni ostatnie, Ostatnie dni.

◀

b

Ⅰ Nefi 22:15–16.

◀

c

Ⅲ Nefi 21:7, 20–29. PPŚ Przywrócenie ewangelii.

◀

d

Morm. 8:21, 41. PPŚ Przymierze Abrahamowe.

◀

20a

Obj. 1:1–3; Ⅰ Nefi 14:27.

◀

23a

Ⅰ Nefi 13:20–24; Morm. 8:33.

◀

b

Ⅰ Nefi 13:28–32.

◀

24a

Eter 4:16.

◀

25a

Jan 20:30–31; Obj. 1:19.

◀

26a

Ⅱ Nefi 27:6–23; Eter 3:21–27; 4:4–7; DiP 35:18; J.S. — Hist. 1:65.

◀

27a

Obj. 1:1–3.

◀

29a

Ⅰ Nefi 8.

◀

30a

Ⅱ Nefi 33:10–14.

Rozdział 15

W dniach ostatnich potomkowie Lehiego otrzymają ewangelię od Innych narodów. Zgromadzenie Izraela jest porównane do ponownego wszczepienia naturalnych gałęzi drzewa oliwnego. Nefi wyjaśnia wizję drzewa życia i mówi o sprawiedliwości Boga w oddzielaniu niegodziwych od prawych. W okresie lat 600–592 p.n.e.

1. I stało się, że ja, Nefi, po tym, gdy zostałem zabrany w Duchu i zobaczyłem to wszystko, wróciłem do namiotu mojego ojca.

2. I stało się, że ujrzałem, iż moi bracia spierali się między sobą o to, co mój ojciec im powiedział.

3. Albowiem rzeczywiście powiedział im wiele wielkich rzeczy, które są trudne do azrozumienia, jeśli nie zapyta się o nie Pana; a oni mając twarde serca, nie zwrócili się do Pana, jak powinni.

4. I ja, Nefi, bolałem nad zatwardziałością ich serc, a także z powodu tego, co zobaczyłem, a wiedziałem, że niechybnie nastąpi z racji wielkiej niegodziwości dzieci ludzkich.

5. I stało się, że doznałem wielkiej udręki, aż opuściły mnie siły, gdyż uważałem moje audręki za ciężkie ponad wszystko z racji bzagłady mojego ludu, albowiem widziałem ich upadek.

6. I stało się, że gdy wróciły mi asiły, zapytałem moich braci o przyczynę ich dysput.

7. I powiedzieli: Nie możemy zrozumieć słów naszego ojca o naturalnych gałęziach drzewa oliwnego i o Innych narodach.

8. I powiedziałem im: Czy apytaliście o to Pana?

9. I powiedzieli mi: Nie pytaliśmy, albowiem Pan nie wyjawia nam takich rzeczy.

10. Oto powiedziałem im: Dlaczego nie przestrzegacie przykazań Pana? Dlaczego chcecie zginąć z powodu azatwardziałości swych serc?

11. Czy nie pamiętacie, co powiedział Pan? Jeśli nie znieczulicie swych serc i będziecie mnie aprosić z wiarą, wierząc, że otrzymacie, i pilnie przestrzegając moich przykazań, te rzeczy na pewno zostaną wam ujawnione.

12. Oto mówię wam, że dom Izraela został porównany do drzewa oliwnego przez Ducha Pana, który był w naszym ojcu; i czyż nie jesteśmy odłamani od domu Izraela, i czyż nie jesteśmy aodgałęzieniem domu Izraela?

13. Mówiąc o zaszczepieniu naturalnych gałęzi po otrzymaniu pełni przez Inne narody, nasz ojciec ma na myśli ostatnie dni, kiedy to nasi potomkowie będą amarnieć w niewierze, zaiste, przez okres wielu lat, i przez wiele pokoleń po objawieniu się dzieciom ludzkim bMesjasza w ciele. Wtedy pełnia cewangelii Mesjasza będzie przekazana Innym narodom, a przez dInne narody — resztce naszych potomków.

14. I w owym dniu ci, którzy pozostaną z naszych apotomków, przekonają się, że są z domu Izraela i że są ludem bprzymierza z Panem; wtedy będą wiedzieć i dojdą do cwiedzy o swoich przodkach i wiedzy o ewangelii swego Odkupiciela, który czynił posługę ich ojcom; dlatego dojdą do wiedzy o Swym Odkupicielu i zrozumieją istotę Jego doktryn, aby wiedzieli, jak mają do Niego przystąpić i zostać zbawieni.

15. Czyż nie będą się wtedy radować i chwalić swego Wiecznego Boga, swoją aopokę i zbawienie? Zaiste, czyż tego dnia nie będą czerpać siły i pokarmu z prawdziwej bwinorośli? Zaiste, czyż nie przystąpią do prawdziwej owczarni Boga?

16. Oto mówię wam, zaiste, zostaną oni ponownie uznani pośród domu Izraela, i zostaną awszczepieni w prawdziwe drzewo oliwne, stając się jego naturalną gałęzią.

17. I to właśnie nasz ojciec miał na myśli; że nie nastąpi to, dopóki nie zostaną oni rozproszeni przez Inne narody; i że stanie się to przez Inne narody, aby Pan mógł okazać swą moc Innym narodom, jako że został aodrzucony przez Żydów, czyli dom Izraela.

18. Zatem nasz ojciec nie mówił tylko o naszym potomstwie, ale o całym domu Izraela, zwracając uwagę na przymierze, które ma się wypełnić w dniach ostatnich, które to przymierze Pan dał naszemu ojcu Abrahamowi, mówiąc: Wszystkie plemiona ziemi będą błogosławione za pośrednictwem twojego apotomstwa.

19. I stało się, że ja, Nefi, mówiłem im wiele o tych sprawach, zaiste, a także o aodzyskaniu Żydów w dniach ostatnich.

20. I przytoczyłem im słowa aIzajasza, który mówił o odzyskaniu Żydów, czyli domu Izraela; że gdy zostaną odzyskani, nie będą więcej skonfundowani ani też nie zostaną ponownie rozproszeni. I stało się, że gdy powiedziałem wiele słów moim braciom, uspokoili się i bukorzyli przed Panem.

21. I stało się, że ponownie zwrócili się do mnie, mówiąc: Co oznacza to, co nasz ojciec widział we śnie? Co oznacza adrzewo, które zobaczył?

22. I powiedziałem im: Oznacza ono adrzewo życia.

23. I zapytali mnie: Co oznacza apręt z żelaza prowadzący do drzewa, który widział nasz ojciec?

24. I powiedziałem im, że jest to asłowo Boga; a ludzie, którzy zważają na słowo Boga i btrzymają się go mocno, nigdy nie zginą; ani też cpokusy czy ogniste dstrzały eprzeciwnika nie będą w stanie ich przemóc i zaślepić, aby prowadzić ich ku zniszczeniu.

25. Dlatego ja, Nefi, wzywałem ich, aby abaczyli na słowo Pana. Zaiste, wzywałem ich z całym zapałem mojej duszy, jak tylko mogłem, aby baczyli na słowo Boga i zawsze pamiętali o przestrzeganiu Jego przykazań we wszystkim, co czynią.

26. I zapytali mnie: Co oznacza arzeka wody, którą widział nasz ojciec?

27. I powiedziałem im, że awoda, którą nasz ojciec widział, oznaczała bskalanie; jednak jego umysł tak bardzo był pochłonięty innymi rzeczami, że nie zauważył brudu wody.

28. I powiedziałem im, że była to straszna aprzepaść, oddzielająca niegodziwych od drzewa życia i od świętych Boga.

29. I powiedziałem im, że oznaczała straszne apiekło, które — jak mi anioł powiedział — było przygotowane dla niegodziwych.

30. I powiedziałem im, że nasz ojciec widział też, że asprawiedliwość Boga również oddzielała niegodziwych od prawych, a jej blask był niczym blask płonącego ognia, który wznosi się do Boga na wieki wieków i nie ma końca.

31. I zapytali mnie: Czy oznacza to udrękę ciała w dniach apróby, czy ostateczny stan duszy po bśmierci doczesnego ciała, czy też może mowa tutaj o rzeczach doczesnych?

32. I stało się, że powiedziałem, iż oznaczało to zarówno rzeczy doczesne, jak i duchowe; bowiem nadejdzie dzień, gdy będą sądzeni za swe auczynki, zaiste, za uczynki dokonane przez doczesne ciało w dniach ich próby.

33. A więc, jeśliby aumarli w niegodziwości, musieliby również zostać bodrzuceni spośród tego, co duchowe i co odnosi się do prawości. Oto staną przed Bogiem, aby zostali cosądzeni za swe duczynki; i jeśli ich uczynki ich skalały, będą skalani; a będąc eskalani, nie będą mogli fprzebywać w królestwie Bożym; gdyż inaczej królestwo Boże także byłoby skalane.

34. Ale mówię wam, że królestwo Boże nie jest askalane i nikt nieczysty nie ma wstępu do królestwa Bożego, a więc musi gdzieś istnieć miejsce skalania przygotowane dla skalanych.

35. I jest miejsce przygotowane, zaiste, samo straszne apiekło, o którym mówiłem, przygotowane przez bdiabła. A zatem ostatecznym stanem dusz ludzkich jest albo przebywanie w królestwie Bożym, albo wypędzenie z niego, z racji csprawiedliwości, o której mówiłem.

36. Niegodziwi są więc odsunięci od prawych, a także od adrzewa życia, którego owoc jest cenniejszy ponad wszystko i bpożądany ponad wszystkie inne owoce, i jest on cnajwiększym ze wszystkich ddarów Boga. Tak mówiłem moim braciom. Amen.

◀

3a

Ⅰ Kor. 2:10–12; Alma 12:9–11.

◀

5a

PPŚ Przeciwności.

◀

b

Enos 1:13; Morm. 6:1.

◀

6a

Mojż. 1:10; J.S. — Hist. 1:20, 48.

◀

8a

Mos. 26:13; Alma 40:3. PPŚ Modlitwa.

◀

10a

PPŚ Odstępstwo.

◀

11a

Jak. 1:5–6; Enos 1:15; Mor. 7:26; DiP 18:18. PPŚ Prosić.

◀

12a

Ⅰ Mojż. 49:22–26; Ⅰ Nefi 10:12–14; 19:24. PPŚ Lehi, ojciec Nefiego.

◀

13a

Ⅰ Nefi 12:22–23; Ⅱ Nefi 26:15.

◀

b

PPŚ Mesjasz.

◀

c

PPŚ Ewangelia.

◀

d

Ⅰ Nefi 13:42; 22:5–10; DiP 14:10. PPŚ Inne narody.

◀

14a

Ⅱ Nefi 10:2; Ⅲ Nefi 5:21–26; 21:4–7.

◀

b

PPŚ Przymierze Abrahamowe.

◀

c

Ⅱ Nefi 3:12; 30:5; Morm. 7:1, 9–10; DiP 3:16–20. Zob. także stronę tytułową Księgi Mormona.

◀

15a

PPŚ Opoka.

◀

b

Ⅰ Mojż. 49:11; Jan 15:1.

◀

16a

Jakub 5:60–68.

◀

17a

PPŚ Ukrzyżowanie.

◀

18a

Ⅰ Mojż. 12:1–3; Abr. 2:6–11.

◀

19a

Ⅰ Nefi 19:15. PPŚ Izrael — Zgromadzenie Izraela.

◀

20a

Ⅰ Nefi 19:23.

◀

b

Ⅰ Nefi 16:5, 24, 39.

◀

21a

Ⅰ Nefi 8:10–12.

◀

22a

Ⅰ Nefi 11:4, 25; Mojż. 3:9.

◀

23a

Ⅰ Nefi 8:19–24.

◀

24a

PPŚ Słowo Boga.

◀

b

Ⅰ Nefi 8:30; Ⅱ Nefi 31:20.

◀

c

Ⅰ Nefi 8:23. PPŚ Kusić, pokusa.

◀

d

Efez. 6:16; DiP 3:8; 27:17.

◀

e

PPŚ Diabeł.

◀

25a

DiP 11:2; 32:4; 84:43–44.

◀

26a

Ⅰ Nefi 8:13.

◀

27a

Ⅰ Nefi 12:16.

◀

b

PPŚ Brud, skalany, skalanie.

◀

28a

Łuk. 16:26; Ⅰ Nefi 12:18; Ⅱ Nefi 1:13.

◀

29a

PPŚ Piekło.

◀

30a

PPŚ Sprawiedliwość.

◀

31a

Alma 12:24; 42:10; Hel. 13:38.

◀

b

Alma 40:6, 11–14.

◀

32a

PPŚ Uczynki.

◀

33a

Mos. 15:26; Mor. 10:26.

◀

b

Alma 12:12–16; 40:26.

◀

c

PPŚ Sąd Ostateczny.

◀

d

Ⅲ Nefi 27:23–27.

◀

e

Ⅱ Nefi 9:16; DiP 88:35.

◀

f

Ps. 15; 24:3–4; Alma 11:37; DiP 76:50–70; Mojż. 6:57.

◀

34a

PPŚ Brud, skalany, skalanie.

◀

35a

Ⅱ Nefi 9:19; Mos. 26:27. PPŚ Piekło.

◀

b

Ⅰ Nefi 14:9; DiP 1:35.

◀

c

PPŚ Sprawiedliwość.

◀

36a

Ⅰ Mojż. 2:9; Ⅱ Nefi 2:15.

◀

b

Ⅰ Nefi 8:10–12; Alma 32:42.

◀

c

DiP 6:13.

◀

d

DiP 14:7. PPŚ Życie wieczne.

Rozdział 16

Prawda jest gorzka dla niegodziwych. Synowie Lehiego żenią się z córkami Ismaela. Liahona wskazuje im kierunek na pustkowiu. Od czasu do czasu Pan daje im wskazania na Liahonie. Ismael umiera, a jego córki szemrzą, narzekając na udręki. W okresie lat 600–592 p.n.e.

1. I teraz stało się, że gdy ja, Nefi, skończyłem mówić do moich braci, powiedzieli mi: Powiedziałeś nam gorzkie słowa, więcej niż możemy znieść.

2. I stało się, że powiedziałem im, że wiem, iż zgodnie z prawdą powiedziałem gorzkie słowa przeciwko niegodziwym, lecz prawym oddałem sprawiedliwość, świadcząc, że ostatniego dnia zostaną wyniesieni. aPrawda brani cwinnego głęboko, dlatego uznaje ją za gorzką.

3. I teraz, moi bracia, gdybyście byli prawi i chcieli zważać na prawdę, i baczyć na nią, aby apostępować zacnie przed Bogiem, nie szemralibyście przeciwko prawdzie, i nie mówilibyście: Powiedziałeś przeciwko nam gorzkie słowa.

4. I stało się, że ja, Nefi, z całą pilnością wzywałem moich braci, aby przestrzegali przykazań Pana.

5. I stało się, że aukorzyli się przed Panem; dlatego radowałem się i miałem wielką nadzieję, że będą postępować ścieżkami prawości.

6. I wszystko to zostało powiedziane i nastąpiło, gdy mój ojciec mieszkał w namiocie w dolinie, którą nazwał Lemuel.

7. I stało się, że ja, Nefi, pojąłem za ażonę jedną z bcórek Ismaela; i moi bracia także pojęli za żony córki Ismaela; również cZoram pojął za żonę najstarszą córkę Ismaela.

8. I w ten sposób mój ojciec wypełnił wszystkie przykazania, które mu dał Pan. A także ja, Nefi, byłem niezmiernie błogosławiony przez Pana.

9. I stało się, że głos Pana przemówił do mego ojca nocą i nakazał mu, aby nazajutrz podjął wędrówkę przez pustkowie.

10. I stało się, że rano, gdy mój ojciec wstał i podszedł do wejścia namiotu, ku swemu wielkiemu zdziwieniu ujrzał na ziemi akulę misternej roboty z wyśmienitego mosiądzu. I w kuli tej umieszczone były dwie wskazówki; a jedna z nich wskazywała kierunek, w którym mieliśmy podążać przez pustkowie.

11. I stało się, że zgromadziliśmy rzeczy, które mieliśmy zabrać na pustkowie, i resztę zapasów, które dał nam Pan, i wzięliśmy wszelkiego rodzaju nasiona, które mogliśmy zabrać na pustkowie.

12. I stało się, że zwinęliśmy nasze namioty i, przeszedłszy rzekę Laman, uszliśmy na pustkowie.

13. I stało się, że po czterech dniach wędrowania niemal dokładnie w kierunku południowo-południowo-wschodnim ponownie rozbiliśmy nasze namioty. I nadaliśmy temu miejscu nazwę Szazer.

14. I stało się, że wzięliśmy nasze łuki i strzały, i poszliśmy zdobyć żywność dla naszych rodzin na pustkowiu; i gdy zdobyliśmy żywność dla naszych rodzin, powróciliśmy do Szazer. I ponownie wyruszyliśmy przez pustkowie, podążając w tym samym kierunku i pozostając na najżyźniejszych obszarach pustkowia znajdujących się w pobliżu granic aMorza Czerwonego.

15. I stało się, że wędrowaliśmy przez wiele dni, polując po drodze, by zdobyć jedzenie za pomocą naszych łuków i strzał, naszych kamieni i proc.

16. I podążaliśmy według awskazań kuli, która prowadziła nas przez żyzne obszary pustkowia.

17. I po wielu dniach wędrówki rozbiliśmy nasze namioty na jakiś czas, abyśmy mogli znowu odpocząć i zdobyć jedzenie dla naszych rodzin.

18. I stało się, że gdy ja, Nefi, poszedłem, aby zdobyć jedzenie, złamał mi się łuk, który był zrobiony z wyśmienitej astali. I moi bracia rozgniewali się na mnie z powodu utraty łuku, gdyż nie zdobyliśmy żadnego jedzenia.

19. I stało się, że powróciliśmy bez jedzenia do naszych rodzin, a będąc utrudzeni wędrówką, cierpieliśmy bardzo z braku jedzenia.

20. I stało się, że Laman, Lemuel i synowie Ismaela zaczęli nieznośnie szemrać ze względu na swoje cierpienia i udręki na pustkowiu; także mój ojciec zaczął szemrać przeciwko Panu, swojemu Bogu, i wszyscy oni byli niezmiernie zasmuceni, że wręcz szemrali przeciwko Panu.

21. Teraz stało się, że moi bracia dręczyli mnie, Nefiego, z powodu utraty łuku, a ponieważ ich łuki utraciły swą sprężystość, było nam niezmiernie trudno, do tego stopnia, że nie byliśmy w stanie zdobyć żadnego jedzenia.

22. I stało się, że ja, Nefi, powiedziałem wiele moim braciom, albowiem znowu znieczulili swe serca, tak że zaczęli anarzekać na Pana, Swego Boga.

23. I stało się, że ja, Nefi, zrobiłem z drewna łuk, a z prostego patyka strzałę; i, uzbroiwszy się w łuk i strzałę, w kamienie i procę, zapytałem mojego aojca: Dokąd mam pójść, by zdobyć jedzenie?

24. I stało się, że azapytał on Pana, gdyż ukorzyli się oni ze względu na moje słowa, albowiem powiedziałem im wiele w zapale mojej duszy.

25. I stało się, że głos Pana przemówił do mego ojca i porządnie go askarcił z powodu szemrania przeciwko Niemu, aż mój ojciec pogrążył się w głębinach smutku.

26. I stało się, że głos Pana powiedział mu: Spójrz na kulę i przeczytaj, co tam jest napisane.

27. I stało się, że gdy mój ojciec zobaczył napis na kuli, przeraził się i trząsł niezmiernie, a także moi bracia, synowie Ismaela i nasze żony.

28. I stało się, że ja, Nefi, zobaczyłem, że wskazówki, które były w kuli, działały zależnie od naszej awiary w ich wskazania oraz naszej pilności i uwagi, z jaką ich przestrzegaliśmy.

29. I był na nich także nowy napis, łatwy do odczytania, który pomagał nam azrozumieć drogi Pana. Napis ten ukazywał się i zmieniał od czasu do czasu, zależnie od naszej wiary i pilności w zastosowaniu się do jego wskazań. I tak widzimy, że bskromnymi środkami Pan Bóg doprowadza do wypełnienia wielkich rzeczy.

30. I stało się, że ja, Nefi, poszedłem na szczyt góry zgodnie ze wskazaniami na kuli.

31. I stało się, że zabiłem dzikie zwierzęta, zdobywając jedzenie dla naszych rodzin.

32. I stało się, że powróciłem do naszych namiotów, niosąc zwierzęta, które zabiłem; i gdy ujrzeli, że zdobyłem jedzenie, jakże wielka była ich radość! I stało się, że ukorzyli się przed Panem, i dziękowali Mu.

33. I stało się, że ponownie podjęliśmy podróż, obierając niemal ten sam kurs, jak na początku. I po wielu dniach wędrówki ponownie rozbiliśmy nasze namioty, aby pozostać tam przez jakiś czas.

34. I stało się, że aIsmael umarł, i został pochowany w miejscu nazwanym Nahom.

35. I stało się, że córki Ismaela niezmiernie rozpaczały z powodu utraty ojca, a także z powodu audręk, jakie znosiły na pustkowiu; i szemrały przeciwko mojemu ojcu, ponieważ zabrał je z ziemi jerozolimskiej, i mówiły: Nasz ojciec nie żyje, a my błąkałyśmy się długo na pustkowiu, doświadczając wielu udręk, głodu, pragnienia i zmęczenia; i po tych wszystkich cierpieniach musimy teraz zginąć z głodu na pustkowiu.

36. I tak szemrały przeciwko mojemu ojcu, a także przeciwko mnie; i chciały powrócić do Jerozolimy.

37. I Laman powiedział do Lemuela, jak również do synów Ismaela: aZabijmy naszego ojca, a także naszego brata, Nefiego, który uczynił się bwłodarzem i nauczycielem nad nami, swoimi starszymi braćmi.

38. Teraz twierdzi, że Pan z nim mówił i że aaniołowie czynili mu posługę. Jednakże my wiemy, że nas okłamuje; i że nam to mówi, czyniąc wiele podstępem, aby mógł zwieść nasze oczy, myśląc pewnie, że może nas wyprowadzić na jakieś nieznane nam pustkowie; a gdy nas wyprowadzi, umyślił sobie, że uczyni się królem i włodarzem nad nami, aby mógł postępować z nami według swej woli i upodobania. I w ten sposób mój brat Laman podburzał ich serca do gniewu.

39. I stało się, że Pan był z nami, zaiste, aż doszedł ich głos Pana. Powiedział im wiele słów i askarcił ich nadzwyczaj surowo; a gdy zostali skarceni głosem Pana, opuścił ich gniew i odpokutowali za swe grzechy. I Pan błogosławił nas znowu żywnością, że nie zginęliśmy.

◀

2a

Przyp. 15:10; Ⅱ Nefi 1:26; 9:40; Hel. 13:24–26.

◀

b

Dz. 5:33; Mos. 13:7.

◀

c

Jan 3:20; Ⅱ Nefi 33:5; Enos 1:23; Hel. 14:10. PPŚ Wina.

◀

3a

DiP 5:21. PPŚ Chodzić, kroczyć z Bogiem.

◀

5a

Ⅰ Nefi 7:1.

◀

7a

Ⅰ Nefi 16:24, 39; 18:4.

◀

b

PPŚ Małżeństwo, zawrzeć związek małżeński.

◀

c

Ⅰ Nefi 4:35; Ⅱ Nefi 5:5–6.

◀

10a

Alma 37:38–46. PPŚ Liahona.

◀

14a

DiP 17:1.

◀

16a

Ⅰ Nefi 16:10, 16, 26; 18:12; Alma 37:38–46.

◀

18a

Ⅱ Sam. 22:35.

◀

22a

Ⅱ Mojż. 16:8; Ⅳ Mojż. 11:1.

◀

23a

Ⅱ Mojż. 20:12; Mos. 13:20.

◀

24a

PPŚ Modlitwa.

◀

25a

Eter 2:14. PPŚ Skarcić, karcenie.

◀

28a

Alma 37:40. PPŚ Wiara.

◀

29a

PPŚ Zrozumienie.

◀

b

Ⅱ Król. 5:13; Jak. 3:4; Alma 37:6–7, 41; DiP 123:16.

◀

34a

Ⅰ Nefi 7:2–6.

◀

35a

PPŚ Przeciwności.

◀

37a

Ⅰ Nefi 17:44. PPŚ Morderstwo.

◀

b

Ⅰ Mojż. 37:9–11; Ⅰ Nefi 2:22; 18:10.

◀

38a

Ⅰ Nefi 3:30–31; 4:3.

◀

39a

PPŚ Skarcić, karcenie.

Rozdział 17

Nefiemu nakazano budowę statku. Jego bracia powstają przeciwko niemu. Nefi wzywa ich, powtarzając, jak Bóg postępował z Izraelem. Nefi zostaje przepełniony mocą Boga. Jego braciom nie wolno go tknąć, aby nie uschli niczym trzcina. W okresie lat 592–591 p.n.e.

1. I stało się, że ponownie podjęliśmy wędrówkę przez pustkowie; a od tego czasu wędrowaliśmy niemal prosto na wschód. Wędrując, znosiliśmy wiele udręk na pustkowiu, a nasze kobiety rodziły dzieci na pustkowiu.

2. I tak bardzo nas Pan błogosławił, że gdy żywiliśmy się asurowym mięsem na pustkowiu, nasze kobiety miały dużo pokarmu dla swych niemowląt i były silne, nawet jak mężczyźni, i zaczęły znosić wędrówkę bez szemrania.

3. I tak widzimy, że przykazania Boga muszą się wypełnić. Jeśli stanie się, że dzieci ludzkie aprzestrzegają przykazań Boga, On je żywi i wzmacnia, i umożliwia im osiągnięcie tego, co im przykazał; dlatego bzapewnił nam środki, abyśmy przetrwali na pustkowiu.

4. I pozostawaliśmy na pustkowiu przez okres wielu lat, zaiste, aż osiem lat spędziliśmy na pustkowiu.

5. I dotarliśmy do miejsca, które nazwaliśmy Obfitość, bowiem było tam dużo owoców i dziki miód. I wszystko to było przygotowane przez Pana, abyśmy nie zginęli. I ujrzeliśmy morze, które nazwaliśmy Irreantum, co po przetłumaczeniu oznacza wiele wód.

6. I stało się, że rozbiliśmy nasze namioty na wybrzeżu. I chociaż cierpieliśmy wiele audręk i trudów, zaiste, tak wiele, że nawet nie możemy ich wszystkich spisać, radowaliśmy się niezmiernie, gdy przybyliśmy na wybrzeże; i nazwaliśmy to miejsce Obfitość, bowiem było tam dużo owoców.

7. I stało się, że gdy ja, Nefi, przebywałem w ziemi Obfitość przez okres wielu dni, doszedł mnie głos Pana mówiący: Powstań i udaj się na górę. I stało się, że wstałem i udałem się na górę, i zawołałem do Pana.

8. I stało się, że Pan przemówił do mnie tymi słowy: Zbuduj statek, atak jak ci to pokażę, abym mógł przeprawić twój lud przez te wody.

9. I zapytałem Pana: Gdzie mam szukać metalu na przetopienie, abym mógł zrobić narzędzia i zbudować statek, jak mi to pokazałeś?

10. I stało się, że Pan mi powiedział, gdzie miałem szukać metalu, abym mógł zrobić narzędzia.

11. I stało się, że ja, Nefi, zrobiłem ze skór zwierzęcych miech, aby rozdmuchiwać ogień, i po tym, jak zrobiłem miech, aby rozdmuchiwać ogień, uderzałem kamieniem o kamień, by skrzesać ogień.

12. Albowiem do tego czasu, gdy wędrowaliśmy przez pustkowie, Pan nie pozwolił nam wzniecać ognia; powiedział On bowiem: Uczynię waszą żywność smaczną, że nie będziecie jej agotować.

13. Będę również waszym światłem na pustkowiu i aprzygotuję wam drogę, jeśli stanie się, że będziecie przestrzegać moich przykazań. Zaprawdę, jeśli przestrzegać będziecie moich przykazań, będziecie prowadzeni do bziemi obiecanej i będziecie cwiedzieli, że to przeze mnie jesteście prowadzeni.

14. Pan powiedział także: Gdy przybędziecie do ziemi obiecanej, będziecie awiedzieli, że Ja, Pan, jestem bBogiem, i że Ja, Pan, uratowałem was od zagłady, wyprowadzając was z ziemi jerozolimskiej.

15. Dlatego ja, Nefi, usilnie starałem się przestrzegać przykazań Pana i wzywałem moich braci, aby byli wierni i pilni.

16. I stało się, że zrobiłem narzędzia z metalu, który wytopiłem z rudy.

17. Gdy moi bracia zobaczyli, że zamierzam abudować statek, zaczęli szemrać przeciwko mnie, mówiąc: Nasz brat jest głupcem, uważając, że może zbudować statek; zaiste uważa on, iż może przebyć te wielkie wody.

18. I w ten sposób moi bracia narzekali na mnie i nie chcieli pracować, bo nie wierzyli, że mogę zbudować statek; nie wierzyli też, że Pan mi to polecił.

19. I teraz stało się, że ja, Nefi, byłem niezmiernie zasmucony z powodu zatwardziałości ich serc. I gdy zobaczyli, że smuciłem się, w sercu cieszyli się z tego, a nawet aradowali, mówiąc: Wiedzieliśmy, że nie możesz zbudować statku, bo brak ci rozsądku; nie możesz więc dokonać tak wielkiego dzieła.

20. Jesteś podobny do naszego ojca podążającego za niedorzecznymi awyobrażeniami serca. Oto wyprowadził nas z ziemi jerozolimskiej. Przez tyle lat błąkaliśmy się po pustkowiu, a nasze kobiety męczyły się, będąc brzemienne, rodząc dzieci na pustkowiu i doświadczając wszelkich cierpień z wyjątkiem śmierci; i lepiej by było, gdyby umarły, zanim opuściły Jerozolimę, niż żeby miały doświadczać tych udręk.

21. Oto tyle lat cierpieliśmy na pustkowiu, a w tym czasie mogliśmy cieszyć się naszym majątkiem i ziemią naszego dziedzictwa; zaiste, i być szczęśliwi.

22. I wiemy, że ludzie przebywający w ziemi jerozolimskiej byli aprawi, bo przestrzegali statutów i sądów Pana oraz wszystkich Jego przykazań według prawa Mojżesza. Wiemy więc, że byli prawi, ale nasz ojciec osądził ich i wywiódł nas, gdyż zważaliśmy na jego słowa; zaiste, a nasz brat jest mu podobny. Mówiąc w ten sposób, moi bracia szemrali i narzekali na nas.

23. I stało się, że ja, Nefi, zwróciłem się do nich tymi słowy: Czy uważacie, że nasi ojcowie, którzy byli dziećmi Izraela, zostaliby wyzwoleni z rąk Egipcjan, gdyby nie zważali na słowa Pana?

24. Zaiste, czy uważacie, że zostaliby wyprowadzeni z niewoli, gdyby Pan nie przykazał Mojżeszowi, że ma ich awyprowadzić z niewoli?

25. Wiecie, że dzieci Izraela były w aniewoli; i wiecie, że były one obarczone bzadaniami ciężkimi do zniesienia; zatem wiecie, że wyprowadzenie ich z niewoli było z korzyścią dla nich.

26. I wiecie, że aMojżesz otrzymał przykazanie od Pana, aby dokonał tego wielkiego dzieła; i że na jego bsłowo rozstąpiły się wody Morza Czerwonego, i przeszli oni po suchej ziemi.

27. Ale wiecie także, że Egipcjanie, czyli armie faraona, zostali zatopieni w Morzu Czerwonym.

28. I wiecie, że synowie Izraela byli karmieni amanną na pustkowiu.

29. Zaiste, i wiecie także, że Mojżesz auderzył w skałę, i swoim słowem, według mocy Boga, która w nim była, spowodował, że wypłynęła woda, aby dzieci Izraela mogły ugasić pragnienie.

30. Byli oni prowadzeni przez Pana, Swego Boga i Odkupiciela, idącego przed nimi, prowadzącego ich w dzień, dającego im światło w nocy i zaopatrującego ich we wszystko, czego apotrzeba ludziom, a mimo to znieczulili swe serca, i w swym zaślepieniu bzłorzeczyli Mojżeszowi oraz prawdziwemu i żywemu Bogu.

31. I stało się, że azgładził ich, zgodnie ze Swoim słowem. I zgodnie ze Swoim słowem ich bprowadził, i zgodnie ze Swoim słowem czynił dla nich wszystko. I wszystko następowało więc według Jego słowa.

32. I gdy przeszli rzekę Jordan, uczynił ich mocnymi, że awyparli dzieci tej ziemi, zaiste, rozproszyli je ku zagładzie.

33. Czy uważacie, że dzieci tej ziemi, które żyły na ziemi obiecanej i zostały wyparte przez naszych ojców, czy uważacie, że były one prawe? Oto mówię wam: Nie.

34. Czy uważacie, że nasi ojcowie byliby lepsi od nich, gdyby mieszkańcy tego kraju byli prawi? Mówię wam: Nie.

35. Oto Pan ceni wszelkie aciało jednakowo; jednak w tych, którzy są bprawi, Bóg ma cupodobanie. Ale ci ludzie wzgardzili wszelkim słowem Boga, i dojrzeli w niegodziwości, że Bóg przelał na nich pełnię Swego gniewu; i Pan przeklął dla nich ten kraj, a błogosławił go naszym ojcom. Oto przeklął go dla nich, aż zostali zgładzeni, i błogosławił go dla naszych ojców, żeby nad nim panowali.

36. Oto Pan astworzył bziemię, aby była czamieszkana; i stworzył Swoje dzieci, aby ją posiadły.

37. I awynosi On prawy naród, a sprowadza zagładę na narody niegodziwych.

38. I prowadzi prawych do wartościowych aziem, a niegodziwych bniszczy; i ze względu na ich czyny przeklina im ziemię.

39. Panuje On wysoko w niebiosach, bo są one Jego tronem, a ziemia jest Jego apodnóżkiem.

40. I kocha On tych, którzy pragną mieć Go za Swego Boga. Oto kochał naszych ojców i zawarł z nimi aprzymierze, zaiste, z samym Abrahamem, bIzaakiem i cJakubem, i, pamiętając dane im przymierza, wyprowadził ich z ziemi degipskiej.

41. I skarcił ich na pustkowiu Swoją laską, bo, jak wy, aznieczulili swe serca. I Pan uczynił to z powodu ich niegodziwości. Posłał pośród nich ogniste latające bwęże, a gdy ich pokąsały, umożliwił im cuzdrowienie; a zadaniem, które mieli wykonać, było spojrzeć; a ponieważ było to tak dproste czy też łatwe, wielu z nich zginęło.

42. I niekiedy znieczulali swe serca, i azłorzeczyli bMojżeszowi, a także Bogu; jednakże wiecie, że zostali oni zaprowadzeni Jego niezrównaną mocą do ziemi obiecanej.

43. A teraz po tym wszystkim nadszedł czas, że stali się niegodziwi, zaiste, że prawie dojrzeli w niegodziwości; i nie wiem kiedy, ale bliska jest ich zagłada; gdyż wiem, że nadejdzie dzień, gdy zostaną zgładzeni z wyjątkiem tylko niewielu, którzy zostaną uprowadzeni do niewoli.

44. Dlatego Pan anakazał mojemu ojcu, aby uszedł na pustkowie; także dlatego że Żydzi nastawali na jego życie. Zaiste, i bwy również nastawaliście na jego życie, więc jesteście w sercu mordercami i im podobni.

45. Jesteście aszybcy, aby czynić niegodziwość, lecz ociągacie się z pamiętaniem o Panu, waszym Bogu. Widzieliście banioła, który przemawiał do was; i, zaiste, od czasu do czasu słyszeliście Jego głos; i mówił On do was jako cichy, spokojny głos, lecz wy byliście cznieczuleni, że nie odczuwaliście Jego słów; dlatego przemawiał do was niczym głos grzmotu, który sprawia, że ziemia się trzęsie, jak gdyby miała się rozpaść na kawałki.

46. I wiecie, że amocą Swego wszechmocnego słowa może On sprawić, że ziemia przeminie. Zaiste, wiecie, że swoim słowem może sprawić, że góry zostaną zrównane, a równiny rozpadną się. Dlaczego więc jesteście tak zatwardziali w waszym sercu?

47. Oto moja dusza cierpi mękę z waszego powodu, a moje serce pełne jest bólu, gdyż obawiam się, że możecie zostać odrzuceni na zawsze. Oto jestem tak aprzepełniony Duchem Boga, że moje ciało bnie ma siły.

48. I teraz stało się, że gdy wypowiedziałem te słowa, rozgniewali się na mnie i chcieli wrzucić mnie w głębiny morskie; i gdy zbliżyli się, aby mnie pochwycić, przemówiłem do nich tymi słowy: W imię Wszechmocnego Boga rozkazuję wam, abyście mnie nie adotykali. Oto jestem przepełniony bmocą Boga, że moje ciało płonie; i ktokolwiek mnie dotknie, cuschnie, stając się niczym wyschnięta trzcina; i będzie niczym wobec mocy Boga, gdyż Bóg go porazi.

49. I stało się, że ja, Nefi, powiedziałem im, że nie powinni szemrać więcej przeciwko swojemu ojcu, ani też wzbraniać się przed pracą dla mnie, gdyż Bóg nakazał mi zbudowanie statku.

50. I powiedziałem im: aGdyby Bóg nakazał mi dokonanie czegokolwiek, byłbym w stanie to zrobić. Gdyby nakazał mi, abym powiedział do tej wody, stań się ziemią, miałaby się stać ziemią; a gdybym powiedział to, tak by się stało.

51. A więc, jeśli Pan ma tak wielką moc i dokonał tak wielu cudów pośród dzieci ludzkich, dlaczego nie mógłby apoinstruować mnie, abym zbudował statek?

52. I stało się, że ja, Nefi, powiedziałem wiele moim braciom, że zmieszali się i nie mogli się ze mną spierać, ani też nie śmieli pochwycić czy tknąć mnie swymi palcami, nawet przez okres wielu dni. I nie śmieli tego uczynić, żeby nie uschli przede mną; tak potężny był aDuch Pana; i w ten sposób wywierał na nich wpływ.

53. I stało się, że Pan powiedział mi: Wyciągnij rękę w kierunku twoich braci, a nie uschną przed tobą, lecz potrząsnę nimi — rzekł Pan. — A uczynię to, aby wiedzieli, że jestem Panem, ich Bogiem.

54. I stało się, że wyciągnąłem rękę w kierunku moich braci, i nie uschli przede mną, lecz Pan potrząsnął nimi, zgodnie ze Swoim słowem.

55. I wtedy powiedzieli: Wiemy z całą pewnością, że Pan jest z tobą, bo wiemy, że to moc Pana nami potrząsnęła. I upadli przede mną, aby aoddać mi cześć, lecz nie chciałem im na to pozwolić, mówiąc: Jestem waszym bratem, zaiste, waszym młodszym bratem; oddawajcie więc cześć Panu, waszemu Bogu, i czcijcie swego ojca i swoją matkę, aby długo trwały wasze bdni na ziemi, którą da wam Pan, wasz Bóg.

◀

2a

Ⅰ Nefi 17:12.

◀

3a

Mos. 2:41; Alma 26:12. PPŚ Posłuszeństwo, posłuszny, być posłusznym.

◀

b

Ⅰ Nefi 3:7.

◀

6a

Ⅱ Nefi 4:20.

◀

8a

Ⅰ Nefi 18:2.

◀

12a

Ⅰ Nefi 17:2.

◀

13a

Alma 37:38–39.

◀

b

Ⅰ Nefi 2:20; Jakub 2:12.

◀

c

Ⅱ Mojż. 6:7.

◀

14a

Ⅱ Nefi 1:4. PPŚ Świadectwo.

◀

b

DiP 5:2.

◀

17a

Ⅰ Nefi 18:1–6.

◀

19a

PPŚ Prześladować, prześladowanie.

◀

20a

Ⅰ Nefi 2:11.

◀

22a

Ⅰ Nefi 1:13.

◀

24a

Ⅱ Mojż. 3:2–10; Ⅰ Nefi 19:10; Ⅱ Nefi 3:9; 25:20.

◀

25a

Ⅰ Mojż. 15:13–14.

◀

b

Ⅱ Mojż. 1:11; 2:11.

◀

26a

Dz. 7:22–39.

◀

b

Ⅱ Mojż. 14:21–31; Ⅰ Nefi 4:2; Mos. 7:19; Hel. 8:11; DiP 8:3; Mojż. 1:25.

◀

28a

Ⅱ Mojż. 16:4, 14–15, 35; Ⅳ Mojż. 11:7–8; Ⅴ Mojż. 8:3; Mos. 7:19.

◀

29a

Ⅱ Mojż. 17:6; Ⅳ Mojż. 20:11; Ⅴ Mojż. 8:15; Ⅰ Nefi 20:21.

◀

30a

DiP 18:18; 88:64–65.

◀

b

Ⅱ Mojż. 32:8; Ⅳ Mojż. 14:2–3; Ez. 20:13–16; DiP 84:23–25.

◀

31a

Ⅳ Mojż. 26:65.

◀

b

Ⅰ Nefi 5:15; DiP 103:16–18.

◀

32a

Ⅳ Mojż. 33:52–53; Joz. 24:8.

◀

35a

Dz. 10:15, 34; Rzym. 2:11; Ⅱ Nefi 26:23–33.

◀

b

Ps. 55:23; Ⅰ Nefi 22:17.

◀

c

Ⅰ Sam. 2:30; Ps. 97:10; 145:20; Alma 13:4; DiP 82:10.

◀

36a

PPŚ Stworzyć, stworzenie.

◀

b

PPŚ Ziemia.

◀

c

Iz. 45:18; Abr. 3:24–25.

◀

37a

Przyp. 14:34; Ⅰ Nefi 4:13; Eter 2:10; DiP 117:6.

◀

38a

PPŚ Ziemia obiecana.

◀

b

Ⅲ Mojż. 20:22.

◀

39a

Iz. 66:1; DiP 38:17; Abr. 2:7.

◀

40a

PPŚ Przymierze Abrahamowe.

◀

b

Ⅰ Mojż. 21:12; DiP 27:10.

◀

c

Ⅰ Mojż. 28:1–5.

◀

d

Ⅴ Mojż. 4:37.

◀

41a

Ⅱ Król. 17:7–23.

◀

b

Ⅳ Mojż. 21:4–9; Ⅴ Mojż. 8:15; Alma 33:18–22.

◀

c

Jan 3:13–15; Ⅱ Nefi 25:20.

◀

d

Alma 37:44–47; Hel. 8:15.

◀

42a

Ⅳ Mojż. 14:1–12. PPŚ Bunt.

◀

b

DiP 84:23–24.

◀

44a

Ⅰ Nefi 2:1–2.

◀

b

Ⅰ Nefi 16:37.

◀

45a

Mos. 13:29.

◀

b

Ⅰ Nefi 4:3.

◀

c

Efez. 4:19.

◀

46a

Hel. 12:6–18.

◀

47a

Mich. 3:8.

◀

b

Ⅰ Nefi 19:20.

◀

48a

Mos. 13:3.

◀

b

Ⅱ Nefi 1:26–27. PPŚ Moc.

◀

c

Ⅰ Król. 13:4–7.

◀

50a

Fil. 4:13; Ⅰ Nefi 3:7.

◀

51a

Ⅰ Mojż. 6:14–16; Ⅰ Nefi 18:1.

◀

52a

PPŚ Duch Święty.

◀

55a

Dz. 14:11–15.

◀

b

Ⅱ Mojż. 20:12; Mos. 13:20.

Rozdział 18

Statek zostaje ukończony. Nefi nadmienia, że urodzili się Jakub i Józef. Wszyscy wyruszają statkiem do ziemi obiecanej. Synowie Ismaela i ich żony oddają się hulankom, i buntują się. Nefi zostaje związany sznurami, a statek jest miotany straszną nawałnicą. Nefi zostaje uwolniony, a w wyniku jego modlitwy burza ustaje. Przybywają do ziemi obiecanej. W okresie lat 591–589 p.n.e.

1. I stało się, że oddawali cześć Panu, i pracowali ze mną. I obrabialiśmy drewno w nieznany nam przedtem sposób. I Pan pokazywał mi od czasu do czasu, jak miałem obrabiać drewno do budowy statku.

2. I ja, Nefi, nie obrabiałem drewna sposobem wyuczonym przez ludzi, ani też nie budowałem statku sposobem znanym ludziom; lecz budowałem go, jak mi Pan pokazał, a więc nie było to sposobem ludzi.

3. I ja, Nefi, chodziłem często na górę, i często amodliłem się do Pana; przeto Pan bpokazywał mi wielkie rzeczy.

4. I stało się, że gdy ukończyłem budowę statku według słowa Pana, moi bracia zobaczyli, że był on dobry, a jego wykonanie misternej roboty; dlatego aukorzyli się ponownie przed Panem.

5. I stało się, że głos Pana doszedł do mojego ojca, że mamy zebrać się i wejść na statek.

6. I stało się, że nazajutrz, gdy przygotowaliśmy wszystko: dużo owoców i amięsa z pustkowia, miodu pod dostatkiem i zapasy, zgodnie z tym, co nam Pan nakazał, weszliśmy na statek z całym naszym ładunkiem, z nasionami i wszystkim, co zabraliśmy ze sobą, każdy według swego wieku; zatem weszliśmy wszyscy na statek z naszymi żonami i naszymi dziećmi.

7. I tak, mojemu ojcu urodziło się dwóch synów na pustkowiu; starszego nazwano aJakubem, a młodszego bJózefem.

8. I stało się, że gdy wszyscy weszliśmy już na statek i zabraliśmy ze sobą nasze zapasy oraz to, co nam Pan nakazał, skierowaliśmy się na amorze i płynęliśmy z wiatrem w kierunku bziemi obiecanej.

9. I gdy tak płynęliśmy z wiatrem przez okres wielu dni, moi bracia, synowie Ismaela i ich żony zaczęli się zabawiać, a nawet tańczyć, śpiewać i mówić zuchwale; zaiste, do tego stopnia, że zapomnieli dzięki czyjej mocy znaleźliśmy się na morzu; zaiste, i wielkie było ich zuchwalstwo.

10. I ja, Nefi, przeraziłem się niezmiernie, że Pan rozgniewa się na nas i ukarze nas z powodu naszej niegodziwości, że pochłoną nas głębiny morskie. Dlatego ja, Nefi, przemówiłem do nich z całą powagą; jednak oni arozgniewani na mnie odpowiedzieli: Nie pozwolimy, aby nasz młodszy brat był bwłodarzem nad nami.

11. I stało się, że Laman i Lemuel pochwycili mnie, związali sznurami i obchodzili się ze mną ostro, a Pan apozwolił na to, aby mógł okazać Swą moc i wypełnić słowa, które wypowiedział, dotyczące niegodziwych.

12. I stało się, że gdy związali mnie tak mocno, że nie mogłem się poruszyć, abusola, którą Pan przygotował, przestała działać.

13. I nie wiedzieli, dokąd mają skierować statek, i nastał sztorm, zaiste, wielka i gwałtowna nawałnica, i przez okres trzech dni byliśmy amiotani po wodach w przeciwnym kierunku; i zaczęli się niezmiernie bać, że zatoną w morzu; lecz nie uwolnili mnie z więzów.

14. I czwartego dnia, gdy nadal byliśmy miotani w przeciwnym kierunku, nawałnica stała się niezwykle gwałtowna.

15. I stało się, że niewiele brakowało, aby pochłonęły nas głębiny morskie. I po czterech dniach, gdy byliśmy miotani po wodach w przeciwnym kierunku, moi bracia zaczęli apojmować, że Bóg wydał na nich sąd, i że zginą, jeśli nie odpokutują za swe niegodziwości; dlatego przyszli do mnie i rozwiązali więzy krępujące przeguby moich rąk, a były one ogromnie spuchnięte; a także moje nogi w kostkach były bardzo opuchnięte i sprawiały mi wiele bólu.

16. Wszakże zwracałem się do mojego Boga i całymi dniami awielbiłem Go, i nie szemrałem przeciwko Panu z powodu moich udręk.

17. I mój ojciec, Lehi, powiedział im wiele, także synom aIsmaela; lecz oto, grozili oni srodze każdemu wstawiającemu się za mną. A moi rodzice, będąc w podeszłym wieku i doświadczywszy wiele smutku z powodu swych dzieci, zostali złożeni chorobą.

18. Z powodu swej troski i wielu smutków, i niegodziwości moich braci byli oni bliscy opuszczenia nas, aby stawić się przed Swym Bogiem. Zaiste, ich siwe głowy niedługo miały spocząć w prochu. Zaiste, mało brakowało, a z żalem pochowalibyśmy ich w morskim grobie.

19. Również Jakub i Józef, będąc dziećmi i potrzebując wiele opieki, boleli z powodu udręk swojej matki; lecz ani amoja żona łzami i modlitwami, ani moje dzieci nie zmiękczyły serc moich braci na tyle, aby mnie uwolnili.

20. I nic, z wyjątkiem mocy Boga, która groziła im zagładą, nie było w stanie zmiękczyć ich serc. Gdy więc pojęli, że niemal zostali pochłonięci przez głębiny morskie, odpokutowali za to, co uczynili i uwolnili mnie z więzów.

21. I stało się, że gdy mnie uwolnili z więzów, wziąłem do ręki busolę, i zgodnie z moim pragnieniem zaczęła ona działać. I stało się, że modliłem się do Pana, a gdy skończyłem się modlić, wiatr ucichł, burza ustała i zapanowała wielka cisza.

22. I stało się, że ja, Nefi, pokierowałem statkiem, że ponownie płynęliśmy w kierunku ziemi obiecanej.

23. I stało się, że po rejsie trwającym wiele dni przybyliśmy do aziemi obiecanej; i wyszliśmy na ląd, i rozbiliśmy namioty, i nazwaliśmy ten ląd ziemią obiecaną.

24. I stało się, że zaczęliśmy uprawiać ziemię i siać nasiona. I zasialiśmy wszystkie nasiona, które zabraliśmy z ziemi jerozolimskiej. I stało się, że rosły one nadzwyczaj dobrze, i byliśmy błogosławieni obfitością plonów.

25. I stało się, że wędrując przez pustkowie, przekonaliśmy się, że w lasach ziemi obiecanej były wszelkiego gatunku zwierzęta: bydło, woły, osły, konie, kozy i kozice oraz inne dzikie zwierzęta użyteczne człowiekowi. I znaleźliśmy rudy wszelkiego rodzaju metali: złota, srebra i miedzi.

◀

3a

PPŚ Modlitwa.

◀

b

PPŚ Objawienie.

◀

4a

Ⅰ Nefi 16:5.

◀

6a

Ⅰ Nefi 17:2.

◀

7a

Ⅱ Nefi 2:1.

◀

b

Ⅱ Nefi 3:1.

◀

8a

Ⅱ Nefi 10:20.

◀

b

Ⅰ Nefi 2:20. PPŚ Ziemia obiecana.

◀

10a

Ⅰ Nefi 17:17–55.

◀

b

Ⅰ Mojż. 37:9–11; Ⅰ Nefi 16:37–38; Ⅱ Nefi 1:25–27.

◀

11a

Alma 14:11.

◀

12a

Ⅰ Nefi 16:10, 16, 26; Ⅱ Nefi 5:12; Alma 37:38–47; DiP 17:1.

◀

13a

Mos. 1:17.

◀

15a

Hel. 12:3.

◀

16a

Alma 36:28.

◀

17a

Ⅰ Nefi 7:4–20.

◀

19a

Ⅰ Nefi 7:19; 16:7.

◀

23a

PPŚ Ziemia obiecana.

Rozdział 19

Nefi przygotowuje płyty z metalu i zapisuje na nich dzieje swego ludu. Bóg Izraela przyjdzie na świat w sześćset lat po opuszczeniu Jerozolimy przez Lehiego. Nefi opowiada o Jego cierpieniach i ukrzyżowaniu. Żydzi będą wzgardzeni i rozproszeni aż do ostatnich dni, kiedy powrócą do Pana. W okresie lat 588–570 p.n.e.

1. I stało się, że z przykazania Pana sporządziłem płyty z metalu, abym mógł na nich wyryć dzieje mojego ludu. I na apłytach, które wykonałem, wyryłem dzieje mego bojca, a także naszej wędrówki przez pustkowie i proroctwa mego ojca; a także wiele moich własnych proroctw wyryłem na nich.

2. I gdy to czyniłem, nie wiedziałem, że Pan nakaże mi przygotować ate płyty, dlatego dzieje mojego ojca i rodowód jego ojców oraz większość naszych przeżyć na pustkowiu są wyryte na pierwszych płytach, o których wspomniałem. Zatem to, co nastąpiło, zanim przygotowałem bte płyty, zaprawdę jest opisane bardziej szczegółowo na pierwszych płytach.

3. Gdy zgodnie z przykazaniem przygotowałem te płyty, ja, Nefi, otrzymałem przykazanie, że posługa oraz proroctwa — proste i cenne ich fragmenty — powinny być zapisane na atych płytach; i aby to, co będzie zapisane, zostało zachowane dla nauczania mojego ludu, który posiądzie tę ziemię, a także dla innych bmądrych celów znanych tylko Panu.

4. A więc ja, Nefi, pisałem na innych płytach, które podają dzieje, to jest podają bardziej szczegółowy opis wojen, sporów i zniszczenia mojego ludu. Uczyniwszy to, nakazałem mojemu ludowi, że ma tak samo czynić, gdy mnie już nie będzie. Nakazałem mu też, aby przekazywał te płyty z pokolenia na pokolenie, czyli prorok prorokowi, aż do otrzymania innych przykazań Pana.

5. Relację z aprzygotowania płyt przytoczę później; oto zatem przechodzę do tego, co zapowiedziałem; a czynię to, aby wiedza o świętszych sprawach bprzetrwała pośród mego ludu.

6. Jednakże piszę na tych płytach tylko to, co uważam za aświęte. I jeśli w tym błądzę, błądzili też dawni prorocy. I nie usprawiedliwiam się ze względu na innych, ale ze względu na bsłabość w ciele, która jest we mnie, usprawiedliwiam się.

7. Oto niektórzy ludzie uważają pewne sprawy za niezwykle ważne zarówno dla ciała, jak i dla duszy, a inni mają je aza nic i depczą po nich swymi stopami. Zaiste, ludzie bdepczą swymi stopami samego Boga Izraela; powiadam wam, depczą swymi stopami, a mówiąc innymi słowy — mają Go za nic i nie zważają na Jego rady.

8. I aprzyjdzie On, zgodnie ze słowami anioła, w bsześćset lat od czasu, gdy mój ojciec opuścił Jerozolimę.

9. I świat, ze względu na niegodziwość ludzi, będzie miał Go za nic; dlatego ubiczują Go, a On na to pozwoli, będą Go bili, a On na to pozwoli. Oto będą na Niego apluli, a On na to pozwoli z racji Swej tkliwej dobrotliwości i cierpliwości wobec dzieci ludzkich.

10. I aBóg naszych ojców, których bwyprowadził z niewoli egipskiej i zachował na pustkowiu, zaprawdę, cBóg Abrahama i Izaaka, i Bóg Jakuba, według słów anioła, dwyda się w ręce niegodziwych ludzi jako człowiek, aby został epodniesiony, zgodnie ze słowami fZenoka, i gukrzyżowany, zgodnie ze słowami Neuma, i złożony w wykutym w skale hgrobie, zgodnie ze słowami iZenosa, który mówił o trzech dniach jciemności, co będzie dane jako znak Jego śmierci ludziom zamieszkującym wyspy morza, a szczególnie tym, którzy są z kdomu Izraela.

11. Albowiem tak powiedział prorok: Zaprawdę, Pan Bóg anawiedzi tego dnia cały dom Izraela, niektórych nawiedzi, przemawiając do nich z racji ich prawości, przynosząc im wielką radość i zbawienie, a innych nawiedzi bgrzmotami i błyskawicami Swej mocy, przez nawałnicę, ogień, dym i chmury cciemności, przez otwarcie dziemi i wyniesienie egór.

12. I awszystko to na pewno nastąpi — mówi prorok bZenos — i cskały ziemi będą pękać, i, słysząc jęki ziemi, wielu królów na wyspach morza zawoła pod wpływem Ducha Boga: Bóg natury cierpi.

13. A co się tyczy tych, którzy są w Jerozolimie — mówi prorok — będą oni anękani przez wszystkich ludzi, bo bukrzyżowali Boga Izraela i odwrócili swe serca, zaprzeczając znakom, dziwom, mocy i chwale Boga Izraela.

14. I ponieważ odwrócili swe serca od Świętego Izraela — mówi prorok — i awzgardzili Nim, będą się błąkać w ciele, i zginą, i staną się przedmiotem bszyderstwa i cpośmiewiskiem, i będą znienawidzeni pośród wszystkich narodów.

15. Jednakże, gdy nadejdzie dzień — mówi prorok — że anie będą więcej odwracać swoich serc od Świętego Izraela, wtedy wspomni On bprzymierza, które zawarł z ich ojcami.

16. Zaiste, wtedy wspomni On awyspy morza; zaiste, i wszystkich ludzi, którzy są z domu Izraela, bzgromadzę, mówi Pan, zgodnie ze słowami proroka Zenosa, z czterech krańców świata.

17. I cała ziemia aujrzy zbawienie Pana — mówi prorok — każdy naród, plemię, język i lud będzie błogosławiony.

18. I ja, Nefi, piszę to dla mojego ludu, że może będę mógł go nakłonić do pamiętania o Panu, ich Odkupicielu.

19. I mówię to do całego domu Izraela, jeśli stanie się, że otrzyma ate rzeczy.

20. Oto pod wpływem ducha, co czyni mnie znużonym we wszystkich moich stawach, martwię się o tych, którzy są w Jerozolimie; bowiem gdyby Pan nie był miłosierny, ukazując mi ich, jak ukazywał to prorokom w dawnych czasach, ja także bym zginął.

21. I pewne jest, że ukazał ao nich wszystko bprorokom w dawnych czasach, i ukazał także wiele o nas samych, przeto jest to zapisane na płytach z mosiądzu, powinniśmy więc to znać.

22. Teraz stało się, że ja, Nefi, uczyłem o tym moich braci; i stało się, że czytałem im wiele z tego, co było wyryte na apłytach z mosiądzu, aby wiedzieli, co w dawnych czasach czynił Pan ludziom na innych ziemiach.

23. I czytałem im wiele z tego, co było zapisane w aksięgach Mojżesza; lecz aby w większym stopniu nakłonić ich do wiary w Pana, ich Odkupiciela, czytałem im słowa proroka bIzajasza i codnosiłem do nas wszystkie pisma święte, abyśmy się z tego uczyli i mieli dkorzyść.

24. Dlatego powiedziałem im: Słuchajcie słów proroka, wy, którzy jesteście resztką z domu Izraela, agałęzią odłamaną od niego; słuchajcie słów proroka skierowanych do całego domu Izraela i odnoście je do siebie, abyście mogli mieć nadzieję tak samo, jak wasi bracia, od których zostaliście odłamani. Tak oto pisał ten prorok.

◀

1a

PPŚ Płyty.

◀

b

Ⅰ Nefi 1:16–17; 6:1–3.

◀

2a

Ⅱ Nefi 5:30.

◀

b

Ⅰ Nefi 9:1–5.

◀

3a

Jakub 1:1–4; 3:13–14; 4:1–4.

◀

b

Ⅰ Nefi 9:4–5; Sł. Morm. 1:7; DiP 3:19–20; 10:1–51.

◀

5a

Ⅱ Nefi 5:28–33.

◀

b

PPŚ Pisma święte — Pisma święte mają być zachowane.

◀

6a

Zob. stronę tytułową Księgi Mormona. PPŚ Święty (przymiotnik).

◀

b

Morm. 8:13–17; Eter 12:23–28.

◀

7a

Ⅱ Nefi 33:2; Jakub 4:14.

◀

b

PPŚ Bunt.

◀

8a

PPŚ Jezus Chrystus — Proroctwa o narodzinach i śmierci Jezusa Chrystusa.

◀

b

Ⅰ Nefi 10:4; Ⅱ Nefi 25:19.

◀

9a

Iz. 50:5–6; Mat. 27:30.

◀

10a

Ⅱ Nefi 26:12; Mos. 7:27; 27:30–31; Alma 11:38–39; Ⅲ Nefi 11:14–15.

◀

b

Ⅱ Mojż. 3:2–10; 6:6; Ⅰ Nefi 5:15; DiP 136:22.

◀

c

Ⅰ Mojż. 32:9; Mos. 7:19; DiP 136:21. PPŚ Jehowa.

◀

d

PPŚ Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

e

Ⅲ Nefi 27:14.

◀

f

Alma 33:15; 34:7; Hel. 8:19–20; Ⅲ Nefi 10:15–16. PPŚ Pisma święte — Zagubione pisma święte; Zenok.

◀

g

Ⅱ Nefi 6:9; Mos. 3:9. PPŚ Ukrzyżowanie.

◀

h

Mat. 27:60; Łuk. 23:53; Ⅱ Nefi 25:13.

◀

i

Jakub 6:1; Hel. 15:11. PPŚ Zenos.

◀

j

Ⅰ Nefi 12:4–5; Hel. 14:20, 27; Ⅲ Nefi 8:3, 19–23; 10:9.

◀

k

Ⅲ Nefi 16:1–4.

◀

11a

Ⅲ Nefi 9; DiP 5:16.

◀

b

Hel. 14:20–27; Ⅲ Nefi 8:5–23.

◀

c

Łuk. 23:44–45; Ⅲ Nefi 8:19–20.

◀

d

Ⅱ Nefi 26:5.

◀

e

Ⅲ Nefi 8:10.

◀

12a

Hel. 14:20–28.

◀

b

Jakub 5:1.

◀

c

Mat. 27:51.

◀

13a

Łuk. 23:27–30.

◀

b

Ⅱ Nefi 10:3.

◀

14a

Iz. 53:3–6; Mos. 14:3–6.

◀

b

PPŚ Żydzi.

◀

c

Ⅴ Mojż. 28:37; Ⅰ Król. 9:7; Ⅲ Nefi 16:9.

◀

15a

Ⅰ Nefi 22:11–12.

◀

b

PPŚ Przymierze Abrahamowe.

◀

16a

Ⅰ Nefi 22:4; Ⅱ Nefi 10:21.

◀

b

Iz. 49:20–22. PPŚ Izrael — Zgromadzenie Izraela.

◀

17a

Iz. 40:4–5.

◀

19a

Enos 1:16; Morm. 5:12; 7:9–10.

◀

21a

Ⅲ Nefi 10:16–17.

◀

b

Ⅱ Król. 17:13; Am. 3:7. PPŚ Prorok.

◀

22a

Ⅰ Nefi 22:1.

◀

23a

Ⅱ Mojż. 17:14; Ⅰ Nefi 5:11; Mojż. 1:40–41.

◀

b

Ⅰ Nefi 15:20; Ⅱ Nefi 25:4–6; Ⅲ Nefi 23:1.

◀

c

PPŚ Pisma święte — Wartość pism świętych.

◀

d

Ⅱ Nefi 4:15.

◀

24a

Ⅰ Mojż. 49:22–26; Ⅰ Nefi 15:12; Ⅱ Nefi 3:4–5.

Rozdział 20

Pan objawia Swe zamiary Izraelowi. Izrael jest wypróbowany w ogniu udręki i ma wyjść z niewoli babilońskiej. Por. Ks. Izajasza 48. W okresie lat 588–570 p.n.e.

1. Zważaj i słuchaj tego, o domu Jakuba, wy, którzy nazywacie się imieniem Izraela i wyszliście z wód Judy, czyli z wód achrztu. Wy, którzy przysięgacie na imię Pana i wyznajecie Boga Izraela, nie czynicie tego prawdziwie i w prawości.

2. Bo nazywacie się według aświętego miasta, lecz nie bopieracie się na Bogu Izraela, który jest Panem Zastępów, i którego imię jest Pan Zastępów:

3. Oto od początku oznajmiłem rzeczy aprzeszłe, z moich ust one wyszły i pokazałem je. W okamgnieniu pokazałem je.

4. I uczyniłem to, ponieważ wiedziałem, że ajesteś uparty i że twój kark jest ścięgnem z żelaza, a twoje czoło z mosiądzu;

5. Dlatego zapowiedziałem ci od początku; zanim się to spełniło, pokazałem ci je, a pokazałem ci je, abyś nie powiedział: Mój abożek to uczynił, a mój posąg ryty i mój posąg lany to nakazał.

6. Tyś widział i słyszał to wszystko; czyż więc nie będziecie o tym świadczyli? I że od tego czasu pokazywałem ci sprawy nowe, tajemne i dotąd ci nieznane?

7. Dopiero co zostały stworzone, a nie od początku; i przed dniem, w którym o nich usłyszałeś, żebyś nie powiedział: Oto ja o nich wiedziałem.

8. Zaiste, ty o tym ani nie słyszałeś, ani nie wiedziałeś; zaiste, od tego czasu twoje ucho nie było otwarte; wiedziałem bowiem, że jesteś wiarołomny i od łona matki zwą cię agrzesznikiem.

9. Jednakże przez wzgląd na moje aimię powstrzymam swój gniew i przez wzgląd na moją chwałę oszczędzałem cię, aby cię nie wykluczyć.

10. Oto oczyściłem cię ogniem i wybrałem, wypróbowawszy w piecu audręki.

11. Przez wzgląd na mnie, zaiste, przez wzgląd na mnie samego tak postępuję, gdyż nie pozwolę, aby moje aimię zostało zbezczeszczone; a chwały mojej bnie oddam innemu.

12. Zważaj na mnie, o Jakubie, i Izraelu, którego powołałem, bowiem Jam to jest; Jam jest apierwszy, Jam jest również ostatni.

13. Przecież to moja ręka akładła podwaliny ziemi i moja prawica rozpostarła niebiosa. Wołam na nie, a one wszystkie razem powstają.

14. Zbierzcie się wszyscy i słuchajcie! Kto z nich przepowiedział te rzeczy? Ten, którego Pan umiłował, aspełni Jego słowa, które im głosił; i wykona Jego wolę co do bBabilonu, a Jego ramię spadnie na Chaldejczyków.

15. Tak rzecze Pan: To ja, Pan, zaiste, to ja mówiłem; ja go powołałem, aby to głosił. Przywiodłem go i sprawiłem, że powodziło mu się na jego drodze.

16. Zbliżcie się ku mnie; nie mówiłem w askrytości; od początku mówiłem, odkąd zostało to oznajmione. I Pan Bóg, i Jego Duch posłali mnie.

17. Tak rzecze Pan, twój aOdkupiciel, Święty Izraela: Ja go posłałem, ja, twój Bóg, pouczający cię w tym, co pożyteczne, bprowadzący cię drogą, którą powinieneś kroczyć, uczyniłem to.

18. Och, gdybyś zważał na moje aprzykazania, twój pokój byłby jak rzeka, a twoja prawość jak fale morskie!

19. Twoi apotomkowie byliby jak piasek, a potomstwo z twoich trzewi jak jego ziarnka. Nigdy by nie usunięto ani nie wymazano twego imienia sprzed mego oblicza.

20. aWychodźcie z Babilonu, uciekajcie od Chaldejczyków! Śpiewnym głosem zwiastujcie i głoście, rozgłaszajcie aż po krańce ziemi! Mówcie: Pan odkupił Swego bsługę Jakuba.

21. Nie czuli apragnienia, gdy ich wiódł przez pustynię; sprawił, że woda wytrysnęła dla nich ze bskały; rozłupał skałę tak, że wypłynęła woda.

22. I jakkolwiek uczynił to wszystko i jeszcze większe rzeczy, nie ma apokoju dla niegodziwych — rzecze Pan.

◀

1a

PPŚ Chrzest, chrzcić.

◀

2a

Iz. 52:1. PPŚ Jerozolima.

◀

b

tzn. polegać na kimś.

◀

3a

Iz. 46:9–10.

◀

4a

tzn. Izrael.

◀

5a

PPŚ Bałwochwalstwo.

◀

8a

Ps. 58:4.

◀

9a

Ⅰ Sam. 12:22; Ps. 23:3; Ⅰ Jana 2:12.

◀

10a

PPŚ Przeciwności.

◀

11a

Jer. 44:26.

◀

b

Iz. 42:8; Mojż. 4:1–4.

◀

12a

Obj. 1:17; 22:13. PPŚ Alfa i Omega; Pierworodny.

◀

13a

Ps. 102:26. PPŚ Stworzyć, stworzenie.

◀

14a

Ⅰ Król. 8:56; DiP 64:31; 76:3.

◀

b

PPŚ Babel, Babilon.

◀

16a

Iz. 45:19.

◀

17a

PPŚ Odkupiciel.

◀

b

PPŚ Natchnienie, natchnąć; Objawienie.

◀

18a

Kazn. 8:6.

◀

19a

Ⅰ Mojż. 22:15–19; Oz. 2:1.

◀

20a

Jer. 51:6; DiP 133:5–14.

◀

b

Iz. 44:1–2, 21.

◀

21a

Iz. 41:17–20.

◀

b

Ⅱ Mojż. 17:6; Ⅳ Mojż. 20:11; Ⅰ Nefi 17:29; Ⅱ Nefi 25:20.

◀

22a

PPŚ Pokój.

Rozdział 21

Mesjasz będzie światłem dla Innych narodów i uwolni więźniów. Izrael zostanie z mocą zgromadzony w ostatnich dniach. Królowie będą piastunami Izraelitów. Por. Ks. Izajasza 49. W okresie lat 588–570 p.n.e.

1. I powtarzam: Zważaj, o domu Izraela, wszyscy, którzy zostaliście odłamani i wyprowadzeni ze względu na niegodziwość pasterzy mego ludu; zaiste, wszyscy, którzy zostaliście odłamani i rozproszeni po świecie, którzy wywodzicie się z mego ludu, o domu Izraela! O awyspy, słuchajcie mnie! I wy, ludy bnajdalsze, zważajcie! Powołał mnie Pan już w łonie mej matki; już gdy byłem w jej trzewiach, wspomniał moje imię.

2. I uczynił me usta niczym ostry miecz, w cieniu Swej ręki mnie ukrył. Uczynił ze mnie strzałę zaostrzoną, ukrył mnie w swoim kołczanie.

3. I rzekł do mnie: Jesteś moim asługą, o Izraelu, przez ciebie się wsławię.

4. Ja zaś mówiłem: Próżno się trudziłem, na darmo i na próżno zużyłem me siły. Lecz mój sąd jest u Pana, a moja nagroda u Boga mego.

5. I teraz, rzecze Pan — który mnie aukształtował w łonie mojej matki na swego sługę, bym przyprowadził Mu z powrotem Jakuba — powiedział, że chociażby Izrael nie zgromadził się, to znajdę uznanie w oczach Pana, a mój Bóg będzie moją mocą.

6. I powiedział On: To za mało, że jesteś mi sługą, by wzbudzić aplemiona Jakuba, i odzyskać ocalałych z Izraela. Uczynię cię także bświatłem dla cInnych narodów, abyś był moim zbawieniem aż po krańce ziemi.

7. Tak rzecze Pan, Odkupiciel Izraela, jego Święty Bóg, do wzgardzonego i budzącego odrazę w narodzie, do sługi włodarzy: Królowie zobaczą cię i powstaną, książęta oddadzą cześć, przez wzgląd na Pana, który jest wierny.

8. Tak rzecze Pan: Gdy nadejdzie czas mej łaski, wysłucham was, o wyspy morza, i w dniu zbawienia przyjdę wam z pomocą. Będę was strzegł, i dam wam amego sługę, aby zawrzeć przymierze z ludem, aby ustanowić ład na ziemi, aby przywrócić opuszczone dziedzictwa.

9. Abyś rzekł do awięźniów: Wyjdźcie! A do tych, którzy siedzą w bciemności: Pokażcie się! Przy drogach będą się paść, a na wszystkich wzgórzach będą ich cpastwiska.

10. Nie będą łaknąć ani pragnąć, nie porazi ich gorący wiatr ani żar słoneczny; bowiem ten, który ma dla nich miłosierdzie, będzie ich prowadził i zawiedzie ich do krynicznych wód.

11. I wszystkie me góry zamienię na drogę, a moje agościńce będą wywyższone.

12. I wtedy, o domu Izraela, oto przybędą aoni z daleka; jedni z północy i z zachodu, a inni z ziemi synickiej.

13. aŚpiewajcie, o niebiosa, i wesel się, o ziemio, albowiem stopy tych ze wschodu staną mocno; i zabrzmijcie śpiewem, o góry, albowiem nie będą już bici, gdyż Pan pocieszył Swój lud, i zmiłuje się nad Swoimi udręczonymi.

14. A jednak Syjon mówi: Pan mnie porzucił, Pan zapomniał o mnie. Jednak On wykaże, że nie zapomniał.

15. Czyż może akobieta zapomnieć o swym niemowlęciu, że nie ulituje się nad synem swego łona? A nawet gdyby bzapomniała, Ja nie zapomnę o tobie, o domu Izraela!

16. Oto wyryłem cię na moich adłoniach, twe mury są ustawicznie przede mną.

17. Twoje dzieci pośpieszą przeciwko twoim niszczycielom, a ci, którzy cię apustoszyli, odejdą precz od ciebie.

18. Podnieś swoje oczy wokoło i spojrzyj: Wszyscy się azgromadzili, przychodzą do ciebie. Jakom żyw — rzecze Pan — przyodziejesz się w nich wszystkich jak w ozdobę i przepaszesz się nimi jak oblubienica.

19. Albowiem twe spustoszone, wyludnione miejsca i ziemia twego pogromu zbyt ciasne będą teraz dla twoich mieszkańców; a daleko będą ci, którzy cię pochłaniają.

20. Jeszcze będą mówić do twoich własnych uszu twoje dzieci, których cię pozbawiono: Za ciasne jest dla mnie to miejsce, dodaj mi jeszcze, abym miał gdzie mieszkać.

21. Wtedy apowiesz w swym sercu: Któż mi tych zrodził? Oto utraciłam moje dzieci, i byłam bosamotniona, wzięta do niewoli i gnana to tu, to tam, więc kto ich wychował? Oto pozostałam sama; skąd więc oni pochodzą?

22. Tak rzecze Pan Bóg: Oto skinę ręką na aInne narody i ku ludowi podniosę mój bsztandar. I przyniosą twych synów na crękach, a córki twe będą nieść na barkach.

23. aKrólowie będą twymi bpiastunami, a ich królowe — mamkami twoimi. Twarzą do ziemi pokłon ci będą oddawać i lizać będą proch z twoich stóp. Wtedy się przekonasz, że Ja jestem Pan, bo nie zawstydzą się ci, którzy na mnie cczekają.

24. Czyż można odebrać łup potężnemu lub czy asprawiedliwy jeniec może zostać ocalony?

25. Jednak tak rzecze Pan: I jeńcy potężnego zostaną mu odebrani, i łup straszliwego zostanie ocalony; gdyż Ja rozprawię się z twoimi przeciwnikami, i Ja ocalę twoje dzieci.

26. I anakarmię tych, którzy cię uciskają, ich własnym ciałem, upiją się własną krwią niczym słodkim winem. Wówczas wszelkie ciało będzie bwiedziało, że Ja, Pan, jestem twoim Zbawicielem i twoim Odkupicielem, cPotężnym Jakuba.

◀

1a

Ⅰ Nefi 22:4; Ⅱ Nefi 10:20–22.

◀

b

DiP 1:1.

◀

3a

Ⅲ Mojż. 25:55; Iz. 41:8; DiP 93:45–46.

◀

5a

Iz. 44:24.

◀

6a

PPŚ Izrael — Dwanaście plemion Izraela.

◀

b

DiP 103:8–10; Abr. 2:10–11.

◀

c

Ⅲ Nefi 21:11.

◀

8a

Ⅱ Nefi 3:6–15; Ⅲ Nefi 21:8–11; Morm. 8:16, 25.

◀

9a

PPŚ Zbawienie zmarłych.

◀

b

Ⅱ Nefi 3:5.

◀

c

Ez. 34:14.

◀

11a

Iz. 62:10; DiP 133:23–32.

◀

12a

Iz. 43:5–6.

◀

13a

Iz. 44:23.

◀

15a

PPŚ Kobieta, kobiety.

◀

b

Iz. 41:17; Alma 46:8; DiP 61:36.

◀

16a

Zach. 13:6.

◀

17a

Ⅲ Nefi 21:12–20.

◀

18a

Mich. 4:11–13.

◀

21a

tzn. Syjon.

◀

b

Iz. 54:1; Gal. 4:27.

◀

22a

Iz. 66:18–20.

◀

b

Iz. 11:12; 18:3.

◀

c

Ⅰ Nefi 22:8; Ⅱ Nefi 10:8–9.

◀

23a

Iz. 60:16.

◀

b

Ⅰ Nefi 22:6.

◀

c

Ⅱ Nefi 6:13; DiP 98:2; 133:10–11, 45.

◀

24a

Ⅰ Nefi 21:25.

◀

26a

Ⅰ Nefi 22:13–14.

◀

b

Mos. 11:22.

◀

c

PPŚ Jehowa.

Rozdział 22

Izrael zostanie rozproszony po całej ziemi. Inne narody będą żywiły Izrael i opiekowały się nim w ostatnich dniach. Izrael zostanie zgromadzony i uratowany, a niegodziwi spaleni niczym ścierń. Królestwo diabła zostanie zniszczone, a Szatan będzie bezsilny. W okresie lat 588–570 p.n.e.

1. I teraz stało się, że gdy ja, Nefi, odczytałem, co było wyryte na apłytach z mosiądzu, moi bracia przystąpili do mnie i zapytali: Co oznacza to, co przeczytałeś? Czy mamy to rozumieć według tego, co duchowe, według ducha, a nie ciała?

2. I ja, Nefi, powiedziałem im: Oto zostało to aobjawione prorokowi głosem Ducha; bowiem przez bDucha jest oznajmiane cprorokom wszystko, co dzieci ludzkie otrzymają w ciele.

3. I co przeczytałem, odnosi się zarówno do rzeczy adoczesnych, jak i duchowych, gdyż widać z tego, że prędzej czy później dom Izraela zostanie brozproszony po całej ziemi, a także między wszystkie narody.

4. Oto jest wielu, o których nie wiedzą ci, którzy są w Jerozolimie. Zaiste, przecież większość ich aplemion została bwyprowadzona; i są oni rozproszeni to tu, to tam na cwyspach morza; a gdzie się podziewają, nikt z nas nie wie; wiemy tylko, że zostali wyprowadzeni.

5. I odkąd zostali wyprowadzeni, prorokowano o tych sprawach w odniesieniu do nich, a także do wszystkich tych, którzy później zostaną rozproszeni i zawstydzeni za przyczyną Świętego Izraela; albowiem znieczulają przeciwko Niemu swe serca; zostaną więc rozproszeni między wszystkie narody i będą aznienawidzeni przez wszystkich ludzi.

6. Jednakże potem zostaną otoczeni aopieką przez bInne narody. Pan podniesie rękę na Inne narody, wyniesie Izrael niczym sztandar, i przyniosą ich cdzieci na rękach, a ich córki będą nieść na barkach. I odnosi się to do rzeczy doczesnych, gdyż te przymierza Pana z naszymi ojcami dotyczą tego życia i naszej przyszłości, a także przyszłości wszystkich naszych braci z domu Izraela.

7. I oznacza to, że przyjdzie czas, że gdy cały dom Izraela zostanie rozproszony i zawstydzony, gdy Pan Bóg wzbudzi na tym lądzie potężną nację pośród aInnych narodów; zaiste, na powierzchni tej ziemi; i przez nią nasi potomkowie zostaną brozproszeni.

8. I gdy nasi potomkowie zostaną rozproszeni, Pan Bóg przystąpi do dokonania pośród aInnych narodów bzdumiewającego dzieła, które będzie miało wielką cwartość dla naszych potomków; jest więc ono porównane do wyżywienia ich przez Inne narody i niesienia ich na rękach i na barkach.

9. I będzie ono miało także awartość dla Innych narodów, i nie tylko bdla Innych narodów, lecz dla całego cdomu Izraela, że poznają dprzymierza Ojca niebios dane Abrahamowi, gdyż powiedział: Poprzez twoje epotomstwo wszystkie plemiona ziemi będą fbłogosławione.

10. I pragnę, moi bracia, abyście wiedzieli, że wszystkie plemiona na ziemi nie mogą być błogosławione, jeśli nie aobnaży On Swego ramienia na oczach narodów.

11. Przeto Pan Bóg przystąpi do obnażenia Swego ramienia na oczach wszystkich narodów, udostępniając Swe przymierza i ewangelię tym, którzy są z domu Izraela.

12. Więc wywiedzie ich ponownie z niewoli i zostaną azgromadzeni na ziemiach swego dziedzictwa. Zostaną wyprowadzeni z mroku i bciemności; i będą wiedzieli, że cPan jest ich dZbawicielem i Odkupicielem, ePotężnym Izraela.

13. I krew tego wielkiego i awystępnego kościoła, który jest nierządnicą całej ziemi, spadnie na ich własne głowy, gdyż będą bwalczyć pomiędzy sobą, a miecze z ich cwłasnych rąk spadną na ich własne głowy, i własną krwią się upiją.

14. I każdy anaród, który będzie walczył przeciwko tobie, o domu Izraela, obróci się jeden przeciwko drugiemu i bwpadnie w dół, który wykopali, aby usidlić lud Pana. I wszyscy, którzy cwalczą przeciwko Syjonowi, zostaną zniszczeni, a wielka nierządnica, która wypaczała właściwe drogi Pana, zaiste, ten wielki i występny kościół zawali się, obracając się w dproch, i wielki będzie jego upadek.

15. Oto tak mówi prorok: Szybko nadchodzi czas, gdy Szatan nie będzie miał więcej władzy nad sercami dzieci ludzkich, albowiem wkrótce nadejdzie dzień, gdy wszyscy pyszni i czyniący niegodziwość będą niczym aścierń; i nadchodzi dzień, gdy zostaną bspaleni.

16. I wkrótce nadejdzie czas, gdy agniew Boga przeleje się na wszystkie dzieci ludzkie, albowiem nie pozwoli On, aby niegodziwi zniszczyli prawych.

17. aZachowa więc bprawych Swoją mocą, nawet jeśli stanie się, że w pełni Swego gniewu będzie musiał przyjść i zachować prawych, nawet poprzez zagładę ich wrogów ogniem. Prawi nie muszą się bać; bowiem tak mówi prorok: Zostaną oni uratowani, nawet jeśli stanie się to przez ogień.

18. Oto mówię wam, moi bracia, że niebawem wszystko to nastąpi; zaiste, rozlew krwi i ogień, i kłęby dymu muszą nastać; i musi się to wydarzyć na tej ziemi; i stanie się to ludziom według ciała, jeśli stanie się, że znieczulą swe serca wobec Świętego Izraela.

19. Oto prawi nie zginą, ale na pewno nadejdzie czas, gdy wszyscy walczący przeciwko Syjonowi zostaną odcięci.

20. I Pan na pewno przygotuje drogę Swemu ludowi aż do wypełnienia się słów Mojżesza, który powiedział: Oto Pan, wasz Bóg, wzbudzi wam podobnego do mnie aproroka. Jego będziecie słuchać we wszystkim, co wam powie. I stanie się, że wszyscy ci, którzy nie dadzą posłuchu temu prorokowi, zostaną bodcięci od tego ludu.

21. I teraz ja, Nefi, oświadczam wam, że tym aprorokiem, o którym mówił Mojżesz, jest Święty Izraela; zatem wyda On bsąd w prawości.

22. I prawi nie muszą się bać, gdyż to nie oni zostaną zawstydzeni, lecz królestwo diabła utworzone pośród dzieci ludzkich, które to królestwo jest założone pośród nich w ciele.

23. Gdyż szybko nadchodzi czas, gdy wszystkie akościoły zbudowane dla zysku oraz wszyscy ci, którzy chcą zdobyć władzę nad ciałem i bpopularność w oczach świata, ci, których dążeniem jest pożądliwość ciała, to, co ma wartość tylko dla świata, i czynienie wszelkiej niegodziwości; zaiste, innymi słowy, wszyscy, którzy należą do królestwa diabła, powinni obawiać się i cdrżeć ze strachu. Oni to, zgodnie ze słowami proroka, zostaną poniżeni, będą korzyć się w prochu i zostaną dspaleni niczym ścierń.

24. I szybko nadchodzi czas, gdy prawi zostaną poprowadzeni niczym acielęta z obory i Święty Izraela będzie panował z mocą i władzą, i w wielkiej chwale.

25. I agromadzi On Swe dzieci z czterech stron świata; i zlicza Swoje owce, i znają Go one. I będzie jedna owczarnia i jeden bpasterz. Będzie On karmił Swoje owce; i w Nim znajdą one cpastwisko.

26. I ze względu na prawość Jego ludu aSzatan nie ma mocy; toteż nie będzie mógł zostać uwolniony przez okres bwielu lat, nie mając władzy nad sercami ludzi, bowiem żyć będą w prawości, a Święty Izraela będzie nad nimi cpanował.

27. I oto, ja, Nefi, mówię wam, że wszystko to nastąpi według ciała.

28. I oto, ludzie wszystkich narodów, plemion, języków i ludów znajdą bezpieczeństwo w Świętym Izraela, jeśli stanie się, że aodpokutują.

29. I na tym, ja, Nefi, kończę, gdyż nie mam odwagi pisać więcej o tych sprawach.

30. Przeto moi bracia, pragnę, abyście wzięli pod uwagę, że rzeczy, które zostały zapisane na apłytach z mosiądzu, są prawdą i świadczą o tym, że człowiek musi przestrzegać przykazań Boga.

31. Dlatego nie powinniście przypuszczać, że ja i mój ojciec jesteśmy jedynymi, którzy o tym świadczyli i nauczali. I jeśli będziecie posłuszni aprzykazaniom i wytrwacie do końca, zostaniecie zbawieni ostatniego dnia. I tak oto się dzieje. Amen.

◀

1a

Ⅰ Nefi 19:22; Ⅱ Nefi 4:2.

◀

2a

Ⅱ Piotra 1:19–21.

◀

b

PPŚ Duch Święty.

◀

c

PPŚ Proroctwo, prorokować.

◀

3a

DiP 29:31–34.

◀

b

Ⅰ Nefi 10:12–14; Ⅱ Nefi 25:14–16. PPŚ Izrael — Rozproszenie Izraela.

◀

4a

PPŚ Izrael — Dziesięć zagubionych plemion Izraela.

◀

b

Ⅱ Nefi 10:22.

◀

c

Ⅰ Nefi 21:1; Ⅱ Nefi 10:8, 20.

◀

5a

Ⅰ Nefi 19:14.

◀

6a

Ⅰ Nefi 21:23.

◀

b

PPŚ Inne narody.

◀

c

Ⅰ Nefi 15:13.

◀

7a

Ⅲ Nefi 20:27.

◀

b

Ⅰ Nefi 13:12–14; Ⅱ Nefi 1:11.

◀

8a

Ⅱ Nefi 10:10–11; Ⅲ Nefi 16:4–7; Morm. 5:19.

◀

b

Iz. 29:14; Ⅰ Nefi 14:7; Ⅱ Nefi 27:26. PPŚ Przywrócenie ewangelii.

◀

c

Ⅰ Nefi 15:13–18; Ⅲ Nefi 5:21–26; 21:7.

◀

9a

Ⅰ Nefi 14:1–5.

◀

b

Ⅱ Nefi 30:1–7.

◀

c

Ⅱ Nefi 29:13–14.

◀

d

Ⅴ Mojż. 4:31.

◀

e

PPŚ Przymierze Abrahamowe.

◀

f

Ⅰ Mojż. 12:2–3; Ⅲ Nefi 20:27; Abr. 2:9–11.

◀

10a

Iz. 52:10.

◀

12a

PPŚ Izrael — Zgromadzenie Izraela.

◀

b

PPŚ Ciemność duchowa.

◀

c

Ⅱ Nefi 6:10–11.

◀

d

PPŚ Zbawiciel.

◀

e

PPŚ Jehowa.

◀

13a

PPŚ Diabeł — Kościół diabła.

◀

b

Ⅰ Nefi 14:3, 15–17.

◀

c

Ⅰ Nefi 21:26.

◀

14a

Łuk. 21:10.

◀

b

Iz. 60:12; Ⅰ Nefi 14:3; DiP 109:25.

◀

c

Ⅱ Nefi 10:13; 27:3.

◀

d

Iz. 25:12.

◀

15a

Iz. 5:23–24; Nah. 1:10; Mal. 3:19; Ⅱ Nefi 15:24; 26:4–6; DiP 64:23–24; 133:64.

◀

b

Ps. 21:10; Ⅲ Nefi 25:1; DiP 29:9. PPŚ Ziemia — Oczyszczenie ziemi.

◀

16a

Ⅰ Nefi 14:17.

◀

17a

Ⅱ Nefi 30:10; Mojż. 7:61.

◀

b

Ⅰ Nefi 17:33–40.

◀

20a

Jan 4:19; 7:40.

◀

b

DiP 133:63.

◀

21a

Ⅴ Mojż. 18:15, 18; Dz. 3:20–23; Ⅰ Nefi 10:4; Ⅲ Nefi 20:23.

◀

b

Ps. 98:9; Mojż. 6:57.

◀

23a

Ⅰ Nefi 14:10; Ⅱ Nefi 26:20. PPŚ Wypaczanie religii.

◀

b

Łuk. 6:26; Alma 1:3.

◀

c

Ⅱ Nefi 28:19.

◀

d

Ⅱ Nefi 26:6.

◀

24a

Am. 6:4; Mal. 3:20; Ⅲ Nefi 25:2.

◀

25a

PPŚ Izrael — Zgromadzenie Izraela.

◀

b

PPŚ Dobry Pasterz.

◀

c

Ps. 23.

◀

26a

Obj. 20:2; Alma 48:17; DiP 43:31; 45:55; 88:110; 101:28. PPŚ Diabeł.

◀

b

Jakub 5:76.

◀

c

PPŚ Milenium.

◀

28a

PPŚ Pokutować, pokuta; Przebaczać.

◀

30a

Ⅱ Nefi 4:2.

◀

31a

Mat. 19:17. PPŚ Przykazania Boga.

Druga Księga Nefiego

Opis śmierci Lehiego. Bracia Nefiego powstają przeciwko niemu. Pan ostrzega Nefiego, aby uszedł na pustkowie. Wędrówki Nefiego przez pustkowie i dalej.

Rozdział 1

Lehi prorokuje o ziemi wolności. Jego potomkowie zostaną rozproszeni i pobici, jeśli odrzucą Świętego Izraela. Wzywa swych synów, aby założyli zbroję prawości. W okresie lat 588–570 p.n.e.

1. I teraz stało się, że gdy ja, Nefi, skończyłem nauczać moich braci, nasz aojciec, Lehi, powiedział im także wiele o tym, powtarzając, jak wielkich rzeczy Pan dla nich dokonał, wyprowadzając ich z ziemi jerozolimskiej.

2. I mówił do nich o ich abuntach na morzu i o miłosierdziu Boga w darowaniu im życia, że nie pochłonęło ich morze.

3. I mówił im również o ziemi obiecanej, którą otrzymali — i jak miłosierny był Pan, ostrzegając nas, abyśmy uszli z ziemi jerozolimskiej.

4. Oto ujrzałem awizję — powiedział — z której dowiedziałem się o zagładzie bJerozolimy; i jeśli pozostalibyśmy w Jerozolimie, my także byśmy czginęli.

5. Lecz, jak powiedział, pomimo wielu udręk otrzymaliśmy aziemię obiecaną, ziemię, która jest bwyborniejsza niż wszystkie inne ziemie, ziemię, którą Pan Bóg przyrzekł mi w przymierzu jako ziemię dziedzictwa dla moich potomków. Zaiste, Pan cprzyrzekł tę ziemię w przymierzu mi i moim dzieciom na zawsze, jak również tym wszystkim, którzy będą wyprowadzeni z innych krajów Jego ręką.

6. Dlatego ja, Lehi, pod wpływem Ducha, który jest we mnie, prorokuję, że anikt nie przybędzie na tę ziemię, jeśli nie zostanie przywiedziony ręką Pana.

7. Albowiem aziemia ta jest poświęcona tym, których Pan przyprowadzi. I jeśli stanie się, że będą Mu służyć według przykazań, które im dał, będzie ona dla nich ziemią bwolności; i nigdy nie dostaną się do niewoli. Jeśli to nastąpi, stanie się to z powodu ich niegodziwości; jeśli bowiem zapanuje niegodziwość, ziemia ta zostanie dla nich cprzeklęta, ale dla prawych będzie na zawsze błogosławiona.

8. I oto, jest to mądrością, że na razie ziemia ta ma pozostać nieznana innym nacjom, albowiem wiele nacji zajęłoby tę ziemię, tak że nie byłoby na niej miejsca dla dziedzictwa.

9. Dlatego ja, Lehi, otrzymałem obietnicę, że adopóki ci, których Pan Bóg wyprowadzi z ziemi jerozolimskiej, będą przestrzegać Jego przykazań, będzie im się bdobrze wiodło na tej ziemi; i będą oddzieleni od wszystkich innych nacji, aby mogli ją dla siebie posiąść. I jeśli stanie się, że będą cprzestrzegać Jego przykazań, będą błogosławieni na tej ziemi; i nie znajdzie się nikt, kto by ich nękał, czy zabrał im ziemię ich dziedzictwa; i będą żyć bezpiecznie na wieki.

10. Gdy jednak nadejdzie czas, że zmarnieją w niewierze po otrzymaniu tak wielkich błogosławieństw z ręki Pana — wiedząc o stworzeniu ziemi i wszystkich ludzi, znając wielkie i zdumiewające dzieła Pana od stworzenia świata, mając daną im moc dokonania czegokolwiek poprzez swą wiarę, mając wszystkie przykazania od początku i będąc doprowadzonymi do tej wybranej ziemi obiecanej dzięki Jego nieskończonej dobroci — oto mówię wam, jeśli nadejdzie dzień, kiedy odrzucą Świętego Izraela, prawdziwego aMesjasza, swego Odkupiciela i Boga, oto sądy Tego, który jest sprawiedliwy, spoczną na nich.

11. Przyprowadzi do nich i ainne nacje, którym da moc, a im odbierze ich własną ziemię i spowoduje, że zostaną brozproszeni i pobici.

12. Zaiste, jak jedno pokolenie przechodzi w drugie, będzie pośród nich arozlew krwi i wielkie nieszczęścia. Dlatego, moi synowie, pragnę, abyście zapamiętali, zaiste, pragnę, abyście zważali na moje słowa.

13. Och, obyście się obudzili! Przebudźcie się z głębokiego snu, zaiste, z samego snu apiekła, i otrząśnijcie okropne błańcuchy, którymi jesteście skuci, które to łańcuchy skuwają dzieci ludzkie, aby były wzięte do niewoli, do wiecznej cotchłani nieszczęścia i niedoli.

14. Przebudźcie się! Powstańcie z prochu i słuchajcie słów trzęsącego się arodzica, którego kości będziecie musieli wkrótce złożyć w zimnym i milczącym bgrobie, skąd żaden podróżny nie może wrócić. Jeszcze kilka dni, a pójdę cdrogą przeznaczenia całej ziemi.

15. Ale Pan awykupił moją duszę z piekła; widziałem Jego chwałę i jestem otoczony na wieczność bramionami Jego cmiłości.

16. I pragnę, abyście pamiętali o przestrzeganiu astatutów i sądów Pana, co było troską mojej duszy od początku.

17. Od czasu do czasu moje serce przytłacza boleść, bo obawiam się, że z powodu zatwardziałości waszych serc, Pan, wasz Bóg, nawiedzi was w pełni Swego agniewu, że zostaniecie bodcięci i zgładzeni na zawsze.

18. Albo że spadnie na was przekleństwo trwające przez okres awielu pokoleń i będziecie nawiedzeni mieczem i głodem, i będziecie znienawidzeni, i będziecie wodzeni według chęci i niewoli bdiabła.

19. O moi synowie, oby nie spadło to na was, lecz byście mogli być znamienitym i aulubionym ludem Pana. Jednak niech stanie się Jego wola, albowiem Jego bdrogi są drogami prawości na wieki.

20. I powiedział On: aDopóki będziecie przestrzegać moich bprzykazań, będzie się wam cpowodziło na tej ziemi, ale jeśli nie będziecie przestrzegać moich przykazań, zostaniecie odcięci od mej obecności.

21. I teraz, aby moja dusza mogła radować się wami, a serce me mogło opuścić ten świat, ciesząc się z waszego powodu, abym nie zszedł do grobu w boleści i smutku, powstańcie z prochu, moi synowie, bądźcie amężczyznami i bądźcie stanowczy, będąc bjednego umysłu i jednego serca, zjednoczeni we wszystkim, abyście nie znaleźli się w niewoli;

22. Abyście nie zostali przeklęci srogim przekleństwem; a także abyście nie ściągnęli na siebie niezadowolenia asprawiedliwego Boga, aż do zagłady, zaiste, wiecznej zagłady zarówno duszy, jak i ciała.

23. Przebudźcie się, moi synowie, włóżcie na siebie azbroję prawości. Otrząśnijcie łańcuchy, którymi jesteście skuci i wyjdźcie z mroku, i powstańcie z prochu.

24. Nie powstawajcie więcej przeciwko waszemu bratu, którego widzenia były pełne chwały i który przestrzegał przykazań Pana, odkąd opuściliśmy Jerozolimę; który był narzędziem w rękach Boga, prowadząc nas do ziemi obiecanej; albowiem gdyby nie on, zginęlibyśmy z agłodu na pustkowiu; a mimo to chcieliście bodebrać mu życie; zaiste, i cierpiał wiele z waszego powodu.

25. I obawiam się niezmiernie, i drżę z waszego powodu, że może on ponownie cierpieć, gdyż oskarżyliście go, że chciał panować i mieć awładzę nad wami; lecz ja wiem, że nie chciał panować ani mieć władzy nad wami, a pragnął tylko chwały Boga i waszego wiecznego dobra.

26. I szemraliście, bo powiedział wam jasno. Mówicie, że obchodził się z wami asurowo, i że był na was rozgniewany; lecz jego surowość była surowością mocy słowa Boga, która w nim była, a co nazywacie gniewem, było prawdą pochodzącą od Boga, że nie mógł się powstrzymać, wykazując śmiało wasze niegodziwości.

27. I musiała być z nim amoc Boga, gdy wam rozkazał, abyście byli posłuszni. I to nie on, ale bDuch Pana, który w nim był, cotworzył mu usta, że nie mógł się powstrzymać od wypowiedzenia tych słów.

28. A teraz, mój synu, Lamanie, również ty, Lemuelu, i ty, Samie, a także moi synowie, którzy jesteście synami Ismaela, oto, jeśli będziecie zważać na głos Nefiego, nie zginiecie. I jeśli będziecie na niego zważać, pozostawię wam abłogosławieństwo, zaiste, moje pierwsze błogosławieństwo.

29. Ale jeśli nie będziecie na niego zważać, zabiorę moje apierwsze błogosławieństwo, zaiste, moje błogosławieństwo, i spocznie ono na nim.

30. I teraz, Zoramie, zwracam się do ciebie: Oto jesteś asługą Labana, jednakże zostałeś wyprowadzony z ziemi jerozolimskiej, i wiem, że na zawsze jesteś prawdziwym przyjacielem mojego syna, Nefiego.

31. Ponieważ jesteś wierny, twoi potomkowie będą błogosławieni az jego potomkami, że długo będzie im się dobrze wiodło na tej ziemi; i nic, z wyjątkiem ich własnej niegodziwości, nie zaszkodzi im ani nie przerwie ich dobrobytu na tej ziemi na wieki.

32. Oto Pan uczynił tę ziemię świętą, że twoi potomkowie i potomkowie mojego syna będą tutaj bezpieczni, jeśli będą przestrzegać przykazań Pana.

◀

1a

PPŚ Patriarcha, patriarchalny.

◀

2a

Ⅰ Nefi 18:9–20.

◀

4a

PPŚ Wizja.

◀

b

Ⅱ Król. 24:14–15; Jer. 44:2; Ⅰ Nefi 1:4; Hel. 8:20.

◀

c

Alma 9:22.

◀

5a

PPŚ Ziemia obiecana.

◀

b

Eter 2:9–10.

◀

c

PPŚ Przymierze.

◀

6a

Ⅱ Nefi 10:22.

◀

7a

Mos. 29:32; Alma 46:10, 20.

◀

b

Ⅱ Nefi 10:11. PPŚ Wolność (wola).

◀

c

Alma 45:10–14, 16; Morm. 1:17; Eter 2:8–12.

◀

9a

Ⅱ Nefi 4:4; Alma 9:13.

◀

b

Ⅴ Mojż. 29:8.

◀

c

PPŚ Posłuszeństwo, posłuszny, być posłusznym.

◀

10a

PPŚ Mesjasz.

◀

11a

Ⅰ Nefi 13:12–20; Morm. 5:19–20.

◀

b

Ⅰ Nefi 22:7.

◀

12a

Morm. 1:11–19; 4:11.

◀

13a

PPŚ Piekło.

◀

b

Alma 12:9–11.

◀

c

Ⅰ Nefi 15:28–30; Hel. 3:29–30.

◀

14a

PPŚ Rodzice.

◀

b

PPŚ Śmierć fizyczna.

◀

c

Joz. 23:14.

◀

15a

Alma 36:28. PPŚ Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

b

Jakub 6:5; Alma 5:33; Ⅲ Nefi 9:14.

◀

c

Rzym. 8:39. PPŚ Miłość.

◀

16a

Ⅴ Mojż. 4:5–8; Ⅱ Nefi 5:10–11.

◀

17a

Ⅱ Nefi 5:21–24; Alma 3:6–19.

◀

b

Mos. 12:8.

◀

18a

Ⅰ Nefi 12:20–23.

◀

b

PPŚ Diabeł.

◀

19a

PPŚ Wybrany.

◀

b

Oz. 14:9.

◀

20a

Jar. 1:9; Mos. 1:6–7; Alma 9:13–14.

◀

b

Ⅲ Mojż. 26:3–14; Joel 2:23–26.

◀

c

Ps. 67:7; Mos. 2:21–25.

◀

21a

Ⅰ Sam. 4:9; Ⅰ Król. 2:2.

◀

b

Mojż. 7:18.

◀

22a

DiP 3:4.

◀

23a

Efez. 6:11–17.

◀

24a

Ⅰ Nefi 16:32.

◀

b

Ⅰ Nefi 16:37.

◀

25a

Ⅰ Mojż. 37:9–11.

◀

26a

Przyp. 15:10; Ⅰ Nefi 16:2; Mor. 9:4; DiP 121:41–43.

◀

27a

Ⅰ Nefi 17:48.

◀

b

DiP 121:43.

◀

c

DiP 33:8.

◀

28a

PPŚ Pierworództwo.

◀

29a

Abr. 1:3.

◀

30a

Ⅰ Nefi 4:20, 35.

◀

31a

Ⅱ Nefi 5:6.

Rozdział 2

Odkupienie następuje przez Świętego Mesjasza. Wolność wyboru (wolna wola) jest podstawą istnienia i postępu. Adam upadł, aby ludzie mogli istnieć. Ludzie mogą wybrać wolność i życie wieczne. W okresie lat 588–570 p.n.e.

1. A teraz, Jakubie, mówię do ciebie: Jesteś moim apierworodnym urodzonym w dniach moich utrapień na pustkowiu. Oto w swoim dzieciństwie doświadczyłeś wielu udręk i dużo smutku z powodu szorstkości twoich braci.

2. Jednakże, Jakubie, mój pierworodny urodzony na pustkowiu, znasz wielkość Boga i uświęci On twoje udręki na twoją korzyść.

3. Przeto twoja dusza będzie błogosławiona i będziesz mieszkał bezpiecznie ze swoim bratem, Nefim; i poświęcisz swe dni służbie twojemu Bogu. Dlatego wiem, że zostaniesz odkupiony z racji prawości twego Odkupiciela, albowiem widziałeś, że przyjdzie On w pełni czasów, by przynieść zbawienie ludziom.

4. I w swej młodości aujrzałeś Jego chwałę; przeto jesteś błogosławiony, nawet jak ci, którym będzie On czynił posługę w ciele; bowiem Duch jest ten sam wczoraj, dzisiaj i na zawsze. I droga jest przygotowana od upadku człowieka, a zbawienie jest bdarmowe.

5. I ludzie są dostatecznie pouczeni, aby arozeznać między dobrem a złem. I zostało im dane prawo. I według tego prawa żadne ciało nie jest busprawiedliwione; to znaczy, że według prawa ludzie pozostają codcięci. Zaiste, oto według doczesnego prawa zostali odcięci, a według duchowego prawa umierają względem tego, co dobre, i stają się nieszczęśliwi na zawsze.

6. Dlatego aodkupienie następuje w Świętym bMesjaszu i przez Niego; albowiem jest On pełen cłaski i prawdy.

7. Oto poświęca On siebie jako aofiarę za grzech, aby zaspokoić wymagania prawa wobec tych wszystkich, którzy mają złamane serce i skruszonego ducha; i wobec nikogo innego bwymagania tego prawa nie mogą być zaspokojone.

8. Przeto jak ważne jest uświadomienie tego mieszkańcom ziemi, aby wiedzieli, że żadne ciało nie mogłoby żyć w obecności Boga, agdyby nie zasługi i miłosierdzie, i łaska Świętego Mesjasza, który oddaje Swe życie w ciele i podejmuje je ponownie mocą Ducha, aby doprowadzić do bzmartwychwstania zmarłych, będąc pierwszym, który powstanie.

9. Przeto jest on pierwszym z plonu Boga, dlatego że awstawi się za wszystkimi dziećmi ludzkimi; a ci, którzy w Niego wierzą, zostaną zbawieni.

10. I ze względu na Jego awstawiennictwo za wszystkich, wszyscy ludzie przyjdą do Boga i staną w Jego obecności, aby być przez Niego bsądzeni według prawdy i cświętości, która w Nim jest. Dlatego wymagania prawa dane przez Świętego Boga zostaną zaspokojone przez wyznaczoną prawem karę stanowiącą przeciwieństwo szczęścia wyznaczonego dla spełnienia celów dzadośćuczynienia.

11. Oto trzeba, aby we wszystkim było aprzeciwieństwo. Gdyby było inaczej, mój pierworodny urodzony na pustkowiu, prawość nie mogłaby istnieć ani niegodziwość, ani świętość, ani niedola, ani dobro, ani zło. Oto wszystko bowiem byłoby połączone w jedno; i gdyby to było jedno ciało, pozostałoby jakby nieżywe, nie mając ani życia, ani śmierci, ani zepsucia, ani nieskazitelności, nie doznając ani szczęścia, ani niedoli, ani wrażliwości, ani obojętności.

12. Przeto wszystko byłoby więc stworzone na nic i praca stworzenia nie miałaby acelu. Przeto zniszczyłoby to mądrość Boga i Jego wieczne cele, także moc i miłosierdzie, i bsprawiedliwość Boga.

13. I jeśli powiecie, że anie ma prawa, powiecie także, że nie ma grzechu. I jeśli powiecie, że nie ma grzechu, powiecie także, że nie ma prawości. A jeśli nie byłoby prawości, nie byłoby szczęścia. A jeśli nie byłoby ani prawości, ani szczęścia, nie byłoby ani kary, ani nieszczęścia. A jeśli ich nie ma, bto Bóg nie istnieje. A jeśli Bóg nie istnieje, nie istniejemy ani my, ani ziemia, bo nie mogłoby wtedy nastąpić stworzenie tego, co oddziałuje, ani tego, co podlega oddziaływaniu, przeto wszystko musiałoby zniknąć.

14. Oto teraz mówię wam o tym, moi synowie, dla waszego dobra i nauki; albowiem Bóg żyje i astworzył wszystko, zarówno niebiosa, jak i ziemię oraz wszystko, co w nich jest, wszystko, co oddziałuje, i wszystko, co podlega boddziaływaniu.

15. I aby spełniły się Jego wieczne acele w przeznaczeniu człowieka, gdy stworzył naszych pierwszych rodziców, zwierzynę polną i ptactwo w powietrzu, innymi słowy, gdy dokonał stworzenia wszystkiego, konieczne było przeciwieństwo, nawet bzakazany cowoc w przeciwieństwie do ddrzewa życia, jeden z nich jest słodki, a drugi gorzki.

16. A więc Pan Bóg dał człowiekowi swobodę adziałania. Albowiem człowiek nie mógł mieć swobody działania, jeśli nie był bnęcony przez jedno i drugie.

17. I ja, Lehi, na podstawie tego, co przeczytałem, przypuszczam, że aanioł Boga, według tego, co jest zapisane, bspadł z nieba i stał się diabłem, dążąc do tego, co jest złem według Boga.

18. I ponieważ spadł z nieba, i stał się nieszczęsnym na zawsze, apragnie on także nieszczęścia całego rodu ludzkiego. Dlatego ten stary wąż, czyli diabeł, który jest ojcem wszystkich bkłamstw, powiedział do cEwy: Zjedz zakazany owoc, a nie umrzesz, lecz będziesz jak Bóg, dznając dobro i zło.

19. I gdy Adam i Ewa azjedli zakazany owoc, zostali wypędzeni z ogrodu bEden, aby uprawiali ziemię.

20. I wydali na świat dzieci, zaiste, arodzinę całej ziemi.

21. I dni dzieci aludzkich zostały przedłużone, zgodnie z wolą Boga, aby mogły bodpokutować podczas tego życia; zatem ich doczesny stan stał się stanem cpróby, a ich życie było przedłużone ze względu na przykazania, które Pan Bóg dał dzieciom ludzkim. Albowiem dał On przykazanie, że wszyscy ludzie muszą odpokutować, albowiem wyjawił wszystkim ludziom, że są dzgubieni przez wykroczenie swych rodziców.

22. I jeśli Adam nie popełniłby wykroczenia, nie upadłby, lecz pozostałby w ogrodzie Eden. I wszystko, co zostało stworzone, musiałoby pozostać w takim samym stanie, w jakim zostało stworzone, i musiałoby pozostać w tym stanie na zawsze, bez końca.

23. I nie mieliby adzieci, pozostaliby więc w stanie niewinności, nie odczuwając radości, gdyż nie znaliby nieszczęścia, nie czyniąc nic dobrego, albowiem nie znaliby grzechu.

24. Ale wszystko stało się według mądrości Tego, który awie wszystko.

25. aAdam bupadł, aby ludzie mogli istnieć; i ludzie cistnieją, aby mogli mieć dradość.

26. I aMesjasz przyjdzie w pełni czasów, aby bodkupić dzieci ludzkie z upadku. I ponieważ zostaną oni wykupieni z upadku, staną się cwolni na zawsze, odróżniając dobro od zła, aby sami działali, a nie, żeby podlegali działaniu, z wyjątkiem poniesienia kary wyznaczonej przez dprawo w wielki i ostatni dzień, według przykazań, które dał Bóg.

27. Dlatego ludzie są awolni według ciała i wszystko jest im dane, co jest pożyteczne dla człowieka. I wolno im bwybrać wolność i cżycie wieczne dzięki wielkiemu Pośrednikowi wszystkich ludzi lub wybrać niewolę i śmierć według niewoli i mocy diabła, który dąży do tego, aby wszyscy ludzie byli tak samo jak on nieszczęśliwi.

28. I teraz, moi synowie, pragnę, abyście polegali na wielkim aPośredniku, zważali na Jego wspaniałe przykazania, byli wierni Jego słowom i wybrali życie wieczne zgodnie z wolą Jego Świętego Ducha;

29. I abyście nie wybrali wiecznej śmierci, według woli ciała i zła, które w nim jest, a co daje duchowi diabła moc, by azniewolić i sprowadzić do bpiekła, by mógł nad wami panować we własnym królestwie.

30. Powiedziałem wam wszystkim, moi synowie, tych kilka słów w ostatnich dniach mojej próby. I w moim życiu wybrałem, jak powiedział prorok, to, co dobre. I nie mam innego celu poza wiecznym dobrem waszych dusz. Amen.

◀

1a

Ⅰ Nefi 18:7.

◀

4a

Ⅱ Nefi 11:3; Jakub 7:5.

◀

b

PPŚ Łaska.

◀

5a

Mor. 7:16.

◀

b

Rzym. 3:20; Ⅱ Nefi 25:23; Alma 42:12–16. PPŚ Usprawiedliwienie, usprawiedliwić.

◀

c

Ⅰ Nefi 10:6; Ⅱ Nefi 9:6–38; Alma 11:40–45; 12:16, 24; 42:6–11; Hel. 14:15–18.

◀

6a

Ⅰ Nefi 10:6; Ⅱ Nefi 25:20; Alma 12:22–25. PPŚ Plan Odkupienia.

◀

b

PPŚ Mesjasz.

◀

c

Jan 1:14, 17; Mojż. 1:6.

◀

7a

PPŚ Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

b

Rzym. 10:4.

◀

8a

Ⅱ Nefi 25:20; 31:21; Mos. 4:8; 5:8; Alma 38:9.

◀

b

Ⅰ Kor. 15:20; Alma 7:12; 12:24–25; 42:23. PPŚ Zmartwychwstanie.

◀

9a

Iz. 53; Mos. 14:12; 15:8–9.

◀

10a

PPŚ Odkupiciel.

◀

b

PPŚ Sąd Ostateczny.

◀

c

PPŚ Świętość.

◀

d

Ⅱ Nefi 9:7, 21–22, 26; Alma 22:14; 33:22; 34:9.

◀

11a

DiP 29:39; 122:5–9. PPŚ Przeciwności.

◀

12a

DiP 88:25–26. PPŚ Ziemia — Stworzona dla człowieka.

◀

b

PPŚ Sprawiedliwość.

◀

13a

Ⅱ Nefi 9:25.

◀

b

Alma 42:13.

◀

14a

PPŚ Stworzyć, stworzenie.

◀

b

DiP 93:30.

◀

15a

Iz. 45:18; Alma 42:26; Mojż. 1:31, 39.

◀

b

Ⅰ Mojż. 2:16–17; Mojż. 3:17.

◀

c

Ⅰ Mojż. 3:6; Alma 12:21–23.

◀

d

Ⅰ Mojż. 2:9; Ⅰ Nefi 15:22, 36; Alma 32:40.

◀

16a

Ⅱ Nefi 10:23; Alma 12:31. PPŚ Wolna wola.

◀

b

DiP 29:39–40.

◀

17a

PPŚ Diabeł.

◀

b

Iz. 14:12; Ⅱ Nefi 9:8; Mojż. 4:3–4; Abr. 3:27–28.

◀

18a

Ⅱ Nefi 28:19–23; Ⅲ Nefi 18:18; DiP 10:22–27.

◀

b

Ⅱ Nefi 28:8; Mojż. 4:4.

◀

c

PPŚ Ewa.

◀

d

Ⅰ Mojż. 3:5; Alma 29:5; Mor. 7:15–19.

◀

19a

Alma 12:31. PPŚ Upadek Adama i Ewy.

◀

b

PPŚ Eden.

◀

20a

DiP 138:38–39.

◀

21a

Alma 12:24; Mojż. 4:23–25.

◀

b

Alma 34:32. PPŚ Pokutować, pokuta.

◀

c

PPŚ Śmiertelny, doczesność.

◀

d

Jakub 7:12.

◀

23a

Mojż. 5:11.

◀

24a

PPŚ Bóg, Boska Trójca.

◀

25a

PPŚ Adam.

◀

b

Mojż. 6:48. PPŚ Upadek Adama i Ewy.

◀

c

PPŚ Śmiertelny, doczesność.

◀

d

Mojż. 5:10. PPŚ Człowiek, ludzie; Radość.

◀

26a

PPŚ Mesjasz.

◀

b

PPŚ Plan Odkupienia.

◀

c

Alma 42:27; Hel. 14:30.

◀

d

PPŚ Prawo.

◀

27a

Gal. 5:1; Mojż. 6:56.

◀

b

PPŚ Wolna wola.

◀

c

PPŚ Życie wieczne.

◀

28a

PPŚ Pośrednik.

◀

29a

Rzym. 6:16–18; Alma 12:11.

◀

b

PPŚ Piekło.

Rozdział 3

Józef w Egipcie ujrzał Nefitów w wizji. Prorokował o Józefie Smithie, widzącym w dniach ostatnich o Mojżeszu, który wyzwoli Izrael; i o wyjawieniu Księgi Mormona. W okresie lat 588–570 p.n.e.

1. Mówię teraz do ciebie, Józefie, aostatniego z moich synów. Urodziłeś się na pustkowiu podczas moich udręk, zaiste, w dniach mojego największego smutku zrodziła cię twoja matka.

2. I niech Pan także dla ciebie poświęci tę aziemię, która jest cenniejsza niż wszystkie inne, aby była twoim dziedzictwem oraz dziedzictwem dla twoich potomków, razem z potomkami twoich braci, dla waszego bezpieczeństwa na zawsze, jeśli stanie się, że będziecie przestrzegać przykazań Świętego Izraela.

3. I teraz, Józefie, ostatni z moich synów, którego wywiodłem z pustkowia podczas moich udręk, niech Pan cię błogosławi na wieki, bowiem twoje potomstwo nie zostanie całkowicie azniszczone.

4. Oto jesteś owocem moich lędźwi, a ja jestem potomkiem aJózefa wziętego do bniewoli do Egiptu. I wielkie były przymierza Pana, które zawarł z Józefem.

5. Albowiem Józef rzeczywiście awidział nasze dni. I otrzymał obietnicę od Pana, że spośród owocu jego lędźwi Pan Bóg wzbudzi bprawą cgałąź domowi Izraela; nie Mesjasza, lecz gałąź, która miała zostać odłamana; jednakże będzie się o niej pamiętać w przymierzach Pana, że dMesjasz objawi im się w dniach ostatnich w duchu mocy i wyprowadzi ich z ciemności na światło — zaiste, z ukrytej eciemności i niewoli na wolność.

6. Albowiem Józef prawdziwie świadczył tymi słowy: Pan, mój Bóg, wzbudzi awidzącego, który będzie znamienitym widzącym dla owocu moich blędźwi.

7. Zaiste, oto Józef rzeczywiście powiedział: Tak powiedział mi Pan: Znamienitego awidzącego wzbudzę z owocu twoich lędźwi, i będzie on wielce ceniony pośród owocu twoich lędźwi. I dam mu przykazanie, aby dla owocu twoich lędźwi, a więc jego braci, dokonał dzieła, które będzie miało dla nich wielką wartość, albowiem przyprowadzi ich do wiedzy o przymierzach, które zawarłem z twoimi ojcami.

8. I dam mu przykazanie, aby jego dziełem nie było anic, poza tym, co mu nakażę. I uczynię go wielkim w moich oczach, gdyż będzie dokonywał mojego dzieła.

9. I będzie on wielki niczym aMojżesz, o którym powiedziałem, że go wzbudzę, aby bwyratował mój lud, o domu Izraela.

10. I Mojżesza wzbudzę, aby wyzwolił twój lud z ziemi egipskiej.

11. Ale widzącego wzbudzę z owocu twoich lędźwi, i dam mu amoc, aby ujawnił moje słowo potomstwu z twoich lędźwi — i nie tylko aby ujawnił moje słowo — rzecze Pan — lecz aby przekonał ich o prawdzie mojego słowa, które już pojawiło się pomiędzy nimi.

12. Dlatego owoc twoich lędźwi będzie apisać, a także owoc lędźwi bJudy będzie cpisać; a co zostanie zapisane przez owoc twoich lędźwi, a także to, co będzie zapisane przez owoc lędźwi Judy, zrośnie się razem, aż do dwykazania fałszywych doktryn i zaprzestania sporów, i ustanowienia pokoju pośród owocu twoich lędźwi, i ezaznajomienia ich w dniach ostatnich z fwiedzą ich ojców i z moimi przymierzami — rzecze Pan.

13. I ze słabego uczynię go silnym, gdy rozpocznę moje dzieło pośród całego mojego ludu, aż do odzyskania ciebie, o domu Izraela — rzecze Pan.

14. I tak prorokował Józef: Oto Pan będzie błogosławił tego widzącego; a ci, którzy będą się starali go zniszczyć, zostaną skonfundowani, albowiem spełni się obietnica, którą otrzymałem od Pana, dotycząca owocu moich lędźwi. Oto jestem pewien spełnienia tej obietnicy.

15. Będzie on anazwany po mnie; i będzie bnazwany po swoim ojcu. I będzie mi podobny; albowiem to, czego Pan dokona jego ręką, mocą Pana, przywiedzie mój lud do zbawienia.

16. I tak prorokował Józef: Jestem pewien tego, nawet tak pewien jak obietnicy Mojżesza, gdyż Pan mi powiedział: aZachowam na zawsze twoje potomstwo.

17. I Pan powiedział: Wzbudzę Mojżesza i dam mu moc w lasce; i dam mu rozsądek w pisaniu. Jednak nie rozwiążę mu języka, by nie mówił wiele, i nie uczynię go mocnym w mowie. Ale anapiszę mu moje prawo palcem mojej własnej ręki, i wzbudzę dla niego bgłosiciela.

18. I Pan mi także powiedział: Wzbudzę go dla owocu twoich lędźwi, i wyznaczę mu rzecznika. I oto, spowoduję, że zapisze pisma owocu twoich lędźwi twoim potomkom; i głosiciel z twoich lędźwi to ogłosi.

19. I zapisane przez niego słowa będą słowami, które według mojej mądrości mają być dane aowocom twoich lędźwi. I będzie to, jak gdyby owoc twoich lędźwi wołał do nich bz prochu, albowiem znam ich wiarę.

20. I będą oni awołać z prochu; zaiste, nawołując swych braci do pokuty, nawet gdy przeminie po nich wiele pokoleń. I stanie się, że ich wołanie rozejdzie się w prostocie ich słów.

21. Na skutek ich wiary ich asłowa wyjdą z moich ust do ich braci, którzy są owocem twoich lędźwi; a słabość ich słów uczynię silną według ich wiary, aż przypomną sobie przymierze, które zawarłem z twymi ojcami.

22. I oto, w ten sposób, mój synu, Józefie, mój praojciec aprorokował.

23. Przeto jesteś błogosławiony z racji tego przymierza i twoje potomstwo nie zostanie zniszczone, albowiem będzie zważać na słowa tej księgi.

24. I powstanie pośród nich człowiek mający wielką moc, który dokona wiele dobra w słowie i w czynie, będąc narzędziem w rękach Boga, aby przez niezmierną wiarę czynić wielkie dziwy i to, co wielkie w oczach Boga, aż wiele zostanie przywrócone domowi Izraela i potomkom twoich braci.

25. I teraz, błogosławiony jesteś, Józefie. Oto jesteś jeszcze mały; przeto zważaj na słowa swego brata, Nefiego, a stanie ci się według słów, które powiedziałem. Zapamiętaj słowa umierającego ojca. Amen.

◀

1a

Ⅰ Nefi 18:7.

◀

2a

Ⅰ Nefi 2:20. PPŚ Ziemia obiecana.

◀

3a

Ⅱ Nefi 9:53.

◀

4a

Ⅰ Mojż. 39:1–2; 45:4; 49:22–26; Ⅰ Nefi 5:14–16.

◀

b

Ⅰ Mojż. 37:29–36.

◀

5a

Tłum. J.S. Ⅰ Mojż. 50:24–38 (Aneks); Ⅱ Nefi 4:1–2.

◀

b

Jakub 2:25.

◀

c

Ⅰ Mojż. 49:22–26; Ⅰ Nefi 15:12; 19:24. PPŚ Winnica Pana.

◀

d

Ⅱ Nefi 6:14; DiP 3:16–20.

◀

e

Iz. 42:16.

◀

6a

Ⅲ Nefi 21:8–11; Morm. 8:16. PPŚ Widzący.

◀

b

DiP 132:30.

◀

7a

PPŚ Smith, Józef, jun.

◀

8a

DiP 24:7, 9.

◀

9a

Mojż. 1:41.

◀

b

Ⅱ Mojż. 3:7–10; Ⅰ Nefi 17:24.

◀

11a

DiP 5:3–4.

◀

12a

PPŚ Księga Mormona.

◀

b

Ⅰ Nefi 13:23–29.

◀

c

PPŚ Biblia.

◀

d

Ez. 37:15–20; Ⅰ Nefi 13:38–41; Ⅱ Nefi 29:8; 33:10–11.

◀

e

Mor. 1:4.

◀

f

Ⅰ Nefi 15:14; Ⅱ Nefi 30:5; Morm. 7:1, 5, 9–10.

◀

15a

DiP 18:8.

◀

b

J.S. — Hist. 1:3.

◀

16a

Ⅰ Mojż. 45:1–8.

◀

17a

Ⅴ Mojż. 10:2, 4; Mojż. 2:1.

◀

b

Ⅱ Mojż. 4:16.

◀

19a

DiP 28:8.

◀

b

Iz. 29:4; Ⅱ Nefi 27:13; 33:13; Morm. 9:30; Mor. 10:27.

◀

20a

Ⅱ Nefi 26:16; Morm. 8:23.

◀

21a

Ⅱ Nefi 29:2.

◀

22a

Ⅱ Nefi 3:5.

Rozdział 4

Lehi radzi swoim potomkom i błogosławi ich. Umiera i zostaje pochowany. Nefi sławi dobroć Boga. Nefi pokłada ufność w Panu na wieki. W okresie lat 588–570 p.n.e.

1. I teraz, ja, Nefi, piszę o proroctwach, o których mówił mój ojciec, dotyczących aJózefa zabranego do Egiptu.

2. Oto naprawdę prorokował on o wszystkich swych potomkach. I niewiele jest aproroctw znaczniejszych od tych, które zapisał. I prorokował o nas, i o naszych przyszłych pokoleniach; i jest to zapisane na płytach z mosiądzu.

3. Przeto, gdy mój ojciec skończył mówić o proroctwach Józefa, przywołał dzieci Lamana, jego synów i jego córki, i powiedział do nich: Zaiste, moi synowie i moje córki, którzy jesteście synami i córkami mojego apierworodnego, pragnę, abyście nadstawili ucha na moje słowa.

4. Oto Pan Bóg powiedział: aTak długo, jak będziecie przestrzegać moich przykazań, będzie się wam powodziło na tej ziemi, a jeśli nie będziecie przestrzegać moich przykazań, zostaniecie odcięci od mojej obecności.

5. Ale oto, moi synowie i moje córki, nie mogę zejść do grobu bez pozostawienia wam abłogosławieństwa; bo oto wiem, że jeśli jesteście wychowani odpowiednio do bdrogi, jaką powinniście iść, nie odstąpicie od niej.

6. Przeto, jeśli zostaniecie przeklęci, oto pozostawiam z wami moje błogosławieństwo, aby owo przekleństwo mogło być z was zdjęte i aby spadło na agłowy waszych rodziców.

7. Przeto, ze względu na moje błogosławieństwo Pan Bóg anie pozwoli, abyście zginęli; dlatego będzie bmiłosierny wam i waszym potomkom na wieki.

8. I stało się, że gdy mój ojciec skończył przemawiać do synów i córek Lamana, na jego życzenie przyprowadzono do niego synów i córki Lemuela.

9. I zwrócił się do nich, mówiąc: Oto, moi synowie i moje córki, którzy jesteście synami i córkami mojego drugiego syna, oto pozostawiam wam to samo błogosławieństwo, którego udzieliłem synom i córkom Lamana, przeto nie zostaniecie całkowicie zniszczeni, lecz w końcu wasi potomkowie będą błogosławieni.

10. I stało się, że gdy mój ojciec skończył do nich przemawiać, oto przemówił do synów aIsmaela, zaiste, do całego jego domostwa.

11. I gdy skończył do nich przemawiać, przemówił do Sama tymi słowy: Błogosławiony jesteś ty i twoje potomstwo, bo odziedziczysz tę ziemię podobnie jak twój brat, Nefi. I twoje potomstwo zostanie policzone z jego potomstwem i będziesz jak twój brat, a twoje potomstwo jak jego potomstwo, i będziesz błogosławiony przez wszystkie twoje dni.

12. I stało się, że kiedy mój ojciec, Lehi, skończył przemawiać do całego swojego domostwa, zgodnie z uczuciami swego serca i Ducha Pana, który był w nim, zestarzał się. I stało się, że umarł i został pochowany.

13. I stało się, że nie minęło wiele dni po jego śmierci, kiedy Laman, Lemuel i synowie Ismaela rozgniewali się na mnie z powodu napomnień Pana.

14. Albowiem ja, Nefi, byłem zmuszony mówić do nich według Jego słów; i powiedziałem im wiele, podobnie jak mój ojciec przed śmiercią. A wiele z tego, co powiedzieliśmy, jest zapisane na moich ainnych płytach, gdyż o naszej historii pisałem więcej na moich innych płytach.

15. Na atych zaś piszę o tym, co odnosi się do mojej duszy, a także wiele wyjątków z pisma świętego, wyrytych na płytach z mosiądzu. Gdyż moja dusza lubuje się w pismach świętych, a moje serce brozważa je, i zapisuję je dla cnauki i pożytku moich dzieci.

16. Moja adusza lubuje się w tym, co odnosi się do Pana, i w bsercu rozważam ciągle, co widziałem i słyszałem.

17. Jednakże, pomimo ogromnej adobroci Pana w ukazaniu mi Jego wielkich i zdumiewających dzieł, moje serce woła: Och, bnędzny ja człowiek! Zaiste, moje serce smuci się z powodu mego ciała, moja dusza boleje z powodu moich niegodziwości.

18. Jestem otoczony przez pokusy i grzechy, które tak łatwo mnie aosaczają.

19. I gdy pragnę się radować, serce moje łka z powodu moich grzechów. Jednakże wiem, komu zaufałem.

20. Mój Bóg był moją podporą; On prowadził mnie podczas moich udręk na pustkowiu i zachował mnie przy życiu na wodach wielkiej głębiny.

21. Wypełnił mnie Swą amiłością, tak że trawiła moje ciało.

22. Pomieszał szyki moich anieprzyjaciół, co sprawiło, iż drżeli przede mną.

23. Oto słyszał moje wołanie w dzień i dawał mi wiedzę przez awizje nocą.

24. I w dzień nabierałem śmiałości w żarliwej amodlitwie do Niego; zaiste, swój głos wznosiłem na wysokości, a aniołowie zstępowali i czynili mi posługę.

25. I na skrzydłach Jego Ducha moje ciało było aprzenoszone na niezmiernie wysokie góry. I moje oczy widziały wielkie rzeczy, nawet zbyt wielkie dla człowieka; dlatego nakazano mi, abym ich nie zapisywał.

26. Skoro więc widziałem tak wielkie rzeczy, skoro Pan w Swej łaskawości dla dzieci ludzkich nawiedził ich w tak wielkim miłosierdziu, adlaczego moje serce miałoby łkać, moja dusza pozostawać w dolinie smutku, moje ciało niszczeć, a moja siła słabnąć z powodu mych udręk?

27. I dlaczego miałbym algnąć do grzechu ze względu na moje ciało? Zaiste, dlaczego miałbym ulegać bpokusom, dając miejsce temu złemu w moim sercu, aby niszczył mój cspokój i dręczył moją duszę? Dlaczego się gniewam z powodu mojego wroga?

28. Przebudź się, moja duszo! Nie pogrążaj się więcej w grzechu. Raduj się, moje serce, i nie dawaj więcej miejsca awrogowi mojej duszy.

29. Nie gniewaj się znowu z powodu moich wrogów. Nie umniejszaj mojej siły z powodu moich udręk.

30. Raduj się, moje serce, i wołaj do Pana, i mów: O Panie, będę Cię zawsze wielbił; zaiste, moja dusza będzie radować się w Tobie, mój Boże i aopoko mojego zbawienia.

31. O Panie, czy odkupisz moją duszę? Czy ocalisz mnie z rąk moich wrogów? Czy sprawisz, że będę wzdrygał się na widok agrzechu?

32. Oby bramy piekielne były zawsze dla mnie zawarte, ponieważ moje aserce jest złamane, a mój duch skruszony! O Panie, nie zawieraj przede mną bram Twej prawości, abym mógł bkroczyć ścieżką głębokiej doliny, abym mógł trzymać się prostej drogi!

33. O Panie, przyodziej mnie szatą Twej prawości! O Panie, daj mi drogę ucieczki przed moimi wrogami! Uczyń prostą ścieżkę przede mną! Nie umieszczaj przeszkody na mojej drodze — ale utoruj drogę przede mną i nie zagradzaj mojej drogi, lecz drogę mojego wroga.

34. O Panie, Tobie zaufałem i będę Ci aufał na wieki. Nie będę bufał ramieniu z ciała, gdyż wiem, że przeklęty jest ten, kto cufa ramieniu z ciała. Zaiste, przeklęty jest ten, który polega na człowieku lub z ciała czyni swoje oparcie.

35. Zaiste, wiem, że Bóg udzieli aszczodrze temu, kto prosi. Zaiste, mój Bóg udzieli mi, jeśli bnie cbędę prosił o coś niewłaściwego. Przeto wzniosę mój głos do Ciebie; zaiste, będę wołał do Ciebie, mój Boże, dopoko mojej prawości. Oto mój głos będzie zawsze wznosił się do Ciebie, moja opoko i mój wieczny Boże. Amen.

◀

1a

Ⅰ Mojż. 39:1–2.

◀

2a

Ⅱ Nefi 3:5.

◀

3a

PPŚ Pierworodny.

◀

4a

Ⅱ Nefi 1:9.

◀

5a

PPŚ Błogosławieństwa patriarchalne.

◀

b

Przyp. 22:6.

◀

6a

DiP 68:25–29.

◀

7a

Ⅱ Nefi 30:3–6; DiP 3:17–18.

◀

b

Ⅰ Nefi 13:31; Ⅱ Nefi 10:18–19; Jakub 3:5–9; Hel. 15:12–13.

◀

10a

Ⅰ Nefi 7:6.

◀

14a

Ⅰ Nefi 1:16–17; 9:4.

◀

15a

Ⅰ Nefi 6:4–6.

◀

b

PPŚ Pisma święte; Rozważać.

◀

c

Ⅰ Nefi 19:23.

◀

16a

PPŚ Wdzięczny, podziękowania, dziękczynienie.

◀

b

PPŚ Serce.

◀

17a

Ⅱ Nefi 9:10; DiP 86:11.

◀

b

Rzym. 7:24.

◀

18a

Rzym. 7:21–23; Hebr. 12:1; Alma 7:15.

◀

21a

PPŚ Miłość.

◀

22a

Ⅰ Nefi 17:52.

◀

23a

PPŚ Wizja.

◀

24a

Jak. 5:16; Ⅰ Nefi 2:16.

◀

25a

Ⅰ Nefi 11:1; Mojż. 1:1–2.

◀

26a

Ps. 43:5.

◀

27a

Rzym. 6:13.

◀

b

PPŚ Kusić, pokusa.

◀

c

PPŚ Pokój.

◀

28a

PPŚ Diabeł.

◀

30a

Ⅰ Kor. 3:11. PPŚ Opoka.

◀

31a

Rzym. 12:9; Alma 13:12.

◀

32a

PPŚ Złamane serce.

◀

b

PPŚ Chodzić, kroczyć z Bogiem.

◀

34a

PPŚ Zaufanie.

◀

b

Ps. 44:7–9.

◀

c

Jer. 17:5; Morm. 3:9; 4:8.

◀

35a

Jak. 1:5.

◀

b

Hel. 10:5.

◀

c

PPŚ Modlitwa.

◀

d

Ⅴ Mojż. 32:4.

Rozdział 5

Nefici odłączają się od Lamanitów, przestrzegają prawa Mojżesza i budują świątynię. Z powodu swojej niewiary Lamanici są odcięci od obecności Pana, są przeklęci i stają się dyscypliną dla Nefitów. W okresie lat 588–559 p.n.e.

1. Oto stało się, że ja, Nefi, dużo wołałem do Pana, mego Boga, ze względu na agniew moich braci.

2. Jednak ich gniew na mnie wzmógł się na tyle, że nawet chcieli odebrać mi życie.

3. Zaiste, i szemrali przeciwko mnie, mówiąc: Nasz młodszy brat umyślił sobie apanować nad nami, i doświadczyliśmy już wiele z jego powodu; przeto, zabijmy go, aby nie dręczył nas więcej swoimi słowami. Bowiem nie będziemy mieć go za naszego włodarza, gdyż do nas, starszych braci, należy władanie nad tym ludem.

4. I nie zapisuję na tych płytach wszystkich słów, jakie szemrali przeciwko mnie. Wystarczy, że powiem, iż chcieli odebrać mi życie.

5. I stało się, że Pan aostrzegł mnie, abym ja, bNefi, odłączył się od nich i uszedł na pustkowie razem ze wszystkimi, którzy by chcieli pójść ze mną.

6. Przeto stało się, że ja, Nefi, zabrałem swoją rodzinę, a także aZorama i jego rodzinę, i Sama, mojego starszego brata, i jego rodzinę, i Jakuba, i Józefa, moich młodszych braci, jak również moje siostry i wszystkich tych, którzy chcieli pójść ze mną. I wszyscy, którzy chcieli pójść ze mną, wierzyli w bostrzeżenia i objawienia Boga, zważali więc na moje słowa.

7. I zabraliśmy swoje namioty oraz wszystko, co mogliśmy wziąć ze sobą, i wędrowaliśmy po pustkowiu przez okres wielu dni. I po wielu dniach wędrówki rozbiliśmy swoje namioty.

8. I mój lud chciał, abyśmy nadali temu miejscu nazwę aNefi; przeto nazwaliśmy je Nefi.

9. I wszyscy, którzy byli ze mną, zdecydowali, że będą nazywać się aludem Nefiego.

10. I pilnie przestrzegaliśmy sądów, statutów i przykazań Pana we wszystkim według aprawa Mojżesza.

11. I Pan był z nami, i niezmiernie dobrze nam się wiodło; albowiem zasialiśmy ziarno i ponownie zebraliśmy obfite plony. I zaczęliśmy hodować owce i bydło, i wszelkie inne zwierzęta.

12. I ja, Nefi, przyniosłem także zapisy wyryte na apłytach z mosiądzu; a także bkulę, czyli cbusolę, przygotowaną dla mojego ojca ręką Pana, zgodnie z tym, co zapisano.

13. I stało się, że zaczęło nam się niezmiernie dobrze wieść i zaczęliśmy się rozmnażać na tej ziemi.

14. I ja, Nefi, wziąłem amiecz Labana, i na jego wzór zrobiłem wiele mieczy na wypadek, gdyby ludzie, których teraz nazwano bLamanitami, chcieli nas napaść i zgładzić; albowiem znałem ich nienawiść do mnie i moich dzieci, i tych, których nazywano moim ludem.

15. I uczyłem swój lud, jak budować budynki i jak obrabiać różne rodzaje drewna i ażelaza, i miedzi, i mosiądzu, i stali, i złota, i srebra oraz cennych kruszców, których było w wielkiej obfitości.

16. I ja, Nefi, zbudowałem aświątynię i skonstruowałem ją na wzór bświątyni Salomona, ale nie zbudowano jej z tak wielu cdrogocennych rzeczy; ponieważ nie znaleziono ich w tej ziemi, nie mogła być zbudowana jak świątynia Salomona. Lecz sposób konstrukcji był podobny do świątyni Salomona, a jej wykonanie było misterne.

17. I stało się, że ja, Nefi, nakłaniałem mój lud, aby był apracowity, i aby pracowano własnymi rękoma.

18. I stało się, że chcieli, abym został ich akrólem. Jednakże ja, Nefi, pragnąłem, aby nie mieli żadnego króla; jednakże robiłem dla nich to, co było w mojej mocy.

19. I oto, spełniły się słowa Pana co do moich braci, jakie o nich powiedział, że będę ich włodarzem i nauczycielem. Byłem więc ich awłodarzem i bnauczycielem według nakazów Pana aż do czasu, gdy chcieli odebrać mi życie.

20. Przeto spełniły się słowa Pana, które On powiedział do mnie: Jeśli anie będą zważać na twoje słowa, zostaną bodcięci od obecności Pana. I oto, zostali odcięci od Jego obecności.

21. I sprawił On, że spadło na nich aprzekleństwo, zaiste, nawet srogie przekleństwo, z powodu ich niegodziwości. Znieczulili bowiem swe serca przeciwko Niemu, że stały się one niczym krzemień; przeto tak jak byli biali, i niezmiernie piękni i bprzyjemni, Pan Bóg sprawił, że ich cskóra poczerniała, aby nie byli pokusą dla mego ludu.

22. Tak rzecze Pan Bóg: Sprawię, że będą awstrętni dla twego ludu, jeśli nie odpokutują za swe niegodziwości.

23. I przeklęci będą potomkowie tego, który amiesza się z ich potomkami, gdyż będą przeklęci tym samym przekleństwem. Pan to powiedział, i tak się stało.

24. I z powodu ich przekleństw, które było na nich, stali się abezczynnym ludem, pełnym podstępu i przebiegłości, i polującym na pustkowiu na dziką zwierzynę.

25. I Pan Bóg powiedział do mnie: Będą oni dyscypliną dla twoich potomków, aby pobudzić ich do pamiętania o mnie; i jeśli twoi potomkowie nie będą o mnie pamiętać, i nie będą zważać na moje słowa, będą oni ich nękać aż do zagłady.

26. I stało się, że ja, Nefi, apoświęciłem Jakuba i Józefa na kapłanów i nauczycieli nad ziemią mego ludu.

27. I stało się, że żyliśmy szczęśliwie.

28. I upłynęło trzydzieści lat od czasu, gdy opuściliśmy Jerozolimę.

29. I ja, Nefi, zapisałem na płytach, które sam sporządziłem, kroniki mojego ludu do tego czasu.

30. I stało się, że Pan Bóg powiedział do mnie: Przygotuj ainne płyty i wyryj na nich wiele z tego, co jest dobre w moich oczach dla pożytku twojego ludu.

31. Dlatego ja, Nefi, aby być posłuszny przykazaniom Pana, poszedłem i przygotowałem apłyty, na których wyryłem te rzeczy.

32. I wyryłem na nich to, co jest miłe Bogu. I jeśli memu ludowi miłe jest to, co pochodzi od Boga, będą im miłe także grawerunki znajdujące się na tych płytach.

33. I jeśli mój lud będzie chciał poznać szczegóły dziejów mego ludu, musi szukać ich na moich innych płytach.

34. A teraz wystarczy, że powiem, iż upłynęło czterdzieści lat, a już były wojny i spory z naszymi braćmi.

◀

1a

Ⅱ Nefi 4:13–14.

◀

3a

Ⅰ Nefi 16:37–38; Mos. 10:14–15.

◀

5a

PPŚ Natchnienie, natchnąć.

◀

b

Mos. 10:13.

◀

6a

Ⅰ Nefi 4:35; 16:7; Ⅱ Nefi 1:30–32.

◀

b

PPŚ Ostrzegać, ostrzeżenie.

◀

8a

Omni 1:12, 27; Mos. 9:1–4; 28:1.

◀

9a

Jakub 1:13–14.

◀

10a

Ⅱ Nefi 11:4. PPŚ Prawo Mojżesza.

◀

12a

Mos. 1:3–4. PPŚ Płyty.

◀

b

Mos. 1:16.

◀

c

Ⅰ Nefi 16:10, 16, 26; 18:12, 21; Alma 37:38–47; DiP 17:1.

◀

14a

Ⅰ Nefi 4:9; Jakub 1:10; Sł. Morm. 1:13.

◀

b

PPŚ Lamanici.

◀

15a

Eter 10:23.

◀

16a

PPŚ Świątynia, Dom Pana.

◀

b

Ⅰ Król. 6; Ⅱ Kron. 3.

◀

c

DiP 124:26–27.

◀

17a

Ⅰ Mojż. 3:19; DiP 42:42.

◀

18a

Jakub 1:9, 11.

◀

19a

Ⅰ Nefi 2:22.

◀

b

PPŚ Nauczać, nauczyciel.

◀

20a

Ⅱ Nefi 2:21.

◀

b

Alma 9:14.

◀

21a

PPŚ Klątwa, przeklinać, złorzeczyć, przekleństwa.

◀

b

Ⅳ Nefi 1:10.

◀

c

Ⅱ Nefi 26:33; Ⅲ Nefi 2:14–16.

◀

22a

Ⅰ Nefi 12:23.

◀

23a

PPŚ Małżeństwo, zawrzeć związek małżeński — Małżeństwo międzywyznaniowe.

◀

24a

PPŚ Bezczynny, bezczynność.

◀

26a

Jakub 1:18–19; Mos. 23:17.

◀

30a

Ⅰ Nefi 19:1–6.

◀

31a

PPŚ Płyty.

Rozdział 6

Jakub opowiada historię Żydów: niewola babilońska i powrót; posługa i ukrzyżowanie Świętego Izraela; pomoc otrzymana od Innych narodów; odzyskanie Żydów w dniach ostatnich gdy uwierzą w Mesjasza. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. Słowa Jakuba, brata Nefiego, które powiedział do ludu Nefiego:

2. Oto, moi umiłowani bracia, ja, Jakub, będąc powołany przez Boga i ustanowiony podług Jego świętego porządku oraz będąc poświęcony przez mojego brata, Nefiego, którego uważacie za akróla i opiekuna, i na którym polegacie dla swego bezpieczeństwa, oto wiecie, że powiedziałem wam już niezmiernie wiele rzeczy.

3. Mimo to mówię do was znowu, gdyż moim pragnieniem jest dobro waszych dusz. Martwię się wielce o was i sami wiecie, że zawsze tak było. Oto wzywałem was całą pilnością i uczyłem was tego, co powiedział mój ojciec, i mówiłem o wszystkim, co zostało zapisane od stworzenia świata.

4. I oto, teraz, pragnę mówić do was o sprawach obecnych i rzeczach, które nastąpią, dlatego przeczytam wam słowa aIzajasza. I są to słowa, które mój brat chciał, abym do was powiedział. I mówię to dla waszego dobra, abyście się uczyli i chwalili imię waszego Boga.

5. I słowa, które przeczytam, są słowami Izajasza odnoszącymi się do całego domu Izraela; mogą więc być odniesione do was, bowiem jesteście z domu Izraela. I wiele z tego, co Izajasz powiedział, można odnieść do was, albowiem jesteście z domu Izraela.

6. A oto te słowa: aTak rzecze Pan Bóg: Oto skinę ręką na Inne narody i ku ludowi podniosę mój bsztandar. I przyniosą twych synów na rękach, a córki twoje będą nieść na barkach.

7. I królowie będą twymi piastunami, a ich królowe — mamkami twoimi; twarzą do ziemi pokłon ci będą oddawać, i lizać będą proch z twoich stóp. Wtedy się przekonasz, że Ja jestem Panem, bo nie będą zawstydzeni, którzy na mnie aczekają.

8. I teraz ja, Jakub, pragnę powiedzieć nieco na temat tych słów. Albowiem oto Pan pokazał mi, że ci, którzy byli w aJerozolimie, skąd przybyliśmy, zostali zabici i bwzięci do niewoli.

9. Pan pokazał mi jednak, że apowrócą. Pokazał mi także, że Pan Bóg, Święty Izraela, objawi im się w ciele; a gdy im się objawi, ubiczują Go i bukrzyżują podług słów, jakie do mnie powiedział anioł.

10. I gdy znieczulą swe serca, i usztywnią swe karki wobec Świętego Izraela, oto spadną na nich asądy Świętego Izraela. I nadchodzi dzień, że zostaną pobici i udręczeni.

11. Gdy będą więc gnani to tu, to tam, tak bowiem mówi anioł, wielu będzie udręczonych w ciele i nie będzie im dozwolone zginąć ze względu na modlitwy wiernych; zostaną oni rozproszeni, bici i znienawidzeni, jednakże Pan będzie im miłosierny, bo agdy dojdą do bwiedzy o Swym Odkupicielu, zostaną ponownie czgromadzeni na ziemiach swego dziedzictwa.

12. I błogosławione są aInne narody, o których pisał prorok; albowiem, jeśli stanie się, że odpokutują i nie będą walczyć przeciwko Syjonowi, i nie przyłączą się do tego wielkiego i bwystępnego kościoła, zostaną zbawione; gdyż Pan Bóg wypełni cprzymierza, które zawarł ze Swoimi dziećmi; i dlatego prorok zapisał te rzeczy.

13. Przeto ci, którzy walczą przeciwko Syjonowi i ludowi przymierza z Panem, będą lizać proch z ich stóp; i lud Pana nie będzie azawstydzony. Gdyż ludem Pana są ci, którzy na Niego bczekają; albowiem nadal będą oni czekać na przyjście Mesjasza.

14. I oto, zgodnie ze słowami proroka, Mesjasz przystąpi po raz adrugi do ich odzyskania; przeto bobjawi im się w mocy i w wielkiej chwale, i czgładzi ich wrogów, gdy nadejdzie ten dzień, że uwierzą w Niego; i nie zgładzi nikogo, kto w Niego wierzy.

15. I ci, którzy w Niego nie wierzą, zostaną azgładzeni w bogniu i w nawałnicy, i trzęsieniach ziemi, i w rozlewie krwi, i od czarazy, i głodu. I poznają, że Pan jest Bogiem, Świętym Izraela.

16. aCzyż można odebrać łup potężnemu lub czy bsprawiedliwy jeniec może zostać ocalony?

17. Lecz tak rzecze Pan: Nawet ajeńcy potężnego zostaną mu odebrani, a łup straszliwego zostanie ocalony; albowiem bPotężny Bóg cwybawi Swój lud przymierza. Tak rzecze Pan: Przeciwstawię się tym, którzy są przeciw tobie —

18. I nakarmię tych, którzy cię uciskają, ich własnym ciałem, i upiją się własną krwią niczym słodkim winem. Wówczas wszelkie ciało będzie wiedziało, że Ja, Pan, jestem twoim Zbawicielem i twoim aOdkupicielem, bPotężnym Jakuba.

◀

2a

Jakub 1:9, 11.

◀

4a

Ⅲ Nefi 23:1.

◀

6a

Iz. 49:22–23.

◀

b

PPŚ Sztandar.

◀

7a

DiP 133:45; Mojż. 1:6.

◀

8a

Est. 2:6; Ⅰ Nefi 7:13; Ⅱ Nefi 25:10; Omni 1:15; Hel. 8:20–21.

◀

b

Ⅱ Król. 24:10–16; 25:1–12. PPŚ Izrael — Rozproszenie Izraela.

◀

9a

Ⅰ Nefi 10:3.

◀

b

Ⅰ Nefi 19:10, 13; Mos. 3:9; Ⅲ Nefi 11:14–15. PPŚ Ukrzyżowanie.

◀

10a

Mat. 27:24–25.

◀

11a

Ⅰ Nefi 22:11–12; Ⅱ Nefi 9:2.

◀

b

Oz. 3:5.

◀

c

PPŚ Izrael — Zgromadzenie Izraela.

◀

12a

Ⅰ Nefi 14:1–2; Ⅱ Nefi 10:9–10.

◀

b

PPŚ Diabeł — Kościół diabła.

◀

c

PPŚ Przymierze Abrahamowe.

◀

13a

Ⅲ Nefi 22:4.

◀

b

Iz. 40:31; Ⅰ Nefi 21:23; DiP 133:45.

◀

14a

Iz. 11:11; Ⅱ Nefi 25:17; 29:1.

◀

b

Ⅱ Nefi 3:5.

◀

c

Ⅰ Nefi 22:13–14.

◀

15a

Ⅱ Nefi 10:16; 28:15; Ⅲ Nefi 16:8. PPŚ Dni ostatnie, Ostatnie dni.

◀

b

Jakub 6:3.

◀

c

DiP 97:22–26.

◀

16a

Iz. 49:24–26.

◀

b

tzn. lud przymierza z Panem, jak podano w wersecie 17.

◀

17a

Ⅰ Nefi 21:25.

◀

b

PPŚ Jehowa.

◀

c

Ⅱ Król. 17:39.

◀

18a

PPŚ Odkupiciel.

◀

b

Ⅰ Mojż. 49:24; Iz. 60:16.

Rozdział 7

Jakub czyta dalej Księgę Izajasza: Izajasz mówi w duchu mesjańskim. Mesjasz będzie mówił językiem uczonych. Nadstawi Swe plecy chłoszczącym. Nie zostanie skonfundowany. Por. Ks. Izajasza 50. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. Tak rzecze Pan: Czyż odprawiłem was lub odrzuciłem was na zawsze? Albowiem tak rzecze Pan: Gdzież jest list rozwodowy waszej matki? Do kogo was oddaliłem albo któremu z moich wierzycieli was zaprzedałem? Zaiste, komu was sprzedałem? Oto sami asprzedaliście się za wasze niegodziwości, a z powodu waszych wykroczeń odprawiona jest wasza matka.

2. Dlatego, gdy przyszedłem, nie było żadnego człowieka; gdy awołałem, nikt nie odpowiadał. O domu Izraela, czyż nazbyt krótka jest moja ręka, że nie może odkupić lub nie mam mocy, aby wyzwolić? Oto Ja swoim nakazaniem osuszam bmorze, obracam crzeki w pustkowie, ich dryby cuchną z braku wody i giną z pragnienia.

3. Oblekam niebiosa na aczarno i przyodziewam je we bwłosiennicę.

4. Pan Bóg dał mi ajęzyk ludzi uczonych, abym wiedział, co powiedzieć do ciebie w odpowiednim czasie, o domu Izraela. Gdy jesteś znużony, budzi On co rano. Pobudza On moje ucho, abym słuchał jak uczony.

5. Pan Bóg otworzył moje aucho, a ja się nie sprzeciwiłem, ani się nie cofnąłem.

6. Nadstawiłem swe plecy achłoszczącym, a policzki tym, którzy mi wyrywają włosy. Mojej twarzy nie zasłoniłem przed zniewagami i opluciem.

7. Lecz Pan Bóg pomaga mi, dlatego nie zostanę skonfundowany. Uczyniłem więc moją twarz niczym krzemień, i wiem, że nie będę zawstydzony.

8. I Pan jest blisko, i usprawiedliwia mnie. Kto będzie spierał się ze mną? Stańmy razem. Kto jest moim przeciwnikiem? Niech podejdzie do mnie, a porażę go mocą moich ust.

9. Bowiem Pan Bóg pomoże mi. A wszyscy, którzy mnie apotępią, oto zniszczeją jak szata, i mole ich zjedzą.

10. Któż wśród was boi się Pana i jest posłuszny agłosowi Jego sługi, a chodzi w ciemności i nie ma światła?

11. Oto wy wszyscy, którzy rozniecacie ogień i otaczacie się strzałami ognistymi, wejdźcie w żar ognia awaszego i na strzały ogniste, któreście rozniecili. Spotka was to z mojej ręki — będziecie leżeć w żałości.

◀

1a

PPŚ Odstępstwo.

◀

2a

Przyp. 1:24–25; Iz. 65:12; Alma 5:37.

◀

b

Ⅱ Mojż. 14:21; Ps. 106:9; DiP 133:68–69.

◀

c

Joz. 3:15–16.

◀

d

Ⅱ Mojż. 7:21.

◀

3a

Ⅱ Mojż. 10:21.

◀

b

Obj. 6:12.

◀

4a

Łuk. 2:46–47.

◀

5a

DiP 58:1.

◀

6a

Mat. 27:26; Ⅱ Nefi 9:5.

◀

9a

Rzym. 8:31.

◀

10a

DiP 1:38.

◀

11a

Sędz. 17:6.

Rozdział 8

Jakub dalej czyta Księgę Izajasza: W ostatnich dniach Pan pocieszy Syjon i zgromadzi Izrael. Odkupieni przybędą na Syjon z wielką radością. Por. Ks. Izajasza 51 i 52:1–2. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. Zważajcie na mnie, wy, którzy podążacie za prawością. Wejrzyjcie na askałę, z której was wyciosano i na skalny loch, z którego was wydobyto.

2. Wejrzyjcie na Abrahama, waszego aojca, i na bSarę, która was zrodziła, gdyż jego jednego powołałem i jemu błogosławiłem.

3. Albowiem Pan pocieszy aSyjon, pocieszy wszystkie jego nieużytki, i uczyni jego bpustkowie jako Eden, a pustynię jako ogród Pana. Radość i wesele zapanują w nim, dziękczynienie i dźwięk pieśni.

4. Zważaj na mnie, mój ludu; nadstaw ucha ku mnie, o mój narodzie, bo ode mnie wyjdzie aprawo, a mój osąd uczynię bświatłem ludów.

5. Bliska jest moja prawość, azbawienie moje nastaje, a moje ramię sądzić będzie ludzi. Wyczekują mnie bwyspy i będą one polegać na mym ramieniu.

6. Podnieście oczy wasze ku niebiosom i popatrzcie na dół, ku ziemi. Bo aniebiosa jak dym się brozwieją, a ziemia czniszczeje jak szata; a jej mieszkańcy wyginą podobnie. Lecz moje zbawienie będzie wieczne, a moja prawość nie zostanie obalona.

7. Zważajcie na mnie, wy, którzy znacie prawość, ludu, w którego sercu wypisałem moje prawo. Nie abójcie się wyrzutów czynionych przez ludzi, nie dajcie się zastraszyć ich obelgami.

8. Bo mól pożre ich szatę, a robak pogryzie ich jak wełnę. Moja prawość zaś trwać będzie wiecznie, a moje zbawienie z pokolenia na pokolenie.

9. Przebudź się, przebudź! Przyoblecz się w asiłę, o ramię Pana! Przebudź się, jak za pradawnych dni. Czyś to nie Ty porąbał Rahaba i zranił smoka?

10. Czyś to nie Ty osuszył morze, wody wielkiej głębiny, że uczyniłeś adrogę poprzez morskie głębiny, aby przeszli po niej wykupieni?

11. Zatem aodkupieni przez Pana powrócą i przybędą na Syjon, bśpiewając. I wieczna radość i świętość będzie nad ich głowami. I dostąpią oni szczęścia i wesela; ustąpi smutek i crozpacz.

12. aJa jestem Ten; zaiste, ja jestem Ten, który was pociesza. Oto, kim jesteś ty, że się bboisz człowieka śmiertelnego i syna człowieczego, z którym stanie się tak, jak to, co z ctrawą?

13. I azapominasz o Panu, Swym Stwórcy, który rozciągnął niebiosa i założył podwaliny ziemi? I ciągle, każdego dnia, obawiałeś się wściekłości ciemięzcy, jak gdyby był on gotów cię zniszczyć. Lecz gdzież jest wściekłość ciemięzcy?

14. Jeniec wnet zostanie uwolniony i nie umrze w podziemnym lochu, ani nie zabraknie mu chleba.

15. Lecz ja jestem Pan, twój Bóg, który wzbudza ryczące afale. Pan Zastępów, to jest moje imię.

16. I włożyłem moje słowa w twe usta i ukryłem cię w cieniu mojej ręki, aby rozciągnąć niebiosa i założyć podwaliny ziemi, i powiedzieć do Syjonu: Oto ty jesteś moim aludem.

17. Przebudź się, przebudź, powstań, o Jerozolimo, ty, która piłaś z ręki Pana akielich Jego bfurii. Wypiłaś męty z kielicha odurzenia, do dna go wychyliłaś.

18. I nie ma nikogo, kto by ją prowadził, pośród wszystkich synów, których urodziła, ani żadnego, który by ją ujął za rękę, pośród wszystkich synów, których wychowała.

19. Przyszli do ciebie ci dwaj asynowie, którzy będą cię żałować — spustoszenie i zniszczenie, głód i miecz — i przez kogo cię pocieszę?

20. Twoi synowie omdleli, z wyjątkiem tych dwóch; leżą na rogach wszystkich ulic; jak dziki byk w sieci, są oszołomieni furią Pana, napomnieniami twojego Boga.

21. Przeto posłuchaj teraz tego, udręczona i aupojona, chociaż nie winem.

22. Tak rzecze twój Pan, Pan i twój Bóg, który awstawia się za sprawą Swojego ludu: Oto biorę z twojej ręki kielich odurzenia, męty z kielicha mojej furii; już nigdy więcej nie będziesz z niego piła.

23. Ale awłożę go w rękę tych, którzy cię dręczą, którzy mówili duszy twojej: Pochyl się, abyśmy po tobie przeszli. I czyniłaś z twego ciała jakby ziemię i jakby drogę dla przechodzących.

24. aPrzebudź się, przebudź, przyodziej się w swą bsiłę, o cSyjonie. Oblecz się w piękne szaty, o Jerozolimo, święte miasto; bo djuż nie wejdzie nigdy do ciebie żaden nieobrzezany ani nieczysty.

25. Otrząśnij się z prochu, apowstań, siądź, o Jerozolimo. Uwolnij swą szyję z bwięzów, zniewolona córo Syjonu.

◀

1a

PPŚ Opoka.

◀

2a

Ⅰ Mojż. 17:1–8; DiP 132:49.

◀

b

Ⅰ Mojż. 24:36.

◀

3a

PPŚ Syjon.

◀

b

Iz. 35:1–2, 6–7.

◀

4a

tj. nauczanie, doktryna. Iz. 2:3. PPŚ Ewangelia.

◀

b

PPŚ Światło, światłość Chrystusa.

◀

5a

PPŚ Zbawienie.

◀

b

Ⅱ Nefi 10:20.

◀

6a

Ⅱ Piotra 3:10.

◀

b

HEBR. rozpierzchnąć się. Ps. 102:26–28.

◀

c

HEBR. podupadać.

◀

7a

Ps. 56:5, 12; DiP 122:9.

◀

9a

DiP 113:7–8.

◀

10a

Iz. 35:8.

◀

11a

PPŚ Odkupić, odkupiony, odkupienie.

◀

b

Iz. 35:10.

◀

c

Obj. 21:4.

◀

12a

DiP 133:47; 136:22.

◀

b

Jer. 1:8.

◀

c

Iz. 40:6–8; Ⅰ Piotra 1:24.

◀

13a

Jer. 23:27.

◀

15a

Ⅰ Nefi 4:2.

◀

16a

Ⅱ Nefi 3:9; 29:14.

◀

17a

Iz. 29:9; Jer. 25:15.

◀

b

Łuk. 21:24.

◀

19a

Obj. 11:3.

◀

21a

Ⅱ Nefi 27:4.

◀

22a

Jer. 50:34.

◀

23a

Zach. 12:9.

◀

24a

Iz. 52:1–2.

◀

b

DiP 113:7–8.

◀

c

PPŚ Syjon.

◀

d

Joel 3:22.

◀

25a

tzn. powstać z prochu i godnie siąść, dostąpić w końcu odkupienia.

◀

b

DiP 113:9–10.

Rozdział 9

Jakub wyjaśnia, że Żydzi zostaną zgromadzeni na wszystkich swych ziemiach obiecanych. Zadośćuczynienie wykupuje człowieka z Upadku. Ciała zmarłych wyjdą z grobu, a ich duchy z piekła i raju. Zostaną oni osądzeni. Zadośćuczynienie zbawia od śmierci, piekła, diabła i nieskończonej męki. Prawi zostaną zbawieni w królestwie Boga. Zostają ustalone kary za grzechy. Święty Izraela jest stróżem bramy. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. I teraz, moi umiłowani bracia, przeczytałem wam to, abyście wiedzieli o aprzymierzach Pana, które zawarł z całym domem Izraela —

2. Że przemawiał On do Żydów poprzez usta Swych świętych proroków, od samego początku, z pokolenia na pokolenie, aż nadejdzie czas, gdy zostaną aodzyskani do prawdziwego Kościoła i owczarni Boga; gdy bzgromadzą dom na cziemiach swego dziedzictwa i osiedlą się na wszystkich swych ziemiach obiecanych.

3. Oto mówię wam o tym, moi umiłowani bracia, abyście mogli się radować i na zawsze apodnieśli głowy z racji błogosławieństw, które Pan Bóg ześle na wasze dzieci.

4. Gdyż wiem, że wielu z was usilnie szukało, aby poznać, co ma nastąpić; dlatego wiem, że wiecie, iż nasze ciała muszą zniszczeć i umrzeć; jednakże, mając nasze aciała, zobaczymy Boga.

5. Wiem, że wiecie, iż w ciele objawi się On ludziom w Jerozolimie, skąd przybyliśmy; gdyż wskazane jest, że ma to nastąpić pośród nich; konieczne jest, aby Wielki aStworzyciel stał się poddany człowiekowi w ciele i umarł za wszystkich ludzi, aby bwszyscy ludzie mogli stać się Mu poddani.

6. Albowiem jak śmierć przyszła na wszystkich ludzi dla spełnienia miłosiernego aplanu Wielkiego Stworzyciela, konieczna jest moc bzmartwychwstania, a zmartwychwstanie koniecznie musi przyjść do człowieka z powodu cupadku; a upadek ten nastąpił wskutek wykroczenia; a ponieważ człowiek stał się upadły, ludzie zostali dodcięci od obecności Pana.

7. Dlatego konieczne jest anieskończone bzadośćuczynienie, gdyż bez nieskończonego zadośćuczynienia to, co zniszczalne, nie mogłoby przyoblec się w niezniszczalność. Zatem cpierwszy sąd wydany na człowieka dtrwałby nieskończenie. I jeśli tak by się stało, to ciało złożone do grobu psułoby się i rozkładało, powracając do matki ziemi, aby nigdy nie powstać.

8. Och, jak wielka jest amądrość Boga, Jego bmiłosierdzie i cłaska! Albowiem jeśli dciało nigdy by nie powstało, nasze duchy musiałyby podlegać temu aniołowi, który został eodsunięty sprzed obecności Wiecznego Boga i który stał się fdiabłem, aby nigdy nie powstać.

9. I nasze duchy musiałyby upodobnić się do niego, i stalibyśmy się diabłami, aaniołami diabła, boddzielonymi od obecności naszego Boga, i mającymi pozostać z ojcem ckłamstw w niedoli, jakiej on doświadcza. Zaiste, pozostalibyśmy z tym, który domamił naszych pierwszych rodziców, który eprzemienia się, upodabniając się prawie do fanioła światła, i który podburza dzieci ludzkie do gtajemnych sprzysiężeń dla dokonania morderstw i wszelkiego rodzaju tajemnych uczynków ciemności.

10. Och, jak wielka jest dobroć naszego Boga, który przygotowuje nam sposób wydostania się z uścisku tego straszliwego potwora — zaiste, tego potwora, aśmierci i bpiekła — którym nazywam śmierć ciała, a także śmierć ducha.

11. I oto, z racji awyzwolenia przez naszego Boga, Świętego Izraela, ta bśmierć, o której powiedziałem, że jest śmiercią doczesną, wyda swych zmarłych, którą to śmiercią jest grób.

12. I ta aśmierć, o której powiedziałem, że jest duchową śmiercią, odda swych zmarłych; a śmierć duchowa jest bpiekłem; śmierć więc i piekło będą musiały oddać swych zmarłych. Piekło będzie musiało oddać duchy ze swej niewoli, a grób będzie musiał oddać ciała ze swej niewoli, i ciała, i cduchy ludzi zostaną więc sobie dprzywrócone; i stanie się tak mocą zmartwychwstania Świętego Izraela.

13. Och, jakże wspaniały jest aplan naszego Boga! Albowiem także braj Boga będzie musiał oddać duchy prawych, a grób odda ciała prawych, i duch, i ciało zostaną sobie ponownie cprzywrócone, że wszyscy ludzie staną się niezniszczalni i dnieśmiertelni, będąc żyjącymi duszami mającymi edoskonałą fwiedzę, podobną do naszej wiedzy w ciele, z tą różnicą, że nasza wiedza będzie doskonała.

14. Przeto, będziemy więc mieli doskonałą awiedzę o całej naszej bwinie i naszej nieczystości, i naszej cnagości, a prawi będą mieli doskonałą wiedzę o swoim szczęściu i swej dprawości, będąc eprzyodziani w fczystość, zaiste, w gszatę prawości.

15. I stanie się, że gdy wszyscy ludzie przejdą z pierwszej śmierci do życia, stając się nieśmiertelni, muszą stanąć przed atronem sędziowskim Świętego Izraela; i wtedy nastąpi sąd, i muszą zostać osądzeni według świętego bosądu Boga.

16. I z całą pewnością, jako żyje Pan, albowiem Pan Bóg to powiedział i jest to Jego wieczne asłowo, które nie bprzeminie, ci, którzy są prawi, pozostaną prawi, a ci, którzy są cskalani, pozostaną dskalani. A więc ci, którzy są skalani, są ediabłem i jego aniołami, i odejdą w fwieczny ogień przygotowany dla nich; a ich męka będzie niczym gjezioro ognia i siarki, którego płomienie wznoszą się na wieki wieków i nie mają końca.

17. Och, jak wielki i asprawiedliwy jest nasz Bóg! Albowiem spełnia On wszystkie Swoje słowa, a one wyszły z Jego ust, i Jego prawo musi się wypełnić.

18. Oto bowiem prawi, aświęci Świętego Izraela, ci, którzy uwierzyli w Świętego Boga Izraela i wytrwali, znosząc bkrzyże i pogardę świata, ci codziedziczą dkrólestwo Boże, przygotowane dla nich eod założenia świata, a ich radość będzie pełna fna zawsze.

19. Och, jak wielkie jest miłosierdzie naszego Boga, Świętego Izraela! Albowiem awyzwala On swych świętych od tego bstraszliwego potwora, którym jest diabeł i śmierć, i cpiekło, i jezioro ognia i siarki, oznaczające nieskończoną mękę.

20. Och, jak wielka jest aświętość naszego Boga! Oto bwie On wszystko i nie istnieje nic, czego by nie wiedział.

21. I przyjdzie On na świat, aby zbawić wszystkich ludzi, ajeśli będą zważać na Jego głos; bowiem doświadczy On cierpień wszystkich ludzi, zaiste, bcierpień każdej żyjącej istoty — zarówno mężczyzn, kobiet, jak i dzieci — z rodziny cAdama.

22. I będzie to cierpiał, aby zmartwychwstanie mogło nastąpić dla wszystkich ludzi, aby wszyscy mogli stanąć przed Nim w wielki dzień sądu.

23. I nakazuje On wszystkim ludziom, że muszą aodpokutować i zostać bochrzczeni w Jego imię, mając doskonałą wiarę w Świętego Izraela; inaczej nie będą mogli być zbawieni w królestwie Boga.

24. I jeśli nie odpokutują, i nie uwierzą w Jego aimię, i nie zostaną ochrzczeni w Jego imię, i nie bwytrwają do końca, muszą być cpotępieni, gdyż Pan Bóg, Święty Izraela, to powiedział.

25. Przeto dał On nam aprawo, ale gdzie bnie ma prawa, nie ma kary, a gdzie nie ma kary, nie ma potępienia, a gdzie nie ma potępienia, miłosierdzie Świętego Izraela rości do nich prawo z racji zadośćuczynienia; albowiem zostaną oni wyzwoleni Jego mocą.

26. Oto azadośćuczynienie zaspokoi wymagania Jego bsprawiedliwości wobec tych wszystkich, którzy nie cmają danego im dprawa, aby byli wyzwoleni od tego straszliwego potwora, jakim jest śmierć i piekło, i diabeł, i jezioro ognia i siarki, oznaczające nieskończoną mękę; i zostaną oni przywróceni temu Bogu, który tchnął w nich eoddech życia, którym jest Święty Izraela.

27. Ale biada temu, komu dane jest aprawo, zaiste, i wszystkie przykazania Boga, podobnie jak nam, i temu, kto je przekracza i marnotrawi dni swej próby, albowiem straszliwy jest jego stan!

28. Och, jakże przebiegły jest aplan tego złego! Cóż za bpróżność i słabość, i głupota ludzi! Gdy są cuczeni, uważają, że są dmądrzy, i nie zważają na eradę Boga, nie biorą jej pod uwagę, przypuszczając, że sami wiedzą lepiej; dlatego ich mądrość jest głupotą i nie przyniesie im korzyści. I zginą.

29. Ale bycie uczonym jest dobre, jeśli azważać będą na brady Boga.

30. Biada bogatym, którzy są abogaci w dobra świata. Bowiem będąc bogaci, gardzą bbiednymi, prześladują łagodnych i w sercu myślą tylko o swych skarbach; dlatego ich skarb jest ich bogiem. I oto, ich skarb przepadnie razem z nimi.

31. I biada tym, którzy są głusi i nie chcą asłuchać, albowiem zginą.

32. Biada zaślepionym, którzy nie chcą przejrzeć, albowiem oni także zginą.

33. Biada tym, którzy w sercu nie są obrzezani, albowiem wiedza o ich niegodziwości porazi ich ostatniego dnia.

34. Biada akłamcy, albowiem zostanie on strącony do bpiekła.

35. Biada mordercy, który azabija umyślnie, albowiem bumrze on.

36. Biada tym, którzy oddają się arozpuście, albowiem zostaną oni strąceni do piekła.

37. Biada tym, którzy aoddają cześć bożkom, albowiem diabeł nad wszystkimi diabłami cieszy się z ich powodu.

38. I innymi słowy, biada tym wszystkim, którzy umierają w swych grzechach, gdyż apowrócą oni do Boga i ujrzą Jego twarz, i pozostaną w swych grzechach.

39. Moi umiłowani bracia, zachowajcie w pamięci straszliwość wykroczenia przeciwko Świętemu Bogu, a także straszliwość ulegania pokusom tego aprzebiegłego. Pamiętajcie, że bzamysł ciała to cśmierć, a zamysł ducha to dżycie ewieczne.

40. Moi umiłowani bracia, nadstawcie ucha na moje słowa. Pamiętajcie o majestacie Świętego Izraela. Nie mówcie, że powiedziałem przeciwko wam gorzkie słowa, bo mówiąc tak, będziecie urągać aprawdzie; albowiem powiedziałem wam słowa waszego Stworzyciela. Wiem, że słowa prawdy są bgorzkie przeciwko wszelkiej nieczystości, ale prawi nie obawiają się ich, bo kochają prawdę i nie drżą przed nią.

41. A teraz, moi umiłowani bracia, aprzystąpcie do Pana, do Świętego Boga Izraela. Pamiętajcie, że Jego ścieżki są ścieżkami prawości. Oto bdroga dla człowieka jest cwąska, lecz rozpościera się wprost przed nim, a sam Święty Izraela jest stróżem dbramy i nie zatrudnia tam żadnego sługi. Nie ma innej drogi jak przez tę bramę; i nie można Go zwieść, bo Jego imię jest Pan Bóg.

42. I ktokolwiek kołacze, temu On otworzy, a amądrzy, uczeni oraz bogaci, którzy są bnapuszeni z powodu swej wiedzy i mądrości, i bogactwa — zaiste, są tymi, którymi On gardzi; i jeśli nie odrzucą tych rzeczy, i nie uznają się za cgłupców przed Bogiem, i nie zstąpią do głębi dpokory, On im nie otworzy.

43. A to, co mają mądrzy i rozważni, pozostanie na zawsze aukryte przed nimi — zaprawdę to szczęście, które jest przygotowane dla świętych.

44. Moi umiłowani bracia, zapamiętajcie moje słowa. Oto zdejmuję moje szaty i otrząsam je przed wami; i proszę Boga, mojego Zbawiciela, by spojrzał na mnie Swym awszechwidzącym okiem; abyście wiedzieli ostatniego dnia, gdy wszyscy ludzie będą sądzeni za swoje uczynki, że Bóg Izraela był tego świadkiem, że botrząsnąłem z mojej duszy wasze niegodziwości, i stanę przed Nim w blasku, i będę coczyszczony z waszej krwi.

45. Moi umiłowani bracia, odwróćcie się od swych grzechów, strząśnijcie ałańcuchy tego, który chce was mocno związać; przystąpcie do Boga, który jest bopoką waszego zbawienia.

46. Przygotujcie swe dusze na ten chwalebny dzień, gdy asprawiedliwość zostanie wymierzona prawym, na ten dzień bsądu, abyście nie musieli wtedy drżeć w straszliwej trwodze, abyście nie musieli doskonale pamiętać swej straszliwej cwiny, abyście nie byli zmuszeni przyznać: Święte, święte są Twe sądy, o Panie Boże dWszechmocny. Oto zdaję sobie sprawę z mojej winy; przekroczyłem Twoje prawo, moje są to wykroczenia. Diabeł dostał mnie, że padłem ofiarą jego straszliwej niedoli.

47. Oto moi bracia, czy jest to konieczne, abym was obudził przed tą straszliwą rzeczywistością? Czy uważacie, że dręczyłbym wasze dusze, gdyby wasze umysły były nieskalane? Czy mówiłbym tak jasno, jak jasna jest prawda, jeśli bylibyście wolni od grzechu?

48. Oto gdybyście byli święci, mówiłbym do was o świętości, lecz ponieważ nie jesteście święci, i patrzycie na mnie jako na swego nauczyciela, konieczne jest, abym anauczał was o skutkach bgrzechu.

49. Oto moja dusza brzydzi się grzechem, moje serce lubuje się w prawości, i będę achwalił święte imię mojego Boga.

50. Przyjdźcie, moi bracia, każdy, kto jest spragniony; pójdźcie do awód; a ten, kto nie ma pieniędzy, niech przyjdzie kupować i jeść; przyjdźcie kupować wino i mleko bez bpieniędzy i bez zapłaty.

51. Przeto nie wydawajcie pieniędzy na to, co jest bez wartości, ani nie apracujcie na to, co nie może nasycić. Zważajcie na mnie pilnie, zapamiętajcie słowa, które wam powiedziałem, i przyjdźcie do Świętego Izraela! I bdelektujcie się tym, co nie ginie ani nie niszczeje, i niech wasza dusza lubuje się obfitością.

52. Oto, moi umiłowani bracia, zapamiętajcie słowa waszego Boga; módlcie się do Niego ustawicznie w ciągu dnia i składajcie apodziękowania Jego świętemu imieniu w nocy. Niech radują się wasze serca.

53. I oto, jakże wielkie są aprzymierza Pana i jak wielka Jego łaskawość dla dzieci ludzkich. I w Swej wspaniałomyślności, i w Swej łasce, i w Swym bmiłosierdziu obiecał nam, że nasi potomkowie nie zostaną całkowicie zgładzeni w ciele, lecz że ich zachowa i że w przyszłych pokoleniach staną się oni prawą cgałęzią domu Izraela.

54. A teraz, moi bracia, chciałbym powiedzieć wam więcej, lecz nazajutrz powiem wam resztę moich słów. Amen.

◀

1a

PPŚ Przymierze Abrahamowe.

◀

2a

Ⅱ Nefi 6:11. PPŚ Przywrócenie ewangelii.

◀

b

PPŚ Izrael — Zgromadzenie Izraela.

◀

c

Ⅱ Nefi 10:7–8. PPŚ Ziemia obiecana.

◀

3a

Tłum. J.S. Ps. 24:7–10 (Aneks).

◀

4a

Job 19:26; Alma 11:41–45; 42:23; Hel. 14:15; Morm. 9:13.

◀

5a

PPŚ Stworzyć, stworzenie.

◀

b

Jan 12:32; Ⅱ Nefi 26:24; Ⅲ Nefi 27:14–15.

◀

6a

PPŚ Plan Odkupienia.

◀

b

PPŚ Zmartwychwstanie.

◀

c

PPŚ Upadek Adama i Ewy.

◀

d

Ⅱ Nefi 2:5.

◀

7a

Alma 34:10.

◀

b

PPŚ Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

c

Mos. 16:4–5; Alma 42:6, 9, 14.

◀

d

Mos. 15:19.

◀

8a

Job 12:13; Abr. 3:21. PPŚ Mądrość.

◀

b

PPŚ Miłosierny, miłosierdzie.

◀

c

PPŚ Łaska.

◀

d

DiP 93:33–34.

◀

e

Iz. 14:12; Ⅱ Nefi 2:17–18; Mojż. 4:3–4; Abr. 3:27–28.

◀

f

PPŚ Diabeł.

◀

9a

Jakub 3:11; Alma 5:25, 39.

◀

b

Obj. 12:7–9.

◀

c

PPŚ Kłamstwo.

◀

d

Ⅰ Mojż. 3:1–13; Mos. 16:3; Mojż. 4:5–19.

◀

e

Ⅱ Kor. 11:14; Alma 30:53.

◀

f

DiP 129:8.

◀

g

PPŚ Tajemne sprzysiężenia.

◀

10a

Mos. 16:7–8; Alma 42:6–15.

◀

b

PPŚ Piekło.

◀

11a

PPŚ Wyzwoliciel.

◀

b

PPŚ Śmierć fizyczna.

◀

12a

PPŚ Śmierć duchowa.

◀

b

DiP 76:81–85.

◀

c

PPŚ Duch.

◀

d

PPŚ Zmartwychwstanie.

◀

13a

PPŚ Plan Odkupienia.

◀

b

DiP 138:14–19. PPŚ Raj.

◀

c

Alma 11:43.

◀

d

PPŚ Nieśmiertelny, nieśmiertelność.

◀

e

PPŚ Doskonały.

◀

f

DiP 130:18–19.

◀

14a

Mos. 3:25; Alma 5:18.

◀

b

PPŚ Wina.

◀

c

Morm. 9:5.

◀

d

PPŚ Prawy, prawość.

◀

e

Przyp. 31:25.

◀

f

PPŚ Nieskalany, czystość.

◀

g

DiP 109:76.

◀

15a

PPŚ Sąd Ostateczny.

◀

b

Ps. 19:10; Ⅱ Nefi 30:9.

◀

16a

Ⅰ Król. 8:56; DiP 1:38; Mojż. 1:4.

◀

b

DiP 56:11.

◀

c

PPŚ Brud, skalany, skalanie.

◀

d

Ⅰ Nefi 15:33–35; Alma 7:21; Morm. 9:14; DiP 88:35.

◀

e

PPŚ Diabeł.

◀

f

Mos. 27:28.

◀

g

Obj. 21:8; Ⅱ Nefi 28:23; DiP 63:17.

◀

17a

PPŚ Sprawiedliwość.

◀

18a

PPŚ Święty (rzeczownik).

◀

b

Łuk. 14:27.

◀

c

DiP 45:58; 84:38.

◀

d

PPŚ Wywyższenie.

◀

e

Alma 13:3.

◀

f

PPŚ Życie wieczne.

◀

19a

DiP 108:8.

◀

b

Ⅰ Nefi 15:35.

◀

c

PPŚ Piekło.

◀

20a

PPŚ Świętość.

◀

b

Alma 26:35; DiP 38:2.

◀

21a

PPŚ Zbawienie.

◀

b

DiP 18:11; 19:18.

◀

c

PPŚ Adam.

◀

23a

PPŚ Pokutować, pokuta.

◀

b

PPŚ Chrzest, chrzcić.

◀

24a

PPŚ Jezus Chrystus — Wziąć na siebie imię Jezusa Chrystusa.

◀

b

PPŚ Wytrwać.

◀

c

PPŚ Potępienie (wyklęcie).

◀

25a

Jak. 4:17. PPŚ Prawo.

◀

b

Rzym. 4:15; Ⅱ Nefi 2:13; Alma 42:12–24. PPŚ Zdać sprawę, odpowiedzialny, odpowiedzialność.

◀

26a

Ⅱ Nefi 2:10; Alma 34:15–16. PPŚ Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

b

PPŚ Sprawiedliwość.

◀

c

Mos. 3:11.

◀

d

Mos. 15:24; DiP 137:7.

◀

e

Ⅰ Mojż. 2:7; DiP 93:33; Abr. 5:7.

◀

27a

Łuk. 12:47–48.

◀

28a

Alma 28:13.

◀

b

PPŚ Próżny, próżność.

◀

c

Łuk. 16:15; Ⅱ Nefi 26:20; 28:4, 15.

◀

d

Przyp. 14:6; Jer. 8:8–9; Rzym. 1:22. PPŚ Mądrość; Pycha.

◀

e

Alma 37:12. PPŚ Rada.

◀

29a

Ⅱ Nefi 28:26.

◀

b

Jakub 4:10.

◀

30a

Łuk. 12:34; Ⅰ Tym. 6:10; DiP 56:16.

◀

b

PPŚ Biedny.

◀

31a

Ez. 33:30–33; Mat. 11:15; Mos. 26:28; DiP 1:2, 11, 14; Mojż. 6:27.

◀

34a

Przyp. 19:9. PPŚ Kłamstwo; Uczciwy, uczciwość.

◀

b

PPŚ Piekło.

◀

35a

Ⅱ Mojż. 20:13; Mos. 13:21.

◀

b

PPŚ Kara śmierci.

◀

36a

Ⅲ Nefi 12:27–29. PPŚ Czystość moralna.

◀

37a

PPŚ Bałwochwalstwo.

◀

38a

Alma 40:11, 13.

◀

39a

Ⅱ Nefi 28:20–22; 32:8; Mos. 2:32; 4:14; Alma 30:53.

◀

b

Rzym. 8:6. PPŚ Cielesny.

◀

c

PPŚ Śmierć duchowa.

◀

d

Przyp. 11:19.

◀

e

PPŚ Życie wieczne.

◀

40a

PPŚ Prawda.

◀

b

Ⅰ Nefi 16:2; Ⅱ Nefi 28:28; 33:5.

◀

41a

Ⅰ Nefi 6:4; Jakub 1:7; Omni 1:26; Mor. 10:30–32.

◀

b

Ⅱ Nefi 31:17–21; Alma 37:46; DiP 132:22, 25.

◀

c

Łuk. 13:24; Ⅱ Nefi 33:9; Hel. 3:29–30.

◀

d

Ⅱ Nefi 31:9, 17–18; Ⅲ Nefi 14:13–14; DiP 43:7; 137:2.

◀

42a

Mat. 11:25.

◀

b

PPŚ Pycha.

◀

c

Ⅰ Kor. 3:18–21.

◀

d

PPŚ Pokorny, pokora.

◀

43a

Ⅰ Kor. 2:9–16.

◀

44a

Jakub 2:10.

◀

b

Jakub 1:19.

◀

c

Jakub 2:2; Mos. 2:28.

◀

45a

Ⅱ Nefi 28:22; Alma 36:18.

◀

b

PPŚ Opoka.

◀

46a

PPŚ Sprawiedliwość.

◀

b

PPŚ Sąd Ostateczny.

◀

c

Mos. 3:25.

◀

d

Ⅰ Nefi 1:14; Mojż. 2:1.

◀

48a

Alma 37:32.

◀

b

PPŚ Grzech.

◀

49a

Ⅰ Nefi 18:16.

◀

50a

PPŚ Woda żywa.

◀

b

Alma 42:27.

◀

51a

Iz. 55:1–2.

◀

b

Ⅱ Nefi 31:20; 32:3; Ⅲ Nefi 12:6.

◀

52a

PPŚ Wdzięczny, podziękowania, dziękczynienie.

◀

53a

PPŚ Przymierze.

◀

b

PPŚ Miłosierny, miłosierdzie.

◀

c

PPŚ Winnica Pana.

Rozdział 10

Jakub wyjaśnia, że Żydzi ukrzyżują Swego Boga. Będą rozproszeni, dopóki nie zaczną w Niego wierzyć. Ameryka będzie ziemią wolności, gdzie nie będzie panował żaden król. Pojednajcie się z Bogiem i dostąpcie zbawienia przez Jego łaskę. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. A teraz, ja, Jakub, mówię do was znowu, moi umiłowani bracia, o prawej agałęzi, o której wspomniałem.

2. Oto aobietnice, które otrzymaliśmy, są obietnicami według ciała; i chociaż zostało mi ukazane, że wiele spośród naszych dzieci zginie w ciele z powodu niewiary, to Bóg będzie miłosierny dla wielu; i nasze dzieci zostaną odzyskane, aby mogły dojść do tego, co da im prawdziwą wiedzę o ich Odkupicielu.

3. Przeto, jak wam powiedziałem, konieczne jest, aby Chrystus — gdyż ostatniej nocy aanioł powiedział mi, że takie będzie Jego imię — bprzyszedł na świat pośród Żydów, pośród tych, którzy są bardziej niegodziwą częścią świata; i oni Go cukrzyżują, gdyż jest to wymagane od naszego Boga, i nie istnieje żaden inny lud na ziemi, który dukrzyżowałby Swego eBoga.

4. Albowiem gdyby tak potężnych acudów dokonano pośród innych ludów, odpokutowałyby i poznały, że jest On ich Bogiem.

5. Ale z powodu niegodziwości i awypaczania religii ci w Jerozolimie usztywnią swe karki przeciwko Niemu, że zostanie On ukrzyżowany.

6. Dlatego na skutek swej niegodziwości doświadczą zniszczeń, głodu, zarazy i rozlewu krwi; a ci, którzy nie ulegną zagładzie, zostaną arozproszeni między wszystkimi narodami.

7. Ale oto tak rzecze aPan Bóg: bGdy nadejdzie dzień, że uwierzą we mnie, że jestem Chrystusem, wtedy to, jak przyrzekłem w przymierzu ich ojcom, powrócą w ciele na ziemię do krajów swego dziedzictwa.

8. I stanie się, że po długotrwałym rozproszeniu zostaną azgromadzeni z bwysp morza, z czterech stron świata; i nacje Innych narodów znajdą wielkie uznanie w moich oczach, mówi Bóg, cniosąc ich do krajów ich dziedzictwa.

9. aZaiste, królowie Innych narodów będą dla nich piastunami, a królowe ich mamkami; dlatego wielkie są bobietnice Pana dla Innych narodów, albowiem On to powiedział, i któż może to kwestionować?

10. Oto ta ziemia, powiedział Bóg, będzie ziemią waszego dziedzictwa, a aInne narody będą błogosławione na tej ziemi.

11. I ta ziemia będzie ziemią awolności dla Innych narodów, i nie będzie żadnych bkrólów na tej ziemi, którzy by powstali nad Innymi narodami.

12. I zabezpieczę tę ziemię przed wszystkimi innymi ludami.

13. I ten, kto awalczy przeciwko Syjonowi, bzginie, mówi Bóg.

14. Albowiem ten, kto ustanowi wbrew Mnie króla, zginie, gdyż Ja, Pan, akról niebios, będę ich królem i będę na zawsze bświatłem dla tych, którzy słuchają moich słów.

15. Przeto, aby zostały spełnione aprzymierza, które zawarłem z dziećmi ludzkimi, odnoszące się do nich, gdy będą w ciele, muszę koniecznie zniszczyć btajemne uczynki cciemności i morderstw, i występków.

16. Dlatego ci, którzy walczą przeciwko aSyjonowi, zarówno Żydzi, jak i Inne narody, tak niewolnik, jak i wolny, tak mężczyzna, jak i kobieta, zginie; albowiem są boni nierządnicą całej ziemi; bo cci, którzy dnie są ze mną, są eprzeciwko mnie, mówi nasz Bóg.

17. Albowiem aspełnię obietnice, które zawarłem z dziećmi ludzkimi, odnoszące się do nich, gdy są w ciele.

18. Przeto, moi umiłowani bracia, tak mówi nasz Bóg: Udręczę waszych potomków ręką Innych narodów; jednak zmiękczę serca aInnych narodów, że będą dla nich niczym ojciec; przeto Inne narody będą bbłogosławione i zostaną czaliczone do domu Izraela.

19. Przeto na zawsze apoświęcę tę ziemię waszym potomkom oraz tym, którzy zostaną do nich zaliczeni, jako ziemię ich dziedzictwa; albowiem jest to wyborna ziemia, mówi mi Bóg, ponad wszystkie inne ziemie; dlatego pragnę, aby wszyscy ludzie, którzy na niej żyją, oddawali mi cześć, mówi Bóg.

20. A teraz, moi umiłowani bracia, widząc, że nasz miłosierny Bóg dał nam tak rozległą wiedzę o tych sprawach, pamiętajmy o Nim, i pozbądźmy się naszych grzechów, i nie spuszczajmy głów, gdyż nie zostaliśmy odrzuceni; i chociaż musieliśmy aopuścić ziemię naszego dziedzictwa, to zostaliśmy zaprowadzeni do blepszej ziemi, albowiem Pan uczynił morze naszą cścieżką, i jesteśmy na dwyspie morza.

21. Ale wielkie są obietnice Pana dla tych, którzy są na awyspach morza; a ponieważ napisane jest: wyspy, to musi być więcej wysp niż tylko ta; i one są także zamieszkane przez naszych braci.

22. Albowiem od czasu do czasu Pan Bóg awyprowadzi część domu Izraela według swej woli i upodobania. I oto, Pan pamięta o wszystkich, którzy zostali odłamani; a zatem pamięta także o nas.

23. Niechaj radują się serca wasze, i pamiętajcie, że macie aswobodę, by bdziałać zgodnie z własną wolą — możecie cwybrać drogę wiecznej śmierci albo drogę życia wiecznego.

24. Przeto, moi umiłowani bracia, pogódźcie się z wolą Boga, a nie z wolą diabła i wolą ciała; i gdy pojednacie się z Bogiem, pamiętajcie, że tylko w ałasce Boga i dzięki niej zostaniecie bzbawieni.

25. Przeto niech Bóg wskrzesi was od śmierci mocą zmartwychwstania, a także od wiecznej śmierci mocą azadośćuczynienia, abyście mogli być przyjęci do wiecznego królestwa Boga, żebyście mogli Go wielbić dzięki boskiej łasce. Amen.

◀

1a

Ⅰ Nefi 15:12–16; Ⅱ Nefi 3:5; Jakub 5:43–45.

◀

2a

Ⅰ Nefi 22:8; Ⅲ Nefi 5:21–26; 21:4–7.

◀

3a

Ⅱ Nefi 25:19; Jakub 7:5; Mor. 7:22.

◀

b

PPŚ Jezus Chrystus — Proroctwa o narodzinach i śmierci Jezusa Chrystusa.

◀

c

Ⅰ Nefi 11:33; Mos. 3:9; DiP 45:52–53.

◀

d

Łuk. 23:20–24.

◀

e

Ⅰ Nefi 19:10.

◀

4a

PPŚ Cud.

◀

5a

Łuk. 22:2. PPŚ Wypaczanie religii.

◀

6a

Ⅰ Nefi 19:13–14. PPŚ Izrael — Rozproszenie Izraela.

◀

7a

PPŚ Pan.

◀

b

Ⅱ Nefi 25:16–17.

◀

8a

PPŚ Izrael — Zgromadzenie Izraela.

◀

b

Ⅰ Nefi 22:4; Ⅱ Nefi 10:20–22; DiP 133:8.

◀

c

Ⅰ Nefi 22:8.

◀

9a

Iz. 49:22–23.

◀

b

Ⅰ Nefi 22:8–9; DiP 3:19–20.

◀

10a

Ⅱ Nefi 6:12.

◀

11a

PPŚ Wolność (wolność osobista).

◀

b

Mos. 29:31–32.

◀

13a

Ⅰ Nefi 22:14, 19.

◀

b

Iz. 60:12.

◀

14a

Alma 5:50; DiP 38:21–22; 128:22–23; Mojż. 7:53.

◀

b

PPŚ Światło, światłość Chrystusa.

◀

15a

PPŚ Przymierze.

◀

b

Hel. 3:23. PPŚ Tajemne sprzysiężenia.

◀

c

PPŚ Ciemność duchowa.

◀

16a

PPŚ Syjon.

◀

b

Ⅰ Nefi 13:4–5.

◀

c

Ⅰ Nefi 14:10.

◀

d

Ⅰ Nefi 22:13–23; Ⅱ Nefi 28:15–32; Ⅲ Nefi 16:8–15; Eter 2:9.

◀

e

Mat. 12:30.

◀

17a

DiP 1:38.

◀

18a

Łuk. 13:28–30; DiP 45:7–30.

◀

b

Efez. 3:6.

◀

c

Gal. 3:7, 29; Ⅰ Nefi 14:1–2; Ⅲ Nefi 16:13; 21:6, 22; 30:2; Abr. 2:9–11.

◀

19a

Ⅱ Nefi 3:2.

◀

20a

Ⅰ Nefi 2:1–4.

◀

b

Ⅰ Nefi 2:20. PPŚ Ziemia obiecana.

◀

c

Ⅰ Nefi 18:5–23.

◀

d

Iz. 11:10–12.

◀

21a

Ⅰ Nefi 19:15–16; 22:4.

◀

22a

Ⅰ Nefi 22:4.

◀

23a

PPŚ Wolna wola.

◀

b

Ⅱ Nefi 2:16.

◀

c

Ⅴ Mojż. 30:19.

◀

24a

PPŚ Łaska.

◀

b

PPŚ Zbawienie.

◀

25a

PPŚ Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

Rozdział 11

Jakub widział swego Odkupiciela. Prawo Mojżesza wskazuje na Chrystusa i dowodzi, że On przyjdzie. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. I aJakub powiedział wtedy jeszcze wiele rzeczy mojemu ludowi; jednakże tylko te bspisałem, gdyż uważam je za wystarczające.

2. I teraz ja, Nefi, napiszę dalsze słowa aIzajasza, albowiem dusza moja lubuje się w jego słowach. Albowiem przyrównam to, o czym mówił, do mojego ludu, i przekażę to wszystkim moim dzieciom, gdyż naprawdę widział on mego bOdkupiciela, tak jak ja Go widziałem.

3. I mój brat, Jakub, także awidział Go, tak jak ja Go widziałem; przekażę więc ich słowa moim dzieciom, aby udowodnić im, że moje słowa są prawdziwe. Albowiem słowami btrzech, rzekł Bóg, potwierdzę swoje słowo. Jednak Bóg posyła więcej świadków, i dowodzi wszystkich Swoich słów.

4. Oto moja dusza lubuje się w audowadnianiu mojemu ludowi prawdy o bprzyjściu Chrystusa; bowiem w tym celu zostało dane cprawo Mojżesza; i wszystko, co Bóg dał człowiekowi od początku świata, wskazuje na Chrystusa.

5. I moja dusza lubuje się także w aprzymierzach Pana, które zawarł On z naszymi ojcami; zaiste, moja dusza lubuje się w Jego łasce i w Jego sprawiedliwości, i mocy, i miłosierdziu w tym wielkim i wiecznym planie wyzwolenia od śmierci.

6. I moja dusza lubuje się w udowadnianiu mojemu ludowi, że agdyby Chrystus nie przyszedł, wszyscy ludzie musieliby zginąć.

7. Albowiem jeśli anie ma Chrystusa, nie ma Boga, a jeśli nie ma Boga, nie ma nas, ponieważ nie nastąpiłoby bstworzenie świata. Jednak Bóg istnieje, i jest On Chrystusem, i przyjdzie, gdy wypełni się Jego czas.

8. A teraz napiszę niektóre ze słów Izajasza, aby ci spośród mojego ludu, którzy zobaczą te słowa, mogli podnieść się na duchu i radować się na myśl o wszystkich ludziach. Oto słowa Izajasza, i możecie odnieść je do siebie i do wszystkich ludzi.

◀

1a

Ⅱ Nefi 6:1–10.

◀

b

Ⅱ Nefi 31:1.

◀

2a

Ⅲ Nefi 23:1.

◀

b

PPŚ Odkupiciel.

◀

3a

Ⅱ Nefi 2:3; Jakub 7:5.

◀

b

Ⅱ Nefi 27:12; Eter 5:2–4; DiP 5:11.

◀

4a

Ⅱ Nefi 31:2.

◀

b

Jakub 4:5; Jar. 1:11; Alma 25:15–16; Eter 12:19.

◀

c

Ⅱ Nefi 5:10.

◀

5a

PPŚ Przymierze Abrahamowe.

◀

6a

Mos. 3:15.

◀

7a

Ⅱ Nefi 2:13.

◀

b

PPŚ Stworzyć, stworzenie.

Rozdział 12

Izajasz widzi świątynię dni ostatnich, zgromadzenie Izraela, sąd i pokój w Milenium. Pyszni i niegodziwi zostaną poniżeni w czasie Drugiego Przyjścia. Por. Ks. Izajasza 2. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. Słowo, które awidział bIzajasz, syn Amoza, dotyczące Judy i Jerozolimy:

2. I stanie się w ostatnich dniach, gdy agóra bdomu Pana stanie na szczytach cgórskich, i będzie wywyższona ponad wzgórza, i wszystkie narody będą tam napływać.

3. I wielu ludzi, zdążając, powie: Chodźcie z nami i pójdźmy na górę Pana, do domu Boga Jakuba! I będzie On nas uczył dróg Swoich, i będziemy akroczyć Jego ścieżkami, bo bprawo wyjdzie z Syjonu, a słowo Pana z Jerozolimy.

4. I będzie asądzić pośród narodów i zgani liczne ludy. I wtedy przekują swe miecze na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Żaden naród nie podniesie miecza przeciwko narodowi ani nie będą się więcej zaprawiać do wojny.

5. Chodźcie, o domu Jakuba, kroczmy w światłości Pana. Zaiste, pójdźcie, gdyż wszyscy azbłądziliście, obierając niegodziwe drogi.

6. Przeto, o Panie, porzuciłeś Swój lud, dom Jakuba, bowiem ajest napełniony ze wschodu, i zważa na wróżbiarzy, jak bFilistyni, i czawiera związki z dziećmi cudzoziemców.

7. Na ich ziemi jest również pełno srebra i złota, tak że nie ma końca ich skarbom; na ich ziemi jest również pełno koni, tak że nie ma końca ich wozom.

8. Na ich ziemi jest również pełno abożków, oddają cześć dziełu swoich rąk, temu, co uczyniły ich palce.

9. I podły człowiek nie składa apokłonu, a wielki mąż nie korzy się; dlatego nie przebaczaj mu.

10. O niegodziwi, wejdźcie między skały i askryjcie się w prochu, albowiem porazi was strach przed Panem i chwała Jego majestatu.

11. I stanie się, że oczy zarozumiałych ukorzą się, a wyniosłość ludzka będzie upokorzona. Sam tylko Pan będzie wywyższony w owym dniu.

12. Albowiem wkrótce nastanie adzień Pana Zastępów nad wszystkimi narodami, zaiste, nad każdym z nich; zaiste, nad bpysznymi i zarozumiałymi, i nad każdym, który jest wyniosły; i zostanie on poniżony.

13. Zaiste, i dzień Pana nastanie nad wszystkimi cedrami Libanu, wysokimi i wyniosłymi; i nad wszystkimi dębami Baszanu,

14. I nad wszystkimi wysokimi górami, i nad wszystkimi wzgórzami, i nad wszystkimi wyniosłymi narodami, i nad każdym ludem,

15. I nad każdą wieżą wysoką, i nad każdym murem warownym;

16. I nad wszystkimi okrętami amorza, i nad wszystkimi okrętami Tarszyszu, i nad wszystkimi przyjemnymi obrazami.

17. I zarozumiałość ludzka zostanie upokorzona, a wyniosłość będzie poniżona; i jedynie Pan będzie wywyższony w aowym dniu.

18. I bożki całkowicie usunie.

19. I wejdą do jaskiń skalnych i do jam ziemnych, bo strach przed Panem ich ogarnie i chwała Jego majestatu ich porazi, gdy powstanie On, aby strasznie wstrząsnąć ziemią.

20. W owym dniu arzuci człowiek kretom i nietoperzom swoje bożki ze srebra i swoje bożki ze złota, które sobie zrobił, aby oddawać im cześć;

21. A wejdzie do jaskiń skalnych i do szczelin między opokami, bo strach przed Panem ich ogarnie i majestat Jego chwały ich porazi, kiedy powstanie On, aby strasznie wstrząsnąć ziemią.

22. aPrzestańcie polegać na człowieku, którego dech jest w jego nozdrzach; albowiem za cóż jest on uważany?

◀

1a

HEBR. khazah oznacza „przewidzieć”. Oznacza, że Izajasz otrzymał przesłanie poprzez wizję od Pana.

◀

b

Ks. Izajasza rozdziały 2–14 zostały przytoczone z mosiężnych płyt przez Nefiego w Ⅱ Ks. Nefiego 12–24; w użytym słownictwie są różnice, na które należy zwrócić uwagę.

◀

2a

Joel 3:22. PPŚ Syjon.

◀

b

PPŚ Świątynia, Dom Pana.

◀

c

DiP 49:25.

◀

3a

PPŚ Chodzić, kroczyć z Bogiem.

◀

b

HEBR. nauczanie lub doktryna. PPŚ Ewangelia.

◀

4a

Ⅱ Nefi 21:2–9.

◀

5a

Ⅱ Nefi 28:14; Mos. 14:6; Alma 5:37.

◀

6a

tzn. jest zapełniony, opatrzony w nauki, obce wierzenia. Ps. 106:35.

◀

b

PPŚ Filistyni.

◀

c

HEBR. uścisnąć komuś dłoń lub zawrzeć przymierze.

◀

8a

PPŚ Bałwochwalstwo.

◀

9a

tzn. przed Bogiem; oddaje cześć bożkom.

◀

10a

Alma 12:14.

◀

12a

PPŚ Drugie Przyjście Jezusa Chrystusa.

◀

b

Mal. 3:19; Ⅱ Nefi 23:11; DiP 64:24.

◀

16a

Wydanie w języku greckim (Septuaginta) zawiera zdanie, którego nie ma w wydaniu w języku hebrajskim. Natomiast w wydaniu w języku hebrajskim znajduje się zdanie, którego nie ma w wydaniu w języku greckim; natomiast w Ⅱ Nefim 12:16 zawarte jest i jedno, i drugie. Ps. 48:8; Ez. 27:25.

◀

17a

tzn. dzień przyjścia Pana w chwale.

◀

20a

HEBR. wyrzucić.

◀

22a

tzn. zaprzestanie polegania na śmiertelnym człowieku; ma on niewielką moc w porównaniu z mocą Boga. Mojż. 1:10.

Rozdział 13

Juda i Jerozolima zostaną ukarane za swe nieposłuszeństwo. Pan wstawia się za Swoim ludem i sądzi go. Córy Syjonu przeklęte i dręczone za swą światowość. Por. Ks. Izajasza 3. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. Oto Pan, Pan Zastępów, pozbawi Jerozolimę i Judę wszelkich zapasów i podpory — wszelkiego rodzaju chleba i całego zapasu wody —

2. Męża potężnego i wojownika, sędziego oraz proroka, roztropnego i starszego,

3. Dowódcę pięćdziesięciu i dostojnika, doradcę i biegłego w rzemiośle, a także wprawnego mówcę.

4. I dam im dzieci, aby były książętami, a niemowlęta będą nad nimi panować.

5. I ludzie będą się wzajemnie ciemiężyć, jeden drugiego, i każdy swego bliźniego; dziecko będzie poniewierało starca, a nikczemnik dostojnika.

6. Toteż uchwyci się jeden swego brata w ojcowskim domu i powie: Ty masz ubiory, bądź naszym włodarzem i nie dozwól, aby ta aruina wyszła spod twojej ręki.

7. Ten zaś owego dnia przysięgnie: Nie chcę być auzdrowicielem, bo w mym domu nie ma ani chleba, ani ubioru. Nie czyńcie mnie włodarzem nad ludem.

8. Bowiem Jerozolima jest w aruinie i Juda bupada, bo ich język i uczynki są przeciwko Panu, aby urągać Jego oczom pełnym chwały.

9. Widok ich oblicza świadczy przeciw nim i wskazuje na ich grzech, jak grzech aSodomy, i nie mogą tego ukryć. Biada ich duszom, gdyż sami zgotowali sobie zło!

10. Powiedzcie prawym, że jest im adobrze, gdyż spożywać będą owoc swych czynów.

11. Biada niegodziwym, gdyż zginą; bowiem według czynów swych rąk otrzymają zapłatę!

12. I mój lud — dzieci są jego ciemięzcami, i kobiety nad nim panują. O ludu mój! aPrzywódcy twoi cię zwodzą i niszczą drogę, którą kroczysz.

13. Pan powstaje, aby awstawić się za Swoim ludem, i stoi, by go sądzić.

14. Pan przychodzi na sąd przeciwko starszym Swojego ludu i jego aksiążętom; albowiem wy bzniszczyliście cwinnicę, a mienie dzagrabione eubogiemu jest w waszych domach!

15. Co wy sobie myślicie? Rozbijacie mój lud i ciemiężycie oblicza biednych — rzecze Pan Bóg Zastępów.

16. Tak mówi Pan: Ponieważ wynoszą się córki Syjonu i chodzą z wyciągniętą szyją, zuchwale rzucają oczyma, wciąż drepczą akrokiem tanecznym, łańcuszkami u nóg podzwaniają,

17. Przeto Pan sprawi, że pokryją się strupem głowy córek Syjonu, i Pan aobnaży ich ukryte miejsca.

18. W owym dniu usunie Pan ozdobę łańcuszków u trzewików, i aczepce, i diademy czy półksiężyce,

19. Łańcuszki, bransolety i welony,

20. Zawoje, i ozdoby nóg, i wstążki, i puzderka na wonności, i kolczyki,

21. Pierścionki i ozdoby nosa,

22. aModne stroje, i narzutki, i szale, i torebki,

23. I azwierciadełka, i cienką bieliznę, i chusty, i zasłony.

24. I stanie się, że zamiast słodkiej woni będzie smród, a zamiast pasa — arozdarcie, zamiast utrefionych włosów — łysina, a zamiast bgorsetu — przepasanie włosiennicą, cwypalone piętno zamiast krasy.

25. Twoi mężczyźni polegną od miecza, a twoi mocarze na wojnie.

26. Bramy jej lament podniosą i okryją się żałobą; a spustoszona na ziemi usiądzie.

◀

6a

Iz. 3:6.

◀

7a

HEBR. obwiązać (ranę); tzn., nie mogę rozwiązać twoich problemów.

◀

8a

Jer. 9:10.

◀

b

Treny 1:3.

◀

9a

Ⅰ Mojż. 19:1, 4–7, 24–25. PPŚ Zachowania homoseksualne.

◀

10a

Ⅴ Mojż. 12:28.

◀

12a

Iz. 9:15.

◀

13a

HEBR. walczyć. Mich. 6:2; DiP 45:3–5.

◀

14a

HEBR. włodzarze lub przywódcy.

◀

b

HEBR. strawiony lub spalony.

◀

c

Iz. 5:7.

◀

d

tzn. przywłaszczony zysk.

◀

e

Ⅱ Nefi 28:12–13.

◀

16a

tzn. stawiać małe, szybkie kroki w afektowany sposób.

◀

17a

HEBR. ujawnić; wyrażenie to oznacza „okryć ich hańbą”.

◀

18a

Prawdopodobnie siatka do włosów. Uprawnione władze nie zawsze zgadzają się, co do wymienionych w wersetach 18–23 nazw kobiecych ozdób.

◀

22a

HEBR. strojne ubranie.

◀

23a

tj. przezroczyste ubranie.

◀

24a

HEBR. łachmany.

◀

b

tj. szata.

◀

c

tj. znakowanie (oznaka niewolnictwa).

Rozdział 14

Syjon i jego córki zostaną odkupieni i oczyszczeni w milenijnym dniu. Por. Ks. Izajasza 4. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. I w owym dniu siedem kobiet uchwyci się jednego mężczyzny, mówiąc: Swój chleb będziemy jadły i we własne stroje się ubierały, pozwól nam tylko nosić twoje imię. Zdejmij z nas ahańbę.

2. W dniu tym alatorośl Pana stanie się ozdobą i chwałą, a owoc ziemi wspaniały i urodziwy dla ocalałych spośród Izraela.

3. I stanie się, że ci, którzy pozostali w Syjonie, i którzy się ostali w Jerozolimie, będą nazwani świętymi, każdy, kto zapisany jest pośród żywych w Jerozolimie —

4. aGdy Pan bzmyje brud córek Syjonu i oczyści krew rozlaną w Jerozolimie tchnieniem sądu i tchnieniem cpożogi.

5. I Pan stworzy nad każdym miejscem zamieszkania górę Syjon, a nad jej zgromadzeniami aobłok i dym za dnia, w nocy zaś blask płonącego ognia. Nad wszystkimi bowiem chwała Syjonu będzie osłoną.

6. I będzie przybytkiem za dnia dającym cień przed skwarem, ucieczkę zaś i aschronienie przed burzą i ulewą.

◀

1a

tzn. piętno bycia nieżonatym, niezamężnym lub bezdzietnym.

◀

2a

Iz. 60:21; Ⅱ Nefi 3:5; Jakub 2:25.

◀

4a

tzn. kiedy Pan oczyści ziemię.

◀

b

PPŚ Umyć, umyty, obmycia.

◀

c

Mal. 3:2–3; 3:19.

◀

5a

Ⅱ Mojż. 13:21.

◀

6a

Iz. 25:4; DiP 115:6.

Rozdział 15

Winnica Pana (dom Izraela) zostanie spustoszona, a Jego lud zostanie rozproszony. Nieszczęścia ich nawiedzą w ich odstępnym i rozproszonym stanie. Pan podniesie sztandar i zgromadzi Izrael. Por. Ks. Izajasza 5. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. I wtedy zaśpiewam mojemu ulubieńcowi apieśń o jego miłości do swojej winnicy. Ulubieniec mój miał winnicę na żyznym wzgórzu.

2. I okopał ją, oczyścił z kamieni i zasadził w niej najszlachetniejszą awinorośl; pośrodku zbudował wieżę i uczynił tam prasę winną. I spodziewał się, że wyda winogrona, lecz ona wydała dzikie winogrona.

3. Teraz więc, o mieszkańcy Jerozolimy i mężowie judzcy, rozsądźcie, proszę, między mną a moją winnicą.

4. Cóż jeszcze należało uczynić mojej winnicy, czego Ja jej nie uczyniłem? Dlaczego, gdy czekałem na winogrona, wydała dzikie winogrona?

5. Więc dobrze! Powiem wam, co uczynię mojej winnicy: aZabiorę jej żywopłot, by została zjedzona; zburzę jej mur, by ją stratowano.

6. I uczynię z niej nieużytek; nie będzie się jej przycinać ani okopywać, a rosnąć na niej będą aciernie i osty; nakażę również obłokom, by na nią nie spuszczały bdeszczu.

7. Otóż awinnicą Pana Zastępów jest dom Izraela, a mężowie judzcy Jego rozkoszną uprawą. Oczekiwał od nich bosądu, a oto ucisk, oczekiwał prawości, a oto krzyk.

8. Biada tym, którzy przyłączają adom do domu, aż nie ma wolnego miejsca, aby bsami mogli mieszkać w środku kraju!

9. W moich uszach rozległ się głos Pana Zastępów: Zaprawdę, wiele domów opustoszeje, a wielkie i wspaniałe miasta będą bez mieszkańców.

10. Oto dziesięć akrów winnicy wyda jedną abaryłkę, a jeden chomer ziarna wyda jedną efę.

11. Biada tym, którzy od wczesnego ranka agonią za mocnym trunkiem i trwają w tym aż do nocy i rozpalają się bwinem!

12. I harfa, i lira, i bębenki, i flet, i wino są na ich ucztach; lecz na dzieło Pana nie azważają, a sprawy Jego rąk nie widzą.

13. Dlatego mój lud popadnie w niewolę przez swą aniewiedzę, a mężowie, co chlubę jego stanowią, zginą z głodu, a rzesze ich schnąć będą z pragnienia.

14. Dlatego piekło powiększyło się i rozwarło swą paszczę bez miary; i zstąpi weń ich chluba, i ich rzesza, i ich przepych, i ten, kto się weseli.

15. I podły człowiek zostanie poniżony, a potężny mąż ukorzy się, a oczy zarozumiałych będą upokorzone.

16. Lecz Pan Zastępów zostanie wywyższony przez asąd, a Bóg, który jest święty, zostanie uświęcony w prawości.

17. Wtedy to paść się będą jagnięta według swego obyczaju, a z nieużytków opasłych bogaczy jeść będą przychodnie.

18. Biada tym, którzy ciągną niegodziwość sznurami apróżności, a grzech bjakby powrozami wozów;

19. Tym, którzy mówią: aPrędzej, niech przyśpieszy Swe dzieło, byśmy je mogli bzobaczyć; niech się zbliża i spełnia zamysł Świętego Izraela, abyśmy mogli go poznać!

20. Biada tym, którzy zło anazywają dobrem, a dobro złem, którzy stawiają bciemność za światło, a światło za ciemność, którzy przedstawiają gorycz jako słodycz, a słodycz jako gorycz!

21. Biada tym, którzy we własnych oczach uchodzą za amądrych i postrzegają siebie jako roztropnych!

22. Biada tym, którzy dzielni są w piciu wina, i potężnym mężom, którzy mieszają mocne trunki;

23. Tym, co za łapówkę uniewinniają niegodziwego, a aodmawiają prawości prawemu!

24. Przeto jak aogień pochłania bścierń, a płomień pochłania cplewy, tak korzeń ich spróchnieje, a kwiecie ich jak pył uleci, bo odrzucili prawo Pana Zastępów i dwzgardzili słowem Świętego Izraela.

25. Dlatego rozpalił się agniew Pana przeciw Jego ludowi, wyciągnął On rękę i wymierzył mu cios, i wzgórza zadrżały, a ich trupy jak padlina zaległy ulice. Mimo wszystko gniew Jego się nie uśmierzył, a ręka Jego pozostaje nadal wyciągnięta.

26. I wzniesie On asztandar dla dalekich narodów, i bgwizdem przywoła je z krańców ziemi; i oto, śpiesznie i rychło cprzybędą. Nikt wśród nich nie zazna znużenia ani się nie potknie.

27. Nikt nie drzemie ani nie śpi, nikt nie odpina pasa ze swych lędźwi ani nie ma rozerwanego rzemyka u trzewików.

28. Strzały ich ostre i wszystkie łuki napięte; a kopyta ich koni są jak krzemień, a ich koła jak trąba powietrzna, a ich ryk to jakby ryk lwa.

29. Jak młode alwy zaryczą, zaiste, zaryczą i porwą swe łupy, i umkną, i nikt im ich nie wyrwie.

30. I w ów dzień huk przeciw nim powstanie jakby huk morza; a gdy spojrzą na ziemię, oto ciemność i żałość, i światłość niebios pociemnieje.

◀

1a

tzn. prorok komponuje pieśń lub poetycką przypowieść o winnicy, ukazując Boże miłosierdzie i obojętność Izraela.

◀

2a

Jer. 2:21.

◀

5a

Ps. 80:13.

◀

6a

Iz. 7:23; 32:13.

◀

b

Jer. 3:3.

◀

7a

PPŚ Winnica Pana.

◀

b

tj. sprawiedliwość.

◀

8a

Mich. 2:1–2.

◀

b

tzn. pozostawieni, aby mieszkać samotnie. Zamożni ziemianie przejmowali małe gospodarstwa ludzi biednych.

◀

10a

Ez. 45:10–11.

◀

11a

Przyp. 23:30–32.

◀

b

PPŚ Słowo Mądrości.

◀

12a

Ps. 28:5.

◀

13a

Oz. 4:6. PPŚ Wiedza.

◀

16a

PPŚ Jezus Chrystus — Sędzia.

◀

18a

PPŚ Próżny, próżność.

◀

b

tzn. są przywiązani do swoich grzechów, niczym zwierzyna juczna do swego brzemienia.

◀

19a

Jer. 17:15.

◀

b

tzn. nie uwierzą w Mesjasza, dokąd Go nie zobaczą.

◀

20a

Mor. 7:14, 18; DiP 64:16; 121:16.

◀

b

Ⅰ Jana 1:6.

◀

21a

Przyp. 3:5–7; Ⅱ Nefi 28:15.

◀

23a

tzn. pozbawić go należnych praw.

◀

24a

Abd. 1:18; Mal. 3:19–20; Ⅱ Nefi 20:17.

◀

b

Joel 2:5; Ⅰ Nefi 22:15, 23; Ⅱ Nefi 26:4, 6; DiP 64:23–24; 133:64.

◀

c

Łuk. 3:17; Mos. 7:29–31.

◀

d

Ⅱ Sam. 12:7–9.

◀

25a

DiP 63:32; Mojż. 6:27.

◀

26a

PPŚ Sztandar.

◀

b

tj. świstać; tzn. dawać znak na rozpoczęcie zgromadzenia. Iz. 7:18; Ⅱ Nefi 29:2.

◀

c

PPŚ Izrael — Zgromadzenie Izraela.

◀

29a

Ⅲ Nefi 21:12–13.

Rozdział 16

Izajasz widzi Pana. Grzechy Izajasza są przebaczone. Zostaje powołany do prorokowania. Prorokuje o odrzuceniu nauk Chrystusa przez Żydów. Resztka powróci. Por. Ks. Izajasza 6. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. W aroku śmierci króla Uzjasza ujrzałem Pana siedzącego na tronie wysokim i wyniosłym, a bkraj Jego szaty wypełniał świątynię.

2. Ponad Nim stały aserafiny; każdy z nich miał po sześć skrzydeł; dwoma zasłaniał swe oblicze, dwoma zasłaniał swe nogi, a dwoma latał.

3. I wołał jeden do drugiego tymi słowy: Święty, święty, święty jest Pan Zastępów. Cała ziemia pełna jest Jego chwały.

4. I od głosu tego, który wołał, zadrżały afutryny drzwi, a dom ten napełnił się dymem.

5. Wtedy rzekłem: Biada mi! Jestem azgubiony! Wszak jestem mężem o nieczystych wargach i przebywam wśród ludu o nieczystych wargach, a oczy moje widziały Króla, Pana Zastępów.

6. Wówczas przyleciał do mnie jeden z serafinów, mając w ręku arozżarzony węgiel, który szczypcami wziął z ołtarza.

7. I dotknął nim ust moich, i rzekł: Oto dotknęło to twoich warg, i zmazana jest twa aniegodziwość, a grzech twój odpuszczony.

8. I usłyszałem głos Pana mówiący: Kogo mam posłać? Kto by nam poszedł? Tedy powiedziałem: Oto jestem, poślij mnie.

9. A On rzekł: Idź i mów do tego ludu: Słuchajcie uważnie, lecz nie zrozumieli; patrzcie uważnie, lecz nie dostrzegli.

10. Niech serce tego ludu zarośnie tłuszczem, i dotknij jego uszy głuchotą, a jego oczy ślepotą, aby oczyma nie widział ani uszyma nie asłyszał, ani swym sercem nie rozumiał, aby się nie nawrócił i nie był uzdrowiony.

11. Wtedy rzekłem: Panie, jak długo? I odrzekł: Aż miasta zostaną spustoszone i pozbawione mieszkańców, aż domy będą bezludne, a kraj stanie się całkowicie opustoszały.

12. I awygna Pan ludzi w strony dalekie, tak że zwiększy się spustoszenie wewnątrz kraju.

13. Jednak pozostanie dziesiąta część, i powrócą, i ponownie zostaną zniszczeni jak terebint czy dąb, których życie pozostaje w pniu, gdy traci liście, tak też w nich aostaną się święci potomkowie.

◀

1a

tzn. ok. 750 r. p.n.e.

◀

b

tzn. rąbek jego szaty lub jej skraj.

◀

2a

PPŚ Cheruby.

◀

4a

HEBR. zatrzęsły się progi w posadach.

◀

5a

HEBR. odcięty; tzn. przytłoczony świadomością grzechów swoich i swego ludu.

◀

6a

tzn. znak oczyszczenia.

◀

7a

PPŚ Odpuszczenie grzechów.

◀

10a

Mat. 13:14–15.

◀

12a

Ⅱ Król. 17:18, 20.

◀

13a

tzn. podobnie jak drzewo — chociaż jego liście zostały rozproszone, to życie i zdolność wydawania nasion pozostają w jego wnętrzu.

Rozdział 17

Efraim i Syria prowadzą wojnę przeciw Judzie. Chrystus urodzi się z dziewicy. Por. Ks. Izajasza 7. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. I stało się, że za dni króla Judy, Achaza, syna Jotama, syna Uzjasza, wyruszył Resyn, król Syrii, z Pekachem, synem Remaliasza, królem Izraela, przeciw Jerozolimie, aby z nią toczyć wojnę, ale nie mógł jej przemóc.

2. I powiedziano domowi Dawida te słowa: Syria jest sprzysiężona z aEfraimem. Wówczas zadrżało serce jego i serce jego ludu, jak drżą drzewa w lesie od wichru.

3. Wtedy Pan rzekł do Izajasza: Wyjdź naprzeciw Achaza, ty i twój syn, aSzeariaszub, tam, gdzie kończy się kanał górnej sadzawki, na drogę obok pola folusznika.

4. I powiedz mu: Uważaj i bądź spokojny; anie bój się, niech twoje serce nie słabnie z powodu tych dwóch niedopałków dymiących głowni, z powodu srogiego gniewu Resyna z Syrią i syna Remaliasza.

5. Dlatego że Syria, Efraim i syn Remaliasza uknuli zło przeciwko tobie, mówiąc:

6. Wyruszmy przeciw Judzie i dręczmy ją, i podzielmy ją między siebie, a królem w niej ustanowimy, zaiste, syna Tabala.

7. Tak rzecze Pan Bóg: To się nie stanie ani tak nie będzie.

8. Bo głową Syrii jest Damaszek, a głową Damaszku Resyn, i w przeciągu sześćdziesięciu pięciu lat zniszczony Efraim przestanie być narodem.

9. I głową Efraima jest Samaria, a głową Samarii syn Remaliasza. Jeśli anie uwierzycie, z pewnością nie zostaniecie ustanowieni.

10. I znowu Pan przemówił do Achaza tymi słowy:

11. Proś dla siebie o aznak od Pana, Twego Boga, czy to w głębinach, czy to wysoko w przestworzach.

12. Ale Achaz odpowiedział: Nie będę prosił ani nie będę akusił Pana.

13. I rzekł: Słuchajcie przeto, o domu Dawida: Czyż mało wam tego, że nużycie ludzi, to jeszcze mojego Boga nużycie?

14. Dlatego Pan sam da wam znak: Oto apanna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem bImmanuel.

15. Masło i miód spożywać będzie, aby umiał odrzucać zło, i wybierać dobro.

16. Albowiem zanim adziecię będzie umiało odrzucać zło i wybierać dobro, kraina, której nienawidzisz, zostanie porzucona przez bdwóch jej króli.

17. Pan asprowadzi na ciebie i na twój lud, i na dom twego ojca dni, jakich nie było od chwili, gdy bEfraim odpadł od Judy — przez króla Asyrii.

18. I stanie się w owym dniu, że Pan apsyknie na muchę, która jest na krańcach Egiptu, i na pszczołę, która jest w ziemi asyryjskiej.

19. I przybędą, i wszystkie usiądą w jarach rzecznych i w rozpadlinach skalnych, i na wszystkich krzakach ciernistych, i na wszystkich krzewach.

20. W owym dniu Pan aogoli brzytwą wynajętą przez nich za rzeką, ręką bkróla Asyrii, głowę i włosy na nogach; a także brodę usunie.

21. I stanie się, że w owym dniu człowiek będzie ahodował jedną jałówkę i dwie owce,

22. I stanie się, że dzięki obfitemu udojowi mleka będzie jadł masło; zaprawdę, masło i miód jeść będzie każdy pozostały w kraju.

23. I stanie się w owym dniu, że każde miejsce, w którym było tysiąc szczepów winnych, wartości tysiąca asrebrników, zarośnie cierniem i ostem.

24. Ze strzałami i z łukiem docierać tam będą, bo cały kraj porośnie cierniem i ostem.

25. I na wszystkie pola na wzgórzach, gdzie się kopało motyką, nie będzie się wchodzić z obawy przed cierniem i ostem; staną się wygonem dla wołów i będą deptane przez amniejsze zwierzęta.

◀

2a

tzn. cały północny Izrael był zwany imieniem Efraima, który był głównym północnym plemieniem.

◀

3a

HEBR. resztka powróci.

◀

4a

tzn. nie obawiaj się ataku; tym dwóm królom nie pozostało wiele ognia.

◀

9a

Ⅱ Kron. 20:20.

◀

11a

PPŚ Znak.

◀

12a

tzn. przetestować, wypróbować lub sprawdzić.

◀

14a

PPŚ Dziewica.

◀

b

HEBR. Bóg jest z nami. PPŚ Immanuel.

◀

16a

Ⅱ Nefi 18:4.

◀

b

Ⅱ Król. 15:30; 16:9.

◀

17a

Ⅱ Kron. 28:19–21.

◀

b

Ⅰ Król. 12:16–19.

◀

18a

tj. syczeć; tzn. sygnalizować, zwoływać. Iz. 5:26.

◀

20a

tzn. ziemię spustoszy obcy najeźdźca.

◀

b

Ⅱ Król. 16:5–9.

◀

21a

tzn. pozostanie tylko niewielu ocalonych, którzy zapewnią sobie byt.

◀

23a

tj. sztuk srebra.

◀

25a

HEBR. owce lub kozły.

Rozdział 18

Chrystus będzie kamieniem potknięcia i skałą obrazy. Szukaj Pana, a nie wróżbitów. Zwróć się do prawa i do świadectwa w celu uzyskania przewodnictwa. Por. Ks. Izajasza 8. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. Ponadto słowo Pana, które powiedział do mnie: Weź sobie wielki zwój i napisz na nim piórem ludzi o aMaher Szalal-Chasz Baz.

2. I powołałem wiarygodnych aświadków, aby to spisali: kapłana Uriasza i Zachariasza, syna Jeberechiasza.

3. I zbliżyłem się też do aprorokini; i ona poczęła i porodziła syna. Następnie rzekł Pan do mnie: Nazwij go imieniem Maher Szalal-Chasz Baz.

4. Gdyż azanim bdziecię nauczy się wołać: Mój ojcze i moja matko, bogactwa Damaszku i cłupy Samarii będą wywiezione przez króla Asyrii.

5. Ponownie Pan przemówił do mnie tymi słowy:

6. Ponieważ lud ten wzgardził wodami aSyloe, co płyną łagodnie, i raduje się bResynem i synem Remaliasza;

7. Dlatego Pan sprowadzi anań wody rzeki, gwałtowne i obfite, na samego króla asyryjskiego i całą jego chwałę; i wystąpi ze wszystkich swoich koryt, i wyleje ze wszystkich swoich brzegów.

8. I wedrze się aon do Judy; zaleje i zatopi, aż do szyi dosięgnie; a rozpostarte jego skrzydła pokryją na całą szerokość twój kraj, o bImmanuelu!

9. aZbierzcie się, o ludy, a zostaniecie rozbite na części. Nadstawcie ucha, wszyscy z dalekich krajów; przepaszcie się, a zostaniecie rozbici na części; przepaszcie się, a zostaniecie rozbici na części.

10. Naradźcie się, a wasz plan zostanie udaremniony. Przemawiajcie, a to się nie stanie, aalbowiem Bóg jest z nami.

11. Tak bowiem przemawiał do mnie Pan, jakby mocną ręką, i zabronił mi iść drogą tego ludu, mówiąc:

12. Nie nazywajcie asprzysiężeniem wszystkiego, co lud ten nazywa sprzysiężeniem; ani nie lękajcie się, czego on się lęka, ani się nie bójcie.

13. Tylko Pana Zastępów za Świętego miejcie; aniech On będzie waszą bojaźnią i niech On będzie waszym lękiem.

14. Będzie On niczym asanktuarium, ale też bkamieniem potknięcia i skałą obrazy dla obydwu domów Izraela, pułapką i sidłem dla mieszkańców Jerozolimy.

15. I wielu z nich się apotknie, i upadną, i potłuką się, i będą usidleni, i pojmani.

16. Zabezpiecz świadectwo, zapieczętuj aprawo wśród moich uczniów.

17. Będę czekał na Pana, który aukrywa Swe oblicze przed domem Jakuba, i będę Go poszukiwał.

18. Oto ja i dzieci, które mi dał Pan, jesteśmy aznakami i cudami w Izraelu od Pana Zastępów, co mieszka na górze Syjon.

19. I gdy powiedzą wam: Radźcie się awywoływaczy duchów i bwróżbitów, którzy szepczą i mruczą — czyż lud cnie powinien się radzić Swego Boga, gdy żyjący pragną usłyszeć dod zmarłych?

20. Co do prawa i świadectwa; i jeśli nie będą aoni mówić według tego słowa, to dlatego że nie ma w nich światła.

21. I będą aoni doznawać trudów, będąc uciśnieni i wygłodzeni; i stanie się, że kiedy zaznają głodu, wpadną we wściekłość, i zaczną przeklinać swego króla i Swego Boga, i podniosą oczy w górę.

22. I popatrzą na ziemię: a oto utrapienie i ciemność, mrok udręki, i będą zepchnięci w ciemność.

◀

1a

HEBR. aby przyśpieszyć zniszczenie, pogania zdobycz

◀

2a

PPŚ Świadek, świadectwo.

◀

3a

tzn. jego żona.

◀

4a

Iz. 8:4.

◀

b

Ⅱ Nefi 17:16.

◀

c

Ⅱ Król. 15:29.

◀

6a

Ⅰ Mojż. 49:10; Tłum. J.S. Ⅰ Mojż. 50:24 (Aneks).

◀

b

Iz. 7:1.

◀

7a

tzn. najpierw na północny Izrael.

◀

8a

tzn. Asyria wedrze się do Judy.

◀

b

PPŚ Immanuel.

◀

9a

tzn. zawrzyjcie sojusz.

◀

10a

tzn. Juda (ziemia Immanuela) zostanie oszczędzona. Ps. 46:8.

◀

12a

tzn. Juda nie powinna polegać na tajemnych spiskach z innymi w kwestii bezpieczeństwa.

◀

13a

tzn. bądź pełen czci i pokory przed Bogiem.

◀

14a

Ez. 11:15–21.

◀

b

Ⅰ Piotra 2:4–8; Jakub 4:14–15.

◀

15a

Mat. 21:42–44.

◀

16a

HEBR. nauczanie lub doktryna. PPŚ Ewangelia.

◀

17a

Iz. 54:8.

◀

18a

tzn. imiona Izajasza i jego synów oznaczają „Jehowa zbawia”, „Resztka powróci” i „Aby przyśpieszyć zniszczenie, pogania zdobycz.” Ⅱ Nefi 17:3; 18:3.

◀

19a

Ⅲ Mojż. 20:6.

◀

b

tzn. czarownicy, wróżbiarze.

◀

c

Ⅰ Sam. 28:6–20.

◀

d

tj. w zastępstwie za.

◀

20a

tzn. medium spirytystyczne (także w wersetach 21–22).

◀

21a

tzn. Izrael zostanie wzięty do niewoli, ponieważ nie zważał [na Pana].

Rozdział 19

Izajasz mówi w duchu mesjańskim. Lud w ciemnościach ujrzy wielką światłość. Dziecię nam się narodzi. Będzie On Księciem Pokoju i będzie panował na tronie Dawida. Por. Ks. Izajasza 9. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. Jednakże mrok nie będzie taki, jak w dawnych czasach podczas jej utrapienia, gdy udręczył On najpierw lekko aziemię zebulońską i ziemię naftalską, a później znacznie srożej ziemie nad Morzem Czerwonym, za Jordanem, w Galilei innych narodów.

2. Lud, który chodzi w aciemności, ujrzał światłość wielką; nad tymi, którzy mieszkają w krainie cienia śmierci, zajaśnieje światło.

3. Rozmnożyłeś naród, azwiększyłeś radość. Radują się przed Tobą, jak się radują w żniwa i jak się weselą przy podziale łupu.

4. Bo złamałeś jego ciężkie jarzmo, drążek na jego ramieniu i kij jego ciemięzcy.

5. Bo każda bitwa wojownika jest zmącona hałasem i szatami zbroczonymi krwią; ale pójdą na spalenie i zostaną strawione przez ogień.

6. Albowiem aDziecię nam się narodziło, Syn jest nam dany; i brząd spocznie na Jego ramieniu; i nazwany będzie imieniem: Cudowny, Doradca, cBóg Potężny, dOdwieczny Ojciec, Książę ePokoju.

7. Rozkwitu Jego arządów i pokoju nie bbędzie końca na tronie Dawida i nad Jego królestwem, które On utwierdzi i ustanowi sądem i sprawiedliwością, odtąd i na wieki. Żarliwość Pana Zastępów tego dokona.

8. Pan zesłał słowo do Jakuba, a ono spadło na aIzraela.

9. I pozna je cały lud, sam Efraim i mieszkańcy Samarii, w pysze i w bucie swego serca mówiący:

10. Cegły runęły — wybudujemy z kamienia ciosanego; sykomory wycięto — cedrami je zastąpimy.

11. Oto Pan pobudzi na niego przeciwników aResyna i nieprzyjaciół jego zjednoczy;

12. Syryjczyków od przodu, a Filistynów od tyłu, i apożrą oni Izrael całą paszczą. Mimo tego wszystkiego nie ustał bgniew Jego, a ręka Jego nadal jest wyciągnięta.

13. Albowiem naród anie zwraca się do Tego, który go chłoszcze, ani nie szuka Pana Zastępów.

14. Dlatego Pan odetnie Izraelowi głowę i ogon, gałąź i trzcinę w jednym dniu.

15. Starszyzna — to głowa, a prorok nauczający kłamstwa — to ogon.

16. Przywódcy tego ludu stali się zwodzicielami, a prowadzeni przez nich zostaną zniszczeni.

17. Dlatego Pan nie będzie radował się z ich młodych mężczyzn ani nie będzie miał amiłosierdzia dla ich sierot i wdów, bo wszyscy czynią zło i są obłudni, a każde usta mówią bniedorzeczności. Mimo to nie ustał gniew Jego, a cręka Jego nadal jest wyciągnięta.

18. Gdyż niegodziwość rozgorzeje jak pożar; pożera cierń i oset, i zapala gęstwinę leśną, tak że kłębi się w górę słup dymu.

19. Od gniewu Pana Zastępów pociemnieje ziemia i lud pastwą ognia się stanie. aNikt nie oszczędzi brata swego.

20. I porywa to, co z prawej strony, ale nadal będzie głodny; apożera to, co z lewej strony, lecz nie jest syty. Każdy pożera ciało swojego ramienia —

21. aManasses bEfraima, a Efraim Manassesa; obaj będą razem przeciw cJudzie. Mimo to nie ustał gniew Jego, a ręka Jego nadal jest wyciągnięta.

◀

1a

Mat. 4:12–16.

◀

2a

„Mrok” i „ciemność” to odstępstwo i niewola, a „światłość wielka” to Chrystus.

◀

3a

Iz. 9:2.

◀

6a

Iz. 7:14; Łuk. 2:11.

◀

b

Mat. 28:18.

◀

c

Tyt. 2:13–14.

◀

d

Alma 11:38–39, 44.

◀

e

Jan 14:27.

◀

7a

PPŚ Rząd.

◀

b

Dan. 2:44.

◀

8a

tzn. słowa proroczego przesłania (w wersetach 8–21) były ostrzeżeniem dla dziesięciu północnych plemion zwanych Izraelem.

◀

11a

Ⅱ Król. 16:5–9.

◀

12a

Ⅱ Król. 17:6, 18.

◀

b

Iz. 5:25; 10:4.

◀

13a

Am. 4:6–12.

◀

17a

PPŚ Miłosierny, miłosierdzie.

◀

b

Ⅱ Nefi 9:28–29.

◀

c

Jakub 5:47; 6:4.

◀

19a

Mich. 7:2–6.

◀

20a

Ⅴ Mojż. 28:53–57.

◀

21a

PPŚ Manasses.

◀

b

PPŚ Efraim.

◀

c

PPŚ Juda (syn Jakuba).

Rozdział 20

Zagłada Asyrii na podobieństwo zagłady niegodziwych podczas Drugiego Przyjścia. Niewielu ostanie się po ponownym przyjściu Pana. Resztka Jakuba powróci w owym dniu. Por. Ks. Izajasza 10. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. Biada tym, którzy wydają nieprawe dekrety i którzy rozpisują ustawy ucisku,

2. Aby potrzebujących odepchnąć od asądu, by pozbawiać prawa ubogich ludu mojego, by bwdowy stały się ich łupem i by mogli ograbiać sieroty!

3. I co zrobicie w dzień anawiedzenia, kiedy spustoszenie nadejdzie z daleka? Do kogo się uciekniecie po pomoc, i gdzie zostawicie swą chwałę?

4. Beze mnie skulą się pomiędzy jeńcami i padną wśród pomordowanych. Mimo to Jego gniew nie ustał, a Jego ręka nadal jest wyciągnięta.

5. Och, ten Asyryjczyk, rózga mego gniewu i bicz w ich ręku to aich oburzenie.

6. Poślę go aprzeciw narodowi obłudnemu i przeciwko ludowi mojego gniewu powołam go, aby brał łup i grabił, i podeptał ich jak błoto na ulicach.

7. Lecz on tak nie sądzi, a serce jego tak nie myśli; pragnieniem jego serca jest zniszczyć i odciąć niemało narodów.

8. Albowiem mówi: Czyż moi książęta nie są królami?

9. Czyż Kalno nie jest jak Karkemisz? Czyż Hamat nie jest jak Arpad? Czyż Samaria nie jest jak Damaszek?

10. Jak amoja ręka założyła królestwa bożków, których ryte posągi były liczniejsze niż jerozolimskie i samaryjskie,

11. I jak postąpiłem z Samarią i jej bożkami, czyż nie tak postąpię z Jerozolimą i jej posągami?

12. Zatem stanie się, że gdy Pan dokona całego Swego dzieła na górze Syjonu i w Jerozolimie, ukarzę aowoc butnego serca króla bAsyrii i chełpliwą wyniosłość jego oczu.

13. Mówił aon bowiem: Jam tego dokonał potęgą swej ręki i własną mądrością, bo jestem rozumny. Przesunąłem granice narodów i rozgrabiłem ich skarby, a mieszkańców powaliłem jak mocarz.

14. I ręka moja odkryła jakby gniazdo bogactwa narodów. A jak zbierają porzucone jajka, tak ja zgromadziłem całą ziemię; i nikt nawet skrzydłem nie poruszył, ani nie otworzył dzioba, ani nie pisnął.

15. aCzyż chełpi się bsiekiera wobec tego, który nią rąbie? Czyż się wynosi piła ponad tego, który nią piłuje? Jak gdyby rózga chciała razić tego, który ją podnosi lub jak gdyby kij chciał się podnieść, jakby nie był z drewna.

16. Przeto Pan, Pan Zastępów, ześle wycieńczenie na jego opasłych. A ajego chwała rozpali płomienie, niczym płomienie ognia.

17. Światłość Izraela stanie się ogniem, a Święty Bóg — płomieniem, który pożre i pochłonie jego osty i ciernie w jednym dniu.

18. I wspaniałość jego lasu i żyznej roli azniweczy doszczętnie, zarówno duszę, jak i ciało; i będą jak niosący chorągiew, który mdleje.

19. I apozostałych drzew jego lasu będzie tak niewiele, że dziecko będzie mogło je spisać.

20. I stanie się w aowym dniu, że resztka Izraela i ocaleni z bdomu Jakuba już nie będą copierać się na tym, który ich poraził, lecz zaprawdę, opierać się będą na Panu, Świętym Izraela.

21. aResztka powróci, zaiste, sama resztka Jakuba powróci do Boga potężnego.

22. Bo choćby lud twój, Izraelu, był jak piasek morza, jednak resztka ich powróci. Postanowiona azagłada brozleje się prawością.

23. Pan Bóg Zastępów adokona zagłady na całej ziemi.

24. Dlatego, tak rzecze Pan Bóg Zastępów: O ludu mój, który zamieszkujesz Syjon, nie lękaj się Asyryjczyka, który cię rózgą uderza, i kij swój na ciebie podnosi ana wzór Egiptu.

25. Bo króciutka jeszcze chwila i ustanie oburzenie, a gniew mój obróci się ku ich zagładzie.

26. I Pan Zastępów bicz nad nim wzniesie, jak wtedy, gdy poraził aMidiańczyków przy skale Oreba, i wzniósł Swą rózgę, jak niegdyś nad Egiptem.

27. I stanie się w owym dniu, że jego abrzemię zostanie zdjęte z twych ramion i zrzucone będzie jego jarzmo z twego karku, i jarzmo będzie zniweczone dzięki bnamaszczeniu.

28. Oto przybywa aon do Ajjat, przechodzi przez Migron, w Michmas zostawia swój tabor.

29. Przechodzą przez wąwóz, nocują w Geba; Rama się boi; Gibea Saulowa ucieka.

30. Wznieś swój głos, córko Gallim; niech usłyszy Laisz, o biedny Anatot!

31. Madmena umyka; mieszkańcy Gebim zbierają się do ucieczki.

32. Tego dnia jeszcze zatrzyma się w Nob; grozi ręką górze córy Syjonu, wzgórzu Jerozolimy.

33. Oto Pan, Pan Zastępów, koronę drzew odetnie gwałtownie; i wznoszące się awysoko zostaną ścięte, i wyniosłe ku ziemi pochylone.

34. I wytnie gęstwiny lasów żelazem, i Liban padnie ścięty przez potężnego.

◀

2a

tj. sprawiedliwość.

◀

b

PPŚ Wdowa.

◀

3a

tzn. kara.

◀

5a

Iz. 10:5.

◀

6a

tzn. przeciw Izraelowi.

◀

10a

tzn. ręka króla Asyrii (wersety 10–11).

◀

12a

tzn. przechwalający się pyszni ludzie.

◀

b

Sof. 2:13.

◀

13a

tzn. król Asyrii (wersety 13–14).

◀

15a

Wszystkie metafory w tym wersecie sprowadzają się do jednego pytania: Czy człowiekowi (np. królowi Asyryjskiemu) może powieść się w walce toczonej przeciw Bogu?

◀

b

tzn. Czy królowi może powieść się w walce toczonej przeciw Bogu?

◀

16a

tzn. król Asyrii (także w wersetach 17–19).

◀

18a

tzn. Asyria całkowicie zniknie.

◀

19a

tzn. resztka asyryjskiej armii.

◀

20a

tzn. w dniach ostatnich.

◀

b

Am. 9:8–9.

◀

c

tzn. polegać na kimś.

◀

21a

Iz. 11:11–12.

◀

22a

DiP 63:34. PPŚ Świat — Koniec świata.

◀

b

tzn. nawet, kiedy spadnie kara, dostępne jest miłosierdzie.

◀

23a

tzn. spowodować orzeczone zniszczenie.

◀

24a

tzn. jak to wcześniej czynili Egipcjanie. Ⅱ Mojż. 1:13–14.

◀

26a

Ⅰ Mojż. 25:1–2; Sędz. 7:25.

◀

27a

Iz. 14:25.

◀

b

PPŚ Pomazaniec.

◀

28a

tzn. śledzenie postępu asyryjskich armii zmierzających ku Jerozolimie, a następnie (w wersetach 33–34) obrazowy opis działań Pana wymierzonych przeciwko nim.

◀

33a

Hel. 4:12–13.

Rozdział 21

Pień Isajego (Chrystus) będzie sądził w prawości. W Milenium wiedza Boża napełni ziemię. Pan podniesie sztandar i zgromadzi Izrael. Por. Ks. Izajasza 11. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. I aróżdżka z bpnia cIsajego wyrośnie, pęd z jego korzenia wypuści się.

2. I spocznie na Nim aDuch Pana, duch mądrości i rozumu, duch rady i mocy, duch poznania i bojaźni Pana.

3. I da Jemu zrozumienie w bojaźni Pana; i nie będzie On asądził według tego, co oczy widzą, ani ganił według tego, co uszy posłyszą.

4. W aprawości będzie sądził biednych, i będzie słusznie bganił, ujmując się za cłagodnymi ziemi. Rózgą ust swoich porazi ziemię, a tchnieniem warg swoich zabije niegodziwych.

5. I prawością opasze Swe lędźwie, a wiernością — Swe anerki.

6. Wtedy wilk będzie przebywał z jagnięciem, lampart legnie obok koźlęcia, a cielę razem z lwem młodym i zwierzęciem tucznym paść się będą; a małe dziecko prowadzić je będzie.

7. I krowa z niedźwiedzicą paść się będą, młode ich razem legną; a lew jak wół jeść będzie słomę.

8. I niemowlę bawić się będzie przy kryjówce ażmii, a dziecko włoży swą rączkę do legowiska węża.

9. Krzywdy aani zniszczenia dokonywać nie będą na całej świętej mej górze, bo jak wody wypełniają morze, tak bwiedza o Panu napełni ziemię.

10. I atego dnia bkorzeń Isajego stać będzie jako sztandar ludów. To jego cInne narody poszukiwać będą, a miejsce pobytu jego będzie pełne chwały.

11. I stanie się, że w owym dniu Pan podniesie po raz adrugi rękę, aby odzyskać ocalałą resztkę swego ludu z Asyrii i z Egiptu, i z Patros, i z Kusz, i z Elamu, i z Synearu, i z Hamatu, i z wysp morza.

12. I asztandar podniesie narodom, i zbierze bwygnańców Izraela, i czgromadzi z czterech krańców świata rozproszonych z Judy.

13. Wówczas ustanie azazdrość Efraima, a przeciwnicy Judy zostaną odcięci. bEfraim nie będzie zazdrościł cJudzie, a Juda nie będzie dręczyć Efraima.

14. aNapadną na zachodzie na grzbiet Filistynów, wspólnie mieszkańców Wschodu splądrują. Edom i Moab popadną w ich ręce, a dzieci Ammona będą im posłuszne.

15. Pan całkowicie azniszczy zatokę Morza Egipskiego i gwałtownym Swoim tchnieniem potrząśnie ręką nad rzeką i rozdzieli ją na siedem strumieni, tak iż w sandałach będzie się je przechodzić.

16. I będzie tam adroga dla resztki Jego ludu, która ocaleje z Asyrii, podobnie jak było to dane Izraelowi w dniu jego wyjścia z ziemi egipskiej.

◀

1a

DiP 113:3–4.

◀

b

DiP 113:1–2.

◀

c

Isaj był ojcem Dawida; odniesienie do królewskiej dawidowej linii pochodzenia, z której ma wywodzić się Jezus. Mich. 5:1; Hebr. 7:14. PPŚ Isaj.

◀

2a

Iz. 61:1–3.

◀

3a

Jan 7:24.

◀

4a

Ps. 72:2–4; Mos. 29:12.

◀

b

HEBR. decydować.

◀

c

PPŚ Łagodny, łagodność.

◀

5a

tj. talię.

◀

8a

niewielki jadowidy gad występujący w Egipcie.

◀

9a

Iz. 2:4. PPŚ Milenium.

◀

b

DiP 101:32–33; 130:9.

◀

10a

tzn. dni ostatnie. J.S. — Hist. 1:40.

◀

b

Rzym. 15:12; DiP 113:5–6.

◀

c

DiP 45:9–10.

◀

11a

Ⅱ Nefi 6:14; 25:17; 29:1.

◀

12a

PPŚ Sztandar.

◀

b

Ⅲ Nefi 15:15; 16:1–4.

◀

c

Neh. 1:9; Ⅰ Nefi 22:10–12; DiP 45:24–25. PPŚ Izrael — Zgromadzenie Izraela.

◀

13a

Jer. 3:18.

◀

b

Plemiona, którym przewodzili Juda i Efraim, historycznie rzecz biorąc, były przeciwnikami (po wydarzeniach opisanych w Ⅰ Król. 12:16–20). W dniach ostatnich wrogość ta zostanie uleczona. Ez. 37:16–22. PPŚ Zazdrość.

◀

c

PPŚ Juda (syn Jakuba).

◀

14a

tzn. atak na zachodnie zbocza, które były na terytorium Filistynów.

◀

15a

Zach. 10:11.

◀

16a

Iz. 35:8; DiP 133:27.

Rozdział 22

W milenijnym dniu wszyscy będą chwalić Pana. Będzie On mieszkał pośród nich. Por. Ks. Izajasza 12. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. I powiesz w owym dniu: Będę Cię wychwalał, o Panie; chociaż rozgniewałeś się na mnie, Twój gniew ustał i pocieszyłeś mnie.

2. Oto Bóg jest zbawieniem moim; azaufam i nie będę się lękał, gdyż Pan bJehowa jest mocą moją i pieśnią moją; On stał się moim zbawieniem.

3. Z radością więc czerpać będziecie awodę ze studni zbawienia.

4. I powiecie w owym dniu: achwalcie Pana, wzywajcie Jego imienia; Jego dzieła rozsławiajcie pośród ludów, głoście, że wywyższone jest Jego imię!

5. aŚpiewajcie Panu, bo dokonał wspaniałych rzeczy; to jest wiadome na całej ziemi.

6. aWołaj i wznoś okrzyki, mieszkańcze Syjonu, bo wielki jest pośród was Święty Izraela.

◀

2a

Mos. 4:6; Hel. 12:1.

◀

b

Ⅱ Mojż. 15:2; Ps. 83:19. PPŚ Jehowa.

◀

3a

PPŚ Woda żywa.

◀

4a

PPŚ Wdzięczny, podziękowania, dziękczynienie.

◀

5a

DiP 136:28.

◀

6a

Iz. 54:1; Sof. 3:14.

Rozdział 23

Zagłada Babilonu na podobieństwo zniszczenia podczas Drugiego Przyjścia. Będzie to dzień gniewu i zemsty. Babilon (świat) upadnie na zawsze. Por. Ks. Izajasza 13. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. aWyrok na bBabilon, który ujrzał Izajasz, syn Amoza.

2. Na wysokiej górze zatknijcie achorągiew, podnieście na nich głos; bmachajcie ręką, by weszli w bramy wielmożów.

3. Dałem rozkaz moim apoświęconym; zwołałem także moich potężnych, bo mój gniew nie jest przeciwko tym, którzy radują się z mej wspaniałości.

4. Gwar tłumu na górach niczym licznego ludu, wrzawa akrólestw i bzgromadzonych narodów; Pan Zastępów dokonuje przeglądu zastępów bojowych.

5. Przychodzą z dalekiej krainy, z krańców nieba, zaiste, to Pan i narzędzia Jego gniewu, aby zniszczyć całą ziemię.

6. Zawodźcie, bo bliski jest dzień Pana; nadchodzi jako zagłada od Wszechmocnego.

7. Przeto wszystkie ręce zdrętwieją, stopnieje każde serce ludzkie.

8. I będą przerażeni; ogarną ich męki i boleści; jeden na drugiego będzie patrzył z zaskoczeniem; oblicza ich będą niczym płomienie.

9. Oto nadchodzi dzień Pana, okrutny ze wzburzeniem i srogim gniewem, aby pozostawić ziemię spustoszoną, i azgładzić z niej grzeszników.

10. Oto gwiazdy niebieskie i ich gwiazdozbiory nie będą jaśniały swym światłem, asłońce się zaćmi od samego wschodu, a księżyc nie błyśnie swym światłem.

11. I aukarzę świat za jego zło, a niegodziwych za ich niegodziwość; położę kres pysze bzuchwałych, a wyniosłość okrutników poniżę.

12. Uczynię aczłowieka cenniejszym niż najczystsze złoto; zaiste, człowiek będzie cenniejszy niż złoto Ofiru.

13. Dlatego sprawię, że niebiosa zadrżą, a ziemia aruszy się ze swojego miejsca na skutek oburzenia Pana Zastępów w dniu Jego srogiego gniewu.

14. I stanie się, że jak aścigana sarna i jak owca, której nikt nie przygarnia; każdy zawróci się do swego ludu i ucieknie do swego kraju.

15. Każdy pyszny zostanie przebity; zaiste, i każdy, kto należy do niegodziwych, zginie od miecza.

16. Dzieci ich zostaną rozerwane na strzępy na ich oczach, ich domy splądrowane, a żony zgwałcone.

17. Oto pobudzę przeciw nim Medów, którzy o srebro nie dbają i w złocie się nie lubują.

18. Ich łuki rozerwą także młodych mężczyzn na strzępy. I nad owocem łona matki nie zlitują się; ich oko nie oszczędzi dzieci.

19. I Babilon, chwała królestw, apiękno chluby Chaldejczyków, stanie się jak bSodoma i Gomora, gdy je Bóg zniszczył.

20. Z pokolenia na pokolenie nie będzie nigdy więcej zamieszkany ani azaludniony. Nie rozbije tam Arab namiotu ani też pasterze tam trzód nie powiodą.

21. Tam adzikie zwierzęta pustynne mieć będą swe leże; i domy zapełnią ponure stworzenia; i sowy się w nich zagnieżdżą, a bsatyry będą tam harcować.

22. I dzikie zwierzęta z wysp wyć będą w opustoszałych adomach, a bsmoki we wspaniałych pałacach; i bliski już jest jego czas, i jego dni nie będą przedłużone. Oto zniszczę go gwałtownie, gdyż będę miłosierny dla mojego ludu, lecz niegodziwi zginą.

◀

1a

tzn. przesłanie zwiastujace zgubę.

◀

b

Historyczne zniszczenie niegodziwego Babilonu zostało przepowiedziane w Iz. 13 oraz 14 i symbolizuje ostateczne zniszczenie całego niegodziwego świata. DiP 133:5, 7, 14. PPŚ Babel, Babilon.

◀

2a

tj. sztandar. PPŚ Sztandar.

◀

b

tzn. pomachać ręką, dać znak.

◀

3a

tzn. święci.

◀

4a

Zach. 14:2–3.

◀

b

Zach. 12:3.

◀

9a

PPŚ Ziemia — Oczyszczenie ziemi.

◀

10a

PPŚ Świat — Koniec świata.

◀

11a

Mal. 3:19.

◀

b

DiP 64:24.

◀

12a

Iz. 4:1–4.

◀

13a

PPŚ Ziemia — Ostateczny stan ziemi.

◀

14a

tj. łowna zwierzyna płowa.

◀

19a

tzn. daremność.

◀

b

Ⅰ Mojż. 19:24–25; Ⅴ Mojż. 29:22; Ⅱ Nefi 13:9.

◀

20a

Jer. 50:3, 39–40.

◀

21a

Iz. 34:14–15.

◀

b

HEBR. kozły lub demony.

◀

22a

HEBR. pałace.

◀

b

HEBR. (być może) szakale lub dzikie psy.

Rozdział 24

Izrael zostanie zgromadzony i będzie cieszyć się odpoczynkiem podczas Milenium. Lucyfer wypędzony z nieba z powodu buntu. Izrael zatriumfuje nad Babilonem (światem). Por. Ks. Izajasza 14. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. Jakubowi zaś Pan okaże Swe miłosierdzie i znowu awybierze Izraela, i osadzi ich we własnej ziemi. I bcudzoziemcy przyłączą się do nich i będą trwać przy domu Jakuba.

2. aI przyjmą ich ludy, i zaprowadzą na ich miejsce; zaiste, z daleka, nawet z krańców świata; i powrócą na swe bziemie obiecane. I dom Izraela weźmie ich sobie w posiadanie, a ziemia Pana będzie dla sług i csłużących; i będą mieli w niewoli tych, którzy ich w niewoli trzymali; i będą panowali nad swoimi ciemięzcami.

3. I stanie się w owym dniu, że Pan da ci aodpoczynek od twych cierpień i bojaźni, i ciężkiej niewoli, którą cię przytłoczono, abyś służył.

4. I stanie się w owym dniu, że powtarzać będziesz to przysłowie przeciwko królowi ababilońskiemu, i powiesz: Jakże nadszedł kres ciemięzcy! Jak zginęło złote miasto!

5. Połamał Pan laskę niegodziwych i berła włodarzy.

6. On, który w złości smagał narody nieustannymi ciosami, który rządził narodami w gniewie, jest prześladowany, i nikt nie powstrzymuje.

7. Cały świat odpoczywa i jest spokój; rozbrzmieli aśpiewem.

8. Nawet cyprysy i cedry libańskie cieszą się i mówią: Odkąd powalony ależysz, drwale nie wychodzą, aby nas wycinać.

9. aPiekło poniżej poruszyło się na twe przybycie; dla ciebie podburzyło bzmarłych, wszystkich władców ziemi; kazało powstać z tronów wszystkim królom narodów.

10. Ci zaś wszyscy razem odzywają się i mówią do ciebie: Czy ty również padłeś bezsilny jak i my? Czy stałeś się do nas podobny?

11. Do grobu strącono twój przepych. Nie słychać dźwięku twoich harf; robactwo jest twoim posłaniem i robactwo jest twoim przykryciem.

12. aJakże to spadłeś z niebios, o bLucyferze, synu jutrzenki! Jakże runąłeś na ziemię, ty, który podbijałeś narody!

13. Ty, który mówiłeś w swym sercu: aWstąpię na niebiosa, wywyższę swój tron ponad gwiazdy Boże. Zasiądę na górze zgromadzenia, na stronach bpółnocy.

14. Wzniosę się nad chmury wysokie; do Najwyższego stanę się podobny.

15. A oto zostaniesz strącony do piekła, na samo dno aotchłani.

16. Ci, co cię ujrzą, autkwią wzrok w tobie i zastanowią się nad tobą, i powiedzą: Czyż to nie ten, który trząsł ziemią, który potrząsał królestwami?

17. I świat cały obracał w pustkowie, jego miasta niszczył i nie otworzył domów swych jeńców?

18. Wszyscy królowie narodów — każdy z nich spoczywa w chwale, każdy awe własnym domu.

19. Lecz ciebie wypędzono z twego grobu niczym awzgardzoną gałąź, a resztka tych, którzy zostali zabici, przebici mieczem, którzy spadają do bkamiennej otchłani — stratowano jak ścierwo pod stopami.

20. Nie będziesz ty z nimi zjednoczony w grobie, gdyż kraj swój zniszczyłeś, zabiłeś swój lud. aPotomkowie bzłoczyńców nigdy nie będą znani.

21. Przygotujcie rzeź jego dzieci za aniegodziwości ojców, żeby nie powstały i nie posiadły ziemi, ani nie pokryły powierzchni świata miastami.

22. Powstanę przeciw nim — rzecze Pan Zastępów — i wykluczę z Babilonu aimię i resztkę, i syna, i bbratanka — rzecze Pan.

23. Uczynię go asiedliskiem dla bąków i bagnem. I wymiotę go miotłą zagłady — rzecze Pan Zastępów.

24. Tak przysiągł Pan Zastępów, mówiąc: Zaprawdę, jak umyśliłem, tak się stanie, i co postanowiłem, to się wypełni —

25. Sprowadzę aAsyryjczyka do mego kraju i w bmoich górach go zdepczę pod moimi stopami. Wówczas zdjęte zostanie z nich jego cjarzmo, a jego brzemię zdjęte z ich ramion.

26. aTaki jest zamiar powzięty co do całej ziemi; a to jest ręka wyciągnięta nad wszystkie narody.

27. Albowiem jeżeli Pan Zastępów postanowił, któż to udaremni? I Jego ręka jest wyciągnięta, i któż ją odwróci?

28. W aroku śmierci króla bAchaza był taki wyrok:

29. Nie ciesz się, cała Palestyno, że jest złamana rózga tego, co cię smagał, gdyż z zarodka węża wyrośnie żmija, a jej płodem będzie ognisty latający wąż.

30. Pierworodny ubogich paść będzie, a potrzebujący bezpiecznie odpocznie; lecz twoich potomków głodem wytępię, a on resztki twoje zabije.

31. Zawodź, o bramo! Krzyknij, o miasto! Zadrżyj, cała Palestyno! bo z północy nadciąga dym i nikt nie będzie sam w swym wyznaczonym czasie.

32. Co zaś odpowiedzieć posłom narodów? To, że Pan założył aSyjon i w nim znajdą bostoję cbiedni Jego ludu.

◀

1a

Zach. 1:17.

◀

b

Iz. 60:3–5, 10.

◀

2a

tzn. inne narody pomogą Izraelowi.

◀

b

PPŚ Ziemia obiecana.

◀

c

Iz. 60:14.

◀

3a

Joz. 1:13; DiP 84:24.

◀

4a

PPŚ Babel, Babilon.

◀

7a

Iz. 55:12.

◀

8a

tzn. martwy.

◀

9a

PPŚ Piekło.

◀

b

tzn. bezcielesne duchy.

◀

12a

DiP 76:26.

◀

b

HEBR. gwiazda zaranna, syn świtu. O władcy niegodziwego świata (Babilonu) mówi się jako o Lucyferze, władcy wszelkiej niegodziwości. PPŚ Diabeł; Lucyfer.

◀

13a

Mojż. 4:1–4.

◀

b

tzn. miejsce przebywania bogów weług wierzeń babilońskich. Ps. 48:3.

◀

15a

Ⅰ Nefi 14:3.

◀

16a

HEBR. zerknąć na kogoś i się zastanowić.

◀

18a

tzn. we własnym grobie rodzinnym.

◀

19a

tzn. odrzucona gałąź, wycięta i wyrzucona.

◀

b

tzn. na samo dno.

◀

20a

Ps. 21:11–12; 37:28.

◀

b

PPŚ Niegodziwy, niegodziwość.

◀

21a

Ⅱ Mojż. 20:5.

◀

22a

Przyp. 10:7.

◀

b

Job 18:19.

◀

23a

Iz. 34:11–15.

◀

25a

Zmiany pozycji w asyryjskich atakach i upadek Judy, 701 r. p.n.e. (wersety 24–27). Ⅱ Król. 19:32–37; Iz. 37:33–38.

◀

b

tzn. góry Judy i Izraela.

◀

c

Iz. 10:27.

◀

26a

tzn. ostatecznie wszystkie narody świata zostaną pokonane.

◀

28a

tzn. około 720 r. p.n.e. prorokowano o tym brzemieniu lub przesłaniu zwiastującym zgubę Filistynów, podczas gdy Juda będzie bezpieczna.

◀

b

Ⅱ Król. 16:20.

◀

32a

PPŚ Syjon.

◀

b

tj. szukać w niej schronienia.

◀

c

Sof. 3:12.

Rozdział 25

Nefi lubuje się w prostocie. Proroctwa Izajasza będą zrozumiałe w ostatnich dniach. Żydzi powrócą z Babilonu, ukrzyżują Mesjasza, zostaną rozproszeni i będą nękani. Zostaną odzyskani, kiedy uwierzą w Mesjasza. On ma przyjść w sześćset lat od czasu opuszczenia Jerozolimy przez Lehiego. Nefici przestrzegają prawa Mojżesza i wierzą w Chrystusa, który jest Świętym Izraela. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. Teraz ja, Nefi, mówię nieco o słowach, które zapisałem, a które były wypowiedziane ustami Izajasza. Oto Izajasz powiedział wiele rzeczy, które są atrudne do zrozumienia dla wielu spośród mojego ludu, bo nie znają zwyczajów prorokowania Żydów.

2. Albowiem ja, Nefi, nie uczyłem ich wiele o zwyczajach Żydów, ponieważ ich auczynki były uczynkami ciemności, a ich czyny były czynami występnymi.

3. Piszę więc do swojego ludu, do tych wszystkich, którzy później otrzymają to, co zapisuję, aby poznali sądy Boga i wiedzieli, że spadną one na wszystkie narody zgodnie ze słowami, które wypowiedział.

4. Zważaj więc, o mój ludu, który jesteś z domu Izraela i nadstawiasz ucha na moje słowa, gdyż mimo że słowa Izajasza nie są proste dla ciebie, są one proste dla tych wszystkich, którzy są napełnieni aduchem bproroctwa. Oto daję wam proroctwo według Ducha, który jest we mnie, będę więc prorokował według cprostoty, która jest we mnie od czasu, gdy opuściłem Jerozolimę ze swoim ojcem; oto bowiem moja dusza lubuje się w ukazywaniu prostoty mojemu ludowi, aby się uczył.

5. Moja dusza lubuje się w słowach aIzajasza, bowiem pochodzę z Jerozolimy i moje oczy widziały sprawy bŻydów, i wiem, że Żydzi rozumieją sprawy proroków, i nie ma innego ludu, który by rozumiał tak jak oni to, co powiedziano Żydom, chyba że uczono by ich według zwyczajów Żydów.

6. Ale ja, Nefi, nie uczyłem swoich dzieci według zwyczajów Żydów; chociaż mieszkałem w Jerozolimie i znam krainy naokoło; i powiedziałem swoim dzieciom o sądach Boga, które aspadły na Żydów zgodnie ze wszystkim, co powiedział Izajasz, i nie zapisuję ich.

7. I przechodzę do swojego własnego proroctwa, według aprostoty swojej, w której wiem, że żaden człowiek nie może zbłądzić. Jednakże w dniach, w których proroctwa Izajasza się wypełnią, ludzie będą wiedzieli z całą pewnością, gdy się to stanie.

8. Przeto są one acenne dla dzieci ludzkich, a ten, który uważa, że nie są, do tych szczególnie przemawiam, i ograniczę swoje słowa do swojego bwłasnego ludu; wiem albowiem, że w costatnich dniach będą miały dla nich wielką wartość; gdyż wtedy je zrozumieją; przeto dla ich dobra je napisałem.

9. I jak jedno pokolenie zostało azgładzone pośród Żydów z powodu niegodziwości, tak samo spotykała ich zagłada z pokolenia na pokolenie zależnie od ich niegodziwości. I nigdy żadne z nich nie zostało zgładzone bez buprzedniej przepowiedni danej przez proroków Pana.

10. Powiedziano im więc o zagładzie, która miała spaść na nich tuż po opuszczeniu przez mego ojca Jerozolimy; mimo to znieczulili swe serca, i według mego proroctwa zostali azgładzeni, z wyjątkiem tych, których bwzięto do niewoli do Babilonu.

11. I teraz mówię pod wpływem Ducha, który jest we mnie. I chociaż zostali uprowadzeni, powrócą, i wezmą w posiadanie ziemię jerozolimską; przeto zostanie im aprzywrócona ziemia ich dziedzictwa.

12. Jednakże będą mieli wojny i wieści wojenne; i gdy nadejdzie ten dzień, że aJednorodzony Ojca, zaiste, sam Ojciec niebios i ziemi, ukaże im się w ciele, oto wzgardzą Nim z powodu swych niegodziwości i zatwardziałości swych serc, i twardego karku.

13. Oto aukrzyżują Go; i zostanie złożony w bgrobowcu, i po ctrzech dniach dpowstanie z martwych, z uzdrowieniem na Swych skrzydłach; i ci wszyscy, którzy uwierzą w Jego imię, zostaną zbawieni w królestwie Boga. Przeto moja dusza lubuje się, prorokując o Nim, albowiem ewidziałem Jego dzień, i serce moje wielbi Jego święte imię.

14. I stanie się, że gdy aMesjasz powstanie z martwych i ukaże się swoim ludziom, tylu, ilu uwierzy w Jego imię, oto Jerozolima zostanie ponownie bzniszczona; przeto biada tym, którzy walczą przeciwko Bogu i ludowi Jego Kościoła.

15. aŻydzi zostaną więc brozproszeni między wszystkie narody; zaiste, także cBabilon ulegnie zagładzie; Żydzi zostaną więc rozproszeni przez inne ludy.

16. I potem, gdy zostaną rozproszeni, i Pan Bóg będzie ich karał poprzez inne ludy przez wiele pokoleń, nawet z pokolenia na pokolenie, aż zostaną nakłonieni do awiary w Chrystusa, Syna Boga, i w zadośćuczynienie, które jest nieskończone dla całej ludzkości — i kiedy nadejdzie ten dzień, że uwierzą w Chrystusa, i będą oddawać cześć Ojcu w Jego imię z nieskalanym sercem i czystymi dłońmi, więcej nie oczekując innego Mesjasza, wtedy to nadejdzie dzień, kiedy będzie konieczne, że uwierzą w te rzeczy.

17. I Pan wyciągnie Swą rękę po raz drugi, aby aodzyskać Swój lud z upadku i stanu zguby. Przystąpi On do dokonania zadziwiającego i bzdumiewającego dzieła pośród dzieci ludzkich.

18. Przeto ujawni im Swoje asłowa, a według słów tych będą bsądzeni ostatniego dnia, bo będą one im dane dla cprzekonania ich o prawdziwym Mesjaszu, którego odrzucili, i dla przekonania ich, że nie muszą więcej oczekiwać Mesjasza, który ma przyjść; albowiem nie przyjdzie, chyba że byłby to dfałszywy Mesjasz, zwodzący ludzi; gdyż jeden jest tylko Mesjasz, o którym mówią prorocy, i ten Mesjasz jest tym, którego Żydzi odrzucą.

19. Oto według słów proroków aMesjasz przyjdzie na świat w bsześćset lat od czasu, gdy mój ojciec opuścił Jerozolimę; i zgodnie ze słowami proroków, a także słowem canioła Boga, Jego imię będzie Jezus Chrystus, Syn Boga.

20. I teraz, moi bracia, oto powiedziałem jasno, tak że nie możecie błądzić. I jak żyje Pan Bóg, który awyprowadził Izrael z ziemi egipskiej i dał Mojżeszowi moc, aby buzdrawiał narody pokąsane przez jadowite węże, jeśliby tylko spojrzały na cwęża, którego wyniósł przed nimi, a także dał mu moc, aby po uderzeniu w dskałę wypłynęła z niej woda; zaiste, oto mówię wam, że tak jak to wszystko jest prawdą i jak Pan Bóg żyje, nie istnieje żadne inne imię pod niebem oprócz eimienia Jezusa Chrystusa, o którym powiedziałem, przez które człowiek może zostać zbawiony.

21. Dlatego Pan Bóg obiecał mi, że te sprawy, o których apiszę, będą chronione i zachowane, i przekazane moim potomkom z pokolenia na pokolenie, aby została dotrzymana obietnica dana Józefowi, że jego potomkowie nigdy nie bzginą, jak długo będzie istniała ziemia.

22. Te sprawy będą więc przekazywane z pokolenia na pokolenia, jak długo będzie istniała ziemia; i będą przekazywane według woli i upodobania Boga; a narody, które je posiądą, będą według nich asądzone, zgodnie z zapisanymi słowami.

23. Albowiem pisząc, trudzimy się pilnie, by anakłonić nasze dzieci, a także naszych braci, aby uwierzyli w Chrystusa i pojednali się z Bogiem; wiemy albowiem, że to dzięki błasce zostaniemy zbawieni, gdy dokonamy wszystkiego, co możemy czrobić.

24. I choć wierzymy w Chrystusa, to aprzestrzegamy prawa Mojżesza i niewzruszenie oczekujemy Chrystusa, aż wypełni się prawo.

25. Albowiem w tym celu zostało dane aprawo; przeto prawo stało się dla nas bmartwe, i ożywamy w Chrystusie dzięki naszej wierze; jednak przestrzegamy prawa ze względu na przykazania.

26. I amówimy o Chrystusie, radujemy się w Chrystusie, głosimy o Chrystusie, bprorokujemy o Chrystusie, i zapisujemy zgodnie z naszymi proroctwami, aby nasze cdzieci wiedziały, z jakiego źródła mogą oczekiwać dodpuszczenia grzechów.

27. Mówimy więc o prawie, aby nasze dzieci wiedziały o martwocie prawa, i aby, wiedząc o martwocie prawa, mogły oczekiwać tego życia, które jest w Chrystusie, i wiedzieć, w jakim celu prawo zostało dane. I gdy prawo to wypełni się w Chrystusie, aby nie znieczuliły swych serc przeciwko Niemu, kiedy prawo zostanie zniesione.

28. I oto, wy, którzy jesteście moim ludem, jesteście ludem o ahardym karku; dlatego powiedziałem wam jasno, abyście nie mogli błędnie zrozumieć. I słowa, które powiedziałem, stanowić będą bświadectwo przeciwko wam; gdyż wystarczają każdemu, aby cuczyć go właściwej drogi; a właściwą drogą jest wiara w Chrystusa, a nie wypieranie się Go; bowiem wypierając się Chrystusa, wypieracie się także proroków i prawa.

29. I oto, mówię wam, że właściwą drogą jest wiara w Chrystusa, a nie wypieranie się Go. I Chrystus jest Świętym Izraela; musicie więc oddać Mu pokłon i cześć całą swą amocą, umysłem i siłą, i całą swą duszą. I jeśli to uczynicie, żadną miarą nie zostaniecie wypędzeni.

30. I jak jest to wymagane, musicie przestrzegać praktyk i aobrzędów Bożych, aż wypełni się prawo dane Mojżeszowi.

◀

1a

Ⅱ Nefi 25:5–6.

◀

2a

Ⅱ Król. 17:13–20.

◀

4a

PPŚ Duch Święty.

◀

b

PPŚ Proroctwo, prorokować.

◀

c

Ⅱ Nefi 31:3; 33:5–6; Jakub 4:13.

◀

5a

Ⅰ Nefi 19:23; Ⅲ Nefi 23:1.

◀

b

PPŚ Żydzi.

◀

6a

Ⅱ Nefi 6:8; Hel. 8:20–21.

◀

7a

Ⅱ Nefi 32:7; Alma 13:23.

◀

8a

PPŚ Pisma święte — Wartość pism świętych.

◀

b

Enos 1:13–16; Morm. 5:12–15; DiP 3:16–20.

◀

c

PPŚ Dni ostatnie, Ostatnie dni.

◀

9a

Jer. 39:4–10; Mat. 23:37–38.

◀

b

Am. 3:7; Ⅰ Nefi 1:13.

◀

10a

Ⅰ Nefi 7:13; Ⅱ Nefi 6:8; Omni 1:15; Hel. 8:20–21.

◀

b

Ⅱ Król. 24:14; Jer. 52:3–16.

◀

11a

Ezdr. 1:1–4; Jer. 24:5–7.

◀

12a

PPŚ Jednorodzony.

◀

13a

Łuk. 23:33.

◀

b

Jan 19:41–42; Ⅰ Nefi 19:10.

◀

c

Łuk. 24:6–7; Mos. 3:10.

◀

d

PPŚ Zmartwychwstanie.

◀

e

Ⅰ Nefi 11:13–34.

◀

14a

PPŚ Mesjasz.

◀

b

Łuk. 21:24; J.S. — Mat. 1:1–18.

◀

15a

PPŚ Żydzi.

◀

b

Neh. 1:8–9; Ⅱ Nefi 10:6.

◀

c

PPŚ Babel, Babilon.

◀

16a

Ⅱ Nefi 10:6–9; 30:7; Morm. 5:14.

◀

17a

Ⅱ Nefi 21:11–12; 29:1. PPŚ Przywrócenie ewangelii.

◀

b

Iz. 29:14; Ⅱ Nefi 27:26; Ⅲ Nefi 28:31–33.

◀

18a

Ⅱ Nefi 29:11–12; 33:11, 14–15.

◀

b

PPŚ Sąd Ostateczny.

◀

c

Ⅱ Nefi 26:12–13.

◀

d

PPŚ Antychryst.

◀

19a

PPŚ Jezus Chrystus — Proroctwa o narodzinach i śmierci Jezusa Chrystusa.

◀

b

Ⅰ Nefi 10:4; Ⅲ Nefi 1:1, 13.

◀

c

Ⅱ Nefi 10:3.

◀

20a

Ⅱ Mojż. 3:7–10; Ⅰ Nefi 17:24, 31; 19:10.

◀

b

Jan 3:14; Ⅰ Nefi 17:41.

◀

c

Ⅳ Mojż. 21:8–9; Alma 33:19; Hel. 8:14–15.

◀

d

Ⅱ Mojż. 17:6; Ⅳ Mojż. 20:11; Ⅰ Nefi 17:29; 20:21.

◀

e

Oz. 13:4; Dz. 4:10–12; Mos. 5:8; Mojż. 6:52. PPŚ Zbawiciel.

◀

21a

Ⅱ Nefi 27:6–14.

◀

b

Am. 5:15; Ⅱ Nefi 3:16; Alma 46:24–27.

◀

22a

Ⅱ Nefi 29:11; 33:10–15; Ⅲ Nefi 27:23–27.

◀

23a

PPŚ Dziecko, dzieci.

◀

b

Rzym. 3:23–24; Ⅱ Nefi 2:4–10; Mos. 13:32; Alma 42:12–16; DiP 138:4. PPŚ Łaska.

◀

c

Jak. 2:14–26. PPŚ Uczynki.

◀

24a

Jakub 4:4–5.

◀

25a

PPŚ Prawo Mojżesza.

◀

b

Rzym. 7:4–6.

◀

26a

Jakub 4:12; Jar. 1:11; Mos. 3:13.

◀

b

Łuk. 10:23–24.

◀

c

PPŚ Dziecko, dzieci.

◀

d

PPŚ Odpuszczenie grzechów.

◀

28a

Mos. 3:14.

◀

b

PPŚ Świadectwo.

◀

c

Ⅱ Nefi 33:10.

◀

29a

Ⅴ Mojż. 6:5; Mar. 12:29–31.

◀

30a

PPŚ Obrzędy.

Rozdział 26

Chrystus będzie czynić posługę Nefitom. Nefi przewiduje zagładę swego ludu. Będą oni przemawiać z prochu. Inne narody będą rozbudowywać fałszywe kościoły i tajemne sprzysiężenia. Pan zabrania ludziom wypaczania religii. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. I po tym, jak Chrystus apowstanie z martwych, bukaże się wam, moje dzieci i moi umiłowani bracia. I słowa, które wam powie, staną się cprawem, którego będziecie przestrzegać.

2. Oto mówię wam, że widziałem, iż wiele pokoleń przeminie i nastąpią wielkie wojny i spory pośród mojego ludu.

3. I gdy Mesjasz przyjdzie, aznaki świadczące o Jego burodzeniu, a także o Jego śmierci i zmartwychwstaniu, będą dane mojemu ludowi. I wielki i straszny będzie to dzień dla niegodziwych, bo zginą; i zginą, ponieważ wypędzili proroków i świętych, i kamienowali ich, i zabijali, dlatego z ziemi wzniesie się krzyk ckrwi świętych przeciwko nim do Boga.

4. Przeto dzień, który nadejdzie, aspali tych wszystkich, którzy są pyszni i postępują niegodziwie, rzecze Pan Zastępów, gdyż będą niczym ścierń.

5. I tych, którzy zabijają proroków i świętych, apochłoną głębiny ziemi, rzecze Pan Zastępów, i pokryją ich bgóry, i porwą ich trąby powietrzne, i zawalą się na nich budynki, i zmiażdżą ich, i rozetrą na proch.

6. Zostaną nawiedzeni piorunami i błyskawicami, i trzęsieniem ziemi, i podlegać będą wszelkiego rodzaju zagładzie, gdyż rozgorzeje przeciwko nim ogień gniewu Pana, i będą niczym ścierń, a dzień, który nadejdzie, spali ich, rzecze Pan Zastępów.

7. Och, ta boleść i męka mojej duszy po stracie zabitych mojego ludu! bo ja, Nefi, to widziałem, i to mnie niemal trawi w obecności Pana; ale muszę wołać do Swego Boga: Twoje drogi są asprawiedliwe.

8. Lecz oto, prawi, którzy zważają na słowa proroków, którzy ich nie niszczą, lecz niewzruszenie oczekują Chrystusa i zapowiedziane znaki, mimo wszelkiego aprześladowania — oto oni są tymi, którzy bnie zginą.

9. Ale Syn Prawości im się aukaże i ich buzdrowi; i oni będą mieć cpokój z Nim, aż miną dtrzy pokolenia, i wielu z eczwartego pokolenia odejdzie w prawości.

10. I gdy te rzeczy przeminą, spadnie na mój lud nagła azagłada, bo pomimo boleści mojej duszy ja to widziałem, dlatego wiem, że tak się stanie; i sprzedadzą się za nic, gdyż nagrodą za ich pychę i głupotę będzie zagłada. Ponieważ ulegają diabłu i wolą uczynki ciemności niż światło, oto muszą zejść do bpiekła.

11. Albowiem Duch Pana nie będzie zawsze apozostawał z człowiekiem. I gdy Duch przestaje pozostawać z człowiekiem, następuje wtedy szybka zagłada, i nad tym boleje moja dusza.

12. I jak powiedziałem, że aŻydzi zostaną bprzekonani, iż Jezus jest cprawdziwym Chrystusem, konieczne jest także, aby Inne narody zostały przekonane, że Jezus jest Chrystusem, Wiecznym Bogiem,

13. I że mocą aDucha Świętego objawia się On wszystkim, którzy w Niego wierzą; zaiste, ludziom każdego narodu, plemienia, języka i ludu, dokonując potężnych cudów, znaków i dziwów pośród dzieci ludzkich zależnie od ich wiary.

14. Oto prorokuję wam o aostatnich dniach, o tych dniach, gdy Pan Bóg bprzekaże to dzieciom ludzkim.

15. Kiedy moi potomkowie i potomkowie moich braci zmarnieją w niewierze i zostaną porażeni przez Inne narody, zaiste, Pan Bóg rozłoży obozowisko wokół nich i przystąpi do oblężenia, otoczy ich okopami i wzniesie forty przeciwko nim, aż zostaną starci na proch, że ich nie będzie; mimo to słowa prawych pozostaną zapisane, a modlitwy wiernych zostaną wysłuchane, a ci wszyscy, którzy zmarnieli w niewierze, nie zostaną zapomniani.

16. Oto ci, którzy zostaną zgładzeni, amówić będą do nich z ziemi, a ich mowa będzie szeptem z prochu, a ich głos będzie niczym głos wywoływacza duchów; bowiem Pan Bóg da mu moc, by szeptał o nich jakby z ziemi, a ich mowa będzie szeptem z prochu.

17. Tak rzecze Pan Bóg: aZapiszą oni, co nastąpi pośród nich, a zapisawszy, zapieczętują w księdze, a ci, którzy będą marnieć w niewierze, nie posiądą jej, gdyż bdążą oni do zniszczenia tego, co Boże.

18. I ponieważ ci, którzy zostaną zgładzeni, ulegną zagładzie nagle, a rzesza okrutnych będzie niczym aplewy, co niszczeją — zaiste, rzecze Pan Bóg: Stanie się to nagle, niczym w okamgnieniu.

19. I stanie się, że ci, którzy zmarnieli w niewierze, zostaną arozgromieni ręką Innych narodów.

20. I Inne narody na swoich oczach wbijają się w apychę i bpotykają się z powodu ogromnej cprzeszkody, albowiem utworzyły wiele dkościołów, a mimo to gardzą mocą i cudami Boga, i głoszą pośród swoich według swojej mądrości i tego, co ewiedzą z siebie samych, i czynią to dla zysku, i aby fciemiężyć oblicza biednych.

21. Utworzono wiele kościołów, które wywołują azazdrość, kłótnie i złośliwość.

22. I są także atajemne sprzysiężenia jak za dawnych czasów, na wzór sprzysiężeń diabła, bo jest on inicjatorem tego wszystkiego, inicjatorem morderstwa i uczynków ciemności; zaiste, i prowadzi ich na postronku lnianym wokół szyi, aż na zawsze zwiąże ich swymi mocnymi sznurami.

23. I oto, mówię wam, moi umiłowani bracia, że Pan Bóg nie działa w ciemności.

24. Nie czyni On niczego, co nie byłoby na korzyść świata, bo akocha świat i oddaje Swoje życie, aby przyciągnąć do siebie bwszystkich ludzi. Przeto nie zabrania nikomu udziału w Jego zbawieniu.

25. Czyż mówi On komukolwiek: Odstąp ode mnie? Mówię wam: Nie. Ale mówi: aPójdźcie do mnie wszystkie krańce ziemi, bkupujcie mleko i miód, bez pieniędzy i bez płacenia.

26. Czyż nakazał On komukolwiek opuścić synagogi czy domy oddawania czci? Oto mówię wam: Nie.

27. Czy zabronił komukolwiek udziału w Jego azbawieniu? Oto mówię wam: Nie. Albowiem bdarował je wszystkim ludziom i nakazał Swojemu ludowi, aby nakłonił wszystkich ludzi do cpokuty.

28. Czyż Pan zabronił komukolwiek korzystać z Jego dobroci? Mówię wam: Nie. Albowiem awszyscy ludzie mają ten sam przywilej i nikomu nie jest to zabronione.

29. Lecz przykazuje im, żeby nie było awypaczania religii. I jest to wypaczeniem religii, gdy ludzie głoszą w kościołach i wynoszą się ponad innych jako światło świata dla zysku, aby zdobyć buznanie świata, a nie starają się o dobro Syjonu.

30. Oto Pan tego zakazał. Przeto Pan Bóg dał przykazanie, aby wszyscy ludzie mieli aprawdziwą miłość, która to prawdziwa miłość jest bumiłowaniem. I bez prawdziwej miłości są oni niczym. Jeśli więc będą mieli prawdziwą miłość, nie pozwolą, aby sługa w Syjonie zginął.

31. I sługa w aSyjonie będzie służył Syjonowi; a jeśli służą dla bpieniędzy, ulegną zagładzie.

32. I powtarzam, Pan Bóg aprzykazał ludziom, aby nie mordowali, aby nie kłamali, nie kradli, nie wypowiadali na bpróżno imienia Pana, ich Boga, aby nie zazdrościli, nie byli złośliwi, nie spierali się między sobą i nie oddawali się rozpuście; i aby nie czynili żadnych z tych rzeczy, bo kto je czyni, ulegnie zagładzie.

33. Albowiem żadna z tych niegodziwości nie pochodzi od Pana; albowiem czyni On dobro pośród dzieci ludzkich i nie czyni niczego, co nie byłoby dla dzieci ludzkich jasne; i zaprasza wszystkich, aby przyszli do Niego i korzystali z Jego dobroci, i nie aodmawia On nikomu spośród tych, którzy przystępują do Niego — czarnoskórym czy białym, niewolnikom czy wolnym, mężczyznom czy kobietom; pamięta On też o bpoganach, i cwszyscy są Bogu jednakowi, zarówno Żydzi, jak i Inne narody.

◀

1a

Ⅲ Nefi 11:1–12.

◀

b

Ⅰ Nefi 11:7; 12:6.

◀

c

Ⅲ Nefi 15:2–10.

◀

3a

Ⅰ Nefi 12:4–6. PPŚ Znak.

◀

b

PPŚ Jezus Chrystus — Proroctwa o narodzinach i śmierci Jezusa Chrystusa.

◀

c

Ⅰ Mojż. 4:10; Ⅱ Nefi 28:10; Morm. 8:27.

◀

4a

Ⅲ Nefi 8:14–24; 9:3, 9.

◀

5a

Ⅰ Nefi 19:11; Ⅲ Nefi 10:14.

◀

b

Ⅲ Nefi 8:10; 9:5–8.

◀

7a

PPŚ Sprawiedliwość.

◀

8a

PPŚ Prześladować, prześladowanie.

◀

b

Ⅲ Nefi 10:12–13.

◀

9a

Ⅲ Nefi 11:8–15.

◀

b

Ⅲ Nefi 17:7–9.

◀

c

Ⅳ Nefi 1:1–4.

◀

d

Ⅰ Nefi 12:11–12; Ⅲ Nefi 27:30–32.

◀

e

Alma 45:10–12; Hel. 13:9–10.

◀

10a

Alma 45:9–14; Morm. 8:1–9.

◀

b

PPŚ Piekło.

◀

11a

Eter 2:15.

◀

12a

Ⅱ Nefi 30:7; Morm. 5:14. PPŚ Żydzi.

◀

b

Ⅱ Nefi 25:18.

◀

c

Morm. 3:21.

◀

13a

PPŚ Duch Święty.

◀

14a

PPŚ Dni ostatnie, Ostatnie dni.

◀

b

PPŚ Przywrócenie ewangelii.

◀

16a

Iz. 29:4; Mor. 10:27; Mojż. 7:62. PPŚ Księga Mormona.

◀

17a

Ⅱ Nefi 29:12.

◀

b

Enos 1:14.

◀

18a

Morm. 5:16–18.

◀

19a

Ⅲ Nefi 16:8–9; 20:27–28.

◀

20a

PPŚ Pycha.

◀

b

Ⅰ Nefi 13:29, 34. PPŚ Odstępstwo.

◀

c

Ez. 14:4.

◀

d

Ⅰ Nefi 14:10; 22:23; Morm. 8:28.

◀

e

Ⅱ Nefi 9:28; Morm. 9:7–8.

◀

f

Iz. 3:15; Ⅱ Nefi 13:15.

◀

21a

PPŚ Zazdrość.

◀

22a

PPŚ Tajemne sprzysiężenia.

◀

24a

Jan 3:16.

◀

b

Ⅲ Nefi 27:14–15.

◀

25a

Alma 5:33–35; Ⅲ Nefi 9:13–14.

◀

b

Iz. 55:1–2.

◀

27a

PPŚ Zbawienie.

◀

b

Efez. 2:8; Ⅱ Nefi 25:23.

◀

c

PPŚ Pokutować, pokuta.

◀

28a

Rzym. 2:11; Ⅰ Nefi 17:33–35.

◀

29a

PPŚ Wypaczanie religii.

◀

b

DiP 121:34–37.

◀

30a

Mor. 7:47–48. PPŚ Prawdziwa miłość.

◀

b

PPŚ Miłość.

◀

31a

PPŚ Syjon.

◀

b

Jakub 2:17–19; DiP 11:7; 38:39.

◀

32a

PPŚ Przykazania Boga.

◀

b

PPŚ Bezczeszczenie.

◀

33a

Dz. 10:9–35, 44–45.

◀

b

Alma 26:37.

◀

c

Rzym. 2:11; Ⅰ Nefi 17:35.

Rozdział 27

Ciemność i odstępstwo pokryją ziemię w ostatnich dniach. Księga Mormona zostanie wyjawiona. Trzech świadków zaświadczy o tej księdze. Uczony powie, że nie odczyta zapieczętowanej księgi. Pan dokona zadziwiającego i zdumiewającego dzieła. Por. Ks. Izajasza 29. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. Oto w aostatnich dniach, czyli w dniach Innych narodów — zaiste, wszystkie nacje Innych narodów oraz Żydzi, zarówno ci, którzy przybędą na ten ląd, jak też ludzie, którzy przebywać będą na wszystkich ziemiach świata, zaiste, będą pijani niegodziwością i wszelkimi występkami.

2. I gdy nadejdzie ten dzień, będą nawiedzeni przez Pana Zastępów grzmotem i trzęsieniem ziemi, i wielkim hukiem, i burzą, i nawałnicą, i apłomieniem ognia pożerającego.

3. I wszystkie anarody, które bwalczą przeciwko Syjonowi i nękają go, będą niczym sen widzenia nocnego, zaiste, jak śni się głodnemu, że je, lecz gdy się obudzi, jego głód jest niezaspokojony, lub jak śni się spragnionemu, że pije, lecz gdy się obudzi, jest słaby i czuje nieugaszone pragnienie; zaiste, tak będzie z rzeszą ze wszystkich narodów, walczącą przeciwko Górze Syjonu.

4. Oto wszyscy, którzy czynicie niegodziwość, zatrzymajcie się i zastanówcie, albowiem będziecie wołać i płakać, zaiste, będziecie upojeni, lecz nie winem, będziecie się zataczać, lecz nie z powodu mocnego trunku.

5. Oto Pan wylał na was ducha głębokiego snu. Oto zamknęliście oczy i wzgardziliście prorokami; i waszych włodarzy, i widzących zabrał z powodu waszej niegodziwości.

6. I stanie się, że Pan Bóg ujawni awam słowa bksięgi, i będą one słowami tych, którzy zasnęli.

7. I oto księga ta będzie azapieczętowana, i będzie zawierać bobjawienia Boże od początku świata aż do jego ckońca.

8. Przeto ze względu na to, co zostało azapieczętowane, bnie będzie to przekazane w dniach niegodziwości i występków ludzi. Przeto księga ta będzie zabezpieczona przed nimi.

9. Ale księga ta zostanie wydana aczłowiekowi, który przekaże słowa księgi będące słowami tych, którzy śpią w prochu, i przekaże te słowa binnemu.

10. Ale nie przekaże słów, które zostały zapieczętowane, ani też nie przekaże tej księgi. Albowiem księga ta będzie zapieczętowana mocą Boga, a objawienia, które zawiera, pozostaną w niej zapieczętowane, aż według Pana nadejdzie właściwy czas, aby je wyjawić, gdyż objawiają one wszystkie rzeczy od założenia świata aż do jego końca.

11. I nadejdzie dzień, że słowa księgi, które były zapieczętowane, będą czytane na dachach domów, i będą czytane z mocą Chrystusa; i dzieciom ludzkim zostaną aobjawione wszystkie rzeczy, które były między dziećmi ludzkimi i które będą aż do końca świata.

12. Przeto, tego dnia, gdy księga ta będzie przekazana człowiekowi, o którym wspomniałem, księga ta będzie ukryta przed oczyma świata, aby nikt jej nie widział z wyjątkiem atrzech bświadków, którzy ją ujrzą mocą Boga, oraz człowieka, któremu księga ta zostanie przekazana; i zaświadczą oni o prawdzie tej księgi i rzeczach w niej zawartych.

13. I nikt inny nie zobaczy jej, oprócz kilku, zgodnie z wolą Boga, aby dali oni świadectwo dzieciom ludzkim o Jego słowie; albowiem Pan Bóg powiedział, że słowa wiernych będą wypowiedziane, jakby to pochodziło aod umarłych.

14. Przeto Pan Bóg przystąpi do wyjawienia słów księgi; i w ustach tylu świadków, ilu uważa za stosowne, ustanowi swe słowo. I biada temu, kto aodrzuci słowo Boga!

15. I oto, stanie się, że Pan Bóg powie temu, komu przekaże księgę: Weź te słowa, które nie są zapieczętowane, i przekaż je innemu, aby pokazał je uczonemu, mówiąc: aPrzeczytaj to, proszę. I uczony powie: Przynieś mi księgę, a odczytam je.

16. I będą tak mówili dla chwały świata i dla azysku, lecz nie dla chwały Boga.

17. I człowiek ten powie: Nie mogę przynieść tej księgi, bo jest zapieczętowana.

18. Wtedy uczony powie: Nie mogę jej przeczytać.

19. Stanie się więc, że Pan Bóg wyda ponownie księgę i jej słowa temu, co nie jest uczony, i ten człowiek, co nie jest uczony powie: Nie jestem uczony.

20. Wtedy powie mu Pan Bóg: Uczeni nie odczytają tych słów, bo oni je odrzucili, i mogę dokonać swego własnego dzieła; przeto odczytasz słowa, które ci przekażę.

21. Jednak anie dotykaj tych rzeczy, które są zapieczętowane, bo przekażę je we właściwym dla mnie czasie, i pokażę dzieciom ludzkim, że mogę dokonać swego własnego dzieła.

22. Gdy więc odczytasz słowa, które nakazałem ci odczytać, i gdy znajdziesz aświadków, których ci obiecałem, wtedy zapieczętujesz ponownie księgę i ukryjesz mi ją, abym mógł zachować słowa, których nie odczytałeś, aż w swojej własnej mądrości uznam za stosowne objawienie dzieciom ludzkim wszystkiego.

23. Oto jestem Bogiem, i jestem Bogiem acudów, i pokażę światu, że jestem bten sam wczoraj, dzisiaj i na wieki; i nie działam pośród dzieci ludzkich inaczej jak tylko cwedług ich wiary.

24. I powtarzam, stanie się, że Pan przemówi do tego, który będzie czytać słowa, które zostaną mu wydane:

25. aPonieważ lud ten zbliża się do mnie swoimi ustami i bczci mnie swoimi wargami, a jego serce jest daleko ode mnie, a jego bojaźń przede mną jest wyuczona przez ludzkie cpojęcia.

26. Dlatego też przystąpię do dokonania azdumiewającego dzieła pośród tego ludu, zaiste, zadziwiającego i bzdumiewającego dzieła, bowiem zginie mądrość ich mędrców i uczonych, a rozum ich rozważnych skryje się.

27. aBiada tym, którzy starają się głęboko ukryć przed Panem swe zamysły! I w ciemności knują swe uczynki, mówiąc: Któż nas widzi? Kto wie o nas? I również mówią: Naprawdę wasza przewrotność będzie niczym glina bgarncarza. Oto Ja im ukażę, rzecze Pan Zastępów, że znam wszystkie ich uczynki. Albowiem, czyż może twór mówić swemu twórcy: On mnie nie uczynił? Lub czy ulepione naczynie powie o tym, który je wykonał: On nie ma rozumu?

28. Oto tak rzecze Pan Zastępów: Pokażę dzieciom ludzkim, że już za małą chwilkę Liban przemieni się w urodzajne pole, a urodzajne pole będzie uważane za las.

29. aI w ten dzień głusi będą słyszeć słowa księgi, a oczy niewidomych z mroku i ciemności będą widzieć.

30. I więcej będzie ałagodnych, a ich bradość będzie w Panu, i biedni pośród ludzi radować się będą w Świętym Izraela.

31. Bo z całą pewnością, jako żyje Pan, zobaczą, że nastanie kres aciemięzcy, zniknie prześmiewca, i zostaną odcięci wszyscy, którzy czyhają na sposobność do niegodziwości;

32. I ci, którzy słowem czynią z człowieka aprzestępcę, i zastawiają pułapkę na rozjemcę przy bbramie, i codtrącają sprawiedliwych jako przedmiot błahy.

33. Przeto Pan, który odkupił Abrahama, tak rzecze o domu Jakuba: Odtąd nie zazna Jakub wstydu, ani jego oblicze nie zblednie.

34. Ale gdy azobaczy swe dzieci, dzieło rąk moich pośród nich, uświęcą imię moje, i święcić będą Świętego Boga Jakuba, i obawiać się będą Boga Izraela.

35. Także abłądzący w duchu nabiorą rozumu, a ci, którzy szemrali, bnauczą się doktryn.

◀

1a

PPŚ Dni ostatnie, Ostatnie dni.

◀

2a

Iz. 24:6; 66:15–16; Jakub 6:3; Ⅲ Nefi 25:1.

◀

3a

Iz. 29:7–8.

◀

b

Ⅰ Nefi 22:14.

◀

6a

Jar. 1:2; Morm. 5:12–13.

◀

b

Ⅱ Nefi 26:16–17; 29:12. PPŚ Księga Mormona.

◀

7a

Iz. 29:11–12; Eter 3:25–27; 4:4–7.

◀

b

Mos. 8:19.

◀

c

Eter 13:1–12.

◀

8a

Eter 5:1.

◀

b

Ⅲ Nefi 26:9–12; Eter 4:5–6.

◀

9a

DiP 17:5–6.

◀

b

J.S. — Hist. 1:64–65.

◀

11a

Łuk. 12:3; Morm. 5:8; DiP 121:26–31.

◀

12a

Ⅱ Nefi 11:3; Eter 5:2–4; DiP 5:11, 15; 17:1.

◀

b

Ⅴ Mojż. 19:15.

◀

13a

Ⅱ Nefi 3:19–20; 33:13–15; Mor. 10:27.

◀

14a

Ⅱ Nefi 28:29–30; Eter 4:8.

◀

15a

Iz. 29:11–12; J.S. — Hist. 1:65.

◀

16a

PPŚ Wypaczanie religii.

◀

21a

Eter 5:1.

◀

22a

PPŚ Świadkowie Księgi Mormona.

◀

23a

PPŚ Cud.

◀

b

Hebr. 13:8.

◀

c

Hebr. 11; Eter 12:7–22.

◀

25a

Iz. 29:13.

◀

b

Mat. 15:8.

◀

c

Ⅱ Nefi 28:31.

◀

26a

Ⅰ Nefi 22:8; Ⅱ Nefi 29:1–2. PPŚ Przywrócenie ewangelii.

◀

b

Iz. 29:14; Ⅱ Nefi 25:17.

◀

27a

Iz. 29:15.

◀

b

Jer. 18:6.

◀

29a

Iz. 29:18.

◀

30a

PPŚ Łagodny, łagodność.

◀

b

DiP 101:36.

◀

31a

Iz. 29:20.

◀

32a

Łuk. 11:54.

◀

b

Am. 5:10.

◀

c

Ⅱ Nefi 28:16.

◀

34a

Iz. 29:23–24.

◀

35a

Ⅱ Nefi 28:14; DiP 33:4.

◀

b

Dan. 12:4.

Rozdział 28

W ostatnich dniach powstanie wiele fałszywych kościołów. Będą głosiły fałszywe, próżne i niedorzeczne doktryny. Odstępstwo zapanuje w kościołach z powodu fałszywych nauczycieli. Diabeł szaleje w sercach ludzi. Naucza fałszywych doktryn wszelkiego rodzaju. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. A teraz, moi bracia, powiedziałem wam, jak nakłonił mnie do tego Duch; przeto wiem, że to na pewno nastąpi.

2. I rzeczy, które zostaną spisane z aksięgi, będą mieć wielką bwartość dla dzieci ludzkich, a szczególnie dla naszych potomków, którzy są resztką z domu Izraela.

3. Albowiem stanie się w owym dniu, że akościoły będą tworzone nie dla Pana, a ludzie będą mówili jeden do drugiego: Oto ja należę do Pana, a inny powie: To ja należę do Pana. I tak będzie mówił każdy, kto tworzył kościoły nie dla Pana.

4. I będą się oni spierali pomiędzy sobą; i ich kapłani będą się spierali pomiędzy sobą, i będą nauczać według własnego arozumu, i zaprzeczać Duchowi Świętemu, który skłania do mówienia.

5. aZaprzeczają bmocy Boga, Świętego Izraela, i mówią ludziom: Zważajcie na nas i słuchajcie naszych nauk, bowiem dzisiaj cnie ma Boga, bo Pan i Odkupiciel dokonał Swego dzieła i dał Swą moc ludziom.

6. Oto zważajcie na moją naukę, jeśli powiedzą wam, że dokonano cudu ręką Pana, nie wierzcie w to, gdyż dzisiaj nie jest On Bogiem acudów, bo zakończył już Swe dzieło.

7. I wielu będzie mówiło: aJedzcie, pijcie i weselcie się, bo jutro umrzemy i dobrze z nami będzie.

8. I będzie także wielu, którzy powiedzą: Jedzcie, pijcie i weselcie się, jednak bójcie się Boga — On ausprawiedliwi tych, którzy trochę grzeszą; zaiste, bkłamcie trochę, wykorzystujcie innego ze względu na jego słowa, kopcie cdołki pod swoim bliźnim, bo nie ma w tym krzywdy; i czyńcie to wszystko, bo jutro umrzemy; a jeśli stanie się, że okażemy się winnymi, Bóg wymierzy nam kilka batów i w końcu zostaniemy zbawieni w królestwie Boga.

9. Zaiste, wielu będzie w ten sposób nauczać fałszywych, próżnych i aniedorzecznych bdoktryn, a ich serca będą napuszone, i będą się starali ukryć przed Panem swe tajemne zamysły; a ich uczynki będą w ciemności.

10. I akrew świętych będzie wołać z ziemi przeciwko nim.

11. Oto wszyscy oni zeszli z adrogi i stali się bzepsuci.

12. Z powodu apychy, fałszywych nauczycieli i fałszywych doktryn ich kościoły uległy zepsuciu, i ich kościoły są wyniosłe; a z powodu dumy są oni napuszeni.

13. aObrabowują bbiednych dla swych okazałych sanktuariów; obrabowują biednych dla swych kosztownych ubiorów i prześladują łagodnych i ubogich w sercu, albowiem w swej cdumie są napuszeni.

14. Mają oni atwarde karki i noszą swe głowy wysoko. Z powodu pychy i niegodziwości, i występków, i rozpusty, wszyscy oni bzbłądzili z wyjątkiem tylko niewielu, którzy w pokorze naśladują Chrystusa; mimo to nawet ci w wielu wypadkach błądzą, bo są uczeni według pojęć ludzkich.

15. Och, amądrzy i uczeni, i bogaci, napuszeni w bdumie swego serca, i wszyscy, którzy głoszą fałszywe doktryny, i wszyscy, którzy oddają się rozpuście, i wypaczają właściwą drogę Pańską, cbiada, biada, biada im — rzecze Pan Bóg Wszechmocny — bo zostaną oni strąceni do piekła!

16. Biada tym, którzy aodtrącają sprawiedliwych jako przedmiot błahy i urągają temu, co dobre, i mówią, że nie ma wartości! Oto nastanie dzień, kiedy Pan Bóg nawiedzi nagle mieszkańców ziemi i tego dnia, gdy będą bzupełnie dojrzali w niegodziwości, zginą.

17. Jeśli jednak mieszkańcy ziemi odpokutują za swe niegodziwości i występki, nie zostaną zgładzeni — rzecze Pan Zastępów.

18. Jednakże ten wielki i występny kościół, anierządnica całej ziemi, musi brunąć na ziemię, i wielki musi być jego upadek.

19. Oto królestwo diabła musi azadrżeć, a ci, którzy należą do niego, muszą być pobudzeni do pokuty, w przeciwnym wypadku bdiabeł skuje ich swymi wiecznymi cłańcuchami i pobudzi ich do gniewu, i zginą.

20. Albowiem w owym dniu będzie on aszalał w sercach dzieci ludzkich i podburzał ich do gniewu przeciw temu, co dobre.

21. A innych będzie auspokajał i uśpi ich czujność, ku cielesnemu zabezpieczeniu, tak że będą mówili: Wszystko jest dobrze w Syjonie, zaiste, Syjon rozwija się pomyślnie, wszystko jest dobrze. W ten sposób bdiabeł oszukuje ich dusze, prowadząc ich troskliwie do piekła.

22. I oto, innym pochlebia, mówiąc, że apiekło nie istnieje, i powie im: Nie jestem diabłem, bo nie ma diabła. I tak szepcze im do uszu, aż zakuje ich w swe okropne błańcuchy, z których nie można się wyswobodzić.

23. Oto są oni w niewoli śmierci i piekła; i śmierć, i piekło, i diabeł, i wszyscy, którzy są w ich mocy, będą musieli stanąć przed tronem Boga i być asądzeni według swych uczynków, a stamtąd muszą pójść do miejsca przygotowanego dla nich, w bjezioro ognia i siarki, co oznacza nieskończoną mękę.

24. Biada więc temu, komu jest wygodnie w Syjonie!

25. Biada temu, kto głosi: Wszystko jest dobrze!

26. Zaiste, biada temu, kto azważa na pojęcia ludzkie i zaprzecza mocy Boga i darowi Ducha Świętego!

27. Zaiste, biada temu, kto mówi: Otrzymaliśmy i nie apotrzebujemy więcej!

28. Innymi słowy, biada tym wszystkim, którzy drżą i azłoszczą się z powodu prawdy Bożej! Albowiem ten, kto buduje na bopoce, przyjmuje ją z radością, lecz ten, kto buduje na piaszczystej podstawie, drży, obawiając się, że runie.

29. Biada temu, kto powie: Otrzymaliśmy słowo Boże i nie apotrzebujemy bwięcej słowa Bożego, bo wystarcza nam to, co mamy!

30. Oto tak rzecze Pan Bóg: Dam dzieciom ludzkim wiersz za wierszem, apojęcie za pojęciem, trochę tu i trochę tam; i błogosławieni będą ci, którzy zważają na moje nauki, i nadstawiają ucha, aby usłyszeć moje rady, albowiem zdobędą oni bmądrość. Temu, kto cprzyjmuje, dam dwięcej, a tym, którzy mówią: Wystarcza nam to, co mamy, tym zostanie zabrane nawet to, co mają.

31. Przeklęty jest ten, kto aufa człowiekowi lub polega na ramieniu cielesnym, lub kto zważa na pojęcia ludzkie, jeśli ich pojęcia nie są dane mocą Ducha Świętego.

32. aBiada Innym narodom — rzecze Pan Bóg Zastępów! Oto chociaż z dnia na dzień będę wyciągał do nich swe ramię, jednak się mnie wyprą. Mimo to będę im miłosierny — rzecze Pan Bóg — jeśli odpokutują i przystąpią do mnie, gdyż moje bramię pozostaje wyciągnięte do nich przez cały dzień — rzecze Pan Bóg Zastępów.

◀

2a

PPŚ Księga Mormona.

◀

b

Ⅰ Nefi 13:34–42; 22:9; Ⅲ Nefi 21:6.

◀

3a

Ⅰ Kor. 1:10–13; Ⅰ Nefi 22:23; Ⅳ Nefi 1:25–29; Morm. 8:28, 32–38.

◀

4a

Ⅱ Nefi 9:28.

◀

5a

Ⅱ Nefi 26:20.

◀

b

Ⅱ Tym. 3:5.

◀

c

Alma 30:28.

◀

6a

Morm. 8:26; 9:15–26.

◀

7a

Ⅰ Kor. 15:32; Alma 30:17–18.

◀

8a

Morm. 8:31.

◀

b

DiP 10:25; Mojż. 4:4. PPŚ Kłamstwo.

◀

c

Przyp. 26:27; Ⅰ Nefi 14:3.

◀

9a

Ez. 13:3; Hel. 13:29.

◀

b

Mat. 15:9.

◀

10a

Obj. 6:9–11; Ⅱ Nefi 26:3; Morm. 8:27; Eter 8:22–24; DiP 87:7.

◀

11a

Hel. 6:31.

◀

b

Morm. 8:28–41; DiP 33:4.

◀

12a

Przyp. 28:25.

◀

13a

Ez. 34:8.

◀

b

Hel. 4:12.

◀

c

Alma 5:53.

◀

14a

Przyp. 21:4.

◀

b

Iz. 53:6.

◀

15a

Przyp. 3:5–7.

◀

b

PPŚ Pycha.

◀

c

Ⅲ Nefi 29:5.

◀

16a

Iz. 29:21.

◀

b

Eter 2:9–10.

◀

18a

Obj. 19:2.

◀

b

Ⅰ Nefi 14:3, 17.

◀

19a

Ⅰ Nefi 22:23.

◀

b

Alma 34:35.

◀

c

Alma 12:11.

◀

20a

DiP 10:20–27.

◀

21a

Morm. 8:31.

◀

b

Ⅱ Nefi 9:39.

◀

22a

PPŚ Piekło.

◀

b

Alma 36:18.

◀

23a

PPŚ Jezus Chrystus — Sędzia; Sąd Ostateczny.

◀

b

Ⅱ Nefi 9:16, 19, 26.

◀

26a

Ⅱ Nefi 9:29.

◀

27a

Alma 12:10–11.

◀

28a

Ⅱ Nefi 9:40; 33:5. PPŚ Bunt.

◀

b

Mat. 7:24–27. PPŚ Opoka.

◀

29a

Ⅱ Nefi 29:3–10.

◀

b

Ⅱ Nefi 27:14; Eter 4:8.

◀

30a

Iz. 28:9–13; DiP 98:12.

◀

b

PPŚ Mądrość.

◀

c

Łuk. 8:18.

◀

d

Alma 12:10; DiP 50:24.

◀

31a

DiP 1:19–20.

◀

32a

Ⅰ Nefi 14:6.

◀

b

Jakub 5:47; 6:4.

Rozdział 29

Wielu z Innych narodów odrzuci Księgę Mormona. Powiedzą: Nie potrzebujemy więcej Biblii. Pan przemawia do wielu narodów. Osądzi świat według ksiąg, które zostaną napisane. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. Oto będzie wielu — w ten dzień, gdy przystąpię do dokonania azdumiewającego dzieła pośród nich, by wspomnieć na bprzymierza, które dałem dzieciom ludzkim, abym mógł po raz cdrugi wyciągnąć mą rękę, by odzyskać mój lud, który jest z domu Izraela.

2. A także, abym mógł pamiętać obietnice, które dałem tobie, Nefi, i twojemu ojcu, że będę pamiętał o waszych potomkach, i że asłowa waszych potomków wyjdą z moich ust do waszych potomków; i Moje słowa brozbrzmią po krańce ziemi jako csztandar dla mojego ludu, który jest z domu Izraela;

3. I ponieważ słowa moje rozbrzmią — wielu spośród Innych narodów powie: aBiblia! Biblia! Mamy Biblię i nie może być więcej Biblii.

4. Lecz tak rzecze Pan Bóg: Głupcy, będą oni mieli Biblię, i wyjdzie ona z ust aŻydów, mego pradawnego ludu przymierza. I jak dziękują oni Żydom za bBiblię, którą od nich otrzymali? Zaiste, co Inne narody mają na myśli? Czy pamiętają trudy, mozoły i cierpienia Żydów oraz ich pilność wobec mnie w udostępnieniu zbawienia Innym narodom?

5. O Inne narody, czy pamiętałyście o Żydach, o moim pradawnym ludzie przymierza? Nie; lecz przeklinałyście ich i anienawidziłyście ich, i nie starałyście się ich odzyskać. Oto ja odpłacę wam, zsyłając to wszystko na wasze głowy; albowiem ja, Pan, nie zapomniałem mojego ludu.

6. Jesteście głupcami, którzy powiedzą: aBiblia, mamy Biblię i nie potrzebujemy więcej Biblii. Czy mielibyście Biblię, jeśli nie Żydzi?

7. Czyż nie wiecie, że istnieje więcej narodów niż jeden? Czyż nie wiecie, że ja, Pan, wasz Bóg, astworzyłem wszystkich ludzi, i pamiętam o tych, którzy są na bwyspach morza; i że panuję na górze w niebiosach i na dole na ziemi; i ujawniam swoje słowo dzieciom ludzkim, zaiste, nawet wszystkim narodom świata?

8. Dlaczego szemrzecie, ponieważ dostajecie więcej mego słowa? Czyż nie wiecie, że świadectwo adwóch narodów jest bświadectwem dla was, że jestem Bogiem i że pamiętam o jednym narodzie tak samo jak o innym? Mówię więc jednemu narodowi te same słowa co innemu. I gdy dwa cnarody zjednoczą się w jeden, ich świadectwo będzie także jedno.

9. I czynię to, abym mógł wykazać wielu, że jestem ataki sam wczoraj, dzisiaj i na wieki; i że przekazuję swoje słowa według swego upodobania. I ponieważ przekazałem jedno bsłowo, nie powinniście przypuszczać, że nie mogę przekazać innego; oto moje dzieło nie zostało jeszcze dokonane, ani też nie stanie się to, aż nastąpi koniec człowieka, a nie nastąpi to odtąd i na wieki.

10. Przeto, mając Biblię, nie powinniście przypuszczać, że zawiera ona wszystkie moje asłowa, ani też nie powinniście przypuszczać, że nie spowodowałem, aby więcej zostało zapisane.

11. Oto nakazuję awszystkim ludziom na wschodzie i na zachodzie, na północy i na południu, i na wyspach morza, aby bzapisywali słowa, które im mówię; albowiem według cksiąg, które zostaną spisane, będę dsądził świat, każdego człowieka według jego uczynków, zgodnie z tym, co jest napisane.

12. Oto przemówię do aŻydów, i oni to zapiszą; będę mówił do Nefitów, i oni to zapiszą; i przemówię do innych plemion z domu Izraela, które wywiodłem, i one to bzapiszą; i będę także mówił do cwszystkich narodów ziemi, i one to zapiszą.

13. I stanie się, że aŻydzi będą mieli słowa Nefitów, a Nefici słowa Żydów, a Nefici i Żydzi będą mieli słowa zagubionych plemion Izraela, a bzagubione plemiona Izraela będą miały słowa Nefitów i Żydów.

14. I stanie się, że mój lud, który jest z adomu Izraela, zostanie domem zgromadzonym na swych własnych ziemiach; i moje słowo także zostanie zebrane w bjedno. I pokażę tym, którzy walczą przeciwko mojemu słowu i przeciwko mojemu ludowi, który jest z cdomu Izraela, że jestem Bogiem, że zawarłem dprzymierze z Abrahamem, że ezawsze będę pamiętał o jego fpotomkach.

◀

1a

Ⅱ Nefi 27:26. PPŚ Przywrócenie ewangelii.

◀

b

PPŚ Przymierze Abrahamowe.

◀

c

Ⅱ Nefi 6:14; 21:11–12; 25:17. PPŚ Izrael — Zgromadzenie Izraela.

◀

2a

Ⅱ Nefi 3:18–21.

◀

b

Iz. 5:26; Ⅱ Nefi 15:26; Mor. 10:28.

◀

c

Ⅰ Nefi 21:22. PPŚ Sztandar.

◀

3a

Ⅰ Nefi 13:23–25. PPŚ Biblia; Księga Mormona.

◀

4a

DiP 3:16. PPŚ Żydzi.

◀

b

PPŚ Juda (syn Jakuba) — Drewno Judy.

◀

5a

Ⅲ Nefi 29:8.

◀

6a

Ⅰ Nefi 13:38.

◀

7a

PPŚ Stworzyć, stworzenie.

◀

b

Ⅰ Nefi 22:4.

◀

8a

Ez. 37:15–20; Ⅰ Nefi 13:38–41; Ⅱ Nefi 3:12.

◀

b

Mat. 18:16. PPŚ Świadek, świadectwo.

◀

c

Oz. 2:2.

◀

9a

Hebr. 13:8.

◀

b

PPŚ Objawienie.

◀

10a

PPŚ Pisma święte — Pisma, które według proroctw mają być ujawnione.

◀

11a

Alma 29:8.

◀

b

Ⅱ Tym. 3:16.

◀

c

PPŚ Księga żywota.

◀

d

Ⅱ Nefi 25:22; 33:11, 14–15. PPŚ Sąd Ostateczny.

◀

12a

Ⅰ Nefi 13:23–29.

◀

b

Ⅰ Nefi 13:38–42; Ⅱ Nefi 26:17.

◀

c

Ⅱ Nefi 26:33.

◀

13a

Morm. 5:12–14.

◀

b

PPŚ Izrael — Dziesięć zagubionych plemion Izraela.

◀

14a

Jer. 3:17–18.

◀

b

Ez. 37:16–17.

◀

c

Ⅰ Nefi 22:8–9.

◀

d

Ⅰ Mojż. 12:1–3; Ⅰ Nefi 17:40; Ⅲ Nefi 20:27; Abr. 2:9. PPŚ Przymierze Abrahamowe.

◀

e

Ⅰ Mojż. 17:7.

◀

f

DiP 132:30.

Rozdział 30

Nawrócone Inne narody zostaną zaliczone do ludu przymierza. Wielu Lamanitów i Żydów uwierzy słowu i stanie się przyjemnym ludem. Izrael zostanie odzyskany, a niegodziwi zostaną zgładzeni. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. A teraz, moi umiłowani bracia, pragnę do was przemawiać, bo ja, Nefi, nie chcę, abyście uważali, że jesteście bardziej prawi aniżeli Inne narody. Oto, jeśli nie będziecie przestrzegać przykazań Boga, wszyscy podobnie zginiecie. I z racji słów, które powiedziano, nie powinniście przypuszczać, że Inne narody ulegną całkowitej zagładzie.

2. Albowiem mówię wam, że tylu spośród Innych narodów, ilu odpokutuje, stanie się ludem aprzymierza z Panem, a tylu spośród bŻydów, ilu nie odpokutuje, zostanie odrzuconych, gdyż Pan zawiera przymierze tylko z tymi, którzy codpokutują i wierzą w Jego Syna, Świętego Izraela.

3. A teraz pragnę prorokować nieco więcej o Żydach i Innych narodach. Oto po tym, jak wyjawiona zostanie księga zapisana dla Innych narodów, o której powiedziałem, i zostanie ona ponownie zapieczętowana Panu, oto będzie wielu, którzy auwierzą słowom w niej zapisanym i bprzekażą je resztce, która pozostanie z naszego potomstwa.

4. Wtedy resztka z naszego potomstwa dowie się o nas, jak opuściliśmy Jerozolimę; i że są potomkami Żydów.

5. I ewangelia Jezusa Chrystusa będzie głoszona pośród anich; przeto zostanie bim przywrócona cwiedza o ich ojcach, a także wiedza o Jezusie Chrystusie, którą posiadali ich ojcowie.

6. Będą się wtedy radować, bo będą wiedzieli, że jest to dla nich błogosławieństwem z ręki Boga. Łuski ciemności zaczną opadać z ich oczu, i niewiele pokoleń przeminie, aż staną się nieskalanym i aprzyjemnym ludem.

7. I stanie się, że aŻydzi, którzy są rozproszeni, także bzaczną wierzyć w Chrystusa; i zaczną się gromadzić na powierzchni ziemi; i tylu z nich, ilu uwierzy w Chrystusa, stanie się także przyjemnym ludem.

8. I stanie się, że Pan Bóg rozpocznie Swe dzieło pośród wszystkich narodów, plemion, języków i ludów, aby doprowadzić do przywrócenia Swego ludu na ziemi.

9. I w prawości będzie aPan Bóg bsądził biednych, i będzie słusznie ganił, ujmując się za cłagodnymi ziemi. Rózgą ust Swoich porazi ziemię, a tchnieniem warg Swoich zabije niegodziwych.

10. Oto szybko nadchodzi aczas, gdy Pan Bóg spowoduje wielki brozłam pośród ludzi i zniszczy niegodziwych; a Swój lud coszczędzi, nawet jeśli stanie się, że będzie musiał ogniem dzniszczyć niegodziwych.

11. I aprawością opasze Swe lędźwie, a wiernością — Swe nerki.

12. aI wtedy wilk będzie przebywał z jagnięciem, lampart legnie obok koźlęcia, cielę razem z lwem młodym i zwierzęciem tucznym, a małe dziecko prowadzić je będzie.

13. I krowa z niedźwiedzicą paść się będą; młode ich razem legną; a lew jak wół jeść będzie słomę.

14. I niemowlę bawić się będzie przy kryjówce żmii, a dziecko włoży swą rączkę do legowiska węża.

15. Krzywdy ani zniszczenia dokonywać nie będą na całej świętej mej górze, bo jak wody wypełniają morze, tak wiedza o Panu napełni ziemię.

16. Przeto sprawy awszystkich narodów zostaną ujawnione; zaiste, wszystko będzie boznajmione dzieciom ludzkim.

17. Nie ma nic tajemnego, co nie będzie aobjawione; nie ma żadnego dzieła ciemności, co nie zostanie ukazane w świetle; i nie ma nic zapieczętowanego na ziemi, co nie będzie rozwiązane.

18. Wszystko więc, co zostało objawione dzieciom ludzkim, będzie w owym dniu objawione, i Szatan ajuż nie będzie miał władzy nad sercami dzieci ludzkich przez długi czas. A teraz, moi umiłowani bracia, kończę swoje słowa.

◀

2a

Gal. 3:26–29.

◀

b

Mat. 8:10–13. PPŚ Żydzi.

◀

c

PPŚ Pokutować, pokuta.

◀

3a

Ⅲ Nefi 16:6–7.

◀

b

Ⅰ Nefi 22:8–9.

◀

5a

Ⅲ Nefi 21:3–7, 24–26.

◀

b

DiP 3:20.

◀

c

Ⅰ Nefi 15:14; Ⅱ Nefi 3:12; Morm. 7:1, 9–10.

◀

6a

DiP 49:24; 109:65.

◀

7a

Ⅱ Nefi 29:13–14.

◀

b

Ⅱ Nefi 25:16–17.

◀

9a

Iz. 11:4–9.

◀

b

Ⅱ Nefi 9:15.

◀

c

PPŚ Łagodny, łagodność.

◀

10a

PPŚ Dni ostatnie, Ostatnie dni.

◀

b

DiP 63:53–54.

◀

c

Mojż. 7:61.

◀

d

Ⅰ Nefi 22:15–17, 23. PPŚ Ziemia — Oczyszczenie ziemi.

◀

11a

Iz. 11:5–9.

◀

12a

Iz. 65:25. PPŚ Milenium.

◀

16a

DiP 101:32–35; 121:28–29.

◀

b

Eter 4:6–7.

◀

17a

DiP 1:2–3.

◀

18a

Obj. 20:1–3; Eter 8:26.

Rozdział 31

Nefi mówi, dlaczego Jezus Chrystus został ochrzczony. Ludzie muszą pójść za Chrystusem, zostać ochrzczeni, przyjąć Ducha Świętego i wytrwać do końca, aby zostali zbawieni. Pokuta i chrzest są bramą prowadzącą na ciasną i wąską ścieżkę. Życie wieczne jest dane tym, którzy przestrzegają przykazań po chrzcie. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. I teraz ja, Nefi, kończę swe aprorokowanie wam, moi umiłowani bracia. I mogę spisać tylko niewiele rzeczy, o których wiem, że bez wątpienia nastąpią, a także mogę spisać tylko niewiele słów mojego brata, Jakuba.

2. Przeto wystarczy mi, co zapisałem, poza kilkoma słowami, które muszę powiedzieć o adoktrynie Chrystusa; przeto powiem to wam po prostu, według prostoty swego prorokowania.

3. Oto moja dusza lubuje się w prostocie. Bowiem w ten sposób Pan Bóg działa pośród dzieci ludzkich. Oto Pan Bóg daje aświatło ku zrozumieniu; oto przemawia do ludzi w ich bjęzyku, aby zrozumieli.

4. Przeto chciałbym, żebyście pamiętali, że powiedziałem wam o aproroku pokazanym mi przez Pana, że ochrzci bBaranka Bożego, który zgładzi grzechy świata.

5. I teraz, jeśli Baranek Boży, będąc święty, musi zostać aochrzczony w wodzie, aby wypełnić wszelką prawość, jak znacznie większą potrzebę mamy my, będąc nieświęci, abyśmy zostali ochrzczeni, zaiste, w wodzie!

6. I teraz pytam was, moi umiłowani bracia, w jaki sposób Baranek Boży wypełnia wszelką prawość, będąc ochrzczony w wodzie?

7. Czyż nie wiecie, że był On święty? Jednak mimo że był święty, pokazuje dzieciom ludzkim, że według ciała korzy się przed Ojcem i świadczy Ojcu, że będzie Mu aposłuszny w przestrzeganiu Jego przykazań.

8. Przeto, gdy został ochrzczony wodą, Duch Święty zstąpił na Niego pod apostacią bgołębicy.

9. I powtarzam, to pokazuje dzieciom ludzkim jak ciasna jest ścieżka, i jak wąska jest abrama, przez którą mają wejść, będąc dla nich przykładem.

10. I powiedział On dzieciom ludzkim: aPodążajcie za mną. Przeto, moi umiłowani bracia, czyż możemy bpodążać za Jezusem, jeśli nie będziemy chcieli przestrzegać przykazań Ojca?

11. I Ojciec powiedział: Odpokutujcie, odpokutujcie i zostańcie ochrzczeni w imię mojego Umiłowanego Syna.

12. A także głos Syna przyszedł do mnie, mówiący: Ten, kto zostanie ochrzczony w imię moje, temu Ojciec ada Ducha Świętego, podobnie jak mnie; przeto bpójdźcie za mną i czyńcie, co widzieliście, że Ja czyniłem.

13. Moi umiłowani bracia, wiem, że jeśli będziecie naśladować Syna ze szczerym zamiarem w sercu, nie czyniąc niczego, co byłoby obłudą czy oszustwem przed Bogiem, lecz ze szczerą intencją pokutując za swe grzechy, świadcząc Ojcu, że chcecie wziąć na siebie imię Chrystusa przez achrzest — zaiste, wstępując w wodę, naśladując Swego Pana i Zbawiciela, według Jego słowa, oto otrzymacie wtedy Ducha Świętego; zaiste, wtedy następuje bchrzest ogniem i Duchem Świętym; i wtedy będziecie mogli mówić cjęzykiem aniołów, i wykrzykiwać chwałę Świętemu Izraela.

14. Lecz, moi umiłowani bracia, tak doszedł mnie głos Syna, mówiący: Po tym, jak odpokutowaliście za swe grzechy i zaświadczyliście Ojcu przez chrzest wodą, że jesteście chętni przestrzegać moich przykazań, i otrzymaliście chrzest ogniem i Duchem Świętym, i możecie mówić nowym językiem, zaiste, językiem aniołów, i jeśli po tym wszystkim awyprzecie się mnie, blepiej by wam było, gdybyście mnie nie znali.

15. I usłyszałem głos Ojca, który powiedział: Zaiste, słowa Mojego Umiłowanego są prawdziwe i wierne. Ten, kto wytrwa do końca, zostanie zbawiony.

16. I, moi umiłowani bracia, dlatego wiem, że jeśli człowiek nie awytrwa do końca, podążając za bprzykładem Syna Boga żywego, nie może zostać zbawiony.

17. Uczyńcie więc, co wam powiedziałem, że widziałem, jak wasz Pan i wasz Odkupiciel uczyni; bo z tego powodu zostało mi to ukazane, abyście znali bramę, przez którą macie wejść. I bramą, przez którą macie wejść, jest pokuta i achrzest wodą, a wtedy następuje bodpuszczenie waszych grzechów przez ogień i przez Ducha Świętego.

18. I wtedy jesteście na aciasnej i wąskiej bścieżce, która prowadzi do życia wiecznego. Oto weszliście przez bramę, postąpiliście według przykazań Ojca i Syna, i otrzymaliście Ducha Świętego, który cświadczy o Ojcu i Synu aż do spełnienia Jego obietnicy, że jeśli weszliście na tę drogę, otrzymacie.

19. I teraz, moi umiłowani bracia, gdy już dostaliście się na tę ciasną i wąską ścieżkę, pytam was: Czy awszystko jest już zrobione? Oto mówię wam: Nie. Albowiem doszliście dotąd tylko dzięki słowu Chrystusa poprzez niewzruszoną bwiarę w Niego, cufając w pełni zasługom Tego, który ma moc zbawienia.

20. Musicie więc nieprzerwanie adążyć naprzód w Chrystusie, mając doskonałą jasność bnadziei i cmiłość do Boga oraz wszystkich ludzi. Jeśli więc będziecie dążyć naprzód, delektując się słowem Chrystusa, i dwytrwacie do końca, oto tak mówi Ojciec: Będziecie mieli życie wieczne.

21. I teraz, moi umiłowani bracia, to jest ta adroga; i nie ma bżadnej innej drogi ani innego cimienia danego pod niebem, poprzez które człowiek może być zbawiony w królestwie Boga. Oto taka jest ddoktryna Chrystusa, i jedyna, i prawdziwa doktryna eOjca i Syna, i Ducha Świętego, który jest fjednym Bogiem bez końca. Amen.

◀

1a

Ⅱ Nefi 25:1–4.

◀

2a

Ⅱ Nefi 11:6–7.

◀

3a

PPŚ Światło, światłość Chrystusa.

◀

b

DiP 1:24.

◀

4a

Ⅰ Nefi 10:7; 11:27. PPŚ Jan Chrzciciel.

◀

b

PPŚ Baranek Boży.

◀

5a

Mat. 3:11–17. PPŚ Chrzest, chrzcić.

◀

7a

Jan 5:30. PPŚ Posłuszeństwo, posłuszny, być posłusznym.

◀

8a

Ⅰ Nefi 11:27.

◀

b

PPŚ Gołębica, znak [gołębicy].

◀

9a

Ⅱ Nefi 9:41; Ⅲ Nefi 14:13–14; DiP 22:4.

◀

10a

Mat. 4:19; 8:22; 9:9.

◀

b

Mor. 7:11; DiP 56:2.

◀

12a

PPŚ Dar Ducha Świętego.

◀

b

Łuk. 9:57–62; Jan 12:26.

◀

13a

Gal. 3:26–27.

◀

b

PPŚ Dar Ducha Świętego; Ogień.

◀

c

Ⅱ Nefi 32:2–3.

◀

14a

Mat. 10:32–33; Alma 24:30; DiP 101:1–5. PPŚ Niewybaczalny grzech.

◀

b

Ⅱ Piotra 2:21.

◀

16a

Alma 5:13; 38:2; DiP 20:29.

◀

b

PPŚ Jezus Chrystus — Przykład Jezusa Chrystusa.

◀

17a

Mos. 18:10. PPŚ Chrzest, chrzcić.

◀

b

PPŚ Odpuszczenie grzechów.

◀

18a

Ⅰ Nefi 8:20.

◀

b

Przyp. 4:18. PPŚ Droga.

◀

c

Dz. 5:29–32.

◀

19a

Mos. 4:10.

◀

b

PPŚ Wiara.

◀

c

DiP 3:20.

◀

20a

PPŚ Chodzić, kroczyć z Bogiem.

◀

b

PPŚ Nadzieja.

◀

c

PPŚ Miłość.

◀

d

PPŚ Wytrwać.

◀

21a

Dz. 4:10–12; Ⅱ Nefi 9:41; Alma 37:46; DiP 132:22, 25.

◀

b

Mos. 3:17.

◀

c

PPŚ Jezus Chrystus — Wziąć na siebie imię Jezusa Chrystusa.

◀

d

Mat. 7:28; Jan 7:16–17.

◀

e

PPŚ Bóg, Boska Trójca.

◀

f

Ⅲ Nefi 11:27, 35–36. PPŚ Jedność.

Rozdział 32

Aniołowie mówią mocą Ducha Świętego. Ludzie muszą się modlić i zdobywać dla siebie wiedzę od Ducha Świętego. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. I teraz, moi umiłowani bracia, przypuszczam, że rozważacie nieco w swoim sercu to, co powinniście czynić, gdy weszliście już na tę drogę. Lecz oto, dlaczego rozważacie te rzeczy w swoim sercu?

2. Czyż nie pamiętacie, jak powiedziałem wam, że aotrzymawszy Ducha Świętego, będziecie mogli mówić bjęzykiem aniołów? I teraz, jak moglibyście mówić językiem aniołów, jeśli nie przez Ducha Świętego?

3. aAniołowie mówią mocą Ducha Świętego, ich słowa są więc słowami Chrystusa. Dlatego powiedziałem wam, bdelektujcie się słowami Chrystusa, albowiem słowa Chrystusa wyjawią wam wszystko, co macie czynić.

4. Przeto po tym, jak powiedziałem te słowa, jeżeli ich nie rozumiecie, dzieje się tak, ponieważ nie apytacie ani też nie kołaczecie; dlatego nie jesteście wyprowadzeni na światło i będziecie musieli zginąć w ciemności.

5. Oto powtarzam wam, że jeśli wejdziecie na tę drogę i otrzymacie Ducha Świętego, ukaże On wam wszystko, co macie czynić.

6. Oto jest to doktryną Chrystusa i więcej nie będzie dane, aż objawi się On wam w ciele. I gdy aobjawi się wam w ciele, będziecie przestrzegać tego, co wam powie.

7. I teraz ja, Nefi, nie mogę powiedzieć więcej. Duch powstrzymuje mnie od tego i pozostaje mi rozpaczać z powodu aniewiary i niegodziwości, i niewiedzy, i hardości ludzi; bowiem nie chcą oni dążyć do zdobycia wiedzy ani nie chcą zrozumieć większej wiedzy, gdy jest im ona dana w bprostocie, zaiste, tak prosto, jak może być dane słowo.

8. I teraz moi umiłowani bracia, widzę, że jeszcze w swoim sercu rozważacie; i boleję nad tym, że muszę wam to powiedzieć. Oto gdybyście zważali na Ducha, który poucza człowieka, aby się amodlił, wiedzielibyście, że musicie się modlić, albowiem bzły duch nie uczy człowieka, by się modlił, lecz uczy go, że nie musi się modlić.

9. Lecz oto, mówię wam, że musicie się zawsze amodlić, i nie ustawać, że nie wolno wam uczynić niczego dla Pana, jeśli się nie pomodlicie do Ojca w bimię Chrystusa, aby uświęcił wam wasze działanie, aby to, czego dokonacie, było dla cdobra waszej duszy.

◀

2a

Ⅲ Nefi 9:20.

◀

b

Ⅱ Nefi 31:13.

◀

3a

PPŚ Aniołowie.

◀

b

Jer. 15:16.

◀

4a

PPŚ Prosić.

◀

6a

Ⅲ Nefi 11:8.

◀

7a

PPŚ Niewiara.

◀

b

Ⅱ Nefi 31:2–3; Jakub 4:13.

◀

8a

PPŚ Modlitwa.

◀

b

Mos. 4:14. PPŚ Diabeł.

◀

9a

Ⅲ Nefi 20:1; DiP 75:11.

◀

b

Mojż. 5:8.

◀

c

Alma 34:27.

Rozdział 33

Słowa Nefiego są prawdziwe. Świadczą o Chrystusie. Ci, którzy uwierzą w Chrystusa, dadzą wiarę słowom Nefiego, które będą świadectwem na trybunale sądowym. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. I teraz ja, Nefi, nie mogę zapisać wszystkiego, czego nauczano pośród mego ludu, ani też nie jestem tak amocny w piśmie, jak w mowie; bowiem gdy człowiek bprzemawia mocą Ducha Świętego, moc Ducha Świętego niesie to do serc dzieci ludzkich.

2. Jednak jest wielu, którzy aznieczulają swe serca przeciw Duchowi Świętemu, że nie ma On w nich miejsca; przeto odrzucają wiele z tych rzeczy, które są zapisane, i uważają je za nic.

3. Mimo to ja, Nefi, zapisałem to, co zapisałem, i uważam, że ma to wielką awartość, szczególnie dla mego ludu. Bowiem bezustannie bmodlę się za nich w dzień, a nocą moja poduszka mokra jest od łez z ich powodu; i wołam do mego Boga z wiarą, i wiem, że usłyszy moje wołanie.

4. I wiem, że Pan Bóg poświęci moje modlitwy dla dobra mego ludu. I słowa, które zapisałem w słabości, uczyni dla niego amocnymi, bo bnakłaniają go do czynienia dobra, wyjawiają mu wiedzę o ich ojcach i mówią o Jezusie, nakłaniając, aby wierzył w Niego i wytrwał do końca, co jest życiem cwiecznym.

5. I mówią aostro o grzechu, według bprostoty prawdy; dlatego żaden człowiek nie rozgniewa się z powodu słów, które napisałem, z wyjątkiem tego, który będzie pod wpływem ducha diabła.

6. Oto chlubię się prostotą, chlubię się prawdą, chlubię się moim Jezusem, bo aodkupił On moją duszę od piekła.

7. Darzę aprawdziwą miłością swój lud i mam wielką wiarę w Chrystusa, że spotkam wiele dusz bez skazy przed Jego tronem sędziowskim.

8. Darzę prawdziwą miłością aŻydów — mówię Żydów, bo mam na myśli tych, z których pochodzę.

9. Darzę również prawdziwą miłością aInne narody. Jednak nie mogę mieć nadziei dla nich, chyba że bpojednają się z Chrystusem i wejdą przez tę cwąską bramę, i dpójdą tą eciasną ścieżką wiodącą do życia, i będą trzymać się tej ścieżki do końca dni swej próby.

10. I teraz, moi umiłowani bracia, a także Żydzi, i wszyscy aż po krańce ziemi, zważajcie na te słowa i awierzcie w Chrystusa; i jeśli nie wierzycie tym słowom, wierzcie w Chrystusa. A jeśli będziecie wierzyć w Chrystusa, uwierzycie w te bsłowa, bo są one csłowami Chrystusa, i On mi je przekazał, a duczą one wszystkich ludzi czynienia dobra.

11. I jeśli nie są one słowami Chrystusa, sami osądźcie — gdyż ostatniego dnia Chrystus objawi wam z amocą i wielką chwałą, że są one Jego słowami. I wy, i ja staniemy twarzą w twarz przed Jego bsądem; i będziecie wiedzieli, że nakazał mi On zapisanie tych rzeczy pomimo mojej słabości.

12. I błagam Ojca w imię Chrystusa, aby wielu spośród nas, jeśli nie wszyscy, mogło być zbawionych w Jego akrólestwie w ten wielki i ostateczny dzień.

13. I teraz, moi umiłowani bracia, wszyscy, którzy jesteście z domu Izraela, i wszyscy aż po krańce ziemi, mówię do was niczym głos awołającego z prochu: Żegnajcie do czasu, gdy nastąpi ten wielki dzień.

14. A wy, którzy nie skorzystacie z dobroci Boga i nie uszanujecie asłów Żydów, moich słów i bsłów, które wyjdą z ust Baranka Bożego, oto żegnam was na zawsze, gdyż słowa te cpotępią was w ostateczny dzień.

15. Albowiem, co zapieczętuję na ziemi, będzie przytoczone przeciwko wam na atrybunale sądowym; gdyż tak mi Pan nakazał i muszę być posłuszny. Amen.

◀

1a

Eter 12:23–24.

◀

b

DiP 100:7–8.

◀

2a

Hel. 6:35–36.

◀

3a

PPŚ Pisma święte — Wartość pism świętych.

◀

b

Enos 1:9–12; Sł. Morm. 1:8.

◀

4a

Eter 12:26–27.

◀

b

Mor. 7:13.

◀

c

PPŚ Życie wieczne.

◀

5a

Ⅰ Nefi 16:1–3; Ⅱ Nefi 9:40.

◀

b

Ⅱ Nefi 31:3; Jakub 4:13.

◀

6a

PPŚ Odkupić, odkupiony, odkupienie.

◀

7a

PPŚ Prawdziwa miłość.

◀

8a

PPŚ Żydzi.

◀

9a

PPŚ Inne narody.

◀

b

PPŚ Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

c

Ⅱ Nefi 9:41.

◀

d

PPŚ Chodzić, kroczyć z Bogiem.

◀

e

Hel. 3:29–30; DiP 132:22.

◀

10a

PPŚ Wierzenie, wiara, wierzyć.

◀

b

PPŚ Księga Mormona.

◀

c

Mor. 10:27–29.

◀

d

Ⅱ Nefi 25:28.

◀

11a

Eter 5:4; Mor. 7:35.

◀

b

Obj. 20:12; Mor. 10:34.

◀

12a

PPŚ Chwała celestialna.

◀

13a

Iz. 29:4; Ⅱ Nefi 26:16.

◀

14a

PPŚ Biblia.

◀

b

PPŚ Księga Mormona.

◀

c

Ⅱ Nefi 29:11; Eter 4:8–10.

◀

15a

Sł. Morm. 1:11.

Księga Jakuba
brata Nefiego

Słowa jego kazania do jego braci. Zawstydzi on człowieka, który dąży do obalenia doktryn Chrystusa. Kilka słów o dziejach ludu Nefiego.

Rozdział 1

Jakub i Józef nakłaniają ludzi do wiary w Chrystusa i przestrzegania Jego przykazań. Nefi umiera. Niegodziwość panuje pośród Nefitów. W okresie lat 544–421 p.n.e.

1. Oto stało się, że upłynęło pięćdziesiąt pięć lat od czasu, gdy Lehi opuścił Jerozolimę; przeto Nefi dał mi, aJakubowi, bprzykazanie co do cmałych płyt, na których są wyryte te sprawy.

2. I dał mi, Jakubowi, przykazanie, aby zapisać na tych płytach trochę z tego, co uznam za najcenniejsze; i abym nie poruszał, chyba że pobieżnie, spraw, które dotyczą historii ludu, zwanego ludem Nefiego.

3. Albowiem powiedział, że dzieje jego ludu mają być wyryte na jego innych płytach, i że mam zachować te płyty i przekazywać je moim potomkom z pokolenia na pokolenie.

4. I jeśli jest głoszenie ewangelii, które jest święte, lub wielkie objawienia czy prorokowanie, mam wyryć na tych płytach to, co najważniejsze, i zapisać tak obszernie, jak będzie to możliwe, dla dobra sprawy Chrystusa i dla dobra naszego ludu.

5. Albowiem ze względu na wiarę i wielką troskę naprawdę zostało nam objawione to, co dotyczy naszego ludu, i to, co ma się z nim astać.

6. I otrzymaliśmy również wiele objawień i ducha wielu proroctw, dlatego wiemy o aChrystusie i Jego królestwie, które ma przyjść.

7. Przeto trudziliśmy się z pilnością pośród naszych ludzi, aby nakłonić ich do aprzystąpienia do Chrystusa i korzystania z dobroci Boga, by mogli wejść do Jego bodpoczynku, żeby z jakiegoś powodu nie przysiągł w gniewie, że nie wolno im cwejść, jak uczynił to dsprowokowany przez dzieci Izraela w dniach pokusy na epustkowiu.

8. Dlatego prosimy Boga, abyśmy mogli nakłonić wszystkich ludzi, by nie abuntowali się przeciwko Bogu, bpobudzając Go do gniewu, lecz żeby wszyscy ludzie uwierzyli w Chrystusa i mieli przed oczyma Jego śmierć, cierpienie na ckrzyżu i poniżenie przed światem. Zatem ja, Jakub, biorę na siebie wypełnienie przykazania mego brata, Nefiego.

9. Gdy Nefi postarzał się i wiedział, że wkrótce aumrze, bnamaścił pewnego męża na króla i włodarza swego ludu, zgodnie z panowaniem ckrólów.

10. I lud kochał Nefiego niezmiernie, bo był im wielkim opiekunem, walczył amieczem Labana w ich obronie i trudził się przez wszystkie swoje dni dla ich dobra.

11. Lud pragnął więc zachować w pamięci jego imię. I panujący po nim królowie byli nazywani przez lud: Nefi Ⅱ, Nefi Ⅲ i tak dalej, według panowania królów. I lud tak ich nazywał bez względu na ich własne imiona.

12. I stało się, że Nefi umarł.

13. I ludzie, którzy nie byli aLamanitami, byli bNefitami; chociaż byli zwani Nefitami, Jakubitami, Józefitami, cZoramitami, Lamanitami, Lemuelitami i Ismaelitami.

14. Jednak ja, Jakub, nie będę ich odtąd tak rozróżniał, lecz będę anazywał Lamanitami tych, którzy starają się zniszczyć lud Nefiego, a bNefitami albo cludem Nefiego tych, którzy są przyjaźnie nastawieni do Nefiego, według panowania królów.

15. I teraz stało się, że lud Nefiego pod panowaniem drugiego króla zaczął znieczulać swe serce i zaczął oddawać się po trosze niegodziwym praktykom, pragnąc wielu ażon i nałożnic, jak Dawid w dawnych czasach i Salomon, jego syn.

16. Zaiste, i zaczęli również poszukiwać dużo złota i srebra, i dlatego zaczęli po trosze wbijać się w pychę.

17. Przeto ja, Jakub, tak do nich przemówiłem, gdy nauczałem w aświątyni, otrzymawszy pierwej bpolecenie od Pana.

18. Albowiem ja, Jakub, i mój brat, Józef, zostaliśmy apoświęceni ręką Nefiego na kapłanów i nauczycieli tego ludu.

19. I rozwijaliśmy nasz aurząd dla Pana, przyjąwszy na siebie ten bobowiązek, biorąc grzechy ludu na swoje własne głowy, gdybyśmy ich nie nauczali słowa Bożego z całą pilnością; przeto pracowaliśmy z całą mocą, aby ich krew nie mogła splamić naszych szat; w przeciwnym razie ich ckrew splamiłaby nasze szaty i nie bylibyśmy bez skazy w ostateczny dzień.

◀

1a

PPŚ Jakub, syn Lehiego.

◀

b

Jakub 7:27.

◀

c

Ⅱ Nefi 5:28–33; Jakub 3:13–14. PPŚ Płyty.

◀

5a

Ⅰ Nefi 12.

◀

6a

Ⅰ Nefi 10:4–11; 19:8–14.

◀

7a

Ⅱ Nefi 9:41; Omni 1:26; Mor. 10:32.

◀

b

PPŚ Odpoczynek.

◀

c

Ⅳ Mojż. 14:23; Ⅴ Mojż. 1:35–37; DiP 84:23–25.

◀

d

Hebr. 3:8.

◀

e

Ⅳ Mojż. 26:65; Ⅰ Nefi 17:23–31.

◀

8a

PPŚ Bunt.

◀

b

Ⅰ Nefi 17:30; Alma 12:36–37; Hel. 7:18.

◀

c

Tłum. J.S. Mat. 16:25–26 (Aneks); Łuk. 14:27.

◀

9a

Ⅱ Nefi 1:14.

◀

b

PPŚ Namaścić.

◀

c

Ⅱ Nefi 6:2; Jar. 1:7.

◀

10a

Ⅰ Nefi 4:9; Ⅱ Nefi 5:14; Sł. Morm. 1:13; Mos. 1:16; DiP 17:1.

◀

13a

Enos 1:13; DiP 3:18.

◀

b

PPŚ Nefici.

◀

c

Ⅰ Nefi 4:35; Ⅳ Nefi 1:36–37.

◀

14a

Mos. 25:12; Alma 2:11.

◀

b

Ⅱ Nefi 4:11.

◀

c

Ⅱ Nefi 5:9.

◀

15a

DiP 132:38–39.

◀

17a

Ⅱ Nefi 5:16. PPŚ Świątynia, Dom Pana.

◀

b

PPŚ Powołać, powołany przez Boga, powołanie.

◀

18a

Ⅱ Nefi 5:26.

◀

19a

PPŚ Urząd, urzędnik.

◀

b

DiP 107:99–100. PPŚ Szafarz, szafarstwo.

◀

c

Ⅱ Nefi 9:44.

Rozdział 2

Jakub potępia umiłowanie bogactw, pychę i nieczystość moralną. Bogactwa powinny być używane do pomocy naszym bliźnim. Pan nakazuje, aby żaden z Nefitów nie miał więcej niż jednej żony. Czystość moralna kobiet jest miła Panu. W okresie lat 544–421 p.n.e.

1. Słowa Jakuba, brata Nefiego, skierowane do ludu Nefiego po śmierci Nefiego.

2. Moi umiłowani bracia, ja, Jakub, zgodnie z obowiązkiem, jaki mam przed Bogiem, aby z powagą rozwijać mój urząd, abym mógł oczyścić swoje szaty z waszych grzechów, przyszedłem dzisiaj do świątyni, abym mógł ogłosić wam słowo Boga.

3. I sami wiecie, że dotąd pilnie służyłem na urzędzie mojego powołania; jednak dzisiaj jestem przytłoczony większym pragnieniem i troską o dobro waszych dusz niż kiedykolwiek przedtem.

4. Oto bowiem dotychczas byliście posłuszni słowu Pana, które wam przekazywałem.

5. Jednak oto zważajcie na mnie i wiedzcie, że z pomocą Wszechmogącego Stworzyciela nieba i ziemi mogę wam powiedzieć, jakie są wasze amyśli, i że zaczynacie brodzić w grzechu, który jest dla mnie występny, zaiste, i jest występny dla Boga.

6. Zaiste, moja dusza boleje nad tym, że wzdragam się ze wstydu przed obecnością mego Stworzyciela, że muszę wam świadczyć o niegodziwości waszych serc.

7. I boleję także nad tym, że muszę tak aśmiało mówić o was przed waszymi żonami i dziećmi, bowiem uczucia wielu spośród nich są nader bczyste i delikatne przed Bogiem, co jest Mu miłe.

8. I mniemam, że przyszły tutaj, aby usłyszeć miłe asłowo Boga, zaiste, słowo, które uzdrawia zranioną duszę.

9. Przeto ciężko mi na duszy, że jestem zmuszony przez surowe przykazanie, które otrzymałem od Boga, napomnieć was według waszych występków i powiększyć rany tych, którzy są zranieni, zamiast koić i uzdrawiać ich rany — a tym, którzy nie zostali zranieni, zamiast delektować się miłym słowem Boga, niczym sztyletami przeszyć dusze i zranić ich wrażliwe umysły.

10. Mimo że jest to ciężkie zadanie, muszę postąpić według surowych aprzykazań Boga i powiedzieć wam o waszej niegodziwości i występkach w obecności tych, którzy są nieskalanego serca i których serca są złamane, i muszę tego dokonać pod bprzenikliwym okiem Wszechmocnego Boga.

11. Przeto muszę wam powiedzieć prawdę według aprostoty słowa Bożego. Oto gdy pytałem Pana, przyszło do mnie słowo tej treści: Jakubie, udaj się nazajutrz do świątyni i oznajmij słowo, które ci przekażę dla tego ludu.

12. I teraz, moi bracia, oto słowo, które wam oznajmiam: Wielu spośród was zaczęło szukać złota i srebra, i wszelkich cennych akruszców, w które ta ziemia, będąca dla was i dla waszych potomków bziemią obiecaną, obfituje w wielkiej mierze.

13. I ręka Opatrzności uśmiechnęła się przyjemnie do was, że zdobyliście wiele bogactw. I ponieważ niektórzy z was otrzymali więcej niż wasi bracia, aunosicie się w pysze waszych serc, wasze karki stały się sztywne, zadzieracie dumnie głowy z powodu kosztowności swych strojów i prześladujecie swych braci, uważając się za lepszych.

14. I teraz, czy uważacie, moi bracia, że Bóg was w tym usprawiedliwia? Oto mówię wam: Nie. On was potępia, i jeśli będziecie przy tym obstawać, Jego sądy rychło na was spadną.

15. Oby pokazał wam, że może was przeszyć i zetrzeć na proch jednym spojrzeniem Swego oka!

16. Oby oczyścił was z waszej niegodziwości i występków. I obyście byli posłuszni słowu Jego przykazań i nie pozwolili, aby apycha waszych serc zniszczyła wasze dusze!

17. Myślcie o swoich braciach jak o sobie i bądźcie przyjaźni dla wszystkich, i szczodrzy ze swych amajętności, aby bstali się bogaci jak wy.

18. Zanim będziecie szukać abogactw, szukajcie bkrólestwa Bożego.

19. I gdy otrzymacie nadzieję w Chrystusie, dane wam będą bogactwa, jeśli będziecie ich szukać z zamiarem aczynienia dobra — aby przyodziać nagich i nakarmić głodnych, i uwolnić jeńców, i nieść ulgę chorym i udręczonym.

20. I teraz, moi bracia, przemówiłem do was o pysze; i cóż powiecie na to wy, którzy dręczyliście swego bliźniego i prześladowaliście go, bo serca wasze pełne były pychy ze względu na to, czym Bóg was obdarzył?

21. Czyż nie uważacie, że jest to występne dla Tego, który stworzył wszelkie ciało i któremu każda istota jest równie droga? I wszelkie ciało powstało z prochu; i w tym samym celu stworzył On ich — aby przestrzegali Jego aprzykazań i sławili Go na wieki.

22. I teraz kończę przemawiać do was o tej pysze. I gdybym nie musiał mówić do was o waszym większym wykroczeniu, moje serce radowałoby się niezmiernie z waszego powodu.

23. Lecz słowo Boga ciąży na mnie z powodu waszych większych wykroczeń. Albowiem tak mówi Pan: Ten lud zaczyna popadać w niegodziwość; nie rozumieją pism świętych, bo starają się usprawiedliwić swoją rozpustę tym, co zapisano o Dawidzie i Salomonie, jego synu.

24. Oto rzeczywiście Dawid i aSalomon mieli wiele bżon i nałożnic, co było mi wstrętne — rzecze Pan.

25. Przeto tak mówi Pan: Wyprowadziłem ten lud z ziemi jerozolimskiej mocą ramienia swego, abym mógł wychować sobie aprawą gałąź z owocu lędźwi Józefa.

26. Dlatego Ja, Pan Bóg, nie pozwolę, aby lud ten postępował jak tamci w dawnych czasach.

27. Przeto słuchajcie mnie, moi bracia, i zważajcie na słowa Pana: Przeto żaden z was nie będzie miał więcej niż ajednej żony; i nie będziecie mieli żadnych nałożnic.

28. Albowiem miła jest mi, Panu Bogu, aczystość moralna kobiet, a rozpusta jest dla mnie występkiem; tak rzecze Pan Zastępów.

29. Dlatego albo lud ten będzie przestrzegał moich przykazań — rzecze Pan Zastępów — albo ta ziemia będzie im aprzeklęta.

30. Oto, jeśli będę chciał — rzecze Pan Zastępów — wychować sobie apotomstwo, nakażę to Swojemu ludowi; w innym wypadku będą zważać na te sprawy.

31. Oto Ja, Pan, widziałem boleść i słyszałem rozpacz cór mego ludu w ziemi jerozolimskiej, zaiste, i na wszystkich ziemiach mego ludu, z powodu niegodziwości i występków ich mężów.

32. I nie pozwolę — mówi Pan Zastępów — aby dochodził mnie płacz pięknych cór tego ludu, który wywiodłem z ziemi jerozolimskiej, przeciwko mężom spośród mego ludu, rzecze Pan Zastępów.

33. Nie wolno im uprowadzać do niewoli cór mego ludu z powodu ich łagodności, w innym razie nawiedzę ich ciężkim przekleństwem, aż do zagłady; bowiem nie będą oddawać się arozpuście jak tamci w dawnych czasach — rzecze Pan Zastępów.

34. I teraz oto, moi bracia, wiecie, że przykazania te zostały dane naszemu ojcu, Lehiemu; znaliście je więc przedtem i zasłużyliście na wielkie potępienie, czyniąc to, czego wam zabroniono.

35. Oto popełniliście awiększe niegodziwości niż Lamanici, nasi bracia. Złamaliście serca waszych czułych żon i straciliście zaufanie waszych dzieci, dając im zły przykład; i łkania ich serc wznoszą się do Boga przeciwko wam. I z powodu surowości słowa Boga skierowanego przeciwko wam, wiele serc zamarło z powodu głębokich ran.

◀

5a

Alma 12:3; DiP 6:16. PPŚ Bóg, Boska Trójca.

◀

7a

DiP 121:43.

◀

b

PPŚ Cnota.

◀

8a

Alma 31:5.

◀

10a

PPŚ Przykazania Boga.

◀

b

Ⅱ Nefi 9:44.

◀

11a

Ⅱ Nefi 25:4; 31:2–3.

◀

12a

Ⅰ Nefi 18:25; Hel. 6:9–11; Eter 10:23.

◀

b

Ⅰ Nefi 2:20. PPŚ Ziemia obiecana.

◀

13a

Morm. 8:35–39.

◀

16a

PPŚ Pycha.

◀

17a

PPŚ Jałmużna, dawanie jałmużny; Pomoc wzajemna.

◀

b

Ⅳ Nefi 1:3.

◀

18a

Ⅰ Król. 3:11–13; Mar. 10:17–27; Ⅱ Nefi 26:31; DiP 6:7. PPŚ Bogactwo, bogactwa.

◀

b

Łuk. 12:22–31.

◀

19a

Mos. 4:26.

◀

21a

DiP 11:20; Abr. 3:25–26.

◀

24a

Ⅰ Król. 11:1; Neh. 13:25–27.

◀

b

Ⅰ Król. 11:1–3; Ezdr. 9:1–2; DiP 132:38–39.

◀

25a

Ⅰ Mojż. 49:22–26; Am. 5:15; Ⅱ Nefi 3:5; Alma 26:36. PPŚ Lehi, ojciec Nefiego.

◀

27a

DiP 42:22; 49:16. PPŚ Małżeństwo, zawrzeć związek małżeński.

◀

28a

PPŚ Czystość moralna.

◀

29a

Eter 2:8–12.

◀

30a

Mal. 2:15; DiP 132:61–66.

◀

33a

PPŚ Niemoralność seksualna; Zmysłowy, zmysłowość.

◀

35a

Jakub 3:5–7.

Rozdział 3

Ludzie nieskalanego serca przyjmują miłe słowo Boga. Prawość Lamanitów większa niż Nefitów. Jakub ostrzega przed nierządem, lubieżnością i wszelkiego rodzaju grzechami. W okresie lat 544–421 p.n.e.

1. Ale oto ja, Jakub, chciałbym przemawiać do was, którzy jesteście nieskalanego serca. Zwracajcie się do Boga z pewnością w umyśle i módlcie się do Niego z wielką wiarą, a pocieszy was w waszych udrękach i wstawi się w waszej sprawie, i wymierzy sprawiedliwość tym, którzy dążą do waszej zagłady.

2. O wy wszyscy, którzy jesteście nieskalanego serca, podnieście głowy i przyjmijcie miłe słowo Boga! I delektujcie się Jego miłością; gdyż możecie, jeśli w waszych umysłach jest apewność, na wieki.

3. Ale biada, biada wam, którzy nie jesteście nieskalanego serca, którzy jesteście dzisiaj askalani przed Bogiem; bowiem jeśli nie odpokutujecie, ziemia ta zostanie wam bprzeklęta; a Lamanici, którzy nie są tak skalani jak wy, choć ciąży na nich srogie przekleństwo, będą was nękać aż do waszej zagłady.

4. I szybko nadchodzi czas, gdy posiądą ziemię waszego dziedzictwa, jeśli nie odpokutujecie, a Pan Bóg awyprowadzi prawych spośród was.

5. Oto Lamanici, wasi bracia, których nienawidzicie z powodu ich skalania i przekleństwa, które zmieniło ich skórę, są bardziej od was prawi, gdyż nie azapomnieli przykazania Pana danego naszemu ojcu — aby mieli tylko jedną żonę i żadnych nałożnic, i aby pośród nich nie oddawano się rozpuście.

6. I teraz, starają się oni pilnie przestrzegać tego przykazania; przeto z powodu ich starań, by pilnie przestrzegać tego przykazania, Pan Bóg ich nie zniszczy, lecz będzie im amiłosierny i kiedyś staną się błogosławionym ludem.

7. Oto ich mężowie akochają swe żony, ich żony kochają swych mężów, a mężowie i żony kochają swe dzieci; a ich niewiara i nienawiść do was wynika z niegodziwości ich ojców; przeto jak możecie być od nich lepsi przed obliczem waszego wielkiego Stworzyciela?

8. Och, moi bracia, martwię się, że jeśli nie odpokutujecie za swe grzechy, ich skóra okaże się bielsza od waszej, gdy staniecie z nimi przed tronem Boga.

9. Dlatego daję wam przykazanie, które jest słowem Boga, abyście im więcej nie złorzeczyli ze względu na ich ciemną skórę ani im nie urągali z powodu ich skalania, lecz byście pamiętali o własnym skalaniu i byście pamiętali, że ich skalanie nastąpiło za przyczyną ich ojców.

10. Przeto pamiętajcie o swych adzieciach, jak zasmuciliście ich serca z powodu przykładu, jaki im daliście. I pamiętajcie także, że przez swe skalanie możecie doprowadzić wasze dzieci do zguby, i w ostatecznym dniu ich grzechy spadną na wasze głowy.

11. Och, moi bracia, zważajcie na moje słowa, pobudźcie zdolności swych dusz, otrząśnijcie się, abyście się aprzebudzili ze snu śmierci! I uwolnijcie się od boleści bpiekła, abyście nie stali się caniołami diabła, i nie zostali wtrąceni do jeziora ognia i siarki, co jest drugą dśmiercią.

12. I teraz ja, Jakub, powiedziałem jeszcze wiele rzeczy ludowi Nefiego, ostrzegając go przed anierządem, blubieżnością i wszelkiego rodzaju grzechami, mówiąc mu o ich strasznych skutkach.

13. I nawet setna część dziejów tego ludu, który stał się teraz liczny, nie może być spisana na atych płytach; jednak wiele ich dziejów zostało zapisanych na większych płytach, i ich wojny, ich spory i panowania ich królów.

14. Płyty te nazwane są płytami Jakuba i zostały sporządzone ręką Nefiego. I tymi słowy kończę przemawiać.

◀

2a

Alma 57:26–27.

◀

3a

PPŚ Brud, skalany, skalanie.

◀

b

Ⅰ Nefi 12:23.

◀

4a

Omni 1:5–7, 12–13.

◀

5a

Jakub 2:35.

◀

6a

Ⅱ Nefi 4:3, 6–7; Hel. 15:10–13.

◀

7a

PPŚ Miłość; Rodzina.

◀

10a

PPŚ Dziecko, dzieci.

◀

11a

Alma 5:6–9.

◀

b

PPŚ Piekło.

◀

c

Ⅱ Nefi 9:8–9.

◀

d

PPŚ Śmierć duchowa.

◀

12a

PPŚ Nierząd.

◀

b

PPŚ Niegodziwy, niegodziwość; Żądza.

◀

13a

Ⅰ Nefi 19:1–4; Jakub 1:1–4.

Rozdział 4

Wszyscy prorocy oddawali cześć Ojcu w imię Chrystusa. Ofiarowanie Izaaka przez Abrahama było na podobieństwo Boga i Jego Jednorodzonego. Ludzie powinni pojednać się z Bogiem przez Zadośćuczynienie. Żydzi odrzucą kamień węgielny. W okresie lat 544–421 p.n.e.

1. Oto stało się, że ja, Jakub, wiele czyniłem swojemu ludowi posługi słowem (i mogę zapisać tylko niewiele z moich słów, gdyż trudno jest wyryć nasze słowa na płytach), i wiemy, że te sprawy, o których piszemy na płytach, muszą pozostać.

2. Lecz cokolwiek zapiszemy na czymś innym, poza płytami, zginie i przepadnie. Jednak możemy zapisać kilka słów na płytach, które dadzą naszym dzieciom, a także naszym umiłowanym braciom, małą cząstkę wiedzy o nas, to jest ich ojcach.

3. Już radujemy się tym i trudzimy się pilnie, aby wyryć te słowa na płytach, mając nadzieję, że nasi umiłowani bracia i nasze dzieci przyjmą je z wdzięcznym sercem i będą rozpatrywać je, aby uczyć się o swych pierwszych rodzicach z radością, a nie z boleścią czy pogardą.

4. Albowiem zapisaliśmy te rzeczy, aby mogli wiedzieć, że awiedzieliśmy o Chrystusie i mieliśmy nadzieję Jego chwały kilkaset lat przed Jego przyjściem. I nie tylko my mieliśmy nadzieję Jego chwały, lecz także wszyscy święci bprorocy, którzy byli przed nami.

5. Oto wierzyli oni w Chrystusa i aoddawali cześć Ojcu w imię Jego; i my także oddajemy cześć Ojcu w imię Jego. I z tym zamiarem przestrzegamy bprawa Mojżesza cwskazującego naszym duszom na Niego; i dlatego jest nam ono uświęcone przez prawość, jak było ono przyznane Abrahamowi na pustkowiu, gdy był posłuszny przykazaniom Boga, ofiarując swego syna Izaaka, co było na podobieństwo Boga i Jego dJednorodzonego Syna.

6. Dlatego badamy proroków i mamy wiele objawień i ducha aproroctwa; i mając te wszystkie bświadectwa, dana jest nam nadzieja, a nasza wiara staje się niewzruszona, że naprawdę możemy crozkazać w dimię Jezusa, i nawet drzewa, góry czy fale morza są nam posłuszne.

7. Jednak mimo to Pan Bóg ukazuje nam naszą asłabość, abyśmy wiedzieli, że to dzięki Jego łasce i Jego wielkiej łaskawości wobec dzieci ludzkich mamy moc czynienia tych rzeczy.

8. Oto wielkie i zdumiewające są dzieła Pana. aNiezbadane są głębie Jego btajemnic i niemożliwe jest dla człowieka poznanie wszystkich Jego dróg. I nikt nie czna Jego ddróg, jeśli nie są mu objawione. Nie gardźcie więc, bracia, objawieniami Boga.

9. Oto mocą Jego asłowa bczłowiek przyszedł na powierzchnię ziemi, a ziemia ta została stworzona mocą Jego słowa. Jeśli więc Bóg mógł przemówić, i powstał świat, i jeśli mógł przemówić, i człowiek został stworzony, och, czyż nie może On rozkazywać cziemi czy też dziełu Swych rąk na jej powierzchni według Swej woli i upodobania?

10. Przeto nie starajcie się, bracia, audzielać rad Panu, lecz przyjmujcie rady z ręki Jego, gdyż sami wiecie, że radzi bmądrze i sprawiedliwie, z wielkim miłosierdziem nad wszystkimi Jego dziełami.

11. Przeto, umiłowani bracia, pojednajcie się z Nim poprzez azadośćuczynienie Chrystusa, Jego bJednorodzonego Syna, a będziecie mogli otrzymać czmartwychwstanie, zgodnie z mocą zmartwychwstania, która jest w Chrystusie; i będziecie przedstawieni Bogu jako dpierwsi z plonu Chrystusa, mając wiarę i otrzymawszy pewną nadzieję chwały w Nim, zanim objawił się w ciele.

12. I teraz, umiłowani, nie dziwcie się, że mówię wam te rzeczy; dlaczego bowiem nie mielibyśmy amówić o zadośćuczynieniu Chrystusa i dążyć do zdobycia doskonałej wiedzy o Nim, tak jak dążymy do wiedzy o zmartwychwstaniu i o świecie, który nastanie?

13. Oto, moi bracia, ten, kto prorokuje, niech prorokuje tak, by ludzie rozumieli, bo aDuch mówi prawdę i nie kłamie. Przeto mówi o rzeczach, jakie rzeczywiście bsą i jakie rzeczywiście się staną. Przeto rzeczy te zostały nam cwyraźnie ukazane dla zbawienia naszych dusz. Lecz oto, nie jesteśmy jedynymi świadkami tych rzeczy, gdyż Bóg również powiedział o nich prorokom w dawnych czasach.

14. Lecz oto, Żydzi byli ludem o ahardym karku; bgardzili słowami prostoty i zabijali proroków, i chcieli tego, czego nie mogli pojąć. I przez swe zaślepienie, które to czaślepienie przyszło przez patrzenie poza cel, muszą upaść; albowiem Bóg odebrał im Swą prostotę i dał im wiele rzeczy, których dnie mogą zrozumieć, ponieważ tego pragnęli. A ponieważ tego pragnęli, Bóg tak uczynił, żeby się potykali.

15. I teraz Duch nakłania mnie, Jakuba, do prorokowania, gdyż pod wpływem Ducha, który jest we mnie, pojmuję, że Żydzi, apotykając się, bodrzucą ckamień, na którym mogliby budować i mieć bezpieczną podstawę.

16. Oto zgodnie z pismem świętym akamień ten stanie się wielką, ostateczną i jedyną pewną bpodstawą, na której Żydzi mogą budować.

17. I teraz, moi umiłowani, jak to jest możliwe, aby odrzuciwszy tę pewną podstawę, mogli akiedykolwiek budować na niej, aby stała się ich kamieniem węgielnym?

18. Oto, moi umiłowani bracia, odkryję wam tę tajemnicę, jeśli w jakiś sposób moja pewność w Duchu nie zostanie zachwiana i nie potknę się przez swój zbytni niepokój o was.

◀

4a

PPŚ Jezus Chrystus.

◀

b

Łuk. 24:25–27; Jakub 7:11; Mos. 13:33–35; DiP 20:26.

◀

5a

Mojż. 5:8.

◀

b

Ⅱ Nefi 25:24; Jar. 1:11; Mos. 13:27, 30; Alma 25:15–16. PPŚ Prawo Mojżesza.

◀

c

Gal. 3:24.

◀

d

Ⅰ Mojż. 22:1–14; Jan 3:16–18. PPŚ Jednorodzony.

◀

6a

PPŚ Proroctwo, prorokować.

◀

b

PPŚ Świadek, świadectwo.

◀

c

PPŚ Moc.

◀

d

Dz. 3:6–16; Ⅲ Nefi 8:1.

◀

7a

Eter 12:27.

◀

8a

Rzym. 11:33–36.

◀

b

DiP 19:10; 76:114. PPŚ Tajemnice Boga.

◀

c

Ⅰ Kor. 2:9–16; Alma 26:21–22. PPŚ Wiedza.

◀

d

Iz. 55:8–9.

◀

9a

Morm. 9:17; Mojż. 1:32.

◀

b

PPŚ Człowiek, ludzie; Stworzyć, stworzenie.

◀

c

Hel. 12:8–17.

◀

10a

Ⅱ Nefi 9:28–29; Alma 37:12, 37; DiP 3:4, 13.

◀

b

PPŚ Mądrość; Wszechwiedzący.

◀

11a

PPŚ Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

b

Hebr. 5:9.

◀

c

PPŚ Zmartwychwstanie.

◀

d

Mos. 15:21–23; 18:9; Alma 40:16–21.

◀

12a

Ⅱ Nefi 25:26.

◀

13a

PPŚ Duch Święty; Prawda.

◀

b

DiP 93:24.

◀

c

Alma 13:23.

◀

14a

Mat. 23:37–38; Ⅱ Nefi 25:2.

◀

b

Ⅱ Kor. 11:3; Ⅰ Nefi 19:7; Ⅱ Nefi 33:2.

◀

c

Iz. 44:18; Rzym. 11:25.

◀

d

Ⅱ Nefi 25:1–2.

◀

15a

Iz. 8:13–15; Ⅰ Kor. 1:23; Ⅱ Nefi 18:13–15.

◀

b

Ⅰ Nefi 10:11.

◀

c

PPŚ Kamień węgielny; Opoka.

◀

16a

Ps. 118:22–23.

◀

b

Iz. 28:16; Hel. 5:12.

◀

17a

Mat. 19:30; DiP 29:30.

Rozdział 5

Jakub przytacza alegorię Zenosa o szlachetnej oliwce i dziczce oliwnej. Są one na podobieństwo Izraela i Innych narodów. Symboliczne przedstawienie rozproszenia i zgromadzenia Izraela. Nawiązanie do Nefitów i Lamanitów i całego domu Izraela. Inne narody zostaną wszczepione w Izrael. Cała winnica zostanie w końcu spalona. W okresie lat 544–421 p.n.e.

1. Oto, moi bracia, czy nie pamiętacie, że czytaliście słowa proroka aZenosa, które skierował do domu Izraela, mówiąc:

2. Zważaj, o domu Izraela, i posłuchaj moich słów, słów proroka Pana!

3. Albowiem tak rzecze Pan: Porównam cię, o domu aIzraela, do szlachetnej boliwki, którą pewien człowiek wziął i pielęgnował w swej cwinnicy; i rosła, i zestarzała się, i zaczęła dmarnieć.

4. I stało się, że gospodarz winnicy wyszedł i zobaczył, że jego oliwka zaczęła marnieć; i powiedział: Przytnę ją i okopię, i będę pielęgnował, że może wypuści młode i delikatne gałęzie, i nie zginie.

5. I stało się, że przyciął ją i okopał, i pielęgnował zgodnie ze swoim słowem.

6. I stało się, że po wielu dniach zaczęła nieco wypuszczać młode i delikatne gałązki, lecz oto, korona drzewa zaczęła obumierać.

7. I stało się, że gospodarz winnicy zobaczył to i powiedział do swego sługi: Boleję nad tym, że miałbym stracić to drzewo; pójdź więc i odetnij gałęzie z adziczki oliwnej, i przynieś mi je. I odetniemy z korony drzewa główne gałęzie, które zaczynają obumierać, i wrzucimy je w ogień, aby się spaliły.

8. I oto, tak mówi Pan winnicy: Wezmę wiele młodych i delikatnych gałęzi i przeszczepię je, gdziekolwiek będę chciał. Nieważne, czy stanie się, że korzeń tego drzewa spróchnieje, bo będę mógł zachować jego owoc dla siebie. Dlatego wezmę te młode i delikatne gałęzie i przeszczepię je, gdziekolwiek będę chciał.

9. Weź gałęzie dziczki oliwnej i wszczep je w amiejsce odciętych, a te, które odciąłem, wrzucę w ogień i spalę, aby nie zajmowały próżno ziemi mojej winnicy.

10. I stało się, że sługa Pana winnicy uczynił zgodnie ze słowem Pana winnicy, i zaszczepił gałęzie adziczki oliwnej.

11. I Pan winnicy nakazał okopać i przyciąć, i pielęgnować oliwkę, mówiąc do swego sługi: Boleję nad tym, że miałbym stracić to drzewo; przeto uczyniłem to, abym mógł zachować jego korzenie, żeby nie zginęły, i żebym mógł zachować je dla siebie.

12. Idź więc swoją drogą, doglądaj tego drzewa i pielęgnuj je zgodnie z moimi słowami.

13. A te aumieszczę w najniższym zakątku mojej winnicy, gdziekolwiek będę chciał, i nie jest to dla ciebie ważne. I uczynię to, abym mógł zachować sobie naturalne gałęzie drzewa, a także abym mógł odłożyć sobie owoc na zapas, bo boleję nad tym, że miałbym stracić to drzewo i jego owoc.

14. I stało się, że Pan winnicy poszedł swoją drogą i ukrył naturalne gałęzie szlachetnej oliwki w najniższych zakątkach winnicy, niektóre w jednym, niektóre w innym miejscu, według swej woli i upodobania.

15. I stało się, że upłynęło dużo czasu, i Pan winnicy powiedział swemu słudze: Chodź, zejdźmy do winnicy, abyśmy mogli pracować w winnicy.

16. I stało się, że gospodarz winnicy ze swym sługą zeszli do winnicy, aby pracować. I stało się, że sługa powiedział swemu panu: Spójrz tutaj, na to drzewo.

17. I stało się, że Pan winnicy spojrzał i ujrzał drzewo, w które wszczepione zostały dzikie gałęzie. Rozrosło się ono i zaczęło dawać aowoc. I zobaczył, że drzewo było dobre, a jego owoc był jak naturalny owoc.

18. I powiedział słudze: Oto gałęzie dziczki oliwnej wzięły soki z korzenia, tak że jej korzeń wydał dużo siły, a dzięki wielkiej sile jej korzenia dzikie gałęzie wydały szlachetny owoc. Oto, jeśli nie zaszczepilibyśmy tych gałęzi, drzewo obumarłoby. I teraz odłożę dużo owocu, które drzewo wydało, a owoc ten odłożę sobie na zapas.

19. I stało się, że Pan winnicy powiedział słudze: Pójdźmy do najniższej części winnicy i przekonajmy się, czy naturalne gałęzie oliwki nie wydały także dużo owocu, abym mógł odłożyć ich owoc sobie na zapas.

20. I stało się, że poszli tam, gdzie gospodarz ukrył naturalne gałęzie drzewa, i powiedział on do sługi: Oto one. I zobaczył, że apierwsza wydała dużo owocu, i przekonał się też, że był on dobry. I powiedział słudze: Weź owoc z nich i odłóż go na zapas, abym mógł go sobie zachować; albowiem, powiedział on, tak długo pielęgnowałem tę oliwkę i wydała ona dużo owocu.

21. I stało się, że sługa zapytał swego gospodarza: Jak to się stało, że przyszedłeś tutaj, aby zasadzić to drzewo, czyli tę gałąź drzewa? Oto jest to najlichszy kawałek ziemi w całej twojej winnicy.

22. I Pan winnicy powiedział mu: Nie udzielaj mi rad. Wiedziałem, że był to lichy kawałek gruntu; dlatego powiedziałem ci: Tak długo pielęgnowałem ją, i widzisz, że wydała dużo owocu.

23. I stało się, że Pan winnicy powiedział swemu słudze: Spójrz, oto tutaj także zasadziłem gałąź oliwki; i wiesz, że ten kawałek gruntu jest lichszy od pierwszego, a mimo to, spójrz na tę oliwkę. Tak długo pielęgnowałem ją i wydała dużo owocu. Przeto zbierz ten owoc i odłóż na zapas, abym mógł go sobie zachować.

24. I stało się, że Pan winnicy ponownie powiedział swemu słudze: Spójrz tutaj, oto inna agałąź oliwki, którą zasadziłem; oto ją także pielęgnowałem i wydała owoc.

25. I powiedział słudze: Spójrz na tę ostatnią z gałęzi. Oto zasadziłem ją na adobrym kawałku gruntu i długo pielęgnowałem, a tylko część drzewa wydała szlachetny owoc, a binna część drzewa wydała dziki owoc; oto pielęgnowałem to drzewo jak pozostałe.

26. I stało się, że Pan winnicy powiedział słudze: Wytnij gałęzie, które nie przyniosły dobrego aowocu, i wrzuć je w ogień.

27. I oto, sługa powiedział mu: Przytnijmy to drzewo, okopmy i pielęgnujmy je trochę dłużej, a może wyda ci ono dobry owoc, który będziesz mógł odłożyć na zapas.

28. I stało się, że Pan winnicy i jego sługa pielęgnowali wszystkie owoce winnicy.

29. I stało się, że dużo czasu upłynęło i Pan winnicy powiedział swemu asłudze: Zejdźmy do winnicy, aby znowu pracować w winnicy. Oto bczas się zbliża i ckoniec wkrótce nastąpi; przeto muszę odłożyć sobie owoc na zapas.

30. I stało się, że Pan winnicy i sługa zeszli do winnicy i podeszli do drzewa, którego naturalne gałęzie zostały odłamane, a dzikie gałęzie wszczepione, i ujrzeli gałęzie drzewa uginające się od wszelkiego arodzaju owocu.

31. I stało się, że Pan winnicy skosztował owocu każdego rodzaju po kolei. I Pan winnicy powiedział: I oto tak długo pielęgnowaliśmy to drzewo, i odłożyłem sobie dużo owocu na zapas.

32. Lecz oto, tym razem przyniosło ono dużo owocu, a nie ma w nim anic dobrego. Oto jest na nim wszelki zły owoc i nie przynosi mi żadnej korzyści mimo całej naszej pracy. I teraz boleję nad tym, że miałbym stracić to drzewo.

33. I Pan winnicy zapytał sługę: Co uczynimy z tym drzewem, abym mógł ponownie zachować sobie z niego dobry owoc?

34. I sługa powiedział swemu gospodarzowi: Oto ponieważ zaszczepiłeś gałęzie dziczki oliwnej, dały one soki korzeniom, że są żywe i nie zginęły; dlatego widzisz, że są one nadal dobre.

35. I stało się, że Pan winnicy powiedział swemu słudze: Drzewo to nie przynosi mi żadnej korzyści i korzenie jego nie przynoszą mi żadnej korzyści, póki będzie dawało zły owoc.

36. Mimo to wiem, że korzenie są dobre i dla mego własnego celu zachowałem je, gdyż ze względu na swą wielką siłę wydały dobry owoc z dzikich gałęzi.

37. Lecz oto dzikie gałęzie rozrosły się i aprzemogły korzenie jego; i ponieważ dzikie gałęzie przemogły korzenie jego, wydało ono wiele złego owocu; i ponieważ dało tak wiele złego owocu, widzisz, że zaczyna marnieć. I wkrótce dojrzeje do wrzucenia go w ogień, jeśli nie uczynimy czegoś, aby je zachować.

38. I stało się, że Pan winnicy powiedział swemu słudze: Zejdźmy do najniższych zakątków winnicy i przekonajmy się, czy naturalne gałęzie także wydały zły owoc.

39. I stało się, że zeszli do najniższych zakątków winnicy. I stało się, że spostrzegli, iż owoc naturalnych gałęzi popsuł się także; zaiste, apierwszy, drugi, aż do ostatniego — wszystek się popsuł.

40. I adziki owoc ostatniej przemógł tę część drzewa, która wydała dobry owoc, że gałąź ta zmarniała i obumarła.

41. I stało się, że Pan winnicy zapłakał i powiedział swemu słudze: aCóż więcej mogłem uczynić dla mojej winnicy?

42. Oto wiedziałem, że wszystek owoc winnicy, z wyjątkiem tego, popsuł się. A teraz te, które przedtem wydawały dobry owoc, popsuły się także, a teraz wszystkie drzewa mojej winnicy na nic się nie zdają oprócz wycięcia i wrzucenia w ogień.

43. I oto to ostatnie, którego gałąź obumarła, zasadziłem na adobrym kawałku ziemi, który jest dla mnie wyborniejszy niż wszystkie inne części ziemi mojej winnicy.

44. I widziałeś, że wyciąłem także te, które azawadzały na tym kawałku ziemi, abym mógł zasadzić to drzewo w ich miejsce.

45. I widziałeś, że część drzewa wydała dobry owoc, a część dziki owoc; i ponieważ nie wyciąłem tych gałęzi, i nie wrzuciłem ich w ogień, oto przemogły one dobrą gałąź, że obumarła.

46. A teraz, pomimo całej naszej pieczy w mojej winnicy, drzewa w niej popsuły się, że nie wydają żadnego dobrego owocu; i miałem nadzieję zachować je, by odłożyć sobie owoc na zapas. Oto stały się one podobne do dziczki oliwnej, i nie nadają się do niczego, jak tylko do awycięcia i wrzucenia w ogień; i boleję nad tym, że mam je stracić.

47. Cóż więcej jednak mogłem uczynić mojej winnicy? Czyż opuściłem ręce i nie pielęgnowałem jej? Otóż nie, pielęgnowałem ją, okopywałem, przycinałem gałęzie, dałem jej nawóz, i niemal przez cały dzień awyciągałem swe ręce, a oto zbliża się bkoniec. I boleję nad tym, że mam wyciąć wszystkie drzewa mojej winnicy i wrzucić je w ogień, aby się spaliły. Kim jest ten, który zepsuł moją winnicę?

48. I stało się, że sługa powiedział do swojego gospodarza: Czyż nie stało się to z powodu nadmiernego wzrostu twej winnicy, że gałęzie przemogły korzenie, które są dobre? I ponieważ gałęzie przemogły korzenie drzewa, rosły one szybciej, niż pozwalała na to siła korzeni, zabierając siłę dla siebie. Czyż nie jest to przyczyną zepsucia drzew twej winnicy?

49. I stało się, że Pan winnicy powiedział słudze: Pójdźmy, wytnijmy drzewa winnicy i wrzućmy je w ogień, aby nie zawadzały ziemi mojej winnicy, albowiem uczyniłem wszystko. Cóż więcej mogłem uczynić dla mojej winnicy?

50. Ale sługa powiedział Panu winnicy: Oszczędź ją trochę adłużej.

51. I Pan powiedział: Oszczędzę ją trochę dłużej, gdyż boleję nad tym, że miałbym stracić drzewa mojej winnicy.

52. Przeto weźmy agałęzie, które zasadziłem w najniższych zakątkach mojej winnicy i zaszczepmy je w drzewo, z którego pochodzą. Wytnijmy z drzewa gałęzie, których owoc jest najbardziej gorzki, a w ich miejsce zaszczepmy naturalne gałęzie tego drzewa.

53. I uczynię to, aby drzewo nie zginęło, że może będę mógł zachować sobie jego korzenie dla mego własnego celu.

54. I oto, korzenie naturalnych gałęzi oliwki, które zasadziłem, gdziekolwiek chciałem, nadal są żywe. Przeto, abym mógł zachować je także dla mego własnego celu, wezmę spośród gałęzi tego drzewa i azaszczepię je w nie. Zaiste, zaszczepię w nie gałęzie matecznego drzewa, abym mógł także zachować sobie korzenie, żeby, gdy staną się dostatecznie silne, mogły wydać dobry owoc, abym mógł mieć jeszcze chwałę w owocu mojej winnicy.

55. I stało się, że wzięli z naturalnego drzewa gałęzie, które stały się dzikie, i zaszczepili je w naturalne drzewa, które także stały się dzikie.

56. I wzięli z naturalnych drzew, które stały się dzikie, i zaszczepili je w mateczne drzewo.

57. I Pan winnicy powiedział słudze: Nie wycinaj dzikich gałęzi, z wyjątkiem tych, które są najbardziej gorzkie; i zaszczepisz w nie według tego, co powiedziałem.

58. I ponownie będziemy pielęgnować drzewa winnicy, przytniemy gałęzie i wytniemy te, które dojrzały do zagłady, i wrzucimy je w ogień.

59. I czynię to dlatego, że być może korzenie nabiorą siły z powodu ich dobrej jakości, i dlatego że zmienimy gałęzie, aby dobre mogły przezwyciężyć złe.

60. I dlatego że zachowałem naturalne gałęzie i ich korzenie oraz zaszczepiłem naturalne gałęzie ponownie w mateczne drzewo, i zachowałem korzenie ich matecznego drzewa, może drzewa mojej winnicy wydadzą ponownie dobry aowoc, abym miał znowu radość w owocu mojej winnicy i mógł radować się niezmiernie, że zachowałem zarówno korzenie, jak i gałęzie pierwszego plonu.

61. Przeto pójdź i zwołaj asługi, abyśmy bpracowali pilnie z całą mocą w winnicy, abyśmy przygotowali drogę, abym mógł ponownie przynieść naturalny owoc, który jest dobry i cenniejszy ponad wszelki inny owoc.

62. Pójdźmy więc i pracujmy po raz ostatni z całą mocą, bo zbliża się koniec i jest to ostatni raz, że przytnę swoją winnicę.

63. Zaszczepcie gałęzie, zaczynając od aostatnich, aby stały się pierwszymi, i aby pierwsze stały się ostatnimi, i okopcie drzewa, zarówno stare, jak i młode, pierwsze i ostatnie, ostatnie i pierwsze, aby znowu wszystkie pielęgnowano po raz ostatni.

64. Przeto okopcie je, przytnijcie je i użyźnijcie je nawozem jeszcze raz, po raz ostatni, bo zbliża się koniec. I jeśli te ostatnie szczepy będą rosły i wydadzą naturalny owoc, wtedy przygotujecie je, aby mogły rosnąć.

65. I gdy zaczną się rozrastać, będziecie wycinać gałęzie, które wydają gorzki owoc, w zależności od siły dobrych i ich rozmiaru. I nie awytniecie wszystkich złych gałęzi od razu, na wypadek gdyby korzenie jego okazały się za silne dla szczepu, i szczep by zginął, i straciłbym drzewa mojej winnicy.

66. Albowiem boleję nad tym, że miałbym stracić drzewa mojej winnicy; dlatego będziecie wycinać złe gałęzie w zależności od rozrastania się dobrych, aby korzeń i korona miały jednakową siłę, aż dobre gałęzie przemogą złe, a złe zostaną wycięte i wrzucone w ogień, aby nie zawadzały ziemi w mojej winnicy; i tak pozbędę się złych z mojej winnicy.

67. I gałęzie naturalnego drzewa zaszczepię ponownie w naturalne drzewo.

68. I gałęzie naturalnego drzewa zaszczepię w naturalne gałęzie drzewa; i tak złączę je ponownie, aby dały naturalny owoc i stały się jednym.

69. I złe zostaną aodrzucone, aż poza cały obszar mojej winnicy, gdyż będzie to ostatni raz, że oczyszczę moją winnicę.

70. I stało się, że Pan winnicy posłał swego asługę; i sługa poszedł i uczynił, jak nakazał mu Pan. I przyprowadził inne sługi, a było ich bniewielu.

71. I Pan winnicy powiedział im: Pójdźcie i apracujcie w winnicy z całą mocą, bo jest to bostatni raz, gdy pielęgnuję moją winnicę. Zbliża się koniec i szybko nadchodzi czas zbioru; i jeśli będziecie ze mną pracować z całą mocą, będziecie cradować się owocem, który odłożę sobie na czas, jaki wkrótce nastąpi.

72. I stało się, że słudzy poszli i pracowali z całą mocą; i Pan winnicy pracował z nimi także. I we wszystkim byli posłuszni przykazaniom Pana winnicy.

73. I ponownie obrodził naturalny owoc w winnicy, a naturalne gałęzie zaczęły się rozrastać i rozwijać niezmiernie; i zaczęli wycinać dzikie gałęzie, i wyrzucać je. I utrzymywali równowagę pomiędzy korzeniem a koroną według ich siły.

74. Tak pracowali z całą pilnością, zgodnie z przykazaniami Pana winnicy, aż złe gałęzie zostały wyrzucone z winnicy, a Pan zachował sobie drzewa, które ponownie wydawały naturalny owoc; i stały się one niczym ajedno ciało, a ich owoc był jednakowy; i Pan winnicy zachował sobie naturalny owoc, który był mu najcenniejszy od początku.

75. I stało się, że gdy Pan winnicy przekonał się, że jego owoc był dobry, a jego winnica już nie była zepsuta, zwołał swe sługi i powiedział im: Oto po raz ostatni pielęgnowaliśmy moją winnicę, i widzicie, że uczyniłem zgodnie z moją wolą; i zachowałem naturalny owoc, że jest on dobry, nawet tak, jak był na początku. I abłogosławieni jesteście, ponieważ pilnie pracowaliście ze mną w mojej winnicy, przestrzegaliście moich przykazań i przywróciliście mi bnaturalny owoc, że moja winnica już nie jest zepsuta, a co złe, jest wyrzucone; oto będziecie się radować ze mną owocem mojej winnicy.

76. Oto na adługo odłożę owoc mojej winnicy dla samego siebie na czas, który szybko nadchodzi; i po raz ostatni pielęgnowałem moją winnicę: przyciąłem ją, okopałem i użyźniłem nawozem; odłożę więc sobie owoc na długo, zgodnie z tym, co powiedziałem.

77. I gdy nadejdzie czas, że zły owoc ponownie pojawi się w mojej winnicy, wtedy spowoduję, że zostanie zebrany dobry i zły owoc; i dobry zachowam sobie, a zły wyrzucę tam, gdzie jego miejsce. I wtedy nadejdzie aczas i koniec, i sprawię, że moja winnica będzie bspalona ogniem.

◀

1a

PPŚ Zenos.

◀

3a

Ez. 36:8. PPŚ Izrael.

◀

b

Rzym. 11:17–24. PPŚ Drzewo oliwne.

◀

c

DiP 101:44. PPŚ Winnica Pana.

◀

d

PPŚ Odstępstwo.

◀

7a

Rzym. 11:17, 24.

◀

9a

Rzym. 1:13.

◀

10a

PPŚ Inne narody.

◀

13a

Ⅰ Nefi 10:12.

◀

17a

Jan 15:16.

◀

20a

Jakub 5:39.

◀

24a

Ez. 17:22–24; Alma 16:17; Ⅲ Nefi 15:21–24.

◀

25a

Ⅰ Nefi 2:20.

◀

b

Ⅲ Nefi 10:12–13.

◀

26a

Mat. 7:15–20; Alma 5:36; DiP 97:7.

◀

29a

DiP 101:55; 103:21.

◀

b

PPŚ Dni ostatnie, Ostatnie dni.

◀

c

Ⅱ Nefi 30:10; Jakub 6:2.

◀

30a

PPŚ Odstępstwo.

◀

32a

J.S. — Hist. 1:19.

◀

37a

DiP 45:28–30.

◀

39a

Jakub 5:20, 23, 25.

◀

40a

Morm. 6:6–18.

◀

41a

Ⅱ Nefi 26:24.

◀

43a

Ⅱ Nefi 1:5.

◀

44a

Eter 13:20–21.

◀

46a

Ⅲ Nefi 27:11.

◀

47a

Ⅱ Nefi 28:32; Jakub 6:4.

◀

b

PPŚ Świat — Koniec świata.

◀

50a

Jakub 5:27.

◀

52a

PPŚ Izrael — Zgromadzenie Izraela.

◀

54a

Ⅰ Nefi 15:12–16.

◀

60a

Iz. 27:6.

◀

61a

Jakub 6:2; DiP 24:19.

◀

b

DiP 39:11, 13, 17.

◀

63a

Ⅰ Nefi 13:42; Eter 13:10–12.

◀

65a

DiP 86:6–7.

◀

69a

Ⅰ Nefi 22:15–17, 23; Ⅱ Nefi 30:9–10.

◀

70a

DiP 101:55; 103:21.

◀

b

Ⅰ Nefi 14:12.

◀

71a

Mat. 21:28; Jakub 6:2–3; DiP 33:3–4.

◀

b

DiP 39:17; 43:28–30.

◀

c

DiP 18:10–16.

◀

74a

DiP 38:27.

◀

75a

Ⅰ Nefi 13:37.

◀

b

PPŚ Izrael.

◀

76a

Ⅰ Nefi 22:24–26. PPŚ Milenium.

◀

77a

Obj. 20:2–10; DiP 29:22–24; 43:29–33; 88:110–116.

◀

b

PPŚ Świat — Koniec świata.

Rozdział 6

W ostatnich dniach Pan odzyska Izrael. Świat zostanie spalony ogniem. Ludzie mają pójść za Chrystusem, aby uniknąć jeziora ognia i siarki. W okresie lat 544–421 p.n.e.

1. I teraz, oto, moi bracia, jak powiedziałem wam, że pragnę prorokować, oto moje proroctwo — że to, co powiedział prorok aZenos o domu Izraela, gdy porównał go do szlachetnego drzewa oliwnego, na pewno się spełni.

2. I w ten dzień, gdy Pan wyciągnie po raz drugi Swą rękę, aby aodzyskać Swój lud, będzie to dzień, gdy po raz ostatni bsłudzy Pana pójdą z Jego cmocą, aby dpielęgnować Jego ewinnicę i oczyścić ją; i wkrótce po tym nastąpi fkoniec.

3. I jakże błogosławieni są ci, którzy pracowali pilnie w Jego winnicy; a jak przeklęci są ci, którzy zostaną wypędzeni tam, gdzie jest ich miejsce! I świat zostanie aspalony ogniem.

4. I jakże miłosierny jest nam nasz Bóg, albowiem pamięta o domu aIzraela, zarówno o korzeniach, jak i o gałęziach. I wyciąga do nich bręce przez cały dzień; a oni są chardym i sprzeciwiającym się ludem; ale tylu, ilu nie znieczuli swych serc, zostanie zbawionych w królestwie Bożym.

5. Przeto, moi umiłowani bracia, błagam was z całą powagą, abyście odpokutowali, i ze szczerym zamiarem w sercu atrwali przy Bogu, jak On trwa przy was. A gdy w świetle dnia wyciąga do was Swe bramię miłosierdzia, nie znieczulajcie swych serc.

6. Zaiste, dzisiaj, jeśli pragniecie usłyszeć Jego głos, nie znieczulajcie swych serc; bowiem dlaczego chcecie aumrzeć?

7. Oto gdy przez cały dzień byliście karmieni dobrym słowem Bożym, czyż wydacie zły owoc, abyście musieli być awycięci i wrzuceni w ogień?

8. Oto, czy odrzucicie te słowa? Czy odrzucicie słowa proroków i odrzucicie wszystkie słowa powiedziane o Chrystusie, po tym jak tak wielu przemawiało o Nim? I czy zaprzeczycie dobremu słowu Chrystusa, i mocy Boga, i adarowi Ducha Świętego, gasząc Ducha Świętego i szydząc z wielkiego planu odkupienia, który został dla was przygotowany?

9. Czyż nie wiecie, że jeśli będziecie to czynić, moc zbawienia i zmartwychwstania, która jest w Chrystusie, przywiedzie was do tego, że staniecie ze wstydem i straszliwą awiną przed bTrybunałem Boga?

10. I zgodnie z mocą asprawiedliwości, gdyż sprawiedliwości nie można zaprzeczyć, będziecie musieli pójść w bjezioro ognia i siarki, którego płomienie nie gasną i którego dym unosi się na wieki wieków; a to jezioro ognia i siarki oznacza cnieskończoną dmękę.

11. Och, moi umiłowani bracia, odpokutujcie więc i wejdźcie przez aciasną bramę, i podążajcie wzdłuż wąskiej drogi, aż otrzymacie życie wieczne.

12. Och, bądźcie amądrzy; cóż więcej mogę powiedzieć?

13. Na koniec, żegnam was, aż spotkamy się przed miłym Trybunałem Boga, sądem, który porazi niegodziwych astraszliwą grozą i strachem. Amen.

◀

1a

Jakub 5:1.

◀

2a

Ⅰ Nefi 22:10–12; DiP 110:11. PPŚ Przywrócenie ewangelii.

◀

b

Jakub 5:61.

◀

c

Ⅰ Nefi 14:14.

◀

d

Jakub 5:71.

◀

e

PPŚ Winnica Pana.

◀

f

Ⅱ Nefi 30:10.

◀

3a

Ⅱ Nefi 27:2; Jakub 5:77; Ⅲ Nefi 25:1.

◀

4a

Ⅱ Sam. 7:24.

◀

b

Jakub 5:47.

◀

c

Mos. 13:29.

◀

5a

PPŚ Jedność.

◀

b

Alma 5:33–34; Ⅲ Nefi 9:14.

◀

6a

Ez. 18:21–23.

◀

7a

Alma 5:51–52; Ⅲ Nefi 27:11–12.

◀

8a

PPŚ Dar Ducha Świętego.

◀

9a

Mos. 15:26. PPŚ Wina.

◀

b

PPŚ Sąd Ostateczny.

◀

10a

PPŚ Sprawiedliwość.

◀

b

Ⅱ Nefi 28:23. PPŚ Piekło.

◀

c

DiP 19:10–12.

◀

d

PPŚ Potępienie (wyklęcie).

◀

11a

Ⅱ Nefi 9:41.

◀

12a

Morm. 9:28.

◀

13a

Alma 40:14.

Rozdział 7

Szerem zaprzecza Chrystusowi, spiera się z Jakubem, żąda znaku i zostaje porażony przez Boga. Wszyscy prorocy mówili o Chrystusie i Jego Zadośćuczynieniu. Nefici przeżyli swe dni jako tułacze, urodzeni w utrapieniu i znienawidzeni przez Lamanitów. W okresie lat 544–421 p.n.e.

1. I teraz stało się, że gdy upłynęło kilka lat, pokazał się pomiędzy ludem Nefiego człowiek o imieniu Szerem.

2. I stało się, że zaczął on głosić pośród ludzi i głosił im, że nie będzie żadnego Chrystusa. I głosił wiele rzeczy, które pochlebiały ludziom, i czynił to, aby obalić doktrynę Chrystusa.

3. I gorliwie się trudził, aby złudzić serca ludzi, aż złudził serca wielu; i wiedząc, że ja, Jakub, wierzyłem w Chrystusa, który ma przyjść, szukał wielu okazji, aby przyjść do mnie.

4. I był on uczony, i miał doskonałą wiedzę o języku ludu; mógł więc używać wielu pochlebstw i przemawiać z wielką mocą pod wpływem diabła.

5. I miał nadzieję zachwiać moją wiarą pomimo wielu aobjawień i wielu rzeczy, które widziałem w kwestii tych rzeczy; gdyż naprawdę widziałem aniołów, i czynili wobec mnie posługę. I słyszałem także głos Pana, gdy dosłownie przemawiał do mnie od czasu do czasu; przeto nie można było mną zachwiać.

6. I stało się, że przyszedł do mnie, i tak do mnie przemówił: Bracie Jakubie, długo szukałem okazji, aby mówić z tobą, gdyż słyszałem i sam wiem, że dużo chodzisz, głosząc to, co nazywasz ewangelią albo doktryną Chrystusa.

7. I zwiodłeś wielu z tego ludu, że wypaczają właściwą drogę Boga i nie aprzestrzegają prawa Mojżesza, które jest właściwą drogą; i przemienili prawo Mojżesza w oddawanie czci istocie, o której mówisz, że przyjdzie za kilkaset lat. I oto, ja, Szerem, oświadczam ci, że jest to bluźnierstwem, bo nikt nie wie o takich rzeczach i bnie może mówić o rzeczach, które nastaną. I w ten sposób Szerem spierał się ze mną.

8. Ale oto Pan Bóg przelał Swego aDucha w moją duszę, że zawstydziłem go we wszystkich jego słowach.

9. I zapytałem go: Czy wypierasz się Chrystusa, który ma przyjść? I powiedział on: Jeśli jakiś Chrystus by istniał, nie wypierałbym się go, lecz wiem, że nie ma Chrystusa, nigdy nie było i nigdy nie będzie.

10. I powiedziałem mu: Czy wierzysz w pisma święte? I odpowiedział: Tak.

11. I powiedziałem mu: Zatem ich nie rozumiesz, gdyż prawdziwie świadczą one o Chrystusie. Oto mówię ci, że nie było proroków, którzy by aprorokowali i zapisywali, a nie mówili o tym Chrystusie.

12. I to nie wszystko — zostało mi to wyjawione, gdyż słyszałem i widziałem, a także zostało mi to objawione amocą Ducha Świętego; przeto wiem, że jeśli nie nastąpiłoby zadośćuczynienie, cała ludzkość byłaby bzgubiona.

13. I stało się, że powiedział mi: Pokaż mi aznak tą mocą Ducha Świętego, dzięki której wiesz tak wiele.

14. I odpowiedziałem mu: Czym jestem, że miałbym kusić Boga, aby dał ci znak tego, o czym wiesz, że jest aprawdą? Mimo wszystko zaprzeczysz temu, bo jesteś od bdiabła. Jednak nie moja wola niech się stanie; lecz jeśli Bóg cię porazi, niech to będzie dla ciebie znakiem, że ma On moc zarówno w niebie, jak i na ziemi, a także że Chrystus przyjdzie. I Twoja wola, o Panie, niech się stanie, a nie moja.

15. I stało się, że gdy ja, Jakub, wypowiedziałem te słowa, moc Pana spadła na niego, że upadł na ziemię. I stało się, że pielęgnowano go przez okres wielu dni.

16. I stało się, że powiedział ludziom: Zgromadźcie się nazajutrz, bo umrę; przeto pragnę przemówić do tego ludu, zanim umrę.

17. I stało się, że nazajutrz zgromadziła się rzesza ludzi; i przemawiał on do nich w prosty sposób, i odwołał te rzeczy, których nauczał, i wyznał Chrystusa, i moc Ducha Świętego, i posługę aniołów.

18. I powiedział im w prosty sposób, że został azwiedziony mocą bdiabła. I mówił o piekle, i wieczności, i wiecznej karze.

19. I powiedział: Lękam się, że popełniłem aniewybaczalny grzech, albowiem kłamałem Bogu; bo zaprzeczałem Chrystusowi, i powiedziałem, że wierzę w pisma święte, a one prawdziwie o Nim świadczą. A ponieważ kłamałem tak Bogu, lękam się bardzo, że bstraszny będzie mój stan; jednak przyznaję się Bogu.

20. I stało się, że gdy wypowiedział te słowa, nie mógł więcej mówić i aoddał ducha.

21. I gdy tłum widział, że wypowiedział te rzeczy tuż przed oddaniem ducha, zdumieli się niezmiernie, tak że spadła na nich moc Boga i byli tak aprzytłoczeni, że padli na ziemię.

22. Otóż to, mnie, Jakuba, ucieszyło, gdyż prosiłem o to mego Ojca, który jest w niebie; gdyż usłyszał On moje wołanie i odpowiedział na moją modlitwę.

23. I stało się, że pokój i miłość Boga zostały znowu przywrócone pośród ludu; i abadali oni pisma święte, i już nie zważali na słowa tego niegodziwego człowieka.

24. I stało się, że różnymi sposobami próbowaliśmy aodzyskać i przywrócić Lamanitów do wiedzy o prawdzie, ale wszystko to na bpróżno, gdyż lubowali się w cwojnach i drozlewie krwi i żywili odwieczną enienawiść do nas, swych braci. I bezustannie starali się nas zgładzić mocą swojej broni.

25. Przeto lud Nefiego obwarował się przeciwko nim swoim uzbrojeniem, i z całych sił, ufając Bogu, aopoce ich zbawienia; przeto dotychczas zwyciężali nad swymi wrogami.

26. I stało się, że ja, Jakub, zestarzałem się; i dzieje tego ludu są zapisywane na ainnych płytach Nefiego, dlatego na tym kończę ten zapis, oświadczając, że pisałem zgodnie ze swoją najlepszą wiedzą, mówiąc, że czas minął nam, a nasze bżycie upłynęło niczym sen, będąc samotnym, pobożnym ludem, tułaczami wypędzonymi z Jerozolimy, urodzeni w utrapieniu na pustkowiu i znienawidzeni przez naszych braci, co powodowało wojny i spory; przeto rozpaczaliśmy do końca naszych dni.

27. I ja, Jakub, widziałem, że wkrótce będę musiał zejść do grobu; przeto powiedziałem memu synowi, aEnosowi: Weź te płyty. I powiedziałem mu, co mój brat, Nefi, mi bnakazał, i obiecał on posłuszeństwo tym nakazom. I na tym kończę mój zapis na tych płytach, a był on krótki; i żegnam czytelnika, mając nadzieję, że wielu moich braci przeczyta moje słowa. Bracia, z Bogiem.

◀

5a

Ⅱ Nefi 11:3; Jakub 2:11.

◀

7a

Jakub 4:5.

◀

b

Alma 30:13.

◀

8a

PPŚ Natchnienie, natchnąć.

◀

11a

Obj. 19:10; Ⅰ Nefi 10:5; Jakub 4:4; Mos. 13:33–35; DiP 20:26. PPŚ Jezus Chrystus.

◀

12a

PPŚ Bóg, Boska Trójca — Bóg Duch Święty; Duch Święty.

◀

b

Ⅱ Nefi 2:21.

◀

13a

Mat. 16:1–4; Alma 30:43–60. PPŚ Znak.

◀

14a

Alma 30:41–42.

◀

b

Alma 30:53.

◀

18a

Alma 30:53. PPŚ Zwodzić, zwieść, oszustwo.

◀

b

PPŚ Diabeł.

◀

19a

PPŚ Niewybaczalny grzech.

◀

b

Mos. 15:26.

◀

20a

Jer. 28:15–17.

◀

21a

Alma 19:6.

◀

23a

Alma 17:2.

◀

24a

Enos 1:20.

◀

b

Enos 1:14.

◀

c

Mos. 10:11–18.

◀

d

Jar. 1:6; Alma 26:23–25.

◀

e

Ⅱ Nefi 5:1–3; Mos. 28:2.

◀

25a

PPŚ Opoka.

◀

26a

Ⅰ Nefi 19:1–6; Jar. 1:14–15. PPŚ Płyty.

◀

b

Jak. 4:14.

◀

27a

Enos 1:1.

◀

b

Jakub 1:1–4.

Księga Enosa

Rozdział 1

Enos modli się usilnie i otrzymuje odpuszczenie grzechów. Głos Pański dochodzi do jego umysłu, obiecując zbawienie Lamanitom pewnego dnia w przyszłości. Nefici starają się odzyskać Lamanitów. Enos znajduje radość w Swym Odkupicielu. Około 420 r. p.n.e.

1. Oto stało się, że ja, aEnos, wiedząc, że mój bojciec był sprawiedliwym człowiekiem — bo cnauczył mnie swego języka, napominał mnie i dwychował w karności dla Pana — i niech będzie za to błogosławione imię mego Boga.

2. I powiem wam o mym azmaganiu przed Bogiem, zanim otrzymałem bodpuszczenie moich grzechów.

3. Oto poszedłem polować na zwierza w lasach; i słowa, które często słyszałem od mego ojca o życiu wiecznym i aradości świętych, głęboko bzapadły w moje serce.

4. I moja dusza ałaknęła; i buklęknąłem przed mym Stworzycielem, i wołałem do Niego w żarliwej cmodlitwie i błaganiu za swą własną duszę; i przez cały dzień wołałem do Niego i gdy nadeszła noc, nadal podnosiłem głos, aż dosięgnął on niebios.

5. I doszedł mnie agłos mówiący: Enosie, twoje grzechy są ci przebaczone i będziesz błogosławiony.

6. I ja, Enos, wiedziałem, że Bóg nie może kłamać; dlatego moja wina została usunięta.

7. I powiedziałem: Jak to się dzieje, Panie?

8. I powiedział mi On: Przez twoją awiarę w Chrystusa, któregoś nigdy przedtem nie słyszał ani nie widział. I upłynie wiele lat, zanim objawi się On w ciele; przeto idź dalej, twoja wiara cię buzdrowiła.

9. I stało się, że gdy usłyszałem te słowa, azapragnąłem dobra dla moich braci, Nefitów; przeto botworzyłem całą swą duszę przed Bogiem w modlitwie za nich.

10. I gdy tak zmagałem się w duchu, oto ponownie doszedł głos Pana do mego aumysłu, mówiący: Nawiedzę twych braci zgodnie z ich pilnością w przestrzeganiu moich przykazań. bDałem im tę ziemię i jest to święta ziemia, i cprzeklnę ją tylko z powodu niegodziwości; przeto nawiedzę twych braci, zgodnie z tym co powiedziałem; i ich wykroczenia sprowadzą smutek na ich własne głowy.

11. I gdy ja, Enos, usłyszałem te słowa, moja wiara poczęła być niezachwiana w Panu; i bardzo długo zmagałem się w modlitwie do Niego za moich braci, Lamanitów.

12. I stało się, że gdy tak trudziłem się i amodliłem z całą pilnością, Pan powiedział mi: Wysłucham twej prośby zgodnie z twoimi bpragnieniami, z racji twej wiary.

13. I teraz, takie oto było pragnienie, którego pragnąłem od Niego — jeśli stanie się, że mój lud, Nefici, dopuści się wykroczenia i ulegnie w jakiś sposób azniszczeniu, a Lamanici nie zostaną zniszczeni, prosiłem, aby Pan Bóg bzachował kroniki mojego ludu, Nefitów; nawet gdyby miało się stać mocą Jego świętego ramienia, że zostaną cwyjawione pewnego dnia w przyszłości Lamanitom, żeby, jeśli to możliwie, mogli zostać dprzywiedzeni ku zbawieniu.

14. Albowiem obecnie nasze wysiłki w odzyskaniu ich dla prawdziwej wiary były adaremne. I w swym gniewie przysięgali, że jeśli byłoby to możliwe, bzniszczyliby nasze kroniki i nas, a także wszystkie tradycje naszych ojców.

15. Dlatego ja, wiedząc, że Pan Bóg jest w stanie azachować nasze kroniki, nieustannie wołałem do Niego, gdyż powiedział mi: O cokolwiek poprosisz z wiarą, wierząc, że otrzymasz w imię Chrystusa, otrzymasz to.

16. I mając wiarę, wołałem do Boga, aby azachował bkroniki; i zawarł ze mną przymierze, że we właściwym dla Niego czasie cwyjawi je Lamanitom.

17. I ja, Enos, wiedziałem, że stanie się zgodnie z Jego przymierzem; przeto moja dusza uspokoiła się.

18. I Pan powiedział mi: Twoi ojcowie także mnie o to prosili i uczynię im zgodnie z ich wiarą, gdyż ich wiara była jak twoja.

19. I teraz stało się, że ja, Enos, poszedłem między lud Nefiego, prorokując o tym, co nastanie, i świadcząc o tym, co słyszałem i widziałem.

20. I daję świadectwo, że lud Nefiego pilnie starał się odzyskać Lamanitów dla prawdziwej wiary w Boga. Jednak nasze awysiłki były nadaremne, albowiem ich nienawiść była niewzruszona i kierowali się swoją złą naturą, że stali się dzikim, okrutnym i bżądnym krwi ludem, lubującym się w cbałwochwalstwie i skalaniu, żywiącym się upolowaną dziką zwierzyną, mieszkającym w namiotach i wędrującym po pustkowiu. Golili swe głowy i nosili krótkie przepaski ze skóry wokół bioder; i byli wprawni w strzelaniu z dłuku, walce na bułaty i topory; i wielu z nich jadło tylko surowe mięso; i bezustannie starali się nas zniszczyć.

21. I stało się, że lud Nefiego uprawiał ziemię, i adbał o wszelkiego rodzaju ziarno i owoce, i stada zwierząt, i bydło wszelkiego rodzaju, i kozy, i kozice, a także wiele koni.

22. I było bardzo wielu aproroków wśród nas. I nasz lud był ludem o bhardym karku i powolnym w pojmowaniu.

23. I nie było niczego poza nadmierną asurowością, bgłoszeniem i prorokowaniem o wojnach i sporach, i zniszczeniu, ciągłym cprzypominaniu im o śmierci i czasie trwania wieczności oraz o sądach i mocy Boga; i czyniliśmy to wszystko — pobudzając ich dbezustannie, aby utrzymać ich w bojaźni przed Panem. Mówię, że niczego nie było, poza tymi rzeczami i niezmiernie wielką prostotą w mowie, co by ich powstrzymało od szybkiego podążania ku zagładzie. I w ten sposób piszę o nich.

24. I w dniach mojego życia widziałem wojny pomiędzy Nefitami a Lamanitami.

25. I stało się, że zacząłem się starzeć, i sto siedemdziesiąt dziewięć lat upłynęło od czasu, gdy nasz ojciec Lehi aopuścił Jerozolimę.

26. I widziałem, że będę musiał wkrótce zejść do grobu, i zostałem nakłoniony mocą Boga, aby głosić ewangelię i prorokować temu ludowi, i głosić słowo zgodnie z prawdą, która jest w Chrystusie. I oznajmiałem je przez wszystkie swoje dni, i znalazłem w tym radość ponad radość świata.

27. I wkrótce udam się na miejsce aspoczynku, które jest z moim Odkupicielem, gdyż wiem, że w Nim będę spoczywał. I raduję się dniem, gdy moje bśmiertelne ciało przyoblecze się w cnieśmiertelność, i stanę przed Nim. Wtedy z radością ujrzę Jego twarz i usłyszę od Niego: Pójdź do mnie, błogosławiony, przygotowane jest dla ciebie miejsce w dposiadłościach mego Ojca. Amen.

◀

1a

PPŚ Enos, syn Jakuba.

◀

b

Ⅱ Nefi 2:2–4.

◀

c

Ⅰ Nefi 1:1–2.

◀

d

Efez. 6:4.

◀

2a

Ⅰ Mojż. 32:24–32; Alma 8:10. PPŚ Pokutować, pokuta.

◀

b

PPŚ Odpuszczenie grzechów.

◀

3a

PPŚ Radość.

◀

b

Ⅰ Nefi 10:17–19; Alma 36:17–21.

◀

4a

Ⅱ Nefi 9:51; Ⅲ Nefi 12:6.

◀

b

PPŚ Poważanie.

◀

c

PPŚ Modlitwa.

◀

5a

PPŚ Objawienie.

◀

8a

Eter 3:12–13. PPŚ Wiara.

◀

b

Mat. 9:22.

◀

9a

Ⅰ Nefi 8:12; Alma 36:24.

◀

b

Ⅱ Nefi 33:3; Sł. Morm. 1:8; Alma 34:26–27.

◀

10a

PPŚ Natchnienie, natchnąć; Umysł.

◀

b

Ⅰ Nefi 2:20.

◀

c

Eter 2:7–12.

◀

12a

Morm. 5:21; 9:36.

◀

b

Ps. 37:4; Ⅰ Nefi 7:12; Hel. 10:5.

◀

13a

Morm. 6:1, 6.

◀

b

Sł. Morm. 1:6–11; Alma 37:2.

◀

c

Alma 37:19; Eter 12:22; DiP 3:18.

◀

d

Alma 9:17.

◀

14a

Jakub 7:24.

◀

b

Morm. 6:6.

◀

15a

PPŚ Pisma święte — Pisma święte mają być zachowane.

◀

16a

Ⅲ Nefi 5:13–15; DiP 3:19–20; 10:46–50.

◀

b

PPŚ Księga Mormona.

◀

c

Ⅱ Nefi 27:6.

◀

20a

Mor. 9:6.

◀

b

Jar. 1:6.

◀

c

Mos. 9:12. PPŚ Bałwochwalstwo.

◀

d

Mos. 10:8.

◀

21a

Mos. 9:9.

◀

22a

Sł. Morm. 1:16–18.

◀

b

Jar. 1:3.

◀

23a

Ⅰ Nefi 16:2; Ⅱ Nefi 33:5.

◀

b

PPŚ Głosić.

◀

c

Hel. 12:3.

◀

d

Jar. 1:12; Alma 31:5.

◀

25a

Ⅰ Nefi 2:2–4.

◀

27a

PPŚ Odpoczynek.

◀

b

PPŚ Śmiertelny, doczesność.

◀

c

PPŚ Nieśmiertelny, nieśmiertelność.

◀

d

Jan 14:2–3; Eter 12:32–34; DiP 72:4; 98:18.

Księga Jaroma

Rozdział 1

Nefici przestrzegają prawa Mojżesza, oczekują przyjścia Chrystusa i powodzi się im na tej ziemi. Wielu proroków trudzi się, aby utrzymać ludzi na drodze prawdy. W okresie lat 399–361 p.n.e.

1. Oto teraz ja, Jarom, zapisuję kilka słów zgodnie z przykazaniem mego ojca, Enosa, aby nasz arodowód był prowadzony.

2. I ponieważ apłyty te są bmałe, i co cpiszemy, jest dla pożytku naszych braci, dLamanitów, przeto mogę tylko niewiele zapisać. I nie będę podawał swoich proroctw ani objawień, bo cóż więcej mogę zapisać ponad to, co zapisali moi ojcowie? Czyż nie został im objawiony plan zbawienia? Oto mówię wam: Zaiste, i to mi wystarczy.

3. Oto konieczne jest, aby było dużo wykonane pośród tego ludu ze względu na zatwardziałość ich serc i głuchotę ich uszu, i zaślepienie ich umysłów, i ahardość ich karków; mimo to Bóg jest im niezmiernie miłosierny, i nie bzmiótł ich jeszcze z powierzchni ziemi.

4. I jest pośród nas wielu, którzy otrzymują liczne aobjawienia, gdyż nie wszyscy mają harde karki. I tylu, ilu nie ma hardych karków, i ma wiarę, bobcuje z Duchem Świętym, który objawia dzieciom ludzkim według ich wiary.

5. I oto, minęło dwieście lat i lud Nefiego stał się silny w kraju. aPrzestrzegali prawa Mojżesza i poświęcali Panu dzień bsabatu, nie cprzeklinali ani nie dbluźnili. I prawo ich kraju było niezmiernie surowe.

6. I rozprzestrzenili się po powierzchni ziemi podobnie jak Lamanici. A Lamanici byli znacznie bardziej liczni od Nefitów, i lubowali się w amorderstwach, i pili krew zwierząt.

7. I stało się, że wiele razy nachodzili nas, aby walczyć z nami, Nefitami. Jednak nasi akrólowie i przywódcy byli silni w wierze w Pana i nauczali lud dróg Pana; przeto oparliśmy się Lamanitom i wymietliśmy ich z bnaszych ziem, i zaczęliśmy obwarowywać nasze miasta, czyli wszelkie miejsca naszego dziedzictwa.

8. I mnożyliśmy się niezmiernie, i rozprzestrzenialiśmy po powierzchni ziemi, i bogaciliśmy się niezmiernie w złoto i w srebro, i w drogocenne przedmioty, i w misterne wyroby z drewna, budynki i urządzenia, a także w żelazo i miedź, i mosiądz, i stal, wytwarzając narzędzia wszelkiego rodzaju do uprawy ziemi i abroń wojenną — zaiste, ostro zakończoną strzałę i kołczan, i grot, i oszczep, i czyniliśmy wszelkie przygotowania do wojny.

9. I gdy byliśmy tak przygotowani do stawienia czoła Lamanitom, nie powodziło im się w walce z nami. I sprawdziło się słowo Pana, które powiedział naszym ojcom: Jeśli będziecie przestrzegać moich przykazań, będzie się wam powodziło na tej ziemi.

10. I stało się, że prorocy Pana grozili ludowi Nefiego zgodnie ze słowem Boga, że jeśli nie będą przestrzegać przykazań i dopuszczą się wykroczenia, zostaną azgładzeni z powierzchni tej ziemi.

11. Przeto prorocy i kapłani, i nauczyciele trudzili się pilnie, wytrwale wzywając lud do pilności, nauczając aprawa Mojżesza i wyjaśniając cel, dla którego zostało dane; przekonując ich, aby boczekiwali Mesjasza i wierzyli w Jego przyjście, cjak gdyby to się już stało. I w ten sposób ich nauczali.

12. I stało się, że czyniąc to, ocalili ich, że nie zostali azgładzeni z powierzchni tej ziemi, bowiem bwzruszyli ich serca słowem, wytrwale pobudzając ich do odpokutowania.

13. I stało się, że minęło dwieście trzydzieści osiem lat — wojny i spory, i waśnie trwały przez większą część tego czasu.

14. I ja, Jarom, nie piszę więcej, bowiem te płyty są małe. Jednak oto, moi bracia, macie ainne płyty Nefiego; albowiem oto na nich wyryty jest przebieg naszych wojen według kronik królów, które nakazali oni spisać.

15. I przekazuję te płyty w ręce mego syna, Omniego, aby zostały zachowane zgodnie z aprzykazaniami moich ojców.

◀

1a

Ⅰ Nefi 3:12; 5:14.

◀

2a

Jakub 3:14; Omni 1:1.

◀

b

Ⅰ Nefi 6.

◀

c

PPŚ Pisma święte — Wartość pism świętych.

◀

d

Ⅱ Nefi 27:6; Morm. 5:12.

◀

3a

Enos 1:22–23.

◀

b

Eter 2:8–10.

◀

4a

Alma 26:22; Hel. 11:23; DiP 107:18–19. PPŚ Objawienie.

◀

b

PPŚ Duch Święty.

◀

5a

Ⅱ Nefi 25:24; Alma 34:13–14.

◀

b

Ⅱ Mojż. 35:2. PPŚ Dzień sabatu.

◀

c

PPŚ Bezczeszczenie.

◀

d

PPŚ Bluźnić, bluźnierstwo.

◀

6a

Jakub 7:24; Enos 1:20.

◀

7a

Jakub 1:9, 11, 15.

◀

b

Sł. Morm. 1:14.

◀

8a

Mos. 10:8.

◀

10a

Ⅰ Nefi 12:19–20; Omni 1:5.

◀

11a

Jakub 4:5; Alma 25:15–16.

◀

b

Ⅱ Nefi 11:4; Eter 12:18–19.

◀

c

Ⅱ Nefi 25:24–27; Mos. 3:13; 16:6.

◀

12a

Eter 2:10.

◀

b

Alma 31:5.

◀

14a

Ⅰ Nefi 9:2–4.

◀

15a

Jakub 1:1–4.

Księga Omniego

Rozdział 1

Omni, Amaron, Chemisz, Abinadom i Amaleki kolejno prowadzą kroniki. Mosjasz odkrywa lud Zarahemli, który wywędrował z Jerozolimy za dni Sedekiasza. Mosjasz jest mianowany ich królem. Potomkowie Muleka w Zarahemli znaleźli Koriantumra, ostatniego z Jeredytów. Król Beniamin następcą króla Mosjasza. Ludzie powinni złożyć Chrystusowi swoje dusze w ofierze. W okresie lat 323–130 p.n.e.

1. Oto stało się, że ja, Omni, otrzymawszy nakaz od mego ojca, Jaroma, abym zapisał nieco na tych płytach dla zachowania naszego rodowodu.

2. Przeto pragnę, abyście wiedzieli, że w dniach mojego życia walczyłem wiele mieczem, broniąc mego ludu, Nefitów, przed dostaniem się w ręce ich wrogów, Lamanitów. Ale oto ja sam jestem niegodziwym człowiekiem i nie przestrzegałem statutów ani przykazań Pana, tak jak powinienem to czynić.

3. I stało się, że minęło dwieście siedemdziesiąt sześć lat, i mieliśmy okresy pokoju, lecz także okresy ciężkich wojen i rozlewu krwi. Zaiste, krótko mówiąc, upłynęły dwieście osiemdziesiąt dwa lata, i zachowałem te płyty zgodnie z aprzykazaniami moich ojców, i przekazałem je swojemu synowi, Amaronowi. I na tym kończę.

4. I teraz ja, Amaron piszę w księdze mego ojca to, co piszę, i jest tego niewiele.

5. Oto stało się, że upłynęło trzysta dwadzieścia lat i bardziej niegodziwa część Nefitów została azgładzona.

6. Albowiem Pan nie pozwoliłby, żeby po wyprowadzeniu ich z ziemi jerozolimskiej, gdy zachowywał ich przy życiu i chronił przed wpadnięciem w ręce wrogów, zaiste, nie pozwoliłby On, aby nie sprawdziły się słowa, które powiedział naszym ojcom: Jeśli nie będziecie przestrzegać moich przykazań, nie będzie się wam powodziło na tej ziemi.

7. Przeto Pan nawiedził ich wielkim sądem, jednak oszczędził prawych, że nie zginęli, i wybawił ich z rąk ich wrogów.

8. I stało się, że przekazałem płyty mojemu bratu, Chemiszowi.

9. I teraz ja, Chemisz, piszę, i jest tego niewiele, w tej samej księdze, co mój brat, bo widziałem, że własną ręką kończył swój zapis, i dokonał tego w dniu, w którym przekazał mi płyty. I w ten sposób prowadzimy kronikę, gdyż jest to zgodnie z przykazaniami naszych ojców. I na tym kończę.

10. Oto ja, Abinadom, jestem synem Chemisza, i widziałem wiele wojen i sporów mojego ludu, Nefitów z Lamanitami, i swoim mieczem odebrałem życie wielu Lamanitom, broniąc swoich braci.

11. I oto, kronika tego ludu jest wyryta na płytach, które są w posiadaniu królów z pokolenia na pokolenie. I nie są mi znane żadne inne objawienia poza tymi, które zostały zapisane, ani też proroctwa; przeto wystarcza to, co zostało zapisane. I na tym kończę.

12. Oto jestem Amaleki, syn Abinadoma. Oto powiem wam pokrótce o Mosjaszu, który został mianowany królem nad ziemią zarahemlską. Albowiem został on ostrzeżony przez Pana, by uciekał z ziemi anefickiej, a tylu, ilu zważa na głos Pana, powinno bopuścić kraj razem z nim, uchodząc na pustkowie.

13. I stało się, że uczynił on zgodnie z tym, co mu Pan nakazał. I uszło na pustkowie tylu, ilu zważało na głos Pana; i byli prowadzeni wieloma kazaniami i proroctwami. I byli nieustannie napominani słowem Bożym. I byli prowadzeni przez pustkowie mocą Jego ramienia, aż zeszli do ziemi nazwanej ziemią zarahemlską.

14. I odkryli tam lud, zwany ludem aZarahemli. I wielka radość nastała pośród ludu Zarahemli; a także Zarahemla radował się niezmiernie, dlatego że Pan wysłał lud Mosjasza z bpłytami z mosiądzu zawierającymi kroniki Żydów.

15. Oto stało się, że Mosjasz dowiedział się, że alud Zarahemli opuścił Jerozolimę, gdy bSedekiasz, król Judy, został wzięty do niewoli do Babilonu.

16. I wędrowali oni przez pustkowie, i ręką Pana zostali zaprowadzeni przez wielkie wody do ziemi, gdzie odkrył ich Mosjasz, i odtąd tam mieszkali.

17. Wówczas gdy Mosjasz ich odkrył, byli niezmiernie liczni. Jednak mieli wiele wojen i poważnych sporów, i od czasu do czasu wielu z nich ginęło od miecza. Ich język uległ zdeprawowaniu, gdyż nie zabrali z sobą żadnych akronik; i zaprzeczali istnieniu swego Stworzyciela, i ani Mosjasz, ani lud Mosjasza nie mogli ich zrozumieć.

18. Ale stało się, że Mosjasz nakazał, aby uczono ich jego języka. I stało się, że gdy nauczono ich języka Mosjasza, Zarahemla podał im z pamięci rodowód swych ojców, i zostało to zapisane, lecz nie na tych płytach.

19. I stało się, że lud Zarahemli i lud Mosjasza azjednoczyły się, i bMosjasz został mianowany ich królem.

20. I stało się, że w dniach Mosjasza przyniesiono mu wielki kamień z grawerunkami, i Mosjasz aprzetłumaczył te grawerunki dzięki darowi i mocy Boga.

21. I podawały one historię pewnego aKoriantumra i poległych z jego ludu. I Koriantumr został znaleziony przez lud Zarahemli, i żył pośród nich przez okres dziewięciu nowiów.

22. Mówiły one także pokrótce o jego ojcach. I jego przodkowie przybyli z awieży, gdy Pan bpomieszał mowę ludziom; i gniew Pana spadł na nich zgodnie z Jego sądami, które są sprawiedliwe; a ich ckości leżą rozrzucone w ziemi na północy.

23. Oto ja, Amaleki, urodziłem się w dniach Mosjasza; i dożyłem, i widziałem jego śmierć; i aBeniamin, jego syn, panował po nim.

24. I oto, widziałem, w dniach króla Beniamina, ciężką wojnę i wielki rozlew krwi pomiędzy Nefitami a Lamanitami. Jednak oto Nefici zdobyli znaczną przewagę nad nimi, tak że król Beniamin wyparł ich z ziemi zarahemlskiej.

25. I stało się, że zestarzałem się, a nie mając potomstwa i wiedząc, że król aBeniamin jest sprawiedliwym człowiekiem przed Panem, bprzekażę mu te płyty. I wzywam wszystkich ludzi, aby przystąpili do Boga, Świętego Izraela, i uwierzyli w prorokowanie i w objawienia, i w posługę aniołów, i w dar mówienia językami, i w dar tłumaczenia języków, i we wszystko, co cdobre, bowiem nie istnieje nic, co jest dobre, a nie pochodzi od Pana; a to, co jest złe, pochodzi od diabła.

26. I teraz, moi umiłowani bracia, pragnę, abyście aprzystąpili do Chrystusa, który jest Świętym Izraela, i uczestniczyli w Jego zbawieniu i mocy Jego odkupienia. Zaiste, przystąpcie do Niego i bofiarujcie Mu całą duszę swoją jako cofiarę, i trwajcie w dpoście i modlitwie, i wytrwajcie do końca, a jako żyje Pan, zostaniecie zbawieni.

27. I teraz chciałbym powiedzieć pokrótce o pewnej liczbie ludzi, którzy odeszli na pustkowie, aby powrócić do ziemi nefickiej; albowiem wielu pragnęło odzyskać ziemię swego dziedzictwa.

28. Przeto odeszli na pustkowie. A ich przywódca, będąc bardzo silnym i potężnym mężem i mężem o hardym karku, przyczynił się do sporu pomiędzy nimi; i wszyscy oni zostali azabici na pustkowiu z wyjątkiem pięćdziesięciu; i ci znowu powrócili do ziemi zarahemlskiej.

29. I stało się, że zebrali też znaczną liczbę ludzi i ponownie wyruszyli na pustkowie.

30. I ja, Amaleki, miałem brata, który z nimi poszedł, i do tej pory o nich nic nie wiem. I już niedługo położę się do grobu; a ate płyty są zapełnione. I zakończę swoje przemówienie.

◀

3a

Jakub 1:1–4; Jar. 1:15.

◀

5a

Jar. 1:9–10.

◀

12a

Ⅱ Nefi 5:6–9.

◀

b

Jakub 3:4.

◀

14a

PPŚ Zarahemla.

◀

b

Ⅰ Nefi 3:3, 19–20; 5:10–22.

◀

15a

Mos. 25:2.

◀

b

Jer. 39:1–10; Hel. 8:21.

◀

17a

Mos. 1:2–6.

◀

19a

Mos. 25:13.

◀

b

Omni 1:12.

◀

20a

Mos. 8:13–19. PPŚ Widzący.

◀

21a

Eter 12:1. PPŚ Koriantumr.

◀

22a

Eter 1:1–5.

◀

b

Ⅰ Mojż. 11:6–9; Mos. 28:17; Eter 1:33.

◀

c

Mos. 8:8.

◀

23a

Sł. Morm. 1:3.

◀

25a

Sł. Morm. 1:17–18; Mos. 29:13.

◀

b

Sł. Morm. 1:10.

◀

c

Alma 5:40; Eter 4:12; Mor. 7:15–17.

◀

26a

Jakub 1:7; Alma 29:2; Mor. 10:32.

◀

b

PPŚ Ofiara (poświęcenie).

◀

c

Ⅲ Nefi 9:20.

◀

d

PPŚ Post, pościć.

◀

28a

Mos. 9:1–4.

◀

30a

Ⅰ Nefi 6.

Słowa Mormona

Rozdział 1

Mormon streszcza duże płyty Nefiego. Dołącza małe płyty do innych płyt. Król Beniamin ustanawia pokój w kraju. Około 385 r. n.e.

1. I teraz ja, aMormon, będąc gotowy przekazać kroniki, które zapisuję, w ręce mego syna, Moroniego, byłem oto świadkiem prawie całkowitej zagłady mojego ludu, Nefitów.

2. I upłynęło akilkaset lat od przyjścia Chrystusa, gdy przekazuję te kroniki w ręce mego syna; i przypuszczam, że będzie on świadkiem całkowitej zagłady mojego ludu. Jednak oby mu Bóg pozwolił ich przeżyć i zapisać coś o nich i o Chrystusie, że może kiedyś przyniesie im to bkorzyść.

3. I teraz powiem o tym, co zapisałem; bowiem po tym, jak sporządziłem astreszczenie bpłyt Nefiego, aż do panowania króla Beniamina, o którym mówił Amaleki, przejrzałem przekazane w moje ręce ckroniki i znalazłem te płyty, które zawierają te krótkie dzieje proroków od Jakuba do panowania króla dBeniamina oraz wiele słów Nefiego.

4. I rzeczy zapisane na tych płytach są mi amiłe ze względu na proroctwa o przyjściu Chrystusa; i moi ojcowie wiedzieli, że wiele z nich wypełniło się. Zaiste, i wiem także, że wiele z tego, o czym prorokowano o nas aż do tego dnia, wypełniło się, a to, co odnosi się do przyszłości, z pewnością nastąpi.

5. Przeto wybrałem ate sprawy, aby nimi zakończyć mój zapis, a pozostałą część mego zapisu wezmę z bpłyt Nefiego; i nie mogę opisać nawet csetnej części dziejów mojego ludu.

6. Lecz oto, wezmę te płyty, które zawierają te proroctwa i objawienia, i włączę je do reszty mego zapisu, gdyż są znamienite i wiem, że będą znamienite dla moich braci.

7. I czynię to w amądrym celu, gdyż usłyszałem podszepty pod wpływem Ducha Pana, który jest we mnie. I nie wiem wszystkiego, ale Pan bwie wszystko, co ma nastąpić; dlatego nakłania mnie, abym uczynił zgodnie z Jego wolą.

8. I amodlę się do Boga za swoich braci, aby mogli ponownie dojść do wiedzy Bożej, zaiste, odkupienia Chrystusa; aby znowu stali się bprzyjemnym ludem.

9. I teraz ja, Mormon, przechodzę do zakończenia mojego zapisu, który biorę z płyt Nefiego; i czynię to zgodnie z wiedzą i zrozumieniem, które dał mi Bóg.

10. Przeto stało się, że po tym, jak Amaleki aprzekazał te płyty w ręce króla Beniamina, on je wziął i dołączył je do binnych płyt zawierających kroniki, które były przekazywane przez ckrólów z pokolenia na pokolenie do dni króla Beniamina.

11. I od czasów króla Beniamina były one nadal przekazywane z pokolenia na pokolenie, aż znalazły się w amoich rękach. I ja, Mormon, modlę się do Boga, aby były odtąd dalej zachowywane. I wiem, że zostaną one zachowane, gdyż spisane są na nich sprawy wielkiej wagi i według nich mój lud i ich bracia będą bsądzeni w ten wielki i ostateczny dzień, według słowa Boga, które jest zapisane.

12. I teraz, co do króla Beniamina — otóż nastąpiły niejakie spory pośród jego ludu.

13. I stało się, że armie Lamanitów przyszły z aziemi nefickiej, aby walczyć z jego ludem. Lecz oto, król Beniamin zgromadził swoje armie i stawił im opór, i sam walczył z nimi; i walczył siłą własnego ramienia, bmieczem Labana.

14. I w sile Pana walczyli przeciw swym wrogom, aż zabili wiele tysięcy Lamanitów. I stało się, że walczyli przeciw Lamanitom, aż wyparli ich ze wszystkich ziem swego dziedzictwa.

15. I stało się, że potem byli fałszywi aChrystusowie, i zamknięto im usta, i zostali ukarani według swych przestępstw;

16. A potem pojawili się też pośród ludu fałszywi prorocy i fałszywi kaznodzieje, i nauczyciele, i wszyscy oni zostali ukarani według swych przestępstw; i po wielu sporach, i gdy wielu odstąpiło do Lamanitów, oto stało się, że król Beniamin z pomocą świętych aproroków, którzy żyli pośród jego ludu —

17. Zaiste król Beniamin był aświętym mężem i panował nad swym ludem w prawości, a w jego ziemi było wielu świętych mężów, którzy głosili słowo Boże z bmocą i upoważnieniem; i czynili to z wielką csurowością ze względu na hardość tego ludu —

18. Przeto z ich pomocą, król Beniamin, pracując ze wszystkich sił swego ciała i zdolnością całej swojej duszy, jak również z pomocą proroków, jeszcze raz ustanowił pokój na ziemi.

◀

1a

Ⅲ Nefi 5:9–12; Morm. 1:1–4; 8:1, 4–5. PPŚ Mormon, prorok neficki.

◀

2a

Morm. 6:5–6.

◀

b

DiP 3:16–20.

◀

3a

DiP 10:44.

◀

b

DiP 10:38–40.

◀

c

Mos. 1:6; Hel. 3:13–15; Morm. 4:23.

◀

d

Omni 1:23.

◀

4a

Ⅰ Nefi 6:5.

◀

5a

tzn. sprawy mu miłe, wymienione w wersecie 4.

◀

b

Ⅰ Nefi 9:2.

◀

c

Ⅲ Nefi 5:8–11; 26:6–12.

◀

7a

Ⅰ Nefi 9:5; 19:3; DiP 3:12–20; 10:1–19, 30–47.

◀

b

PPŚ Wszechwiedzący.

◀

8a

Ⅱ Nefi 33:3–4; Enos 1:11–12.

◀

b

Ⅱ Nefi 30:6.

◀

10a

Omni 1:25, 30.

◀

b

Ⅰ Nefi 9:4.

◀

c

Jar. 1:14.

◀

11a

Ⅲ Nefi 5:8–12; Morm. 1:1–5.

◀

b

Ⅱ Nefi 25:18; 29:11; 33:11–15; Ⅲ Nefi 27:23–27.

◀

13a

Omni 1:12.

◀

b

Ⅰ Nefi 4:9; Ⅱ Nefi 5:14; Jakub 1:10; Mos. 1:16; DiP 17:1.

◀

15a

PPŚ Antychryst.

◀

16a

Enos 1:22.

◀

17a

Alma 13:26.

◀

b

Alma 17:2–3.

◀

c

Mor. 9:4; DiP 121:41–43.

Księga Mosjasza

Rozdział 1

Król Beniamin uczy swoich synów języka i proroctw ich ojców. Ich religia i cywilizacja zostały zachowane dzięki kronikom zapisanym na różnych płytach. Mosjasz jest wybrany na króla i powierzono mu nadzór nad kronikami oraz innymi przedmiotami. W okresie lat 130–124 p.n.e.

1. I teraz już nie było więcej sporów w całej aziemi zarahemlskiej pośród całego ludu, który należał do króla Beniamina, tak że król Beniamin miał trwały pokój przez resztę swych dni.

2. I stało się, że miał trzech synów; i nazwał ich Mosjasz, Helorum i Helaman. I sprawił, żeby ich auczono pełni bjęzyka jego ojców, by mogli stać się mężami rozumnymi; i żeby poznali proroctwa wypowiedziane ustami ich ojców, które były im dane ręką Pana.

3. I uczył ich także o kronikach wyrytych na płytach z mosiądzu, mówiąc: Moi synowie, pragnę, abyście pamiętali, że gdyby nie te apłyty, które zawierają te kroniki i te przykazania, pozostawalibyśmy w bniewiedzy, nawet teraz, nie znając tajemnic Boga.

4. Albowiem nie byłoby to możliwe, aby nasz ojciec, Lehi, mógł zapamiętać wszystkie te rzeczy, aby nauczać ich swoje dzieci, jedynie przy pomocy tych płyt; albowiem nauczano go ajęzyka Egipcjan, więc mógł odczytać te grawerunki i uczyć ich swoje dzieci, aby one uczyły swoje dzieci, wypełniając w ten sposób przykazania Boga aż do tych obecnych czasów.

5. Mówię wam, moi synowie, że gdyby nie te sprawy, które były chronione i azachowane ręką Boga, abyśmy mogli bczytać i rozumieć Jego ctajemnice, i zawsze mieć przed oczyma Jego przykazania, to nasi ojcowie zmarnieliby w niewierze i stalibyśmy się podobni do naszych braci, Lamanitów, którzy nic nie wiedzą o tych sprawach, a nawet nie dają im wiary, gdy są ich nauczani, z powodu dtradycji swych ojców, które nie są właściwe.

6. O synowie moi, pragnę, abyście zapamiętali, że słowa te są prawdziwe, i że kroniki te są również aprawdziwe. I oto, też płyty Nefiego, zawierające te kroniki i słowa naszych ojców od czasu, gdy opuścili Jerozolimę, aż do teraz, są prawdziwe; i wiemy o tym z całą pewnością, gdyż mamy je przed swoimi oczyma.

7. I teraz, moi synowie, pragnę, abyście pamiętali, żeby je pilnie abadać, abyście odnieśli z nich korzyść; i pragnę, abyście bprzestrzegali przykazań Boga, aby się wam cpowodziło na tej ziemi, zgodnie z dobietnicami Pana danymi naszym ojcom.

8. I król Beniamin nauczał swych synów o wielu innych rzeczach, które nie są zapisane w tej księdze.

9. I stało się, że kiedy król Beniamin skończył nauczać swych synów, zestarzał się, i widział, że wkrótce będzie musiał pójść drogą przeznaczenia całej ziemi; dlatego uznał, że powinien przekazać królestwo jednemu ze swych synów.

10. Zażądał więc, aby przywiedziono do niego Mosjasza, i zwrócił się do niego w tych słowach: Mój synu, chcę, abyś obwieścił w całej tej ziemi, pośród całego tego ludu, to jest aludu Zarahemli i ludu Mosjasza, który mieszka w tej ziemi, aby zgromadził się, gdyż nazajutrz własnymi ustami obwieszczę mojemu ludowi, że jesteś danym nam przez Pana, naszego Boga, bkrólem i włodarzem nad tym ludem.

11. I co więcej, dam temu ludowi aimię, którym będą wyróżnieni ponad wszystkie inne ludy wyprowadzone przez Pana Boga z ziemi jerozolimskiej; i czynię to, gdyż byli pilnym ludem w przestrzeganiu przykazań Pana.

12. I dam im imię, które nigdy nie zostanie wymazane, chyba że tylko przez awykroczenia.

13. Zaiste, a nadto mówię ci, że gdyby ten wielce ulubiony lud Pana dopuścił się awykroczenia, i stał się niegodziwym i cudzołożnym ludem, Pan ich wyda, że staną się bsłabi, podobnie jak ich bracia; i On nie będzie ich więcej cchronił Swą niezrównaną i zdumiewającą mocą, jak dotąd ochraniał naszych ojców.

14. Albowiem mówię ci, że gdyby nie wyciągnął On Swego ramienia dla zachowania naszych ojców, dostaliby się w ręce Lamanitów i padliby ofiarą ich nienawiści.

15. I stało się, że gdy król Beniamin skończył mówić do swego syna, powierzył mu wszystkie sprawy królestwa.

16. I nadto powierzył mu kroniki wyryte na apłytach z mosiądzu; a także płyty Nefiego; i również bmiecz Labana, i ckulę lub wskaźnik, która prowadziła naszych ojców przez pustkowie i która została przygotowana ręką Pana, aby ich wszystkich prowadzić, każdego zależnie od jego uwagi i pilności wobec Niego.

17. Przeto, gdy byli niewierni, nie cieszyli się ani powodzeniem, ani postępem w swojej podróży, ale byli agnani wstecz i ściągali na siebie niezadowolenie Boga; byli więc karani głodem i dotkliwymi udrękami, aby byli pobudzeni do pamiętania o swej powinności.

18. I teraz stało się, że Mosjasz poszedł i uczynił, jak mu ojciec nakazał, i obwieścił wszystkim ludziom, którzy byli w ziemi zarahemlskiej, aby się zgromadzili i poszli do świątyni, by usłyszeć słowa, które jego ojciec miał im powiedzieć.

◀

1a

Omni 1:13.

◀

2a

Mos. 4:14–15; DiP 68:25, 28.

◀

b

Morm. 9:32.

◀

3a

PPŚ Płyty.

◀

b

Alma 37:8–9.

◀

4a

J.S. — Hist. 1:64.

◀

5a

PPŚ Pisma święte — Pisma święte mają być zachowane.

◀

b

Ⅴ Mojż. 6:6–8.

◀

c

PPŚ Tajemnice Boga.

◀

d

Mos. 10:11–17.

◀

6a

Ⅰ Nefi 1:3; Ⅱ Nefi 33:10–11; Mor. 10:27.

◀

7a

PPŚ Pisma święte.

◀

b

Mos. 2:22; Alma 50:20–22.

◀

c

Ps. 122:6; Ⅰ Nefi 2:20.

◀

d

Alma 9:12–14.

◀

10a

Omni 1:14.

◀

b

Mos. 2:30.

◀

11a

Mos. 5:8–12.

◀

12a

PPŚ Grzech.

◀

13a

Hebr. 6:4–6.

◀

b

Hel. 4:24–26.

◀

c

DiP 103:8–10.

◀

16a

Mos. 1:3.

◀

b

Ⅰ Nefi 4:8–19; Sł. Morm. 1:13; DiP 17:1.

◀

c

Ⅰ Nefi 16:10.

◀

17a

Ⅰ Nefi 18:12–13.

Rozdział 2

Król Beniamin przemawia do swego ludu. Przypomina o bezstronności, sprawiedliwości i duchowości swych rządów. Doradza im, aby służyli Królowi Niebiańskiemu. Ci, którzy powstają przeciwko Bogu, będą cierpieli mękę niczym w niegasnącym ogniu. Około 124 r. p.n.e.

1. I stało się, że Mosjasz uczynił, jak mu ojciec nakazał, i obwieścił w całej tej ziemi, aby ludzie gromadzili się po całej tej ziemi, żeby pójść do świątyni i usłyszeć słowa, które król Beniamin miał im powiedzieć.

2. I było ich bardzo dużo, tak dużo, że ich nie zliczono; albowiem rozmnożyli się niezmiernie i było ich wielu na tej ziemi.

3. I zabrali ze sobą apierworodne zwierzęta ze swych stad, aby złożyć bofiary i ccałopalenia dwedług prawa Mojżesza,

4. A także, aby złożyć dziękczynienie Panu, Swemu Bogu, który wywiódł ich z ziemi jerozolimskiej, i który wybawił ich z rąk ich wrogów, i awyznaczył im sprawiedliwych mężów na bnauczycieli, a także sprawiedliwego męża na ich króla, który ustanowił pokój na cziemi zarahemlskiej i nauczał ich, aby dprzestrzegali przykazań Boga, by mogli się radować i by napełniała ich emiłość do Boga i do wszystkich ludzi.

5. I stało się, że gdy przybyli do świątyni, rozbili wokół niej swe namioty, każdy mężczyzna ze swoją arodziną składającą się z żony i synów, i córek, a także ich synów i córek, od najstarszego do najmłodszego, a każda rodzina oddzielnie.

6. I rozbili swe namioty wokół świątyni, każdy mężczyzna postawił swój anamiot wejściem zwróconym ku świątyni, aby dzięki temu mogli pozostać w swoich namiotach i słyszeć słowa, które król Beniamin miał im powiedzieć.

7. Albowiem rzesza była tak liczna, że król Beniamin nie mógł nauczać wszystkich w murach świątyni; dlatego nakazał wznieść wieżę, aby w ten sposób jego lud mógł usłyszeć słowa, które im powie.

8. I stało się, że zaczął przemawiać z wieży do swego ludu; i nie wszyscy mogli usłyszeć jego słowa, gdyż była ich tak wielka rzesza; dlatego nakazał, aby słowa, które powiedział, zostały spisane, i posłał je do tych, którzy byli poza zasięgiem jego głosu, aby oni także mogli otrzymać jego słowa.

9. I oto słowa, które apowiedział i nakazał spisać: Moi bracia, wszyscy, którzy zebraliście się, aby posłuchać moich słów, które wam dzisiaj powiem; bowiem nie przykazałem, byście przybyli tutaj i bzabawiali się słowami, które wam powiem, lecz abyście czważali na mnie, i otworzyli swoje uszy, aby słyszeć, i swoje dserca, aby pojąć, i wasze eumysły, aby ftajemnice Boga mogły być wam wyjawione.

10. I nie przykazałem wam przybyć tutaj, abyście abali się mnie albo abyście myśleli, że ja sam jestem kimś więcej niż śmiertelnym człowiekiem.

11. Ale jestem jak wy, poddany wszelkim ułomnościom ciała i umysłu; jednak zostałem wybrany przez ten lud i poświęcony przez mego ojca, za przyzwoleniem i z ręki Pana, abym był włodarzem i królem nad tym ludem; chroniono mnie i zachowano mnie przez Jego niezrównaną moc, abym służył wam całą mocą, umysłem i siłą, które mi Pan dał.

12. Mówię wam, że pozwolono mi przeżyć moje dni w służbie wam, nawet aż do tego czasu, i nie żądałem waszego azłota ani srebra, ani żadnych bogactw;

13. Ani też nie pozwoliłem, aby wtrącano was do lochów lub abyście czynili siebie nawzajem niewolnikami, ani abyście mordowali czy rabowali, czy kradli, czy popełniali cudzołóstwo; ani też nie pozwoliłem, abyście popełniali jakąkolwiek niegodziwość, i nauczałem was przestrzegać przykazań Pana we wszystkim, co wam nakazał.

14. I nawet ja sam żyłem z apracy własnych rąk, aby wam służyć i abyście nie byli obciążeni podatkami, i nie narzucono wam czegoś ciężkiego do zniesienia; i wszystkich tych rzeczy, które wam powiedziałem, jesteście sami dzisiaj świadkami.

15. Jednakże, moi bracia, nie czyniłem tych rzeczy, aby się przechwalać, ani nie mówię o tych rzeczach, aby was oskarżać; lecz mówię o tych rzeczach, abyście wiedzieli, że mogę dzisiaj z czystym asumieniem odpowiadać przed Bogiem.

16. Oto mówię wam, że ponieważ powiedziałem wam, iż spędziłem życie na służbie dla was, i nie chcę się przechwalać, gdyż byłem jedynie w służbie u Boga.

17. I oto, mówię wam te rzeczy, abyście uczyli się amądrości; abyście uczyli się, że gdy bsłużycie swoim cbliźnim, zaprawdę, służycie Swemu Bogu.

18. Oto nazywaliście mnie swym królem; i jeśli ja, którego nazywacie swym królem, trudzę się, aby wam asłużyć, czyż nie powinniście trudzić się, aby służyć sobie nawzajem?

19. I oto ponadto, jeśli ja, którego nazywacie swym królem, spędziłem swe dni w służbie wam, a czyniąc to, służyłem Bogu, i zasługuję na jakiekolwiek apodziękowanie od was, to jak bardzo winniście dziękować waszemu Królowi Niebiańskiemu!

20. Mówię wam, bracia moi, że jeśli składalibyście wszelkie dzięki i oddawali achwałę z całej siły waszej duszy temu bBogu, który was stworzył i chronił, i zachowywał, i sprawił, że się radujecie i możecie żyć w pokoju jeden z drugim —

21. Oto mówię wam, że jeśli służylibyście Temu, który was stworzył od początku i zachowuje was z dnia na dzień, użyczając wam oddechu, abyście mogli żyć i poruszać się, i postępować według własnej awoli, wspierając was od jednej chwili do drugiej — mówię, że gdybyście Mu służyli całą swą duszą, to i tak będziecie bnieużytecznymi sługami.

22. I oto, wszystko, czego On wymaga od was, to aprzestrzeganie Jego bprzykazań; i obiecał wam, że jeśli będziecie przestrzegać Jego przykazań, będzie się wam powodziło na tej ziemi; i nigdy nie czmienia On tego, co powiedział; jeśli więc dprzestrzegacie Jego przykazań, błogosławi was i wam szczęści.

23. I teraz, po pierwsze, On was stworzył i dał wam wasze życie, za które macie wobec Niego dług wdzięczności.

24. A po drugie, wymaga, abyście postępowali, jak wam nakazał; i jeśli tak czynicie, bezzwłocznie was za to abłogosławi; a zatem wynagradza was. I nadal macie wobec Niego dług, i tak jest, i będzie tak na wieki wieków; czym więc możecie się przechwalać?

25. I teraz pytam, czy możecie coś powiedzieć o sobie? Odpowiem wam: Nie. Nie możecie nawet powiedzieć, że jesteście prochem ziemi, chociaż zostaliście astworzeni z bprochu ziemi; lecz oto, należy on do Tego, który was stworzył.

26. I ja, nawet ja, którego nazywacie swym królem, nie jestem od was lepszy, gdyż ja także jestem z prochu. I widzicie, że jestem stary i bliski oddania tej śmiertelnej powłoki matce ziemi.

27. Dlatego, jak wam powiedziałem, że służyłem wam, akrocząc z czystym sumieniem przed Bogiem, w tej oto chwili sprawiam, że się zebraliście, abym okazał się bez winy i aby wasza bkrew nie spadła na mnie, gdy stanę, aby Bóg sądził mnie za to, co mi przykazał względem was.

28. Mówię wam, że sprawiłem, żebyście się zgromadzili, abym mógł aoczyścić swoje szaty z waszej krwi, w ten czas, zanim zejdę do grobu, abym mógł odejść w pokoju, a mój nieśmiertelny bduch mógł wstąpić w poczet cchórów na wysokościach wychwalających sprawiedliwego Boga.

29. I nadto, mówię wam, że sprawiłem, żebyście się zgromadzili, abym mógł wam ogłosić, że nie mogę być dłużej waszym nauczycielem ani królem.

30. Albowiem nawet w tej chwili całe moje ciało drży niezmiernie, gdy staram się do was przemawiać; lecz Pan Bóg mnie wspiera, pozwolił mi do was przemawiać i nakazał, abym wam dzisiaj ogłosił, że mój syn, Mosjasz, jest królem i włodarzem nad wami.

31. I teraz, moi bracia, pragnę, abyście czynili tak, jak dotychczas czyniliście. Tak jak przestrzegaliście moich przykazań, a także przykazań mego ojca, i dobrze się wam wiodło, i zostaliście ochronieni przed wpadnięciem w ręce swych wrogów, tak samo, jeśli będziecie przestrzegać przykazań mego syna, czyli przykazań Boga, jakie będą wam przekazane przez niego, będzie się wam powodziło na tej ziemi, a wasi wrogowie nie będą mieli mocy nad wami.

32. Ale, o mój ludu, strzeżcie się, aby nie powstały pośród was aspory, abyście się nie skłonili ku posłuszeństwu złemu duchowi, o którym mówił mój ojciec, Mosjasz.

33. Albowiem niedola spadnie na tego, kto chce być posłuszny temu duchowi; bowiem jeśli chce być posłuszny temu duchowi i taki pozostaje, i umiera w swych grzechach, ten wypije apotępienie dla swej własnej duszy; gdyż otrzyma jako zapłatę bwieczną karę, przekroczywszy prawo Boga wbrew swej własnej wiedzy.

34. I mówię wam, że nie ma wśród was nikogo, z wyjątkiem waszych małych dzieci, kto nie został o tych sprawach pouczony i kto nie wie, że ma wieczny dług wdzięczności wobec Swojego Ojca Niebieskiego, aby oddać Mu wszystko, co ma i czym jest; uczono was też o kronikach zawierających proroctwa wypowiedziane przez świętych proroków, aż do czasu, gdy nasz ojciec, Lehi, opuścił Jerozolimę;

35. A także wszystkiego, co zostało do tej pory powiedziane przez naszych ojców. I oto, oni również mówili, co nakazał im Pan; dlatego jest to sprawiedliwe i prawdziwe.

36. I teraz, mówię wam, moi bracia, że jeśli po tym, jak poznaliście te proroctwa i jak uczono was tego wszystkiego, dopuścicie się wykroczenia, i będziecie postępować wbrew temu, co zostało wam powiedziane, i odsuniecie się od Ducha Pana, że nie będzie miał w was miejsca, aby prowadzić was ścieżkami mądrości, aby Pan mógł was błogosławić, sprawić, że będzie wam się dobrze wiodło, i zachować was —

37. Mówię wam, że kto tak czyni, występuje w otwartym abuncie przeciwko Bogu; przeto pragnie słuchać złego ducha i staje się wrogiem wszelkiej prawości; przeto Pan nie ma w nim miejsca, gdyż nie przebywa On w bnieświętych świątyniach.

38. Jeśli więc taki człowiek nie aodpokutuje, lecz trwa w tym, i umrze, będąc wrogiem Boga, wymagania boskiej bsprawiedliwości obudzą jego nieśmiertelną duszę do silnego poczucia własnej cwiny, powodując, że będzie wzdragał się przed obecnością Pana, a pierś jego będzie przepełniona poczuciem winy i bólem, i męką niczym ogniem, który nie gaśnie i którego płomienie wznoszą się na wieki wieków.

39. I teraz mówię wam, że amiłosierdzie nie może rościć sobie prawa wobec takiego człowieka, dlatego jego ostatecznym przeznaczeniem jest cierpienie niekończącej się męki.

40. O, wy wszyscy starsi ludzie, a także wy, młodzi ludzie, i wy, małe dzieci, rozumiejący moje słowa, bo mówiłem prosto, abyście mogli zrozumieć, modlę się, abyście się przebudzili i apamiętali straszne położenie tych, którzy popełnili wykroczenie.

41. A ponadto pragnę, abyście rozważyli błogosławiony i aszczęśliwy stan tych, którzy przestrzegają przykazań Boga. Albowiem oto oni są bbłogosławieni we wszystkim, zarówno sprawach doczesnych, jak i duchowych; i jeśli pozostaną cwierni do końca, zostaną przyjęci w dniebie, aby tam przebywać z Bogiem w stanie niekończącego się szczęścia. Och, pamiętajcie, pamiętajcie, że te rzeczy są prawdziwe, albowiem Pan Bóg to powiedział.

◀

3a

Ⅰ Mojż. 4:4.

◀

b

PPŚ Ofiara (poświęcenie).

◀

c

Ⅰ Nefi 5:9.

◀

d

Ⅱ Nefi 25:24; Alma 30:3; 34:13–14.

◀

4a

PPŚ Powołać, powołany przez Boga, powołanie.

◀

b

Mos. 18:18–22. PPŚ Nauczać, nauczyciel.

◀

c

Omni 1:12–15.

◀

d

Jan 15:10.

◀

e

PPŚ Miłość.

◀

5a

PPŚ Rodzina.

◀

6a

Ⅱ Mojż. 33:8–10.

◀

9a

Mos. 8:3.

◀

b

DiP 6:12.

◀

c

PPŚ Zważać.

◀

d

Mos. 12:27; Ⅲ Nefi 19:33.

◀

e

PPŚ Umysł.

◀

f

PPŚ Tajemnice Boga.

◀

10a

PPŚ Bojaźń, strach.

◀

12a

Dz. 20:33–34.

◀

14a

Ⅰ Kor. 9:18.

◀

15a

PPŚ Sumienie.

◀

17a

PPŚ Mądrość.

◀

b

Mat. 25:40; Jak. 1:27; DiP 42:29–31. PPŚ Służba.

◀

c

PPŚ Bracia, brat; Siostra.

◀

18a

Mat. 20:26–27.

◀

19a

PPŚ Wdzięczny, podziękowania, dziękczynienie.

◀

20a

Ⅰ Nefi 18:16.

◀

b

PPŚ Bóg, Boska Trójca.

◀

21a

PPŚ Wolna wola.

◀

b

Łuk. 17:7–10.

◀

22a

Ⅲ Mojż. 25:18–19; Ⅱ Nefi 1:9.

◀

b

PPŚ Przykazania Boga.

◀

c

DiP 3:1–2.

◀

d

DiP 14:7; 58:2–3.

◀

24a

PPŚ Błogosławić, błogosławiony, błogosławieństwo.

◀

25a

PPŚ Stworzyć, stworzenie.

◀

b

Ⅰ Mojż. 3:19; Jakub 2:21.

◀

27a

PPŚ Chodzić, kroczyć z Bogiem.

◀

b

Jakub 1:19.

◀

28a

Jakub 2:2.

◀

b

PPŚ Duch.

◀

c

Morm. 7:7.

◀

32a

Ⅲ Nefi 11:29–30.

◀

33a

PPŚ Potępienie (wyklęcie).

◀

b

DiP 19:6, 10–12.

◀

37a

Mos. 3:12; Hel. 8:24–25. PPŚ Bunt.

◀

b

Alma 7:21.

◀

38a

PPŚ Pokutować, pokuta.

◀

b

PPŚ Sprawiedliwość.

◀

c

PPŚ Wina.

◀

39a

Alma 34:8–9, 15–16. PPŚ Miłosierny, miłosierdzie.

◀

40a

Alma 5:18.

◀

41a

Ⅳ Nefi 1:15–18. PPŚ Radość.

◀

b

PPŚ Błogosławić, błogosławiony, błogosławieństwo.

◀

c

DiP 6:13.

◀

d

PPŚ Niebo.

Rozdział 3

Król Beniamin kontynuuje swoje przemówienie. Pan Wszechmogący będzie czynił posługę pośród ludzi, będąc w przybytku z gliny. Krew będzie się sączyła z każdego poru, kiedy zadośćuczyni za grzechy świata. Jego imię jest jedynym, przez które przyjdzie zbawienie. Ludzie mogą odrzucić człowieka naturalnego i stać się świętymi przez Zadośćuczynienie. Męka niegodziwych będzie niczym jezioro ognia i siarki. Około 124 r. p.n.e.

1. I powtarzam, moi bracia, chciałbym was prosić o uwagę, bo mam wam nieco więcej do powiedzenia; oto mam powiedzieć wam o tym, co nastąpi.

2. I te rzeczy, które wam powiem, zostały mi oznajmione przez aanioła Boga. I powiedział mi on: Przebudź się; i przebudziłem się, i oto stał on przede mną.

3. I powiedział mi: Przebudź się i usłysz słowa, które ci powiem; oto przychodzę zwiastować ci adobrą nowinę wielkiej radości.

4. Bowiem Pan wysłuchał twych modlitw i ocenił twoją prawość, i posłał mnie, abym zwiastował ci, byś mógł się radować i ogłosić to swemu ludowi, aby on także mógł być napełniony radością.

5. Oto nadchodzi czas, i jest już niedaleko, gdy z mocą aPan Wszechmogący, który panuje, który był i jest od całej wieczności po całą wieczność, zstąpi z niebios między dzieci ludzkie, żyjąc w bprzybytku z gliny, i pójdzie między ludzi, czyniąc potężne ccuda, uzdrawiając chorych, wskrzeszając umarłych, sprawiając, że chromi będą chodzić, niewidomi widzieć, a głusi słyszeć, i lecząc wszelkie dolegliwości.

6. I będzie On wypędzał adiabły, czyli złe duchy, które przebywają w sercach dzieci ludzkich.

7. I oto, będzie On cierpiał apokusy i ból ciała, bgłód, pragnienie i zmęczenie, nawet więcej, niż człowiek może cwycierpieć, poza śmiercią; oto dkrew będzie się sączyła z każdego poru, tak wielka będzie Jego emęka za niegodziwość i występki Jego ludu.

8. I będzie On nazwany aJezusem Chrystusem, bSynem Boga, cOjcem nieba i ziemi, Stworzycielem wszystkiego od początku; a Jego dmatka będzie zwana eMarią.

9. I oto, przyjdzie On do Swoich, aby azbawienie mogło przyjść do dzieci ludzkich, właśnie poprzez bwiarę w Jego imię; a nawet po tym wszystkim będą uważać Go za człowieka i mówić, że ma cdiabła, i dubiczują Go, i eukrzyżują.

10. I apowstanie On btrzeciego dnia z martwych; i oto, stanie On, aby csądzić świat; i oto, wszystko to nastąpi, aby prawy sąd został wydany na dzieci ludzkie.

11. Oto Jego akrew bzadośćuczyni za grzechy tych, którzy cupadli z powodu wykroczenia Adama, i umarli, nie znając woli Boga co do siebie, albo którzy grzeszyli dnieświadomie.

12. Ale biada, biada temu, kto wie, że abuntuje się przeciw Bogu! Bowiem zbawienie nie przyjdzie do żadnego z takich, chyba że przez pokutę i wiarę w bPana Jezusa Chrystusa.

13. I Pan Bóg posłał Swych świętych proroków pośród wszystkie dzieci ludzkie, aby głosili te rzeczy ludziom każdego plemienia, narodu i języka, aby przez to ci, którzy uwierzą, że Chrystus przyjdzie, mogli otrzymać aodpuszczenie grzechów i cieszyć się niezmiernie wielką radością, bjak gdyby On już do nich przyszedł.

14. Jednak Pan Bóg zobaczył, że Jego lud jest ludem o hardym karku i wyznaczył mu prawo, właśnie aprawo Mojżesza.

15. I wiele znaków i dziwów, i asymboli, i zwiastunów dotyczących Swego przyjścia im pokazał; a także święci prorocy mówili im o Jego przyjściu; a mimo to znieczulili oni swe serca i nie zrozumieli, że bprawo Mojżesza na nic się nie zda bez zadośćuczynienia Jego krwią.

16. I nawet gdyby to było możliwe, że małe adzieci mogłyby grzeszyć, nie mogłyby być zbawione; lecz ja wam mówię, że są one bbłogosławione; oto jak przez Adama, to jest z natury, ludzie upadają, tak też krew Chrystusa czyni zadość za ich grzechy.

17. A ponadto, mówię ci, że nie będzie dane ażadne inne imię ani inna droga czy sposób, w jaki bzbawienie może przyjść do dzieci ludzkich, tylko w imię cChrystusa, Pana Wszechmogącego, i przez nie.

18. Oto sądzi On, a Jego sąd jest sprawiedliwy; i niemowlę, które umiera w dzieciństwie, nie zginie; lecz ludzie ściągną potępienie na swe własne dusze, jeśli nie ukorzą się i nie astaną się jak małe dzieci, i nie uwierzą, że zbawienie było, jest i przyjdzie w bzadość czyniącej krwi Chrystusa, Pana Wszechmogącego, i przez nią.

19. Albowiem człowiek anaturalny jest wrogiem Boga i był nim od bupadku Adama, i pozostanie nim na wieki wieków, jeśli nie cpodda się wpływowi dDucha Świętego i nie odsunie tego człowieka naturalnego, stając się eświętym poprzez zadośćuczynienie Chrystusa Pana, i stając się jak fdziecko, uległy, łagodny, pokorny, cierpliwy, pełen miłości, skłonny do poddania się wszystkiemu, co Pan uważa za stosowne na niego nałożyć, tak jak dziecko poddaje się woli swego ojca.

20. A ponadto, mówię ci, że nadejdzie czas, kiedy awiedza o Zbawicielu ogarnie bkażdy naród, plemię, język i lud.

21. I oto, gdy nadejdzie ten czas, nikt, z wyjątkiem małych dzieci, nie okaże się abez winy przed Bogiem, jeśli nie odpokutuje i nie będzie wierzył w imię Pana Boga Wszechmogącego.

22. I w tej oto chwili, gdy nauczasz swój lud o sprawach, które Pan, twój Bóg, ci nakazał, nie są oni więcej bez winy w oczach Boga, jeśli nie postępują według słów, które ci powiedziałem.

23. I teraz powiedziałem słowa, które Pan Bóg mi nakazał.

24. I tak mówi Pan: W dzień sądu staną jako jasne świadectwo przeciwko temu ludowi; według nich będą sądzeni, każdy człowiek według swych uczynków, dobrych czy złych.

25. I jeśli będą one złe, zobaczą straszliwy aobraz swej własnej winy i występków, co sprawi, że cofną się sprzed obecności Pana w stan bnieszczęścia i nieskończonej męki, skąd nie ma dla nich powrotu; ściągną więc potępienie na swe własne dusze.

26. Dlatego wypiją z kielicha gniewu Boga, od czego sprawiedliwość nie może ich powstrzymać, jak nie mogła powstrzymać upadku aAdama spowodowanego przez spożycie zakazanego bowocu; dlatego cmiłosierdzie nie może więcej rościć sobie do nich prawa na wieki.

27. A ich amęka jest niczym bjezioro ognia i siarki, którego płomienie nie gasną i którego dym unosi się na wieki wieków. Tak mi nakazał Pan. Amen.

◀

2a

PPŚ Aniołowie.

◀

3a

Łuk. 2:10–11.

◀

5a

PPŚ Jehowa.

◀

b

Mos. 7:27; Alma 7:9–13.

◀

c

Mat. 4:23–24; Dz. 2:22; Ⅰ Nefi 11:31. PPŚ Cud.

◀

6a

Mar. 1:32–34.

◀

7a

PPŚ Kusić, pokusa.

◀

b

Mat. 4:1–2.

◀

c

DiP 19:15–18.

◀

d

Łuk. 22:44.

◀

e

Iz. 53:4–5.

◀

8a

PPŚ Bóg, Boska Trójca — Bóg Syn.

◀

b

Alma 7:10.

◀

c

Hel. 14:12; Ⅲ Nefi 9:15.

◀

d

Mat. 1:16; Ⅰ Nefi 11:14–21.

◀

e

PPŚ Maria, matka Jezusa.

◀

9a

PPŚ Zbawienie.

◀

b

PPŚ Wiara.

◀

c

Jan 8:48.

◀

d

Mar. 15:15.

◀

e

Łuk. 18:33; Ⅰ Nefi 19:10; Ⅱ Nefi 10:3. PPŚ Ukrzyżowanie.

◀

10a

PPŚ Zmartwychwstanie.

◀

b

Mat. 16:21; Ⅱ Nefi 25:13; Hel. 14:20–27.

◀

c

PPŚ Sędzia, Sąd.

◀

11a

PPŚ Krew.

◀

b

PPŚ Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

c

PPŚ Upadek Adama i Ewy.

◀

d

Ⅱ Nefi 9:25–26.

◀

12a

Mos. 2:36–38; Hel. 8:25. PPŚ Bunt.

◀

b

PPŚ Pan.

◀

13a

PPŚ Odpuszczenie grzechów.

◀

b

Ⅱ Nefi 25:24–27; Jar. 1:11.

◀

14a

PPŚ Prawo Mojżesza.

◀

15a

PPŚ Jezus Chrystus — Przykłady lub symbole Chrystusa.

◀

b

Mos. 13:27–32.

◀

16a

PPŚ Dziecko, dzieci.

◀

b

Mor. 8:8–9.

◀

17a

Dz. 4:10–12; Ⅱ Nefi 31:21.

◀

b

PPŚ Zbawienie.

◀

c

PPŚ Jezus Chrystus — Wziąć na siebie imię Jezusa Chrystusa.

◀

18a

Mat. 18:3.

◀

b

Mos. 4:2; Hel. 5:9.

◀

19a

Ⅰ Kor. 2:11–14; Mos. 16:2–3. PPŚ Człowiek naturalny.

◀

b

PPŚ Upadek Adama i Ewy.

◀

c

Ⅱ Kron. 30:8.

◀

d

Mor. 10:4–5. PPŚ Duch Święty.

◀

e

PPŚ Święty (rzeczownik).

◀

f

Ⅲ Nefi 9:22.

◀

20a

DiP 3:16.

◀

b

PPŚ Praca misjonarska.

◀

21a

PPŚ Zdać sprawę, odpowiedzialny, odpowiedzialność.

◀

25a

Alma 5:18; 12:14–15.

◀

b

Morm. 8:38.

◀

26a

Morm. 9:12.

◀

b

Ⅰ Mojż. 3:1–12; Ⅱ Nefi 2:15–19; Alma 12:21–23.

◀

c

PPŚ Miłosierny, miłosierdzie.

◀

27a

PPŚ Wina.

◀

b

Ⅱ Nefi 9:16; Jakub 6:10; DiP 76:36.

Rozdział 4

Król Beniamin kontynuuje swoje przemówienie. Zbawienie przyjdzie dzięki zadośćuczynieniu. Wierzcie w Boga, abyście zostali zbawieni. Zachowajcie odpuszczenie swoich grzechów przez wierność. Użyczajcie ze swych majętności ubogim. Czyńcie wszystko w mądrości i w porządku. Około 124 r. p.n.e.

1. I teraz stało się, że gdy król Beniamin skończył przemawiać słowami danymi mu przez anioła Pana, rozglądał się naokoło po rzeszy i ujrzał, że ludzie przypadli do ziemi, gdyż ogarnął ich astrach przed Panem.

2. I uznali, że w swym własnym acielesnym stanie znaczą bmniej niż nawet proch ziemi. I wszyscy jednym głosem zawołali tymi słowy: Och, zmiłuj się nad nami, wykorzystaj czadość czyniącą krew Chrystusa, abyśmy mogli otrzymać przebaczenie naszych grzechów, a nasze serca mogły zostać oczyszczone; albowiem wierzymy w Jezusa Chrystusa, Syna Boga, który dstworzył niebo i ziemię, i wszystkie rzeczy, i który zstąpi między dzieci ludzkie.

3. I stało się, że gdy wypowiedzieli te słowa, Duch Pana zstąpił na nich i zostali napełnieni radością, otrzymawszy aodpuszczenie swoich grzechów i mając spokój bsumienia z racji swej niezmiernej cwiary w Jezusa Chrystusa, który ma przyjść zgodnie ze słowami, które powiedział im król Beniamin.

4. I król Beniamin ponownie otworzył usta i zaczął do nich przemawiać tymi słowy: Moi przyjaciele i moi bracia, moja rodzino i mój ludu, pragnę, abyście zwrócili uwagę na resztę moich słów, które powiem, abyście je usłyszeli i zrozumieli.

5. Oto, jeśli wiedza o dobroci aBoga pobudziła was w tej chwili do zrozumienia własnej nicości, waszego nikczemnego i upadłego stanu —

6. Mówię wam, że jeśli doszliście do apoznania dobroci Boga i Jego niezrównanej mocy, i Jego mądrości, i Jego cierpliwości, i Jego wyrozumiałości wobec dzieci ludzkich, a także bzadośćuczynienia przygotowanego od czałożenia świata dla zbawienia tych, którzy pokładają dufność w Panu i pilnie przestrzegają Jego przykazań, i wytrwają w wierze aż do końca życia, a mam na myśli życie tego śmiertelnego ciała —

7. Mówię, że taki człowiek otrzyma zbawienie dzięki zadośćuczynieniu przygotowanemu od założenia świata dla całej ludzkości, która była od aupadku Adama, która jest teraz czy będzie aż do końca świata.

8. I taki jest sposób otrzymania zbawienia. I anie ma innego zbawienia oprócz tego, o którym powiedziano, ani też nie ma żadnych innych warunków oprócz tych, które wymieniłem, umożliwiających zbawienie człowiekowi.

9. Wierzcie w Boga, wierzcie, że jest i że stworzył wszystko, zarówno w niebie, jak i na ziemi; wierzcie, że ma On wszelką amądrość i wszelką moc, zarówno w niebie, jak i na ziemi; wierzcie, że człowiek nie bpojmuje wszystkiego, co Pan może pojąć.

10. I powtarzam, wierzcie, że musicie aodpokutować za swe grzechy i wyrzec się ich, i że musicie ukorzyć się przed Bogiem i prosić w szczerości serca, aby wam bprzebaczył; i teraz, jeśli cwierzycie we wszystkie te rzeczy, strzeżcie się, abyście je dczynili.

11. I ponownie powtarzam, co wam uprzednio powiedziałem, że jak doszliście do wiedzy o chwale Boga, innymi słowy doznaliście Jego dobroci i askosztowaliście Jego miłości, i otrzymaliście bodpuszczenie waszych grzechów, co wywołuje niezmiernie wielką radość w waszych duszach, pragnę, abyście zapamiętali i na zawsze zachowali w pamięci wielkość Boga i waszą własną cnicość, Jego ddobroć i cierpliwość wobec was, niegodnych istot, i abyście ukorzyli się, zaiste, w głębokiej epokorze, fwzywając codziennie imienia Pana, i niewzruszenie trwając w wierze, że nastąpi, co zostało wypowiedziane ustami anioła.

12. I oto, mówię wam, że jeśli będziecie tak czynić, będziecie się zawsze radować i będziecie napełnieni amiłością Boga, i bzachowacie na zawsze odpuszczenie waszych grzechów; i będziecie wzrastać w wiedzy o chwale Tego, który was stworzył, lub innymi słowy w wiedzy o tym, co jest sprawiedliwe i prawdziwe.

13. I nie będziecie chcieli krzywdzić jeden drugiego, lecz żyć aspokojnie, oddając każdemu, co mu się należy.

14. I nie pozwolicie, aby wasze adzieci chodziły głodne, nagie czy żeby przekraczały prawa Boga, i bbiły się, i kłóciły pomiędzy sobą, i służyły diabłu, który jest mistrzem grzechu, czyli wrogiem wszelkiej prawości, złym duchem, o którym mówili nasi ojcowie.

15. Lecz będziecie je auczyć, aby bpostępowały drogami prawdy i rozsądku; będziecie je uczyć, aby cmiłowały się wzajemnie i służyły sobie nawzajem.

16. I także wy sami będziecie apomagali tym, którzy potrzebują waszej pomocy; będziecie dzielili się z potrzebującymi swymi majętnościami i nie pozwolicie, aby bżebrak prosił was na próżno, i nie odeślecie go z niczym, aby zginął.

17. Może apowiecie: Ten człowiek sam jest winien swojej niedoli; dlatego powstrzymam się od udzielenia mu pomocy, nie dam mu mego jadła ani nie użyczę mu ze swych majętności, aby mu ulżyć, gdyż kara, jaką ponosi, jest słuszna.

18. Lecz ja wam mówię, o ludu, że kto tak czyni, ma wielką potrzebę, by odpokutować; a jeśli nie odpokutuje, odstępując od tego, co uczynił, ginie na zawsze i nie ma udziału w królestwie Bożym.

19. Oto czyż nie jesteśmy wszyscy żebrakami? Czyż nie polegamy wszyscy na tej samej Istocie, na samym Bogu, we wszystkich majętnościach, jakie posiadamy, zarówno w żywności oraz okryciu, jak i złocie, srebrze i wszelkich bogactwach, które mamy?

20. I oto, nawet w tej chwili wzywaliście Jego imienia, błagając o odpuszczenie grzechów. I czyż pozwolił, abyście prosili na próżno? Nie. Przelał na was Swego Ducha i sprawił, że wasze serca przepełniła aradość, i sprawił, że zaniemówiliście, nie mogąc znaleźć słów, tak niezmiernie wielka była wasza radość.

21. I teraz, jeśli Bóg, który was stworzył, od którego zależy całe wasze życie i wszystko, co macie i czym jesteście, jeśli ten Bóg daje wam to, co dobre, o co prosicie z wiarą, ufając, że otrzymacie, och, jak więc wy powinniście aużyczać jeden drugiemu z majętności, które posiadacie.

22. I jeśli asądzicie człowieka, który prosi was o darowanie mu z waszych majętności, aby nie zginął, i potępiacie go, o ileż słuszniejsze będzie potępienie was za bodmówienie mu tego, co macie, co nie należy do was, lecz do Boga, do którego należy także wasze życie; a mimo to nie prosicie Go ani nie odpokutowaliście za to, co uczyniliście.

23. Mówię wam, biada takiemu człowiekowi, albowiem jego majętności przepadną razem z nim; a mówię to do tych, którzy są abogaci w rzeczy tego świata.

24. I ponownie, mówię do ubogich, którzy nie mają wiele, jednak mają dość, aby przeżyć z dnia na dzień; mam na myśli tych spośród was, którzy odmawiają żebrzącemu, bo nie mają; pragnę, abyście w swym sercu mówili: Nie daję, bo nie mam, lecz adałbym, gdybym miał.

25. I jeśli w swym sercu to powiecie, jesteście bez winy, w innym wypadku jesteście apotępieni; i potępienie was jest słuszne, gdyż pożądacie tego, czego nie otrzymaliście.

26. I teraz ze względu na to, co wam powiedziałem — mianowicie, aby zachować odpuszczenie waszych grzechów z dnia na dzień, i abyście mogli akroczyć przed Bogiem bez winy — pragnę, abyście bużyczali ze swych majętności cubogim, każdy człowiek według tego, co posiada, ddając jeść głodnym, odziewając nagich, odwiedzając chorych i niosąc ulgę zarówno duchową, jak i doczesną, zależnie od ich potrzeb.

27. I strzeżcie się, aby czynić to wszystko z mądrością i w należytym porządku, gdyż nie jest wymagane, aby człowiek biegł aszybciej, niż starcza mu na to siły. I powtarzam, jest niezbędne, aby był pilny, aby mógł zdobyć nagrodę; dlatego wszystkie rzeczy muszą być czynione w należytym porządku.

28. I pragnę, abyście pamiętali, że ktokolwiek spośród was pożycza od swego bliźniego, powinien zwrócić, co pożyczył, jak się zgodził, w innym wypadku popełnia grzech; i może sprawić, że jego bliźni także zgrzeszy.

29. Oto nie mogę powiedzieć wam wszystkiego, przez co możecie popełnić grzech; gdyż są różne drogi i sposoby, nawet tak wiele, że nie mogę ich zliczyć.

30. Jednak tyle mogę powiedzieć, że jeśli nie apilnujecie siebie i swych bmyśli, i swych csłów, i swych uczynków, i nie przestrzegacie przykazań Boga, i nie wytrwacie do końca życia, wierząc w to, co usłyszeliście o przyjściu naszego Pana, będziecie musieli zginąć. I teraz, o ludu, zapamiętaj to, abyś nie zginął.

◀

1a

PPŚ Bojaźń, strach.

◀

2a

PPŚ Cielesny.

◀

b

Hel. 12:7–8.

◀

c

Mos. 3:18; Hel. 5:9.

◀

d

PPŚ Stworzyć, stworzenie.

◀

3a

PPŚ Odpuszczenie grzechów.

◀

b

PPŚ Sumienie.

◀

c

PPŚ Wiara.

◀

5a

Mojż. 1:10.

◀

6a

PPŚ Bóg, Boska Trójca.

◀

b

PPŚ Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

c

Mos. 15:19.

◀

d

Ps. 36:8; Ⅱ Nefi 22:2; Hel. 12:1. PPŚ Zaufanie.

◀

7a

PPŚ Upadek Adama i Ewy.

◀

8a

Dz. 4:12; Ⅱ Nefi 31:21; Mos. 3:17.

◀

9a

Rzym. 11:33–34; Jakub 4:8–13.

◀

b

Iz. 55:9.

◀

10a

PPŚ Pokutować, pokuta.

◀

b

DiP 61:2.

◀

c

Mat. 7:24–27.

◀

d

Ⅱ Nefi 31:19–21.

◀

11a

Alma 36:24–26.

◀

b

PPŚ Odpuszczenie grzechów.

◀

c

Mojż. 1:10.

◀

d

Ⅱ Mojż. 34:6; Mor. 8:3.

◀

e

PPŚ Pokorny, pokora.

◀

f

PPŚ Modlitwa.

◀

12a

PPŚ Miłość.

◀

b

Mos. 4:26; Alma 4:13–14; 5:26–35; DiP 20:31–34.

◀

13a

PPŚ Pokój czyniący.

◀

14a

Ⅰ Tym. 5:8; DiP 83:4.

◀

b

PPŚ Spór.

◀

15a

DiP 68:25–28; Mojż. 6:58. PPŚ Nauczać, nauczyciel.

◀

b

PPŚ Chodzić, kroczyć z Bogiem.

◀

c

Mos. 18:21.

◀

16a

PPŚ Prawdziwa miłość; Służba.

◀

b

Ⅴ Mojż. 15:7–11; Przyp. 21:13; Iz. 10:1–2.

◀

17a

Przyp. 17:5.

◀

20a

PPŚ Radość.

◀

21a

PPŚ Pomoc wzajemna; Służba.

◀

22a

Mat. 7:1–2; Jan 7:24.

◀

b

Ⅰ Jana 3:17.

◀

23a

DiP 56:16.

◀

24a

Mar. 12:44.

◀

25a

DiP 56:17.

◀

26a

PPŚ Chodzić, kroczyć z Bogiem.

◀

b

Jakub 2:17–19.

◀

c

Zach. 7:10; Alma 1:27. PPŚ Jałmużna, dawanie jałmużny.

◀

d

Iz. 58:10–11; DiP 104:17–18.

◀

27a

DiP 10:4.

◀

30a

Alma 12:14. PPŚ Czuwać, strażnicy.

◀

b

Mar. 7:18–23. PPŚ Myśli.

◀

c

Mat. 15:18–20. PPŚ Bezczeszczenie.

Rozdział 5

Święci stają się synami i córkami Chrystusa przez wiarę. Zostają wtedy nazwani imieniem Chrystusa. Król Beniamin wzywa swych poddanych, aby byli niewzruszeni i niezłomni w dobrych uczynkach. Około 124 r. p.n.e.

1. I teraz stało się, że gdy król Beniamin tak przemawiał do swego ludu, posłał do nich, chcąc dowiedzieć się, czy uwierzyli w słowa, które do nich powiedział.

2. I wszyscy oni zawołali jednym głosem tymi słowy: Zaiste, wierzymy we wszystkie słowa, które nam powiedziałeś; i wiemy również, że jest to na pewno prawdą, gdyż Duch Pana Wszechmogącego uczynił w naszych sercach wielką aprzemianę, że nie mamy więcej pragnienia czynienia bzła, lecz pragnienie czynienia zawsze dobra.

3. I my także, poprzez nieskończoną dobroć Boga i objawienia Jego Ducha, mamy lepszy widok na to, co ma nastąpić; i jeśli byłoby to wskazane, moglibyśmy prorokować o wszystkim.

4. I jest to wiara, jaką mieliśmy we wszystko, co nam powiedział nasz król, która doprowadziła nas do tego wielkiego poznania, poprzez które doświadczamy tak niezmiernie wielkiej radości.

5. I chcemy przystąpić do aprzymierza z naszym Bogiem, zobowiązując się do czynienia Jego woli i do posłuszeństwa Jego przykazaniom we wszystkim do końca naszych dni, abyśmy nie sprowadzili na siebie bniekończącej się męki, o której mówił canioł, abyśmy nie musieli pić z kielicha gniewu Boga.

6. I były to słowa, które król Beniamin pragnął, aby wyrzekli; i dlatego też powiedział im: Powiedzieliście te słowa, których pragnąłem; i przymierze, które zawarliście, jest prawym przymierzem.

7. I teraz, ze względu na przymierze, które zawarliście, będziecie nazwani adziećmi Chrystusa, Jego synami i Jego córkami; oto tego dnia bzrodził On was duchowo; bowiem mówicie, że cserca wasze uległy przemianie poprzez wiarę w Jego imię; dlatego dzrodziliście się z Niego i staliście się Jego esynami i Jego córkami.

8. I będąc tak nazwani, stajecie się awolni, i nie ma bżadnego innego miana, poprzez które moglibyście stać się wolni. Nie jest dane żadne inne cimię, poprzez które następuje zbawienie; pragnę więc, abyście dwzięli na siebie imię Chrystusa, wszyscy, którzy przystąpiliście do przymierza z Bogiem, że będziecie Mu posłuszni do końca swego życia.

9. I stanie się, że ktokolwiek to czyni, znajdzie się po prawicy Boga, gdyż będzie znał imię, którym będzie przywołany, a będzie przywołany imieniem Chrystusa.

10. I teraz stanie się, że każdy, kto nie weźmie na siebie imienia Chrystusa, musi być zwany ainnym imieniem; dlatego znajdzie się po blewicy Boga.

11. I pragnę, abyście przypomnieli sobie, że jest to aimię, o którym powiedziałem, że je wam dam i że nigdy nie będzie ono wymazane, jeśli nie dopuścicie się wykroczenia; baczcie więc, abyście nie dopuścili się wykroczenia, aby imię to nie zostało wymazane z waszych serc.

12. I mówię wam, że pragnę, byście pamiętali, aby azachować to imię na zawsze wyryte w waszych sercach, abyście nie znaleźli się po lewicy Boga, lecz usłyszeli i poznali głos, którym będziecie przywołani, a także imię, którym On was przywoła.

13. Albowiem jak może ktoś apoznać swego pana, któremu nie służył i który jest mu obcy i daleki myślom i zamiarom jego serca?

14. I powtarzam, czy ktoś bierze osła, który należy do jego bliźniego, i trzyma go? Mówię wam: Nie. Nie pozwoli on nawet, aby pasł się pośród jego stada, lecz wypędzi go i wyrzuci precz. Mówię wam, że tak będzie z wami, jeśli nie będziecie znali imienia, którym was przywoła.

15. Pragnę więc, abyście pozostali niewzruszeni i niezłomni, czyniąc zawsze dobre uczynki, aby Chrystus, Pan Bóg Wszechmogący, mógł azapieczętować was jako swoich, abyście mogli być wzięci do nieba i dostąpić wiecznego zbawienia i życia wiecznego poprzez mądrość i moc, i sprawiedliwość, i miłosierdzie Tego, który bstworzył wszystko w niebie i na ziemi, który jest Bogiem wszystkiego. Amen.

◀

2a

Alma 5:14. PPŚ Narodzony ponownie, narodzony z Boga.

◀

b

Alma 19:33.

◀

5a

Mos. 18:10.

◀

b

Mos. 3:25–27.

◀

c

Mos. 3:2.

◀

7a

Mos. 27:24–26; Mojż. 6:64–68. PPŚ Synowie i córki Boga.

◀

b

PPŚ Zrodzony.

◀

c

PPŚ Serce.

◀

d

Mos. 15:10–11. PPŚ Narodzony ponownie, narodzony z Boga.

◀

e

DiP 11:30.

◀

8a

Rzym. 6:18; Gal. 5:1; Hel. 14:30.

◀

b

Dz. 4:10, 12; Alma 21:9.

◀

c

Mos. 26:18.

◀

d

Dz. 11:26; Alma 46:15.

◀

10a

Alma 5:38–39.

◀

b

Mat. 25:33.

◀

11a

Mos. 1:11–12. PPŚ Jezus Chrystus — Wziąć na siebie imię Jezusa Chrystusa.

◀

12a

DiP 18:23–25.

◀

13a

Mos. 26:24–27.

◀

15a

PPŚ Powołanie i bycie wybranym; Uświęcenie.

◀

b

Kol. 1:16; Mos. 4:2; Alma 11:39.

Rozdział 6

Król Beniamin zapisuje imiona ludzi i wyznacza kapłanów, aby ich nauczali. Mosjasz panuje jako prawy król. W okresie lat 124–121 p.n.e.

1. I teraz, gdy król Beniamin skończył przemawiać do ludu, uznał za stosowne aspisanie imion wszystkich, którzy przystąpili do przymierza z Bogiem, że będą przestrzegać Jego przykazań.

2. I stało się, że nie było ani jednej duszy, z wyjątkiem małych dzieci, kto by nie przystąpił do tego przymierza i nie wziął na siebie imienia Chrystusa.

3. I powtarzam, stało się, że gdy król Beniamin dokonał tego wszystkiego i poświęcił swego syna aMosjasza na włodarza i króla nad swoim ludem, i powierzył mu wszystkie sprawy królestwa, i bwyznaczył także kapłanów, by cuczyli ludzi, aby mogli usłyszeć i poznać przykazania Boga, i byli pobudzani do przypomnienia sobie dprzysięgi, którą złożyli — odprawił rzeszę, a oni powrócili, każdy ze swoją rodziną, do własnych domów.

4. I aMosjasz zaczął panować jako następca po swym ojcu. I zaczął panować w trzydziestym roku swego życia, czyli w sumie około czterysta siedemdziesiąt sześć lat bpo tym, jak Lehi opuścił Jerozolimę.

5. I król Beniamin żył jeszcze przez trzy lata, i zmarł.

6. I stało się, że król Mosjasz postępował drogami Pana, był posłuszny Jego sądom i Jego statutom, i przestrzegał Jego przykazań we wszystkim, cokolwiek mu nakazał.

7. I król Mosjasz zarządził, aby jego poddani uprawiali ziemię. I on sam także uprawiał ziemię, aby anie stać się ciężarem dla swego ludu, postępując zgodnie z tym, jak zawsze postępował jego ojciec we wszystkim. I przez okres trzech lat nie było żadnych sporów pośród całego jego ludu.

◀

1a

DiP 128:8.

◀

3a

Mos. 1:10; 2:30.

◀

b

PPŚ Ustanowić, ustanowienie.

◀

c

Alma 4:7.

◀

d

Mos. 5:5–7.

◀

4a

PPŚ Mosjasz, syn Beniamina.

◀

b

Ⅰ Nefi 1:4.

◀

7a

Ⅱ Kor. 11:9.

Rozdział 7

Ammon znajduje ziemię Lehi-Nefi, gdzie Limhi jest królem. Poddani Limhiego są w niewoli u Lamanitów. Limhi przytacza dzieje swego ludu. Prorok (Abinadi) świadczył, że Chrystus jest Bogiem i Ojcem wszystkiego. Ci, którzy sieją skalanie, zbierać będą trąby powietrzne, a ci, którzy pokładają ufność w Panu, zostaną wyzwoleni. Około 121 r. p.n.e.

1. I teraz, stało się, że gdy upłynęły trzy lata pokoju za panowania króla Mosjasza, chciał on dowiedzieć się o tych, którzy aodeszli, aby mieszkać w ziemi Lehi-Nefi, czyli w mieście Lehi-Nefi; albowiem jego lud nie miał o nich żadnej wiadomości od czasu, gdy opuścili ziemię bzarahemlską, więc zamęczali go swymi prośbami.

2. I stało się, że król Mosjasz zezwolił, aby szesnastu ich silnych mężczyzn poszło do ziemi Lehi-Nefi, aby dowiedzieć się czegoś o swych braciach.

3. I stało się, że wyruszyli nazajutrz, mając ze sobą Ammona, silnego i potężnego męża, potomka Zarahemli; i był on też ich przywódcą.

4. I teraz, nie wiedzieli, w jakim kierunku mają podążać po pustkowiu, aby dotrzeć do ziemi Lehi-Nefi; dlatego błąkali się przez wiele dni po pustkowiu, przez całe czterdzieści dni się błąkali.

5. I po czterdziestu dniach błąkania się doszli do wzgórza, które znajduje się na północ od ziemi aszilomskiej, i tam rozbili swe namioty.

6. I Ammon wziął ze sobą trzech swych braci, a ich imiona to Amaleki, Chelem i Hem, i zeszli do ziemi anefickiej.

7. I oto, napotkali króla panującego w ziemi nefickiej i w ziemi szilomskiej; i zostali otoczeni przez królewską straż, wzięci do niewoli, związani i wtrąceni do więzienia.

8. I stało się, że po spędzeniu dwóch dni w więzieniu zaprowadzono ich przed króla, i rozwiązano ich więzy; i stojąc przed królem, wolno im było, a raczej nakazano im odpowiadać na zadane przez króla pytania.

9. I powiedział im: Oto jestem aLimhi, syn Noego, który był synem Zenifa, który odszedł z ziemi zarahemlskiej, aby odzyskać tę ziemię, będącą ziemią ich ojców, i głosem ludu został mianowany królem.

10. I teraz chcę wiedzieć, dlaczego ośmieliliście się podejść blisko murów miasta, gdy ja sam byłem ze swoją strażą poza bramą miasta.

11. I z tego powodu pozwoliłem, aby zachować was przy życiu, żebym mógł was zapytać, w innym wypadku nakazałbym mojej straży was zabić. Wolno wam mówić.

12. I teraz, gdy Ammon przekonał się, że wolno mu było mówić, wystąpił i pokłonił się przed królem; i powstając, powiedział: O królu, tego dnia dziękuję Bogu, że jeszcze żyję i że wolno mi mówić; i postaram się mówić ze śmiałością;

13. Gdyż jestem pewien, że gdybyś mnie znał, nie pozwoliłbyś na te więzy, albowiem nazywam się Ammon i jestem potomkiem aZarahemli, i przyszedłem z ziemi zarahemlskiej dowiedzieć się o naszych braci, których Zenif wyprowadził z tejże ziemi.

14. I teraz stało się, że gdy Limhi usłyszał słowa Ammona, ucieszył się niezmiernie, i rzekł: Wiem teraz z całą pewnością, że moi bracia, którzy pozostali w ziemi zarahemlskiej, nadal żyją. I teraz będę się cieszył, a nazajutrz sprawię, że mój lud także będzie się cieszył.

15. Oto jesteśmy w niewoli u Lamanitów i jesteśmy obarczeni ciężkimi do zniesienia apodatkami. A teraz oto nasi bracia wyzwolą nas z niewoli, czyli z rąk Lamanitów, i będziemy ich niewolnikami; bowiem lepiej, abyśmy byli niewolnikami Nefitów, niż płacili daninę królowi Lamanitów.

16. I teraz król Limhi rozkazał swej straży, aby nie wiązali więcej Ammona ani jego braci, i nakazał im, aby poszli na wzgórze na północ od Szilom i przyprowadzili do miasta swych braci, aby mogli jeść i pić, i odpocząć po trudach wędrówki; gdyż wycierpieli wiele; cierpieli głód, pragnienie i zmęczenie.

17. I teraz stało się, że nazajutrz król Limhi rozesłał obwieszczenie do całego swego ludu, aby zgromadzili się wszyscy przy aświątyni i wysłuchali słowa, które im powie.

18. I stało się, że gdy zgromadzili się, tak im powiedział: O moi poddani, podnieście głowy i bądźcie pocieszeni; bowiem nadchodzi czas i jest już blisko, gdy nie będziemy więcej podlegać naszym wrogom; i chociaż wiele naszych wysiłków na rzecz uwolnienia się było daremnych, to ufam, że pozostaje nam podjąć jeszcze jedno skuteczne działanie.

19. Podnieście więc głowy i radujcie się, i zaufajcie aBogu, temu Bogu, który jest Bogiem Abrahama i Izaaka, i Jakuba, temu Bogu, który bwywiódł dzieci Izraela z ziemi egipskiej i uczynił, że przeszli przez Morze Czerwone po suchej ziemi, i który karmił ich cmanną, aby nie zginęli na pustkowiu, i dokonał dla nich jeszcze wielu rzeczy.

20. I powtarzam, ten sam Bóg wywiódł naszych ojców az ziemi jerozolimskiej, i zachowywał przy życiu, i chronił Swój lud aż do teraz; i oto, z powodu naszych niegodziwości i występków sprowadził na nas niewolę.

21. I wy wszyscy jesteście dzisiaj świadkami, że Zenif, mianowany królem tego ludu, azbytnio się zapaliwszy, by posiąść ziemię swych ojców, został zwiedziony sprytem i przebiegłością króla Lamana, który zawarł z królem Zenifem traktat i darował w jego ręce część ziemi, czyli miasto Lehi-Nefi i miasto Szilom, i ziemię naokoło —

22. I uczynił to wszystko tylko z myślą o anarzuceniu poddaństwa, czyli niewoli, temu ludowi. Oto obecnie oddajemy podatek królowi Lamanitów, połowę naszej kukurydzy, jęczmienia, a nawet wszelkiego rodzaju zboża i połowę przychówku naszych stad i trzód; i król Lamanitów żąda od nas połowy wszystkiego, co mamy, co jest nasze, albo nasze życie.

23. I teraz, czyż nie jest to ciężkie do zniesienia? I czyż nasza udręka nie jest wielka? Jakże wielki mamy powód do rozpaczy.

24. Zaiste, mówię wam, mamy wiele powodów, aby rozpaczać; bowiem wielu spośród naszych braci zostało zabitych, a ich krew była przelana na próżno, a wszystko to przez niegodziwość.

25. Albowiem jeśli ten lud nie popełniłby wykroczenia, Pan nie pozwoliłby, aby spadło na nich to wielkie zło. Lecz oto, nie zważali na Jego słowa, ale powstały spory wśród nich, nawet do tego stopnia, że przelewali krew pomiędzy sobą.

26. I zabili aproroka Pana; zaiste, męża wybranego przez Boga, który powiedział im o ich niegodziwości i występkach, i prorokował o wielu rzeczach, które mają nastąpić, nawet o przyjściu Chrystusa.

27. I ponieważ powiedział im, że Chrystus jest aBogiem, Ojcem wszystkiego, i powiedział, że przyjmie ciało człowieka, i przyjmie je na ten bobraz, na który człowiek został stworzony na początku; innymi słowy, powiedział on, że człowiek został stworzony na obraz cBoga, i Bóg zstąpi między dzieci ludzkie, i przyjmie na siebie ciało i krew, i będzie chodził po powierzchni ziemi.

28. I teraz, ponieważ to powiedział, zabili go i czynili wiele innych rzeczy, które sprowadziły na nich gniew Boży. Przeto, czyż można się dziwić, że dostali się do niewoli i są dotknięci dotkliwymi udrękami?

29. Oto Pan powiedział: Nie przyjdę z apomocą mojemu ludowi w dniu ich wykroczeń; lecz zagrodzę ich drogi, że nie będzie się im powodziło, a poczynania ich będą niczym przeszkody, o które będą się potykali.

30. I powtarzam, co powiedział: Jeśli mój lud będzie siał askalanie, bzbierać będzie w trąbie powietrznej plewy, a skutkiem tego będzie zatrucie.

31. I powiedział także: Jeśli mój lud będzie siał skalanie, zbierać będzie awschodni wiatr przynoszący nagłą zagładę.

32. I oto, przyrzeczenie Pana wypełniło się, i zostaliście pobici i udręczeni.

33. Jeśli jednak azwrócicie się do Pana ze szczerym zamiarem w sercu i zaufacie Mu, służąc Mu z całą pilnością umysłu, jeśli to uczynicie, według Jego woli i upodobania, wyratuje On was z niewoli.

◀

1a

Omni 1:27–30.

◀

b

Omni 1:13.

◀

5a

Mos. 9:6, 8, 14.

◀

6a

Ⅱ Nefi 5:8.

◀

9a

Mos. 11:1.

◀

13a

Omni 1:12–15.

◀

15a

Mos. 19:15.

◀

17a

Ⅱ Nefi 5:16.

◀

19a

Ⅱ Mojż. 3:6; Ⅰ Nefi 19:10.

◀

b

Ⅱ Mojż. 12:40–41; Alma 36:28.

◀

c

Ⅱ Mojż. 16:15, 35; Ⅳ Mojż. 11:7–8; Joz. 5:12.

◀

20a

Ⅰ Nefi 2:1–4.

◀

21a

Mos. 9:1–3.

◀

22a

Mos. 10:18.

◀

26a

Mos. 17:12–20.

◀

27a

PPŚ Bóg, Boska Trójca.

◀

b

Ⅰ Mojż. 1:26–28; Eter 3:14–17; DiP 20:17–18.

◀

c

Mos. 13:33–34; 15:1–4.

◀

29a

Ⅰ Sam. 12:15; Ⅱ Kron. 24:20.

◀

30a

PPŚ Brud, skalany, skalanie.

◀

b

Gal. 6:7–8; DiP 6:33. PPŚ Żniwa.

◀

31a

Jer. 18:17; Mos. 12:6.

◀

33a

Morm. 9:6.

Rozdział 8

Ammon naucza lud Limhiego. Dowiaduje się o dwudziestu czterech płytach Jeredytów. Starożytne zapisy mogą być tłumaczone przez widzących. Żaden dar nie jest znaczniejszy niż bycie widzącym. Około 121 r. p.n.e.

1. I stało się, że gdy król Limhi skończył przemawiać do swego ludu, albowiem mówił im o wielu rzeczach, z których tylko niektóre zapisałem w tej księdze, powiedział swemu ludowi wszystko o ich braciach w ziemi zarahemlskiej.

2. I zarządził, aby Ammon stanął przed zgromadzoną rzeszą ludzi i opowiedział im wszystko, co nastąpiło pośród ich braci od czasu, gdy Zenif odszedł z tej ziemi, do czasu, gdy on sam wyruszył z tej ziemi.

3. A on przytoczył im także ostatnie słowa króla Beniamina, których ich nauczał, i wytłumaczył je ludowi króla Limhiego, aby mogli zrozumieć wszystkie słowa, które powiedział.

4. I stało się, że gdy dokonał tego wszystkiego, król Limhi odprawił rzeszę i sprawił, że powrócili, każdy do własnego domu.

5. I stało się, że nakazał, aby płyty, zawierające akroniki jego ludu od czasu, gdy opuścili ziemię zarahemlską, zostały przyniesione Ammonowi, aby je przeczytał.

6. I teraz, gdy Ammon przeczytał kroniki, król zapytał, czy może on tłumaczyć z obcych języków, a Ammon odpowiedział mu, że nie.

7. I król powiedział mu: Bolejąc nad udrękami mego ludu, rozkazałem, aby czterdziestu trzech mężczyzn spośród mego ludu podjęło wędrówkę na pustkowie w celu odszukania ziemi zarahemlskiej, abyśmy mogli zwrócić się do naszych braci z prośbą o wyratowanie nas z niewoli.

8. I zagubili się oni na pustkowiu, wędrując przez okres wielu dni; i pomimo usilnych starań nie znaleźli ziemi zarahemlskiej, lecz powrócili do tej ziemi, a wędrując po ziemi pośród wielu wód, odkryli ziemię usłaną kośćmi ludzi i zwierząt oraz ruinami budynków wszelkiego rodzaju, ziemię zamieszkaną kiedyś przez lud liczny niczym zastępy Izraela.

9. I jako świadectwo, że to, co powiedzieli, było prawdą, przynieśli adwadzieścia cztery płyty zapełnione grawerunkami, a płyty te są ze szczerego złota.

10. I oto, przynieśli także anapierśniki, które są duże, i wykonane z bmosiądzu, i miedzi, i są doskonale zachowane.

11. I powtarzam, przynieśli miecze, których rękojeści rozpadły się, a ostrza przeżarła rdza. I nie ma nikogo w naszym kraju, kto byłby w stanie przetłumaczyć język, czyli grawerunki, które są na tych płytach. Dlatego zapytałem cię: Czy potrafisz tłumaczyć?

12. I ponownie powiadam ci: Czy znasz kogoś, kto potrafi tłumaczyć? Albowiem pragnę, aby zapisy te zostały przetłumaczone na nasz język; gdyż, być może, dowiemy się z nich o resztce ludu, który został zgładzony, od którego pochodzą te zapisy; albo może dowiemy się przez nie o tym ludzie, który został zgładzony; pragnę bowiem poznać przyczynę ich zagłady.

13. Wtedy Ammon powiedział mu: Mogę ci z całą pewnością powiedzieć, królu, o mężu, który będzie potrafił aprzetłumaczyć te zapisy; gdyż posiada on coś, przez co może patrzeć na wszelkie zapisy ze starożytnych czasów i tłumaczyć je; i jest to darem od Boga. I przedmioty te są zwane binterpreterami, i nikt nie może w nie patrzeć, jeśli nie jest mu to przykazane, aby nie zobaczył czegoś, czego nie powinien widzieć, i nie zginął. I komukolwiek przykazane jest patrzenie w nie, nazwany jest cwidzącym.

14. I oto, król ludu na ziemi zarahemlskiej jest człowiekiem, któremu zostało przykazane czynienie tego, i który ma ten wielki dar od Boga.

15. I król powiedział, że widzący jest zatem znaczniejszy niż prorok.

16. I Ammon powiedział, że widzący jest objawicielem, a także prorokiem; i żaden człowiek nie może mieć większego daru, chyba żeby posiadł moc Boga, której żaden człowiek nie może posiąść; mimo to człowiek może mieć wielką moc daną mu przez Boga.

17. Lecz widzący mogą wiedzieć o rzeczach, które już nastąpiły, a także o rzeczach, które mają nastąpić, i przez nich wszystko zostanie objawione, czyli tajemne rzeczy zostaną wyjawione, i ukryte rzeczy wydobyte na światło, i rzeczy, które nie są wiadome, zostaną przez nich obwieszczone, które w żaden inny sposób nie mogłyby być poznane.

18. I tak Bóg zapewnił sposób, w jaki człowiek poprzez wiarę może dokonywać potężnych cudów; przeto staje się on wielkim dobrodziejstwem dla swoich bliźnich.

19. I teraz, gdy Ammon skończył mówić te słowa, król radował się niezmiernie i dziękował Bogu tymi słowy: Bez wątpienia płyty te zawierają awielką tajemnicę, a interpretery zostały przygotowane dla wyjawiania dzieciom ludzkim wszelkich tajemnic tego rodzaju.

20. Och, jakże zdumiewające są dzieła Pana, i jak długo doświadcza On Swój lud; zaiste, i jak zaślepione i nieprzeniknione jest rozumowanie dzieci ludzkich; gdyż nie szukają mądrości ani nie pragną, aby aona nad nimi panowała!

21. Zaiste, są oni niczym dzikie stado, które umyka od pasterza, i gdy rozprasza się, jest ścigane i pożerane przez drapieżną zwierzynę leśną.

◀

5a

Mos. 9–22.

◀

9a

Eter 1:1–2.

◀

10a

Eter 15:15.

◀

b

Eter 10:23.

◀

13a

Mos. 28:10–17.

◀

b

PPŚ Urim i tummim.

◀

c

PPŚ Widzący.

◀

19a

Eter 3:21–28; 4:4–5.

◀

20a

tzn. mądrość, w greckim i hebrajskim rzeczownik rodzaju żeńskiego. Przyp. 9:1; Mat. 11:19.

Kronika Zenifa — dzieje jego ludu od czasu, gdy opuścił ziemię zarahemlską, do czasu, gdy został wyzwolony z rąk Lamanitów.

Obejmuje rozdziały od 9. do 22.

Rozdział 9

Zenif wyprowadza grupę z Zarahemli, aby posiąść ziemię Lehi-Nefi. Król Lamanitów pozwala im zająć tę ziemię. Wojna między Lamanitami a ludem Zenifa. W okresie lat 200–187 p.n.e.

1. Ja, Zenif, będąc uczony we wszystkim języka Nefitów i znając aziemię neficką, będącą ziemią pierwszego dziedzictwa naszych ojców, zostałem wysłany jako szpieg do Lamanitów dla poznania ich sił, aby nasza armia mogła na nich napaść i zniszczyć ich — jednak gdy zobaczyłem to, co było w nich dobre, pragnąłem, by nie zostali zniszczeni.

2. Dlatego spierałem się z moimi braćmi na pustkowiu, bo chciałem, aby nasz włodarz zawarł z nimi układ, jednak on, będąc surowym i żądnym krwi człowiekiem, rozkazał, abym został zabity; zostałem jednak uratowany przez wielki rozlew krwi, gdyż ojciec walczył z ojcem a brat z bratem, aż większość ludzi z naszej armii została zgładzona na pustkowiu; i ci spośród nas, którzy zostali oszczędzeni, powrócili do ziemi zarahemlskiej, aby przekazać tę opowieść swoim żonom i dzieciom.

3. Mimo to, zapaliwszy się do odzyskania ziemi naszych ojców, zebrałem tylu, ilu chciało pójść ze mną, by posiąść tę ziemię, i ponownie wyruszyliśmy na wyprawę przez pustkowie do tej ziemi. Jednakże byliśmy doświadczani głodem i dotkliwą udręką, gdyż ociągaliśmy się z pamiętaniem o Panu, naszym Bogu.

4. Mimo to, po wielu dniach błąkania się po pustkowiu rozbiliśmy swoje namioty w miejscu, gdzie nasi bracia zostali zabici, niedaleko ziemi naszych ojców.

5. I stało się, że poszedłem znowu z czterema swoimi ludźmi do miasta, do króla, aby dowiedzieć się, jak król jest do nas usposobiony, i przekonać się, czy mógłbym wejść razem ze swoimi ludźmi i posiąść tę ziemię w pokoju.

6. I gdy poszedłem do króla, zawarł ze mną przymierze, że mogę zająć ziemię Lehi-Nefi i ziemię szilomską.

7. I nakazał on również, by jego lud opuścił ziemię, i razem z moimi ludźmi wkroczyłem na tę ziemię, aby ją posiąść.

8. I zaczęliśmy budować budynki i naprawiać mury miasta, zaiste, mury miasta Lehi-Nefi i miasta Szilom.

9. I zaczęliśmy uprawiać rolę, siejąc wszelkie nasiona, nasiona kukurydzy, i pszenicę, i jęczmień, i neas, i szeum, i nasiona wszelkiego rodzaju owoców. I rozmnażaliśmy się, i dobrze nam się wiodło na tej ziemi.

10. Oto było to podstępnym i przebiegłym podejściem króla Lamana, że oddał nam ziemię w posiadanie, aby aprzywieść moich ludzi do niewoli.

11. Stało się więc, że potem, jak mieszkaliśmy w kraju przez okres dwunastu lat, król Laman zaczął się niepokoić, aby w jakiś sposób mój lud nie umocnił się na tej ziemi i aby nie był w stanie zapanować nad nimi, i aby nie wziął ich do niewoli.

12. A byli oni próżnującym i abałwochwalczym ludem; pragnęli więc wziąć nas do niewoli, aby mogli objadać się tym, co wypracowaliśmy naszymi rękoma; zaiste, aby mogli ucztować, zjadając zwierzynę z naszych pastwisk.

13. Przeto stało się, że król Laman zaczął podburzać swój lud do walki z moimi ludźmi; zaczęły się więc wojny i spory na ziemi.

14. Bowiem w trzynastym roku mojego panowania w ziemi nefickiej na południe od ziemi szilomskiej, gdy moi ludzie poili i karmili swe stada, i uprawiali swą rolę, napadły na nich liczne zastępy Lamanitów, którzy zaczęli ich zabijać, uprowadzać stada i zabierać kukurydzę z ich pól.

15. Zaiste, i stało się, że wszyscy, których nie dogonili, uciekli do miasta Nefi i zwrócili się do mnie o ochronę.

16. I stało się, że uzbroiłem ich w łuki i strzały, miecze i bułaty, i pałki, i proce, i wszelką broń, którą byliśmy w stanie wymyślić, i razem z moim ludem poszedłem walczyć z Lamanitami.

17. Zaiste, w sile Pana poszliśmy walczyć z Lamanitami, gdyż ja i mój lud wołaliśmy usilnie do Pana, aby wyzwolił nas z rąk naszych wrogów, bowiem byliśmy pobudzeni do przypomnienia sobie o wyzwoleniu naszych ojców.

18. I Bóg ausłyszał nasze wołania, i odpowiedział na nasze modlitwy; i poszliśmy z Jego mocą; zaiste, poszliśmy przeciwko Lamanitom, i w jeden dzień i noc zabiliśmy trzy tysiące czterdziestu trzech; i zabijaliśmy ich, aż wyparliśmy ich z naszej ziemi.

19. I ja sam, moimi własnymi rękoma pomagałem grzebać ich zmarłych. I oto, ku naszemu wielkiemu smutkowi i lamentowaniu dwustu siedemdziesięciu dziewięciu spośród naszych braci zostało zabitych.

◀

1a

Ⅱ Nefi 5:5–8; Omni 1:12.

◀

10a

Mos. 7:21–22.

◀

12a

Enos 1:20. PPŚ Bałwochwalstwo.

◀

18a

Mos. 29:20.

Rozdział 10

Król Laman umiera. Jego lud jest dziki i okrutny, i wierzy w fałszywe tradycje. Zenif i jego lud zwyciężają go. W okresie lat 187–160 p.n.e.

1. I stało się, że ponownie zaczęliśmy ustanawiać królestwo i żyć w pokoju na naszej ziemi. I zarządziłem, aby przygotowano wszelkiego rodzaju broń wojenną, abym miał broń dla mojego ludu na czas, gdyby Lamanici powrócili, aby wojować z moim ludem.

2. I rozstawiłem straż wokół kraju, aby Lamanici znowu na nas niespodziewanie nie napadli i nie zgładzili nas. I w ten sposób strzegłem mego ludu i stad, i chroniłem ich przed wpadnięciem w ręce wrogów.

3. I stało się, że odziedziczyliśmy ziemię naszych ojców na wiele lat, zaiste, na okres dwudziestu dwóch lat.

4. I nakazałem, aby mężczyźni uprawiali rolę, i uprawiali wszelkiego rodzaju azboża i wszelkie owoce każdego rodzaju.

5. I nakazałem, aby kobiety były pracowite, aby przędły i trudziły się, i sporządzały najróżniejsze cienkie płótna i asukna każdego rodzaju, abyśmy mogli okryć naszą nagość. I tak powodziło się nam na tej ziemi — i mieliśmy nieprzerwany pokój przez okres dwudziestu dwóch lat.

6. I stało się, że król aLaman umarł, a po nim zaczął panować jego syn. I zaczął on podburzać swój lud do buntu przeciwko mojemu ludowi; przeto zaczęli się przygotowywać do wojny i walczyć z moimi ludźmi.

7. I rozesłałem swoich zwiadowców wokół ziemi aszemlońskiej, aby dowiedzieć się o ich przygotowaniach, aby móc zabezpieczyć się przed nimi, by nie napadli niespodziewanie na moich ludzi i nie zniszczyli ich.

8. I stało się, że napadli oni ze swymi licznymi zastępami na północną część ziemi szilomskiej, będąc auzbrojeni w błuki i w strzały, i w miecze, i w bułaty, i w kamienie, i w proce; a ich głowy były ogolone, i nosili tylko skórzaną przepaskę wokół bioder.

9. I stało się, że zarządziłem, aby kobiety i dzieci z mego ludu ukryły się na pustkowiu i aby wszyscy starsi mężczyźni zdolni do władania bronią, a także wszyscy młodzi mężczyźni, którzy byli zdolni do władania bronią, zebrali się do walki przeciwko Lamanitom. I ustawiłem ich w szeregach, każdego według jego wieku.

10. I stało się, że przystąpiliśmy do bitwy z Lamanitami; i ja, tak ja sam, w moim podeszłym wieku, poszedłem do bitwy z nimi. I stało się, że przystąpiliśmy do bitwy z asiłą Pana.

11. Lamanici natomiast nie wiedzieli nic o Panu ani o sile Pana, polegali więc na swej własnej sile. Byli jednak silnymi ludźmi, jeżeli chodzi o siłę ludzką.

12. I byli adzikim i okrutnym, i żądnym krwi ludem, wierzącym w btradycje swych ojców — czyli wierzyli, że zostali wypędzeni z ziemi jerozolimskiej z powodu niegodziwości swych ojców i że byli skrzywdzeni przez swoich braci na pustkowiu, oraz że byli także skrzywdzeni, gdy płynęli przez morze;

13. I znowu, że byli również skrzywdzeni na ziemi ich apierwszego dziedzictwa, gdy przebyli morze, a wszystko to stało się, ponieważ Nefi był bardziej od nich wierny w przestrzeganiu przykazań Pana — dlatego Pan miał w nim bupodobanie, bowiem Pan usłyszał jego modlitwy i odpowiedział na nie, i Nefi stał się ich przywódcą w wędrówce przez pustkowie.

14. I jego bracia byli rozgniewani na niego, bo nie arozumieli jak postępuje Pan; i gdy byli na morzu, byli brozgniewani na niego, znieczuliwszy swe serca przeciwko Panu.

15. I znowu, byli na niego rozgniewani, gdy przybyli do ziemi obiecanej, ponieważ uważali, że odebrał im apanowanie nad ludźmi z ich rąk; i starali się go zabić.

16. I znowu, byli na niego rozgniewani, ponieważ uszedł na pustkowie, jak mu Pan nakazał, i wziął ze sobą akroniki wyryte na płytach z mosiądzu; mówili więc, że ich bobrabował.

17. I tak nauczali swe dzieci, aby ich nienawidziły i mordowały, i ograbiały, i rabowały ich mienie, i czyniły wszystko, aby ich zniszczyć; dlatego Lamanici żywią odwieczną nienawiść do dzieci Nefitów.

18. Dlatego też król Laman poprzez swój spryt i pełną zakłamania przebiegłość, i łudzące obietnice zwiódł mnie, że sprowadziłem moich ludzi do tej ziemi, i uczynił to, aby ich zniszczyć; zaiste, i już tyle lat cierpimy w tej ziemi.

19. I teraz ja, Zenif, powiedziawszy moim ludziom to wszystko o Lamanitach, zachęcałem ich, aby walczyli ze wszystkich sił, pokładając ufność w Panu; walczyliśmy więc z Lamanitami twarzą w twarz.

20. I stało się, że ponownie wyparliśmy ich z naszej ziemi; i zabiliśmy ich, a była to wielka rzeź, i było ich tak wielu, że nawet ich nie zliczyliśmy.

21. I stało się, że powróciliśmy do naszej ziemi i mój lud znowu zaczął hodować zwierzęta i uprawiać rolę.

22. A teraz, będąc stary, przekazałem królestwo jednemu z moich synów; przeto nie przemówię więcej. I niech Pan błogosławi mojemu ludowi. Amen.

◀

4a

Mos. 9:9.

◀

5a

Alma 1:29.

◀

6a

Mos. 9:10–11; 24:3.

◀

7a

Mos. 11:12.

◀

8a

Jar. 1:8.

◀

b

Alma 3:4–5.

◀

10a

PPŚ Zaufanie.

◀

12a

Alma 17:14.

◀

b

Ⅱ Nefi 5:1–3.

◀

13a

Ⅰ Nefi 18:23.

◀

b

Ⅰ Nefi 17:35.

◀

14a

Ⅰ Nefi 15:7–11.

◀

b

Ⅰ Nefi 18:10–11.

◀

15a

Ⅱ Nefi 5:3.

◀

16a

Ⅱ Nefi 5:12.

◀

b

Alma 20:10, 13.

Rozdział 11

Król Noe panuje w niegodziwości. Prowadzi rozpustne życie, mając wiele żon i nałożnic. Abinadi prorokuje, że lud ten dostanie się do niewoli. Król Noe chce go zgładzić. W okresie lat 160–150 p.n.e.

1. I teraz stało się, że Zenif przekazał królestwo Noemu, jednemu ze swych synów; Noe zaczął więc panować jako jego następca, a nie postępował drogami swego ojca.

2. Oto nie przestrzegał przykazań Boga, lecz postępował według pragnień swego serca. I miał wiele żon, i anałożnic, i bprzyczyniał się do tego, że jego lud grzeszył, czyniąc to, co było występne w oczach Pana. Zaiste, i oddawali się crozpuście, i popełniali wszelką niegodziwość.

3. I nałożył on na nich podatek w wysokości jednej piątej części wszystkiego, co posiadali — piątą część ich złota i srebra, i piątą część ich aziffu, i ich miedzi, i ich mosiądzu, i ich żelaza; i piątą część ich zwierząt tucznych, a także piątą część wszelkiego zboża.

4. I uczynił to wszystko, aby utrzymywać siebie i swe żony, i nałożnice, oraz swych kapłanów i ich żony, i nałożnice; i tak zmienił on sprawy królestwa.

5. Bowiem usunął wszystkich kapłanów poświęconych przez swego ojca, a na ich miejsce poświęcił nowych, takich, którzy unosili się w pysze swoich serc.

6. Zaiste, i tak utrzymywali się oni w próżniactwie i w bałwochwalstwie, i oddawali się rozpuście, czerpiąc z podatków, które król Noe nałożył na swój lud; i tak lud wysilał się niezmiernie, aby zapewnić utrzymanie niegodziwym.

7. I oni także zaczęli żyć w bałwochwalstwie, zwiedzeni pustymi i schlebiającymi im słowami króla i kapłanów; albowiem mówili im pochlebstwa.

8. I stało się, że król Noe wybudował wiele wystawnych i rozległych budynków, które przyozdobił wyszukanymi ozdobami z drewna misternej roboty i wszelkimi drogocennymi rzeczami ze złota i ze srebra, i z żelaza, i z mosiądzu, i z ziffu, i z miedzi.

9. I zbudował sobie także rozległy pałac, a w nim tron; i wszystko to ze szlachetnego drewna, ozdobione złotem i srebrem, i drogocennymi przedmiotami.

10. I zarządził też, aby jego robotnicy wykonali kunsztowne prace wszelkiego rodzaju wewnątrz świątyni, używając szlachetnego drewna i miedzi, i mosiądzu.

11. I miejsca, które były przeznaczone dla wyższych kapłanów, wywyższone ponad wszystkimi innymi miejscami, ozdobił szczerym złotem; i nakazał, aby zbudowano przy nich poręcze, aby mogli się na nich opierać, gdy wypowiadali kłamliwe i puste słowa do jego ludu.

12. I stało się, że w pobliżu świątyni zbudował awieżę; zaiste, bardzo wysoką wieżę, aż tak wysoką, że kiedy stał na jej szczycie, widział ziemię szilomską, a także ziemię szemlońską, która była zajęta przez Lamanitów; i widział on całą ziemię dookoła.

13. I stało się, że zarządził, aby zbudowano wiele budynków w ziemi szilomskiej; i zarządził, aby zbudowano wielką wieżę na wzgórzu na północ od ziemi szilomskiej, gdzie schroniły się dzieci Nefitów, gdy uciekały z tej ziemi; i tak postępował z bogactwami, które otrzymywał przez opodatkowanie swego ludu.

14. I stało się, że pragnieniem jego serca stały się bogactwa i spędzał czas na rozpuście ze swymi żonami i nałożnicami; a jego kapłani także spędzali swój czas z nierządnicami.

15. I stało się, że zasadził winnice po całej ziemi; i wybudował niejedną prasę winną, i wyrabiał wino w dużych ilościach; przeto popadł w apijaństwo, a także jego lud.

16. I stało się, że Lamanici zaczęli napadać na jego lud, na tych, którzy byli w niewielkich grupach, i zabijać ich na ich własnych polach, gdy doglądali swych stad.

17. I król Noe rozesłał po ziemi straże, aby ich odpierać, lecz nie wysłał ich w dostatecznej sile, i Lamanici napadali na nich, i zabijali, i uprowadzali z ich ziemi stada. I tak Lamanici zaczęli ich niszczyć, i okazywać im swą nienawiść.

18. I stało się, że król Noe wysłał przeciwko nim swe armie i odparły ich, a raczej odparły ich na pewien czas; dlatego powróciły, ciesząc się swym łupem.

19. I teraz, z powodu tego wielkiego zwycięstwa unosili się w pysze swoich serc i aprzechwalali swą siłą, mówiąc, że ich pięćdziesięciu mogłoby stawić opór tysiącom Lamanitów; i tak się przechwalali, i lubowali się w przelewaniu krwi swych braci, i to z powodu niegodziwości ich króla i kapłanów.

20. I stało się, że był pośród nich człowiek o imieniu aAbinadi; i poszedł on do nich, i zaczął prorokować tymi słowy: Oto tak rzecze Pan i tak mi nakazał: Pójdź i powiedz temu ludowi, tak rzecze Pan: Biada temu ludowi, albowiem widziałem ich występki i ich niegodziwość, i ich rozpustę; i jeśli nie odpokutują, nawiedzę ich w mym gniewie.

21. I jeśli nie odpokutują, i nie zwrócą się ku Panu, Swemu Bogu, oto wydam ich w ręce ich wrogów; zaiste, i zostaną przywiedzeni do aniewoli, i będą dręczeni ręką swych wrogów.

22. I stanie się, że poznają, że Ja jestem Panem, ich Bogiem, i że jestem azazdrosnym Bogiem, karzącym za niegodziwości mego ludu.

23. I stanie się, że jeśli nie odpokutują i nie zwrócą się ku Panu, Swemu Bogu, zostaną przywiedzeni do niewoli; i tylko Pan, Wszechmocny Bóg, będzie mógł ich z niej wyzwolić.

24. Zaiste, i stanie się, że gdy będą do mnie wołać, będę aociągał się z wysłuchaniem ich próśb; zaiste, i pozwolę, aby zostali pobici przez swych wrogów.

25. I jeśli nie odpokutują, żałując za swe grzechy we włosiennicy i w popiele, i wołając usilnie do Pana, Swego Boga, nie awysłucham ich modlitw, ani też nie wybawię ich z udręki; i tak rzecze Pan, i tak mi nakazał.

26. Teraz stało się, że gdy Abinadi powiedział im te słowa, rozgniewali się na niego i chcieli odebrać mu życie, lecz Pan uwolnił go z ich rąk.

27. I gdy król Noe dowiedział się, co Abinadi powiedział ludowi, on także się rozgniewał; i powiedział: Kim jest Abinadi, że ja i mój lud mielibyśmy być przez niego sądzeni, albo akim jest Pan, że miałby sprowadzić na mój lud tak wielkie udręki?

28. Nakazuję wam przyprowadzić tutaj Abinadiego, abym mógł go zabić, albowiem powiedział te rzeczy, by pobudzić moich ludzi do gniewu między sobą i spowodować pomiędzy nimi spory; zabiję go więc.

29. I oczy tego ludu były azaślepione; przeto bznieczulili swe serca na słowa Abinadiego i od tego czasu starali się go pojmać. I król Noe znieczulił swe serce na słowo Pana, i nie odpokutował za swe złe czyny.

◀

2a

Jakub 3:5.

◀

b

Ⅰ Król. 14:15–16; Mos. 29:31.

◀

c

Ⅱ Nefi 28:15.

◀

3a

HEBR. wyrazy pokrewne: przymiotnik: „błyszczący”; czasownik: „pokrywać lub powlekać metalem”.

◀

12a

Mos. 19:5–6.

◀

15a

PPŚ Słowo Mądrości.

◀

19a

DiP 3:4. PPŚ Pycha.

◀

20a

PPŚ Abinadi.

◀

21a

Mos. 12:2; 20:21; 21:13–15; 23:21–23.

◀

22a

Ⅱ Mojż. 20:5; Ⅴ Mojż. 6:15; Mos. 13:13.

◀

24a

Mich. 3:4; Mos. 21:15.

◀

25a

Iz. 1:15; 59:2.

◀

27a

Ⅱ Mojż. 5:2; Mos. 12:13.

◀

29a

Mojż. 4:4.

◀

b

Alma 33:20; Eter 11:13.

Rozdział 12

Abinadi jest uwięziony za prorokowanie o zniszczeniu ludu i śmierci króla Noego. Fałszywi kapłani cytują pisma święte i udają, że przestrzegają prawa Mojżesza. Abinadi zaczyna nauczać ich Dziesięciorga Przykazań. Około 148 r. p.n.e.

1. I stało się, że po upływie dwóch lat Abinadi powrócił do nich w przebraniu, że go nie rozpoznali, i zaczął pośród nich prorokować tymi słowy: Tak mi nakazał Pan: Abinadi, pójdź i prorokuj mojemu ludowi, albowiem znieczulili swe serca na moje słowa i nie odpokutowali czynienia zła; przeto w mym srogim gniewie anawiedzę ich, zaiste, w mym srogim gniewie nawiedzę ich w ich niegodziwości i występkach.

2. Zaiste, biada temu pokoleniu! I Pan rzekł do mnie: Wyciągnij rękę i prorokuj tymi słowy: Tak rzecze Pan: Stanie się, że pokolenie to przez swoje niegodziwości zostanie przywiedzione do aniewoli, i będą bpoliczkowani; zaiste, i będą ścigani przez ludzi, i zabijani; a sępy z powietrza i psy, zaiste, i dzikie zwierzęta pożerać będą ich ciała.

3. I stanie się, że ażycie króla Noego będzie warte tyle, co szata w gorącym bpiecu; albowiem przekona się on, że jestem Panem.

4. I stanie się, że porażę ten mój lud dotkliwą udręką, zaiste, głodem i azarazą; i sprawię, że będą bzawodzić całymi dniami.

5. Zaiste, i sprawię, że abrzemiona będą przywiązane do ich barków; i będą ich popędzać niczym niemego osła.

6. I stanie się, że ześlę grad, który ich porazi; i zostaną też porażeni awschodnim wiatrem i klęską bowadów, które nawiedzą ich ziemię i pożrą im zboże.

7. I zostaną porażeni wielką zarazą — a uczynię to wszystko z powodu ich aniegodziwości i występków.

8. I stanie się, że jeśli nie odpokutują, azgładzę ich z powierzchni ziemi; mimo to pozostawią po sobie bzapis i zachowam go dla innych nacji, które posiądą ten kraj; zaiste, tak też uczynię, abym mógł ukazać występki tego ludu innym nacjom. I Abinadi prorokował o wielu innych rzeczach przeciwko temu ludowi.

9. I stało się, że rozgniewali się na niego i pojmali go; i przynieśli związanego przed króla, i powiedzieli królowi: Oto przywiedliśmy do ciebie człowieka, który prorokuje zło temu ludowi i mówi, że Bóg go zniszczy.

10. A także prorokuje zło w odniesieniu do twojego życia, i mówi, że twoje życie będzie tyle warte, co szata w rozpalonym piecu.

11. I znowu, mówi, że będziesz niczym badyl, nawet jak suchy badyl na polu tratowany przez zwierzęta i deptany stopami.

12. I znowu, mówi, że będziesz niczym kwiecie ostu, które gdy dojrzeje, pędzone jest po ziemi przez wiatr. I udaje on, że Pan to powiedział. I mówi, że jeśli nie odpokutujesz, wszystko to spadnie na ciebie z powodu twej niegodziwości.

13. I teraz, o królu, jakie to wielkie zło wyrządziłeś lub jakie to ciężkie grzechy popełnił twój lud, że mielibyśmy być potępieni przez Boga czy sądzeni przez tego człowieka?

14. I teraz, o królu, jesteśmy bez winy, także ty, o królu, nie zgrzeszyłeś; ten człowiek kłamał więc o tobie i na próżno o tym prorokował.

15. I oto, jesteśmy silni, że nie zostaniemy pojmani ani wzięci do niewoli przez naszych wrogów; zaiste, powodziło ci się na tej ziemi, i nadal będzie ci się dobrze wiodło.

16. Oto ten człowiek, wydajemy go w twoje ręce; możesz uczynić z nim, co uważasz za stosowne.

17. I stało się, że król Noe rozkazał wtrącić Abinadiego do więzienia; i nakazał akapłanom zgromadzić się dla uradzenia, co ma z nim uczynić.

18. I stało się, że powiedzieli królowi: Niech go przyprowadzą, abyśmy go przesłuchali; i król rozkazał, aby go przed nich przyprowadzono.

19. I zaczęli go wypytywać, aby go zmieszać, co dałoby im powód do tego, aby go oskarżyć; lecz odpowiadał śmiało, opierając się wszystkim ich pytaniom, zaiste, ku ich zdziwieniu nie tylko aodpowiedział na wszystkie pytania, lecz także zbił ich z tropu we wszystkich ich słowach.

20. I stało się, że jeden z nich zapytał go: Co oznaczają słowa, które zostały zapisane i o których nauczali nasi ojcowie, mówiąc:

21. aJak piękne są na górach stopy tego, który zwiastuje dobre nowiny; który ogłasza pokój; który zwiastuje dobre nowiny; który ogłasza zbawienie; który mówi do Syjonu: Twój Bóg króluje.

22. Twoi strażnicy podniosą głos; razem wzniosą okrzyki radosne; bo zobaczą na własne oczy, jak Pan przywróci Syjon.

23. Rozbrzmijcie radością; śpiewajcie razem, nieużytki Jerozolimy; bowiem Pan pocieszył Swój lud, odkupił Jerozolimę.

24. Pan obnażył Swe święte aramię na oczach wszystkich narodów; i wszystkie krańce ziemi zobaczą zbawienie naszego Boga?

25. I teraz Abinadi zapytał ich: Jak to, jesteście akapłanami i udajecie, że nauczacie ten lud i że rozumiecie ducha proroctwa, a mimo to chcecie ode mnie dowiedzieć się, co oznaczają te rzeczy?

26. Mówię wam, biada wam za wypaczanie dróg Pana! Oto, jeśli rozumiecie te słowa, nie uczyliście ich; wypaczyliście więc drogi Pana.

27. Nie przyłożyliście się całym sercem, by je azrozumieć, nie byliście więc mądrzy. Czego więc nauczacie ten lud?

28. I powiedzieli: Uczymy prawa Mojżesza.

29. I znowu powiedział im: Jeśli nauczacie aprawa Mojżesza, dlaczego go nie przestrzegacie? Dlaczego wasze serca nastawione są na bogactwa? Dlaczego oddajecie się brozpuście i tracicie swą siłę z nierządnicami, zaiste, sprawiając, że lud ten grzeszy, i zmuszając Pana, aby mnie posłał, żebym prorokował przeciwko temu ludowi, zaiste, o wielkim złu, które na nich spadnie?

30. Czyż nie wiecie, że mówię prawdę? Zaiste, wiecie, że mówię prawdę, i powinniście drżeć przed Bogiem.

31. I stanie się, że zostaniecie porażeni za swą niegodziwość, bowiem powiedzieliście, że nauczacie prawa Mojżesza. A co wiecie o prawie Mojżesza? aCzy zbawienie następuje przez prawo Mojżesza? Co powiecie?

32. I odpowiadając, rzekli, że zbawienie następuje przez prawo Mojżesza.

33. Ale wtedy Abinadi powiedział im: Wiem, że jeśli będziecie przestrzegać przykazań Boga, zostaniecie zbawieni; zaiste, jeśli będziecie przestrzegać przykazań, które Pan dał Mojżeszowi na górze aSynaj, mówiąc:

34. aJam jest Pan, twój Bóg, który cię bwywiódł z ziemi egipskiej, z domu niewoli.

35. Nie będziesz miał ainnego Boga przede mną.

36. Nie będziesz czynił żadnego posągu rytego ani żadnej podobizny tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko.

37. I Abinadi zapytał ich: Czy przestrzegaliście tego wszystkiego? Mówię wam: Nie, nie przestrzegaliście. A czy anauczaliście ten lud, że ma przestrzegać wszystkich tych rzeczy? Mówię wam: Nie, nie nauczaliście.

◀

1a

Iz. 65:6.

◀

2a

Mos. 11:21; 20:21; 21:13–15; 23:21–23.

◀

b

Mos. 21:3–4.

◀

3a

Mos. 12:10.

◀

b

Mos. 19:20.

◀

4a

DiP 97:26.

◀

b

Mos. 21:9–10.

◀

5a

Mos. 21:3.

◀

6a

Jer. 18:17; Mos. 7:31.

◀

b

Ⅱ Mojż. 10:1–12.

◀

7a

DiP 3:18.

◀

8a

Alma 45:9–14.

◀

b

Morm. 8:14–16.

◀

17a

Mos. 11:11.

◀

19a

DiP 100:5–6.

◀

21a

Iz. 52:7–10; Nah. 2:1.

◀

24a

Ⅰ Nefi 22:11.

◀

25a

Mos. 11:5.

◀

27a

PPŚ Zrozumienie.

◀

29a

PPŚ Prawo Mojżesza.

◀

b

PPŚ Cudzołóstwo.

◀

31a

Mos. 3:15; 13:27–32; Alma 25:16.

◀

33a

Ⅱ Mojż. 19:9, 16–20; Mos. 13:5.

◀

34a

Ⅱ Mojż. 20:2–4.

◀

b

Ⅱ Mojż. 12:51; Ⅰ Nefi 17:40; Mos. 7:19.

◀

35a

Oz. 13:4. PPŚ Bałwochwalstwo.

◀

37a

Mos. 13:25–26.

Rozdział 13

Abinadi chroniony mocą boską. Naucza Dziesięciorga Przykazań. Zbawienie nie następuje tylko przez prawo Mojżesza. Sam Bóg zadośćuczyni i odkupi Swój lud. Około 148 r. p.n.e.

1. I teraz, gdy król usłyszał te słowa, powiedział do swych kapłanów: Zabierzcie tego człowieka i zabijcie go; albowiem cóż mamy z nim począć, skoro jest szalony.

2. I postąpili naprzód, i spróbowali go pojmać, lecz oparł się im i powiedział:

3. Nie dotykajcie mnie, gdyż Bóg was porazi, jeśli mnie pochwycicie, albowiem nie przekazałem przesłania, z jakim mnie Pan posłał, ani nie odpowiedziałem wam na pytanie, które mi azadaliście. Bóg nie pozwoli więc, abym został zgładzony w tej chwili.

4. Lecz muszę wypełnić przykazania, które mi Bóg nakazał; i ponieważ powiedziałem wam prawdę, jesteście na mnie rozgniewani. I powtarzam, ponieważ mówiłem wam słowo Boże, uznajecie mnie za szaleńca.

5. Teraz stało się, że gdy Abinadi powiedział te słowa, ludzie króla Noego nie śmieli go pojmać, bowiem Duch Pana spoczął na nim, a twarz jego ajaśniała niezwykłym blaskiem, niczym twarz Mojżesza, gdy na górze Synaj rozmawiał z Panem.

6. I przemawiał z amocą i upoważnieniem, otrzymanymi od Boga; i kontynuował swoje słowa następująco:

7. Widzicie, że nie macie mocy mnie zabić, przeto dokończę swoje przesłanie. Zaiste, i zauważyłem, że to arani was w serce, iż mówię wam prawdę o waszej niegodziwości.

8. Zaiste, i moje słowa napełniają was zdziwieniem i zaskoczeniem, i gniewem.

9. Jednakże skończę swoje przesłanie; a potem już nie ma znaczenia, dokąd pójdę, jeśli stanie się, że zostanę zbawiony.

10. Jednakże tyle wam powiem, że to, co ze mną potem uczynicie, będzie aprzykładem i zapowiedzią rzeczy, które nastąpią.

11. I teraz przytoczę wam resztę aprzykazań Boga, gdyż widzę, że nie są one zapisane w waszych sercach; widzę, że nauczyliście się niegodziwości i uczyliście jej przez większość swego życia.

12. I teraz, pamiętacie, że powiedziałem wam: Nie będziesz czynił żadnego posągu rytego ani żadnej podobizny tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodzie pod ziemią.

13. I powtarzam: Nie będziesz się oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył, bowiem ja, Pan, twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym, który karze za niegodziwości ojców synów do trzeciego i czwartego pokolenia tych, którzy mnie nienawidzą;

14. I okazuję miłosierdzie tysiącom, którzy mnie miłują i przestrzegają moich przykazań.

15. Nie wypowiadaj na próżno imienia Pana, Boga twego; bowiem Pan nie pozostawi bez winy tego, który wypowiada na próżno imię Jego.

16. Pamiętaj o dniu asabatu, aby go święcić.

17. Sześć dni będziesz pracował i wykonywał wszelką swoją pracę;

18. Lecz siódmego dnia, w dzień sabatu Pana, Boga twego, nie będziesz wykonywał żadnej pracy, ani ty, ani twój syn, ani twoja córka, ani twój sługa, ani twoja służebnica, ani twoje bydło, ani przychodzień, który mieszka w twoich bramach.

19. Bowiem w asześć dni uczynił Pan niebo i ziemię, i morze, i wszystko, co w nich jest; przeto Pan pobłogosławił dzień sabatu i poświęcił go.

20. aCzcij ojca swego i matkę swoją, aby długo trwały twoje dni na ziemi, którą Pan, twój Bóg, ci daje.

21. Nie azabijaj.

22. Nie acudzołóż. Nie bkradnij.

23. Nie mów afałszywego świadectwa przeciw bliźniemu swemu.

24. Nie apożądaj domu bliźniego swego, nie pożądaj żony bliźniego swego ani jego sługi, ani jego służebnicy, ani jego wołu, ani jego osła, ani żadnej rzeczy, która należy do bliźniego twego.

25. I stało się, że po tym, jak Abinadi skończył swoje przemówienie, zapytał ich: Czy nauczaliście ten lud, że ma czynić wszystkie te rzeczy, aby przestrzegać tych przykazań?

26. Oto mówię wam: Nie, bo gdybyście to uczynili, Pan nie nakazałby mi wystąpić i prorokować zła w odniesieniu do tego ludu.

27. I teraz, powiedzieliście, że zbawienie przychodzi przez prawo Mojżesza. Mówię wam, że konieczne jest, abyście na razie przestrzegali aprawa Mojżesza, lecz powiadam wam, że nadejdzie czas, gdy przestrzeganie prawa Mojżesza bjuż nie będzie konieczne.

28. A ponadto mówię wam, że azbawienie nie przychodzi tylko przez bprawo; i gdyby nie było czadośćuczynienia, którego Bóg sam dokona za grzechy i niegodziwości Swego ludu, zginąłby on niechybnie pomimo prawa Mojżesza.

29. I teraz mówię wam, że konieczne było, aby dano prawo dzieciom Izraela, zaiste, nawet bardzo aszczegółowe prawo; albowiem były one ludem o hardym karku, bśpieszącym się do czynienia niegodziwości, a ociągającym się z pamiętaniem o Panu, swym Bogu.

30. Zostało im więc dane aprawo, zaiste, prawo praktyk i bobrzędów, które miały szczegółowo cprzestrzegać z dnia na dzień, aby pamiętać o Bogu i o swej powinności wobec Niego.

31. Ale oto mówię wam, że wszystko to jest na awzór tego, co ma nastąpić.

32. I teraz, czyż rozumiały one prawo? Mówię wam: Nie, nie wszystkie rozumiały to prawo; i to z powodu zatwardziałości swych serc; bowiem nie rozumiały, że żaden człowiek nie może być zbawiony ainaczej niż przez odkupienie Boga.

33. Oto czyż Mojżesz nie prorokował im o przyjściu Mesjasza, i że Bóg odkupi Swój lud? Zaiste, nawet awszyscy prorocy, którzy prorokowali od początku świata — czyż nie mówili więcej albo mniej o tych sprawach?

34. Czyż nie powiedzieli, że sam aBóg zstąpi między dzieci ludzkie i przyjmie na siebie kształt człowieka, i pójdzie z wielką mocą po świecie?

35. Zaiste, i czyż nie mówili także, że doprowadzi On do azmartwychwstania zmarłych, i że On sam będzie uciemiężony i udręczony?

◀

3a

Mos. 12:20–24.

◀

5a

Ⅱ Mojż. 34:29–35.

◀

6a

PPŚ Moc.

◀

7a

Ⅰ Nefi 16:2.

◀

10a

Mos. 17:13–19; Alma 25:10.

◀

11a

Ⅱ Mojż. 20:1–17.

◀

16a

PPŚ Dzień sabatu.

◀

19a

Ⅰ Mojż. 1:31.

◀

20a

Mar. 7:10.

◀

21a

Mat. 5:21–22; DiP 42:18. PPŚ Morderstwo.

◀

22a

PPŚ Cudzołóstwo.

◀

b

PPŚ Kraść, kradzież.

◀

23a

Przyp. 24:28. PPŚ Kłamstwo.

◀

24a

PPŚ Pożądać.

◀

27a

PPŚ Prawo Mojżesza.

◀

b

Ⅲ Nefi 9:19–20; 15:4–5.

◀

28a

Gal. 2:16. PPŚ Odkupić, odkupiony, odkupienie; Zbawienie.

◀

b

Gal. 2:21; Mos. 3:14–15; Alma 25:15–16.

◀

c

PPŚ Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

29a

Joz. 1:7–8.

◀

b

Alma 46:8.

◀

30a

Ⅱ Mojż. 20.

◀

b

PPŚ Obrzędy.

◀

c

Jakub 4:5.

◀

31a

Mos. 16:14; Alma 25:15. PPŚ Symbolika.

◀

32a

Ⅱ Nefi 25:23–25.

◀

33a

Ⅰ Nefi 10:5; Jakub 4:4; 7:11.

◀

34a

Mos. 7:27; 15:1–3. PPŚ Bóg, Boska Trójca.

◀

35a

Iz. 26:19; Ⅱ Nefi 2:8.

Rozdział 14

Izajasz mówi w duchu mesjanistycznym. Upokorzenie i cierpienia Mesjasza. Oddaje On Swoją duszę jako ofiarę za grzech i wstawia się za grzesznikami. Por. Ks. Izajasza 53. Około 148 r. p.n.e.

1. Zaiste, czyż sam Izajasz nie mówi: Kto uwierzył wieści naszej i komu objawiło się ramię Pana?

2. Albowiem wyrośnie On przed Nim jak latorośl i jako korzeń z suchej ziemi; nie ma postawy ani urody; i gdy Go zobaczymy, nie będzie piękna, by się nam podobał.

3. Wzgardzony i odtrącony przez ludzi; mąż boleści i doświadczony w cierpieniu; i jak gdyby przed Nim zakrywaliśmy twarz; był wzgardzony i nie ceniliśmy Go.

4. Zaiste On nasze acierpienie bnosił, dźwigał nasze boleści; a my uważaliśmy, że jest zraniony, przez Boga zbity i udręczony.

5. Lecz On był zraniony za nasze awykroczenia, pobity za niegodziwości nasze; skarcono Go, abyśmy mieli spokój; a przez Jego rany jesteśmy buzdrowieni.

6. Wszyscy zbłądziliśmy jak aowce; każdy z nas obrócił się ku własnej drodze; a Pan nałożył na Niego niegodziwość nas wszystkich.

7. Był uciemiężony i udręczony, lecz nie aotworzył ust Swoich. Jak bjagnię na rzeź prowadzone i jak owca niema przed tymi, którzy ją strzygą, tak On nie otworzył ust Swoich.

8. Z więzienia i sądu zabrano Go; i kim będą Jego potomkowie? Wykluczono Go bowiem z krainy żyjących; za wykroczenia mego ludu został zabity.

9. I wyznaczono Mu grób wśród niegodziwych, i w śmierci Swej był z abogaczem, chociaż bzła nie popełnił ani nie było fałszu w Jego ustach.

10. Mimo to spodobało się Panu zmiażdżyć Go cierpieniem; gdy odda Swą duszę na ofiarę za grzechy, ujrzy Swe apotomstwo i dni Swe przedłuży, a wola Pana spełni się w Jego ręce.

11. On ujrzy udręki Swej duszy i się nasyci; poznaniem Swym prawy mój sługa usprawiedliwi wielu, bowiem aweźmie na siebie ich niegodziwości.

12. Dlatego udzielę Mu z części zaszczytów należnych wielkim, i podzieli się On zdobyczą z silnymi, albowiem otworzył swoją duszę na śmierć, i policzony został między grzeszników; i poniósł On grzechy wielu, i awstawił się za grzesznikami.

◀

4a

Mat. 8:17.

◀

b

Alma 7:11–12.

◀

5a

Mos. 15:9; Alma 11:40.

◀

b

Ⅰ Piotra 2:24–25.

◀

6a

Mat. 9:36; Ⅱ Nefi 28:14; Alma 5:37.

◀

7a

Mar. 15:3. PPŚ Jezus Chrystus.

◀

b

PPŚ Baranek Boży; Pascha.

◀

9a

Mat. 27:57–60; Mar. 15:27, 43–46. PPŚ Józef z Arymatei.

◀

b

Jan 19:4.

◀

10a

Mos. 15:10–13.

◀

11a

Ⅲ Mojż. 16:21–22; Ⅰ Piotra 3:18; DiP 19:16–19.

◀

12a

Ⅱ Nefi 2:9; Mos. 15:8; Mor. 7:27–28.

Rozdział 15

Jak Jezus Chrystus jest i Ojcem, i Synem. Wstawi się On i weźmie na Siebie wykroczenia Swego ludu. Lud ten i wszyscy święci prorocy są Jego potomstwem. Dzięki Niemu następuje Zmartwychwstanie. Małe dzieci mają życie wieczne. Około 148 r. p.n.e.

1. I teraz Abinadi powiedział im: Pragnę, abyście zrozumieli, że sam aBóg zstąpi między dzieci ludzkie i bodkupi Swój lud.

2. I ponieważ aprzebywać będzie w ciele, będzie nazwany Synem Boga, poddawszy Swe ciało woli bOjca, będąc Ojcem i Synem —

3. Ojcem, aponieważ został bpoczęty mocą Boga; i Synem, ze względu na ciało; w ten sposób stając się Ojcem i Synem.

4. I są oni ajednym Bogiem, zaiste, samym bWiecznym cOjcem nieba i ziemi.

5. I tak ciało, ulegając Duchowi, lub Syn, ulegając Ojcu, będąc jednym Bogiem, doznaje pokus, lecz im nie ulega, apozwala na szydzenie z siebie i bubiczowanie, i wypędzenie, i cwyparcie się Go przez Jego lud.

6. I po tym wszystkim, po dokonaniu wielu potężnych cudów pośród dzieci ludzkich, będzie prowadzony, awedług słów Izajasza, jak owca niema wobec strzygących, tak On nie botworzy Swych ust.

7. I tak będzie prowadzony, aukrzyżowany i zabity, ciało uległe aż do śmierci, bwola Syna będzie podległa woli Ojca.

8. I tak Bóg zrywa awięzy śmierci, odniósłszy bzwycięstwo nad śmiercią, dając Synowi moc cwstawienia się za dziećmi ludzkimi —

9. Wstąpiwszy do nieba z płynącym z samych trzewi miłosierdziem, będąc przepełniony współczuciem dla dzieci ludzkich, staje pomiędzy nimi a sprawiedliwością, zerwawszy więzy śmierci, wziąwszy na asiebie ich niegodziwości i wykroczenia, odkupiwszy ich i bzaspokoiwszy wymagania sprawiedliwości.

10. I teraz pytam was: Kim będą Jego potomkowie? Oto mówię wam, że gdy odda Swą duszę na ofiarę za grzech, ujrzy Swych apotomków. I teraz, co na to powiecie? Kim będą Jego potomkowie?

11. Oto mówię wam, że ten, kto usłyszał słowa proroków, zaiste, wszystkich aproroków, którzy prorokowali o przyjściu Pana — mówię wam, że ci wszyscy, którzy zważali na ich słowa i wierzyli, że Pan odkupi Swój lud, i oczekiwali na ten dzień dla odpuszczenia swych grzechów, mówię wam, ci są Jego potomkami, czyli ci są dziedzicami bkrólestwa Bożego.

12. Albowiem są to ci, których grzechy aOn znosi; są to ci, za których umarł, aby odkupić ich z wykroczeń. I teraz, czyż nie są Jego potomkami?

13. Zaiste, i czyż nie są nimi prorocy, każdy, który otworzył usta, aby prorokować, a nie popełnił wykroczenia? A mam na myśli wszystkich świętych proroków od początku świata. Mówię wam, oni są Jego potomkami.

14. I oni są tymi, którzy aogłaszali pokój, którzy zwiastowali dobre nowiny, którzy ogłaszali zbawienie, i mówili do Syjonu: Twój Bóg króluje!

15. I jak piękne na górach były ich stopy!

16. I powtarzam, jak piękne na górach są stopy tych, którzy nadal ogłaszają pokój!

17. I powtarzam, jak piękne na górach będą stopy tych, którzy odtąd będą ogłaszali pokój, zaiste, odtąd i na wieki!

18. I oto, mówię wam, że to nie wszystko. Albowiem jak piękne na górach są astopy Tego, który zwiastuje dobre nowiny, który ustanawia bpokój, zaiste, samego Pana, który odkupił Swój lud; zaiste, i dał zbawienie Swemu ludowi.

19. Albowiem bez odkupienia, którego dokonał za Swój lud, odkupienia przygotowanego od azałożenia świata, powiadam wam, bez tego odkupienia cała ludzkość musiałaby bzginąć.

20. A tak więzy śmierci zostają zerwane, i Syn króluje, i ma władzę nad zmarłymi; dlatego doprowadza On do zmartwychwstania zmarłych.

21. I nastąpi zmartwychwstanie, apierwsze zmartwychwstanie; zaiste, zmartwychwstanie tych, którzy żyli, żyją i żyć będą do czasu zmartwychwstania Chrystusa — gdyż tak będzie nazwany.

22. I teraz, zmartwychwstanie wszystkich proroków i wszystkich tych, którzy uwierzyli ich słowom; inaczej mówiąc, wszyscy ci, którzy przestrzegali przykazań Boga, powstaną podczas pierwszego zmartwychwstania; przeto oni są pierwszym zmartwychwstaniem.

23. Oni powstaną, aby aprzebywać z Bogiem, który ich odkupił; mają więc życie wieczne przez Chrystusa, który bzerwał więzy śmierci.

24. I są to ci, którzy mają udział w pierwszym zmartwychwstaniu; i są to ci, którzy zmarli przed przyjściem Chrystusa, w niewiedzy, nie mając oznajmionego im azbawienia. I tak Pan odzyskuje ich, i mają oni udział w pierwszym zmartwychwstaniu, mają więc życie wieczne, będąc odkupieni przez Pana.

25. I małe adzieci także mają życie wieczne.

26. Jednak drżyjcie ze astrachu przed Bogiem, gdyż powinniście drżeć; albowiem Pan nie odkupuje nikogo, kto bbuntuje się przeciw Niemu i kto cumiera w swych grzechach; zaiste, zupełnie nikogo spośród tych, którzy zmarli w swych grzechach od początku świata, którzy świadomie sprzeciwiali się Bogu, którzy znali przykazania Boga, a nie chcieli ich przestrzegać; są to dci, którzy enie mają udziału w pierwszym zmartwychwstaniu.

27. Czyż nie powinniście więc drżeć? Oto żaden z takich nie dostąpi zbawienia; bowiem Pan ich nie odkupił; zaiste, ani nie może ich odkupić; bowiem nie może zaprzeczyć sobie; bowiem nie może zaprzeczać asprawiedliwości, która domaga się swego.

28. I teraz mówię wam, że nadejdzie czas, gdy zbawienie Pana zostanie agłoszone ludziom każdego narodu, plemienia, języka i ludu.

29. Zaiste, Panie, Twoi astrażnicy podniosą głos; głośno razem zaśpiewają; albowiem zobaczą na własne oczy, jak Pan przywróci Syjon.

30. Rozbrzmijcie radością; śpiewajcie razem, nieużytki Jerozolimy; bo Pan pocieszył Swój lud, odkupił Jerozolimę.

31. Pan obnażył Swe święte ramię na oczach wszystkich narodów; i wszystkie krańce ziemi zobaczą zbawienie naszego Boga.

◀

1a

Ⅰ Tym. 3:16; Mos. 13:33–34. PPŚ Jezus Chrystus.

◀

b

PPŚ Odkupić, odkupiony, odkupienie.

◀

2a

Mos. 3:5; 7:27; Alma 7:9–13.

◀

b

Iz. 64:8; Jan 10:30; 14:8–10; Mos. 5:7; Alma 11:38–39; Eter 3:14.

◀

3a

DiP 93:4.

◀

b

Łuk. 1:31–33; Mos. 3:8–9; Alma 7:10; Ⅲ Nefi 1:14.

◀

4a

Ⅴ Mojż. 6:4; Jan 17:20–23. PPŚ Bóg, Boska Trójca.

◀

b

Alma 11:39.

◀

c

Mos. 3:8; Hel. 14:12; Ⅲ Nefi 9:15; Eter 4:7.

◀

5a

Łuk. 4:2; Hebr. 4:14–15.

◀

b

Jan 19:1.

◀

c

Mar. 8:31; Łuk. 17:25.

◀

6a

Iz. 53:7.

◀

b

Łuk. 23:9; Jan 19:9; Mos. 14:7.

◀

7a

PPŚ Ukrzyżowanie.

◀

b

Łuk. 22:42; Jan 6:38; Ⅲ Nefi 11:11.

◀

8a

Mos. 16:7; Alma 22:14.

◀

b

Oz. 13:14; Ⅰ Kor. 15:55–57.

◀

c

Ⅱ Nefi 2:9.

◀

9a

Iz. 53; Mos. 14:5–12.

◀

b

PPŚ Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

10a

Iz. 53:10; Mos. 5:7; 27:25; Mor. 7:19.

◀

11a

DiP 84:36–38.

◀

b

PPŚ Królestwo Boże lub królestwo niebieskie; Zbawienie.

◀

12a

Mos. 14:12; Alma 7:13; 11:40–41.

◀

14a

Iz. 52:7; Rzym. 10:15; Ⅰ Nefi 13:37; Mos. 12:21–24. PPŚ Praca misjonarska.

◀

18a

Ⅲ Nefi 20:40; DiP 128:19.

◀

b

Jan 16:33. PPŚ Pokój.

◀

19a

Mos. 4:6.

◀

b

Ⅱ Nefi 9:6–13.

◀

21a

Alma 40:16–21.

◀

23a

Ps. 24:3–4; Ⅰ Nefi 15:33–36; DiP 76:50–70.

◀

b

PPŚ Śmierć fizyczna.

◀

24a

Ⅱ Nefi 9:25–26; DiP 137:7.

◀

25a

DiP 29:46; 137:10. PPŚ Zbawienie — Zbawienie dzieci.

◀

26a

Ⅴ Mojż. 5:29; Jakub 6:9.

◀

b

Ⅰ Nefi 2:21–24.

◀

c

Ez. 18:26; Ⅰ Nefi 15:32–33; Mor. 10:26.

◀

d

Alma 40:19.

◀

e

DiP 76:81–86.

◀

27a

Alma 34:15–16; 42:1.

◀

28a

PPŚ Praca misjonarska.

◀

29a

PPŚ Czuwać, strażnicy.

Rozdział 16

Bóg odkupuje Swój lud ze stanu zguby i upadku. Ci, którzy są cieleśni, pozostają w tym stanie, jak gdyby żadne odkupienie nie nastąpiło. Dzięki Chrystusowi następuje zmartwychwstanie do wiecznego życia lub na wieczne potępienie. Około 148 r. p.n.e.

1. I teraz stało się, że gdy Abinadi powiedział te słowa, wyciągnął rękę i rzekł: Nadejdzie czas, gdy wszyscy zobaczą azbawienie Pana; gdy wszystkie narody, plemiona, języki i ludy zobaczą na własne oczy i bprzyznają przed Bogiem, że Jego sądy są sprawiedliwe.

2. I wtedy niegodziwi zostaną awypędzeni i będą mieli powód do zawodzenia i bpłaczu, i jęku, i zgrzytania zębami, ponieważ nie zważali na głos Pana; więc Pan ich nie odkupi.

3. Albowiem są acieleśni i diabelscy, a bdiabeł ma nad nimi władzę; zaiste, ten stary wąż, który comamił naszych pierwszych rodziców, co stało się przyczyną ich dupadku; co spowodowało, że cała ludzkość stała się cielesna, zmysłowa i diabelska, eodróżniająca dobro od zła, lecz ulegająca diabłu.

4. Tak więc cała ludzkość była azgubiona; i oto, pozostałaby zgubiona na zawsze, gdyby Bóg nie odkupił Swego ludu z tego stanu zguby i upadku.

5. Jednak pamiętajcie, że ten, kto upiera się przy swojej acielesnej naturze i kroczy drogami grzechu, buntując się przeciwko Bogu, pozostaje w stanie upadku i diabeł ma nad nim wszelką władzę. Dlatego trwa on, jak gdyby żadne bodkupienie nie nastąpiło, będąc wrogiem Boga; i diabeł jest także wrogiem Boga.

6. I teraz, gdyby Chrystus nie przyszedł na świat, a mówię o tym, co nastanie, ajak gdyby to już się stało, odkupienie nie mogłoby nastąpić.

7. I gdyby Chrystus nie powstał z martwych, to jest nie zerwał więzów śmierci, aby mogiła nie odniosła zwycięstwa, i aby odebrać śmierci jej ażądło, nie mogłoby być żadnego zmartwychwstania.

8. Jednak jest azmartwychwstanie, a więc mogiła nie odnosi zwycięstwa, i żądło bśmierci zostaje pochłonięte w Chrystusie.

9. On jest aświatłem i życiem świata; zaiste, światłem, które jest nieskończone, które nigdy nie przygaśnie; zaiste, a także życiem, które jest nieskończone, tak że już nie może być śmierci.

10. Nawet ci śmiertelnicy przyobleką się w anieśmiertelność, a co jest w nich zniszczalne, przyoblecze się w niezniszczalność, i zostaną przywiedzeni, aby bstanąć przed Trybunałem Boga, aby zostali przez Niego cosądzeni według swych uczynków, czy są one dobre, czy złe.

11. Jeśli będą dobre, ku zmartwychwstaniu do anieskończonego życia i szczęścia; a jeśli złe, ku zmartwychwstaniu do bnieskończonego potępienia, będąc oddani diabłu, który ich ujarzmi, co oznacza wieczne potępienie.

12. Uległszy swym cielesnym pragnieniom i pożądaniom, nigdy nie zwrócili się do Pana, gdy ramiona miłosierdzia były ku nim wyciągnięte; albowiem ramiona amiłosierdzia były ku nim wyciągnięte, a oni ich nie chcieli; ostrzeżono ich przed skutkami niegodziwości, a mimo to nie chcieli od niej odstąpić; wzywano ich do pokuty, ale oni nie chcieli odpokutować.

13. I teraz, czyż nie powinniście drżeć i odpokutować za swe grzechy, i pamiętać, że tylko w Chrystusie i przez Niego możecie być zbawieni?

14. Jeśli więc nauczacie aprawa Mojżesza, nauczajcie też, że jest ono zapowiedzią tego, co ma nastąpić.

15. Nauczajcie ich, że odkupienie następuje poprzez Chrystusa Pana, który jest samym aWiecznym Ojcem. Amen.

◀

1a

PPŚ Zbawienie.

◀

b

Mos. 27:31.

◀

2a

DiP 63:53–54.

◀

b

Mat. 13:41–42; Łuk. 13:28; Alma 40:13.

◀

3a

Gal. 5:16–25; Mos. 3:19. PPŚ Człowiek naturalny.

◀

b

Ⅱ Nefi 9:8–9. PPŚ Diabeł.

◀

c

Ⅰ Mojż. 3:1–13; Mojż. 4:5–19.

◀

d

PPŚ Upadek Adama i Ewy.

◀

e

Ⅱ Nefi 2:17–18, 22–26.

◀

4a

Alma 42:6–14.

◀

5a

Alma 41:11. PPŚ Cielesny.

◀

b

PPŚ Odkupić, odkupiony, odkupienie.

◀

6a

Mos. 3:13.

◀

7a

Oz. 13:14; Mos. 15:8, 20.

◀

8a

Alma 42:15. PPŚ Zmartwychwstanie.

◀

b

Iz. 25:8; Ⅰ Kor. 15:54–55; Morm. 7:5.

◀

9a

DiP 88:5–13. PPŚ Światło, światłość Chrystusa.

◀

10a

Alma 40:2. PPŚ Nieśmiertelny, nieśmiertelność.

◀

b

PPŚ Sąd Ostateczny.

◀

c

Alma 41:3–6.

◀

11a

PPŚ Życie wieczne.

◀

b

PPŚ Potępienie (wyklęcie).

◀

12a

PPŚ Miłosierny, miłosierdzie.

◀

14a

PPŚ Prawo Mojżesza.

◀

15a

Mos. 3:8; 5:7; Eter 3:14.

Rozdział 17

Alma daje wiarę słowom Abinadiego i zapisuje je. Abinadi skazany na śmierć w ogniu. Przepowiada swym mordercom chorobę i śmierć w ogniu. Około 148 r. p.n.e.

1. I teraz stało się, że gdy Abinadi skończył przemawiać, król nakazał akapłanom, aby go pojmali i zarządzili, aby go zabić.

2. Jednak był pośród nich jeden o imieniu aAlma, również potomek Nefiego. I był on młodym człowiekiem, i buwierzył w słowa wypowiedziane przez Abinadiego, bo wiedział o niegodziwości, o której Abinadi dał świadectwo przeciw nim. Dlatego zaczął prosić króla, aby nie unosił się gniewem na Abinadiego, lecz pozwolił mu odejść w pokoju.

3. Ale król rozgniewał się jeszcze bardziej i nakazał wypędzić Almę spośród nich, i posłał za nim swoje sługi, aby go zabili.

4. Lecz on uciekł przed nimi i skrył się, że go nie znaleźli. I będąc w ukryciu przez wiele dni, azapisał wszystkie słowa, które Abinadi powiedział.

5. I stało się, że król rozkazał, aby jego straż otoczyła Abinadiego i pojmała go, a związawszy, wtrąciła do więzienia.

6. I po trzech dniach, po naradzeniu się ze swymi kapłanami, król zarządził, aby ponownie przyprowadzono przed niego Abinadiego.

7. I powiedział mu: Abinadi, mamy przeciwko tobie oskarżenie i zasługujesz na śmierć.

8. Bowiem powiedziałeś, że sam aBóg zstąpi między dzieci ludzkie; i dlatego zostaniesz zgładzony, jeśli nie odwołasz wszystkich słów, które powiedziałeś, a mówiłeś źle o mnie i o moim ludzie.

9. Wówczas Abinadi odpowiedział mu: Powiadam ci, nie odwołam słów, które powiedziałem ci o tym ludzie, albowiem są one prawdą; i aby cię o tym przekonać, wydałem się w twoje ręce.

10. Zaiste, pogodzę się nawet ze śmiercią, a nie odwołam moich słów, i one będą stanowić świadectwo przeciwko wam. I jeśli mnie zabijecie, przelejecie krew aniewinną, i to także będzie stanowić świadectwo przeciwko wam w ostateczny dzień.

11. I teraz, król Noe bliski był uwolnienia go, gdyż bał się jego słowa; bał się bowiem, że sądy Boga spadną na niego.

12. Lecz kapłani podnieśli głos przeciwko Abinadiemu i zaczęli go oskarżać, mówiąc: On złorzeczył królowi. Przeto król uniósł się gniewem przeciwko Abinadiemu i wydał go, aby został zabity.

13. I stało się, że go pojmali i związali, i spalili na stosie, zaiste, zadając mu śmierć.

14. I gdy płomienie zaczynały go przypiekać, zawołał do nich tymi słowy:

15. Oto, jak mi czynicie, stanie się za sprawą waszych potomków, którzy sprawią, że wielu będzie cierpieć, jak ja cierpię, sam ból aśmierci w ogniu; i stanie się tak, ponieważ wierzyć będą w zbawienie Pana, ich Boga.

16. I stanie się, że będziecie udręczeni wszelkimi chorobami z powodu waszej niegodziwości.

17. Zaiste, z każdej strony aspadać będą na was ciosy. I będziecie pędzeni, i rozpraszani, to tu, to tam, niczym dzikie stado pędzone przez drapieżne zwierzęta.

18. I w owym dniu będziecie tropieni, i chwytani ręką waszych wrogów; i wtedy będziecie cierpieli tak, jak ja cierpię, ból aśmierci w ogniu.

19. Tak więc Bóg dokonuje azemsty na tych, którzy niszczą Jego lud. O Boże, przyjmij mą duszę.

20. I teraz, gdy Abinadi wypowiedział te słowa, upadł, poniósłszy śmierć w ogniu; zaiste, będąc skazany na śmierć, ponieważ nie chciał zaprzeczyć przykazaniom Boga, przypieczętowawszy prawdę swych słów własną śmiercią.

◀

1a

Mos. 11:1, 5–6.

◀

2a

Mos. 23:6, 9–10. PPŚ Alma Starszy.

◀

b

Mos. 26:15.

◀

4a

PPŚ Pisma święte.

◀

8a

Mos. 13:25, 33–34.

◀

10a

Alma 60:13.

◀

15a

Mos. 13:9–10; Alma 25:4–12.

◀

17a

Mos. 21:1–5, 13.

◀

18a

Mos. 19:18–20.

◀

19a

PPŚ Zemsta.

Rozdział 18

Alma głosi ewangelię w ukryciu. Ustanawia przymierze chrztu i chrzci w wodach Mormon. Zakłada Kościół Chrystusa i ustanawia kapłanów. Utrzymują się oni z własnej pracy i nauczają lud. Alma i jego lud uciekają na pustkowie przed królem Noem. W okresie lat 147–145 p.n.e.

1. I teraz stało się, że Alma, który uciekł przed sługami króla Noego, aodpokutował za swe grzechy i niegodziwości, i poszedł po kryjomu między ludzi, i zaczął nauczać słów Abinadiego —

2. Zaiste, o tym, co ma nastąpić, jak również o zmartwychwstaniu zmarłych i aodkupieniu ludzi, które ma nastąpić poprzez bmoc i cierpienie, i śmierć Chrystusa, i Jego zmartwychwstanie, i wniebowstąpienie.

3. I uczył tylu, ilu chciało go słuchać. I uczył ich po kryjomu, aby król się o tym nie dowiedział. I wielu uwierzyło w jego słowa.

4. I stało się, że tylu, ilu mu uwierzyło, poszło w amiejsce, które nazywało się Mormon, otrzymawszy taką nazwę od króla. Znajdowało się na kresach ziemi i było czasami, w niektórych porach roku, nawiedzane przez drapieżne zwierzęta.

5. I było w miejscu Mormon źródło czystej wody, a w pobliżu gąszcz małych drzewek, i tam udał się Alma, ukrywając się za dnia przed poszukiwaniami króla.

6. I stało się, że tylu, ilu mu uwierzyło, przychodziło tutaj, aby słuchać jego słów.

7. I stało się, że po wielu dniach znaczna ich liczba zgromadziła się w miejscu Mormon, aby słuchać słów Almy. Zaiste, wszyscy, którzy uwierzyli w jego słowa, zgromadzili się, aby go słuchać. A on anauczał ich i głosił im pokutę i odkupienie, i wiarę w Pana.

8. I stało się, że powiedział im: Oto wody Mormon (albowiem tak były zwane), i teraz, jeśli apragniecie przystąpić do bowczarni Boga i być nazwani Jego ludem, i cchcecie dźwigać jedni drugich brzemiona, aby były lekkie;

9. Zaiste, i jeśli chcecie płakać z tymi, którzy płaczą; zaiste, i pocieszać tych, którzy potrzebują pocieszenia, i stać jako aświadkowie Boga o każdej porze i we wszystkim, i gdziekolwiek się znajdujecie, aż do śmierci, abyście mogli zostać odkupieni przez Boga i zaliczeni do tych z bpierwszego zmartwychwstania, abyście mogli mieć cżycie wieczne —

10. Teraz mówię do was, jeśli jest to pragnieniem waszych serc, cóż powstrzymuje was od achrztu w imię Pana jako świadectwa przed Nim, że przystąpiliście do bprzymierza z Nim, że będziecie Mu służyć i przestrzegać Jego przykazań, aby mógł bardziej obficie przelać na was Swego Ducha?

11. I teraz, gdy usłyszeli te słowa, klaskali w dłonie z radości i wołali: Pragniemy tego z całego serca.

12. I teraz stało się, że Alma wziął Helama, będącego jednym z pierwszych, i wszedł do wody, i stojąc w wodzie, zawołał: O Panie, przelej Twego Ducha na Swego sługę, aby mógł wykonać tę pracę ze świętością w sercu.

13. I gdy wypowiedział te słowa, aDuch Pana spoczął na nim, i powiedział on: Helam, ja ciebie bchrzczę, mając cupoważnienie od Wszechmocnego Boga, na dowód tego, że przystąpiłeś do przymierza, aby Mu służyć aż do śmierci tego śmiertelnego ciała; i niech Duch Pana przeleje się na ciebie, i niech przyzna ci życie wieczne dzięki dodkupieniu Chrystusa, którego przygotował od ezałożenia świata.

14. I gdy Alma wypowiedział te słowa, zarówno Alma, jak i Helam zostali apogrzebani w wodzie, i powstali, i wyszli z wody, i radowali się, będąc przepełnieni Duchem.

15. I ponownie Alma wziął innego i wszedł po raz drugi do wody, i ochrzcił go tak samo jak tego pierwszego, tylko że sam już nie pogrzebał się w wodzie.

16. I w ten sposób ochrzcił wszystkich, którzy przyszli do miejsca Mormon; i było ich dwieście cztery dusze; zaiste, i zostali oni aochrzczeni w wodach Mormon, i byli przepełnieni błaską Boga.

17. I od tego czasu nazywali się aKościołem Boga, czyli Kościołem Chrystusa. I stało się, że ktokolwiek był ochrzczony z mocą i upoważnieniem Boga, przyłączył się do Jego Kościoła.

18. I stało się, że Alma, mając aupoważnienie od Boga, ustanowił kapłanów; jednego kapłana na każdych pięćdziesięciu, aby ustanowili ich do głoszenia i bnauczali ich o sprawach odnoszących się do królestwa Boga.

19. I nakazał im, aby nie uczyli niczego, z wyjątkiem tego, czego on uczył, i tego, co powiedziano ustami świętych proroków.

20. Zaiste, nakazał im, aby nie agłosili niczego innego, jak tylko pokutę i wiarę w Pana, który odkupił Swój lud.

21. I nakazał im, aby nie aspierali się pomiędzy sobą, lecz aby oczekiwali, patrząc w bjedną stronę, mając jedną wiarę i jeden chrzest, i mając swe serca spojone w cjedności i w miłości jeden do drugiego.

22. I tak nakazał im głosić ewangelię. I tak stali się oni adziećmi Boga.

23. I nakazał im, że powinni zachowywać dzień asabatu i święcić go, a także każdego dnia powinni dziękować Panu, Swemu Bogu.

24. I nakazał im także, aby kapłani, których ustanowił, utrzymywali się z apracy własnych rąk.

25. I był jeden dzień każdego tygodnia przeznaczony, aby się gromadzili i nauczali lud, i aoddawali cześć Panu, Swemu Bogu; a także aby zbierali się razem tak często, jak było to w ich mocy.

26. I kapłani nie mogli polegać na ludzie, aby zapewniał im wsparcie, ale za swe trudy mieli otrzymać ałaskę Boga, aby umacniać się w Duchu, mając bwiedzę Bożą, aby mogli nauczać z mocą i upoważnieniem od Boga.

27. I powtarzam, Alma nakazał także, aby ludzie Kościoła użyczali ze swych majętności, akażdy według tego, co miał; jeśli miał w większej obfitości, powinien użyczyć w większej obfitości; a od tego, kto miał tylko trochę, tylko trochę jest wymagane; a temu, kto nie ma, będzie dane.

28. I tak powinni użyczać ze swych majętności z własnej nieprzymuszonej woli, według swych dobrych zamiarów wobec Boga, i tym kapłanom, którzy są w potrzebie, zaiste, i każdej potrzebującej, nagiej duszy.

29. I powiedział im to, jak nakazał mu Bóg; i apostępowali zacnie przed Bogiem, budzielając jeden drugiemu zarówno docześnie, jak i duchowo, zależnie od jego potrzeb i pragnień.

30. I teraz stało się, że wszystko to nastąpiło w Mormonie, zaiste, blisko awód Mormon, w lesie blisko wód Mormon; zaiste, i jakże piękne jest miejsce Mormon, wody Mormon i las Mormon w oczach tych, którzy tam dostąpili wiedzy o Swym Odkupicielu; zaiste, i jakże błogosławieni są oni, gdyż zaśpiewają, wielbiąc Go na wieki.

31. I działo się to na akresach ziemi, aby nie dowiedział się o tym król.

32. Jednak stało się, że król zauważywszy poruszenie pośród ludzi, posłał swe sługi, aby ich szpiegowali. Dlatego w dniu, kiedy gromadzili się, aby usłyszeć słowo Pana, doniesiono o nich królowi.

33. I teraz król powiedział, że Alma podburza ludzi do powstania w buncie przeciwko niemu; wysłał więc swą armię, aby ich zniszczyć.

34. I stało się, że Alma i lud Pana zostali aostrzeżeni o nadejściu armii króla, zabrali więc swe namioty i rodziny i uszli na pustkowie.

35. A było ich około czterystu pięćdziesięciu dusz.

◀

1a

Mos. 23:9–10.

◀

2a

PPŚ Odkupić, odkupiony, odkupienie.

◀

b

PPŚ Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

4a

Alma 5:3.

◀

7a

Alma 5:11–13.

◀

8a

DiP 20:37.

◀

b

PPŚ Kościół Jezusa Chrystusa.

◀

c

PPŚ Współczucie.

◀

9a

PPŚ Praca misjonarska; Świadczyć; Świadek, świadectwo.

◀

b

Mos. 15:21–26.

◀

c

PPŚ Życie wieczne.

◀

10a

Ⅱ Nefi 31:17. PPŚ Chrzest, chrzcić.

◀

b

PPŚ Przymierze.

◀

13a

PPŚ Duch Święty.

◀

b

Ⅲ Nefi 11:23–26; DiP 20:72–74.

◀

c

Art. wiary 1:5. PPŚ Kapłaństwo.

◀

d

PPŚ Odkupić, odkupiony, odkupienie.

◀

e

Mojż. 4:2; 5:9.

◀

14a

PPŚ Chrzest, chrzcić — Chrzest przez zanurzenie.

◀

16a

Mos. 25:18.

◀

b

PPŚ Łaska.

◀

17a

Ⅲ Nefi 26:21; 27:3–8. PPŚ Kościół Jezusa Chrystusa.

◀

18a

PPŚ Kapłaństwo.

◀

b

PPŚ Nauczać, nauczyciel.

◀

20a

DiP 15:6; 18:14–16.

◀

21a

Ⅲ Nefi 11:28–30. PPŚ Spór.

◀

b

Mat. 6:22; DiP 88:67–68.

◀

c

PPŚ Jedność.

◀

22a

Mos. 5:5–7; Mojż. 6:64–68.

◀

23a

Mos. 13:16–19; DiP 59:9–12.

◀

24a

Dz. 20:33–35; Mos. 27:3–5; Alma 1:26.

◀

25a

PPŚ Oddawać cześć.

◀

26a

PPŚ Łaska.

◀

b

PPŚ Wiedza.

◀

27a

Dz. 2:44–45; Ⅳ Nefi 1:3.

◀

29a

PPŚ Chodzić, kroczyć z Bogiem.

◀

b

PPŚ Pomoc wzajemna.

◀

30a

Mos. 26:15.

◀

31a

Mos. 18:4.

◀

34a

Mos. 23:1.

Rozdział 19

Gedeon chce zabić króla Noego. Lamanici napadają na ziemię. Król Noe ponosi śmierć w ogniu. Limhi panuje jako lenny monarcha. W okresie lat 145–121 p.n.e.

1. I stało się, że armia króla powróciła, na próżno poszukując ludu Pana.

2. I teraz oto siły króla były niewielkie, będąc zmniejszone, i nastąpił rozłam pośród reszty ludu.

3. I mniejsza część zaczęła grozić królowi, aż zaczęły się między nimi wielkie spory.

4. I był pośród nich człowiek o imieniu Gedeon, który będąc silnym mężczyzną, a także wrogiem króla, wyciągnąwszy więc swój miecz, poprzysiągł w gniewie, że zabije króla.

5. I stało się, że walczył z królem; a gdy król zobaczył, że Gedeon był bliski pokonania go, uciekł i biegł, i dostał się na awieżę, która była w pobliżu świątyni.

6. I Gedeon ścigał go, i już miał wejść na szczyt wieży, aby zabić króla, gdy król, rzuciwszy okiem w kierunku ziemi szemlońskiej, zobaczył, że armia Lamanitów była już w granicach jego ziemi.

7. I teraz król wykrzyknął w męce swojej duszy: Gedeonie, oszczędź mnie, albowiem Lamanici napadają na nas i zniszczą nas; zaiste, zniszczą mój lud.

8. Jednak król nie troszczył się tak bardzo o swój lud, jak o własne życie; jednakże Gedeon oszczędził jego życie.

9. I król nakazał swemu ludowi, aby uciekał przed Lamanitami, a sam poszedł przed nimi, i uciekali na pustkowie razem ze swymi kobietami i dziećmi.

10. I stało się, że Lamanici ich ścigali, dogonili ich i zaczęli ich zabijać.

11. Teraz stało się, że król nakazał, aby wszyscy mężczyźni pozostawili swe żony i dzieci i uciekali przed Lamanitami.

12. I było wielu, którzy nie chcieli ich opuścić, którzy woleli pozostać i zginąć z nimi. A reszta zostawiła swe żony i dzieci i uciekła.

13. I stało się, że ci, którzy pozostali ze swymi żonami i dziećmi, nakłonili swe piękne córki, aby poszły i błagały Lamanitów, by ich nie zabijali.

14. I stało się, że Lamanici zlitowali się nad nimi, bowiem byli urzeczeni pięknem ich kobiet.

15. Przeto Lamanici darowali im życie i wzięli ich do niewoli, i przywiedli ich z powrotem do ziemi nefickiej, pozwalając im zająć ziemię pod warunkiem, że wydadzą w ręce Lamanitów króla Noego i oddadzą swą własność, nawet połowę wszystkiego, co posiadali, połowę swego złota i swego srebra, i wszystkich swych drogocennych przedmiotów, i tak będą płacili daninę królowi Lamanitów z roku na rok.

16. I teraz jeden z synów króla Noego był pośród tych, którzy zostali wzięci do niewoli, a nazywał się aLimhi.

17. I Limhi nie chciał, aby jego ojciec został zgładzony, jakkolwiek Limhi wiedział o niegodziwości swego ojca, sam będąc sprawiedliwym człowiekiem.

18. I stało się, że Gedeon posłał po kryjomu mężczyzn na pustkowie, aby szukali króla i tych, którzy z nim byli. I stało się, że natknęli się na pustkowiu na resztę ludzi, wszystkich z wyjątkiem króla i jego kapłanów.

19. Teraz ci mężczyźni złożyli w sercu przysięgę, że powrócą do ziemi nefickiej, i jeśli ich żony i dzieci oraz ci, którzy byli z nimi, zostali zabici, będą szukać odwetu, i też z nimi zginą.

20. I król nakazał im, aby nie wracali; a oni rozgniewali się na niego, i sprawili, że cierpiał, aż do aśmierci w ogniu.

21. I mieli właśnie pojmać kapłanów i zadać im śmierć, ale ci uciekli przed nimi.

22. I stało się, że gdy zamierzali powrócić do ziemi nefickiej, napotkali ludzi Gedeona. I ludzie Gedeona opowiedzieli im o wszystkim, co się stało z ich żonami i dziećmi; oraz to, że Lamanici zezwolili im na zajęcie ziemi w zamian za zapłacenie Lamanitom daniny w wysokości połowy wszystkiego, co posiadali.

23. I mężczyźni opowiedzieli ludziom Gedeona, że zabili króla, a jego kapłani uciekli w głąb pustkowia.

24. I stało się, że gdy zakończyli ceremonię, powrócili do ziemi nefickiej, ciesząc się, że ich żony i dzieci nie zostały zabite; i opowiedzieli Gedeonowi, jak postąpili z królem.

25. I stało się, że król Lamanitów złożył im aprzysięgę, że jego lud nie będzie ich zabijał.

26. I Limhi, będąc synem króla i mając nadane mu aprzez lud królestwo, złożył przysięgę królowi Lamanitów, że jego lud będzie płacił daninę, aż połowę wszystkiego, co posiada.

27. I stało się, że Limhi zaczął umacniać królestwo i ustanowił pokój pośród swego ludu.

28. I król Lamanitów rozstawił straż wokół ziemi, aby zatrzymać lud Limhiego na tej ziemi, by nie uszedł na pustkowie; i utrzymywał swą straż z daniny, którą otrzymywał od Nefitów.

29. I teraz król Limhi miał w swym królestwie nieprzerwany pokój przez okres dwóch lat, gdy Lamanici nie nękali ich ani nie starali się ich zniszczyć.

◀

5a

Mos. 11:12.

◀

16a

Mos. 7:9.

◀

20a

Mos. 17:13–19; Alma 25:11.

◀

25a

Mos. 21:3.

◀

26a

Mos. 7:9.

Rozdział 20

Kapłani króla Noego porywają córki Lamanitów. Lamanici szukają odwetu na Limhim i jego ludzie. Zastępy Lamanitów zostały odparte, a ich gniew zostaje uśmierzony. W okresie lat 145–123 p.n.e.

1. I było w Szemlon miejsce, gdzie córki Lamanitów gromadziły się, aby razem śpiewać, tańczyć i bawić się.

2. I stało się, że pewnego dnia mała ich grupka zgromadziła się, aby śpiewać i tańczyć.

3. I teraz, kapłani króla Noego, wstydząc się wrócić do miasta Nefi, a także obawiając się, że ludzie ich zabiją, nie odważyli się powrócić do swych żon i dzieci.

4. I pozostając długo na pustkowiu, odkryli córki Lamanitów, rozłożyli się wokół i obserwowali je.

5. I gdy było ich niewiele zgromadzonych do tańca, wyszli z ukrycia, pochwycili je i uprowadzili na pustkowie; zaiste, uprowadzili na pustkowie dwadzieścia cztery córki Lamanitów.

6. I stało się, że gdy Lamanici spostrzegli, że ich córek nie ma, zapałali gniewem przeciwko ludziom Limhiego, gdyż uważali, że stało się to za ich przyczyną.

7. Wysłali więc przeciw nim swe armie; zaiste, sam król szedł na czele swego ludu; i szli do ziemi nefickiej, aby zniszczyć lud Limhiego.

8. I teraz, Limhi zobaczył ich z wieży, zaiste, pełnię ich przygotowań do wojny; dlatego zgromadził swój lud i czekał na nich na polach i w lasach.

9. I stało się, że gdy Lamanici podeszli, ludzie Limhiego zaczęli na nich napadać z ukrycia i zabijać ich.

10. I stało się, że bitwa była niezwykle ciężka, bowiem walczyli jak lwy o swą zdobycz.

11. I stało się, że lud Limhiego zaczął wypierać Lamanitów, mimo że jego liczba była mniejsza niż połowa armii Lamanitów. Jednak awalczyli oni o swe życie, o swoje żony i dzieci; dlatego wytężali wszystkie siły i walczyli niczym smoki.

12. I stało się, że pośród zabitych znaleźli króla Lamanitów; nie był jednak martwy, lecz ranny i pozostawiony na ziemi, bo tak szybki był odwrót jego ludu.

13. I zabrali go, opatrzyli mu rany i przyprowadzili do króla Limhiego, i powiedzieli: Oto król Lamanitów, będąc zraniony, znalazł się pomiędzy ich zabitymi i został przez swoich opuszczony; i oto, przywiedliśmy go do ciebie; a teraz pozwól nam go zabić.

14. Limhi powiedział im jednak: Nie zabijacie go, lecz przyprowadźcie go tu, abym mógł go zobaczyć. I przyprowadzili go. I Limhi zapytał: Z jakiej przyczyny zacząłeś wojnę z moim ludem? Oto mój lud nie złamał aprzysięgi, którą ci złożyłem; dlaczego więc złamałeś przysięgę złożoną mojemu ludowi?

15. I król odpowiedział: Złamałem przysięgę, ponieważ twoi ludzie uprowadzili córki mego ludu; przeto w swoim gniewie rozkazałem moim ludziom, aby przyszli walczyć przeciw twojemu ludowi.

16. A Limhi nic o tym nie słyszał; przeto powiedział: Zarządzę poszukiwania pośród mego ludu, a ktokolwiek to uczynił, zginie. Zarządził więc, aby dokonano poszukiwań pośród jego ludu.

17. I teraz, gdy aGedeon usłyszał to, a był królewskim dowódcą, poszedł i powiedział królowi: Proszę cię, abyś tego zaniechał i nie czynił poszukiwań pośród tego ludu ani nie oskarżał ich o to.

18. Czyż nie pamiętasz kapłanów twego ojca, których ten lud chciał zniszczyć? I czyż nie pozostają oni na pustkowiu? I czyż to nie oni porwali córki Lamanitów?

19. I teraz, powiedz o tym królowi, by powtórzył to swemu ludowi i uśmierzył ich gniew; albowiem już się przygotowują do napaści na nas; i miej też na uwadze, że jest nas niewielu.

20. I oto, nadchodzą w licznych zastępach; i jeśli król nie uśmierzy ich gniewu wobec nas, z pewnością zginiemy.

21. Czyż bowiem nie awypełniają się słowa Abinadiego, które prorokował przeciwko nam — i dzieje się tak, ponieważ nie zważaliśmy na słowa Pana i nie odstąpiliśmy od naszych niegodziwości?

22. I teraz, uspokójmy króla i wypełnijmy przysięgę, którą mu złożyliśmy; gdyż lepiej nam być w niewoli niż stracić życie; przerwijmy więc ten wielki rozlew krwi.

23. I Limhi powiedział królowi wszystko o swym ojcu i akapłanach, którzy uciekli na pustkowie, i przypisał im porwanie córek Lamanitów.

24. I stało się, że król uspokoił się względem ludu Limhiego, i przemówił doń: Wyjdźmy na spotkanie mojego ludu bez broni; i składam ci przysięgę, że mój lud nie będzie zabijać twojego ludu.

25. I stało się, że podążyli za królem i wyszli bez broni na spotkanie Lamanitów. I stało się, że stanęli naprzeciw Lamanitów; i król Lamanitów pokłonił im się i prosił za ludem Limhiego.

26. I gdy Lamanici ujrzeli, że lud Limhiego był bez broni, azlitowali się nad nimi i uspokoili się co do nich, i powrócili ze swym królem w pokoju do swej ziemi.

◀

11a

Alma 43:45.

◀

14a

Mos. 19:25–26.

◀

17a

Mos. 19:4–8.

◀

21a

Mos. 12:1–8.

◀

23a

Mos. 19:21, 23.

◀

26a

PPŚ Współczucie.

Rozdział 21

Ludzie Limhiego zostają pobici i pokonani przez Lamanitów. Ludzie Limhiego spotykają Ammona i nawracają się. Opowiadają Ammonowi o dwudziestu czterech płytach Jeredytów. W okresie lat 122–121 p.n.e.

1. I stało się, że Limhi i jego lud powrócili do miasta Nefi, i ponownie zaczęli żyć w pokoju na swojej ziemi.

2. I stało się, że po wielu dniach Lamanici znowu zapałali gniewem na Nefitów i zaczęli przekraczać granice wokół ziemi.

3. Teraz nie odważyli się ich zabijać ze względu na przysięgę, którą ich król złożył Limhiemu; lecz apoliczkowali ich i wykorzystywali władzę nad nimi; zaczęli także nakładać na ich barki bbrzemiona; i gonili ich niczym niemego osła.

4. Zaiste, wszystko to działo się, aby słowo Pana mogło się wypełnić.

5. Oto wielka była niedola Nefitów, i w żaden sposób nie mogli się wyzwolić z ich rąk, bo Lamanici otoczyli ich ze wszystkich stron.

6. I stało się, że ludzie zaczęli żalić się królowi na swą niedolę; i pragnęli stanąć do bitwy przeciwko nim. I dotkliwie dręczyli króla, narzekając; dlatego pozwolił, by postąpili, jak chcieli.

7. I znowu się zgromadzili i przywdziali zbroje, i wyruszyli przeciwko Lamanitom, by wypędzić ich ze swej ziemi.

8. I stało się, że Lamanici ich pobili i zmusili do odwrotu, i zabili wielu z nich.

9. I wielka nastała arozpacz i lament pośród ludu Limhiego, wdowa opłakiwała swego męża, syn i córka opłakiwali swego ojca, a bracia opłakiwali swych braci.

10. I wielka była na tej ziemi liczba owdowiałych kobiet, które wielce rozpaczały dzień za dniem, bowiem przejął je wielki strach przed Lamanitami.

11. I stało się, że ich ciągły płacz wzbudził w reszcie ludu Limhiego gniew na Lamanitów, i znowu poszli z nimi walczyć, lecz jeszcze raz zmuszeni zostali do odwrotu, ponosząc wielkie straty.

12. Zaiste, i nawet po raz trzeci poszli, i jak poprzednio zostali pokonani; i ci, którzy nie zostali zabici, powrócili do miasta Nefi.

13. I ukorzyli się, jakby byli prochem ziemi, poddając się jarzmu niewoli, znosząc razy, będąc pędzeni to tu, to tam, i przyjmując brzemiona według woli swych wrogów.

14. I aukorzyli się, nawet w głębokiej pokorze, i wołali usilnie do Boga; zaiste, całymi dniami wołali do Swego Boga, aby ich wybawił z tej niedoli.

15. I teraz Pan azwlekał z wysłuchaniem ich próśb ze względu na ich niegodziwość; jednak Pan słyszał ich wołania i zmiękczył serca Lamanitów, że zmniejszyli brzemiona; mimo to Pan nie uważał za właściwe wyzwolenie ich z niewoli.

16. I stało się, że stopniowo zaczęło im się lepiej wieść na tej ziemi, i zaczęli mieć lepsze zbiory ziarna i większe stada, i trzody, że nie cierpieli głodu.

17. Teraz była pośród nich wielka liczba kobiet, i było ich więcej niż mężczyzn; dlatego król Limhi nakazał, aby każdy mężczyzna apomagał w utrzymaniu bwdów i ich dzieci, aby nie pomarły z głodu; i czynili to ze względu na wielką liczbę tych, którzy polegli.

18. I lud Limhiego, jak tylko było to możliwe, trzymał się razem i zabezpieczał swe ziarno i stada.

19. I sam król nie śmiał wyjść poza mury miasta bez swej straży, bojąc się, że w jakiś sposób wpadnie w ręce Lamanitów.

20. I zarządził, aby jego ludzie obserwowali okolice ziemi i w jakiś sposób pojmali kapłanów, którzy uciekli na pustkowie i porwali acórki Lamanitów, sprowadzając na nich wielkie zniszczenie.

21. Bowiem chcieli ich pojmać i ukarać; gdyż napadali oni nocą na ziemię neficką, zabierając ziarno i wiele cennych rzeczy; dlatego też ludzie Limhiego czatowali na nich.

22. I stało się, że nie było więcej walk pomiędzy Lamanitami a ludem Limhiego aż do czasu przybycia aAmmona i jego braci do tej ziemi.

23. I król, będąc ze swoją strażą poza bramami miasta, zobaczył Ammona i jego braci; a przypuszczając, że są oni kapłanami Noego, rozkazał, aby ich pojmano i związano, i wtrącono do awięzienia. Jeśli zaś okazaliby się kapłanami Noego, skazałby ich na śmierć.

24. Ale gdy przekonał się, że nie byli kapłanami, lecz jego braćmi, i przywędrowali z ziemi zarahemlskiej, przepełniła go niezmiernie wielka radość.

25. I przed przybyciem Ammona król Limhi wysłał amałą liczbę mężczyzn, aby bszukali ziemi zarahemlskiej; lecz nie mogli jej znaleźć, i zagubili się na pustkowiu.

26. Niemniej jednak znaleźli ziemię niegdyś zamieszkaną; zaiste, znaleźli ziemię pokrytą wyschłymi akośćmi; zaiste, ziemię dawniej zamieszkaną przez lud, który uległ zagładzie; i przypuszczając, że była to ziemia zarahemlska, powrócili do ziemi nefickiej, a dotarli do jej kresów na kilka dni przed przybyciem Ammona.

27. I przynieśli ze sobą kroniki, zaiste, kroniki ludu, którego kości znaleźli; i były one wyryte na płytach z metalu.

28. I teraz Limhi znowu był przepełniony radością, dowiadując się z ust Ammona, że król Mosjasz miał dany mu od Boga adar, dzięki któremu mógł tłumaczyć takie grawerunki; zaiste, i Ammon także się radował.

29. Jednakże Ammon i jego bracia byli pełni smutku, że tak wielu spośród ich braci poległo;

30. I również, że król Noe i jego kapłani doprowadzili do tego, że lud popełniał tak wiele grzechów i niegodziwości wobec Boga; i rozpaczali po aśmierci Abinadiego, a także z powodu bodejścia Almy, który ustanowił Kościół Boga za pomocą siły i mocy Boga, i wiary w słowa Abinadiego, oraz ludzi, którzy z nim poszli.

31. Zaiste, wszyscy rozpaczali z powodu ich odejścia, bo nie wiedzieli, dokąd uciekli. Teraz chętnie by się do nich przyłączyli, gdyż sami przystąpili do przymierza z Bogiem, aby Mu służyć i przestrzegać Jego przykazań.

32. Albowiem od przybycia Ammona król Limhi także przystąpił do przymierza z Bogiem, jak również wielu spośród jego ludu, by Mu służyć i przestrzegać Jego przykazań.

33. I stało się, że król Limhi i wielu spośród jego ludu chcieli zostać ochrzczeni; lecz nie było na tej ziemi nikogo, kto miałby aupoważnienie od Boga. A Ammon odmówił uczynienia tego, uważając się za niegodnego sługę.

34. Dlatego nie ustanowili jeszcze u siebie Kościoła, czekając na Ducha Pana. Teraz pragnęli stać się jak sam Alma i jego bracia, którzy uciekli na pustkowie.

35. Pragnęli zostać ochrzczeni na dowód i świadectwo, że całym sercem pragną służyć Bogu; jednak musieli to odłożyć; i relacja z ich chrztu będzie apodana później.

36. I teraz Ammon, jego ludzie, a także król Limhi i jego lud dokładnie przemyśleli, jak mogliby wyratować się z rąk Lamanitów i z niewoli.

◀

3a

Mos. 12:2.

◀

b

Mos. 12:5.

◀

9a

Mos. 12:4.

◀

14a

Mos. 29:20. PPŚ Pokorny, pokora.

◀

15a

Przyp. 15:29; Mos. 11:23–25; DiP 101:7–9.

◀

17a

Mos. 4:16, 26.

◀

b

PPŚ Wdowa.

◀

20a

Mos. 20:5.

◀

22a

Mos. 7:6–13.

◀

23a

Hel. 5:21.

◀

25a

Mos. 8:7.

◀

b

Mos. 7:14.

◀

26a

Mos. 8:8.

◀

28a

Omni 1:20–22; Mos. 28:11–16.

◀

30a

Mos. 17:12–20.

◀

b

Mos. 18:34–35.

◀

33a

PPŚ Upoważnienie.

◀

35a

Mos. 25:17–18.

Rozdział 22

Zaplanowano ucieczkę ludu z niewoli u Lamanitów. Lamanici upijają się. Ludzie uciekają, wracają do Zarahemli i stają się poddanymi króla Mosjasza. W okresie lat 121–120 p.n.e.

1. I teraz stało się, że Ammon i król Limhi zaczęli naradzać się z ludem co do sposobu wyratowania się z niewoli; i zarządzili nawet, że cały lud ma się razem zgromadzić; i tak uczyniono, aby poznać głos ludu w tej sprawie.

2. I stało się, że nie mogli znaleźć innego sposobu wyratowania się z niewoli oprócz tego, żeby wziąć swoje kobiety i dzieci, i swoje stada, i swoje trzody, i swoje namioty i wyruszyć na pustkowie; albowiem Lamanici byli tak liczni, że ludzie Limhiego nie mogli bić się z nimi, myśląc o wyratowaniu z niewoli przy pomocy miecza.

3. Teraz stało się, że Gedeon wystąpił, stanął przed królem i powiedział: Teraz, o królu, dotąd wiele razy zważałeś na moje słowa, gdy walczyliśmy z naszymi braćmi, Lamanitami.

4. I teraz, o królu, jeśli nie jestem w twoich oczach bezużytecznym sługą, inaczej mówiąc, jeśli dotąd dawałeś posłuch moim słowom w jakimś stopniu i było to z pożytkiem dla ciebie, to pragnę, abyś w tej chwili posłuchał moich słów, a będę twoim sługą i wyratuję ten lud z niewoli.

5. I król pozwolił mu mówić. I Gedeon mu powiedział:

6. Widzicie to przejście w murze na tyłach miasta. Lamanici, to jest straż Lamanitów, są pijani nocą; obwieśćmy więc pośród całego ludu, by zgromadzili swe stada i trzody, abyśmy mogli je nocą wyprowadzić na pustkowie.

7. I za twoim rozkazem pójdę i złożę ostatnią daninę wina Lamanitom, aby się nim upili, i przejdziemy przez tajemne przejście na lewo od ich obozowiska, gdy będą pijani i zmożeni snem.

8. I tak odejdziemy ze swymi kobietami i swymi dziećmi, ze swymi stadami i swymi trzodami na pustkowie; i okrążymy ziemię szilomską.

9. I stało się, że król zważał na słowa Gedeona.

10. I król Limhi zarządził, aby jego lud zgromadził swe stada; i posłał daninę wina Lamanitom; i posłał im także więcej wina jako podarunek dla nich; i bez zahamowań pili z tego wina, które król Limhi im posłał.

11. I stało się, że lud króla Limhiego uszedł nocą na pustkowie ze swymi stadami i trzodami, i okrążył na pustkowiu ziemię szilomską, i skręcił w kierunku ziemi zarahemlskiej, prowadzony przez Ammona i jego braci.

12. I zabrali ze sobą na pustkowie całe swe złoto i srebro, i cenne rzeczy, które mogli unieść, a także zapasy; i tak wędrowali.

13. I po wielu dniach na pustkowiu przybyli do ziemi zarahemlskiej, i przyłączyli się do ludu Mosjasza, i stali się jego poddanymi.

14. I stało się, że Mosjasz przyjął ich z radością; i przyjął także ich akroniki, jak również bkroniki znalezione przez lud Limhiego.

15. I teraz stało się, że gdy Lamanici stwierdzili, że lud Limhiego uszedł nocą z ziemi, wysłali za nimi na pustkowie armię, aby ich ścigać.

16. I po dwóch dniach pościgu armia Lamanitów zgubiła ich trop; przeto zabłądziła na pustkowiu.

◀

14a

Mos. 8:5.

◀

b

Mos. 8:9.

Dzieje Almy i ludu Pana, którzy uciekli w głąb pustkowia przed ludźmi króla Noego.

Obejmują rozdziały 23. i 24.

Rozdział 23

Alma odrzuca propozycję uczynienia go królem. Służy jako wyższy kapłan. Pan karci Swój lud, a Lamanici zdobywają ziemię helamską. Amulon, przywódca niegodziwych kapłanów króla Noego, panuje, będąc podwładnym króla Lamanitów. W okresie lat 145–121 p.n.e.

1. Teraz Alma, będąc ostrzeżony przez Pana, że armie króla Noego napadną na nich, powiedział o tym swojemu ludowi; przeto zgromadzili oni swe stada i wzięli ze swego ziarna, i uszli na pustkowie przed armiami króla Noego.

2. I Pan dodał im sił, że ludzie króla Noego nie mogli ich doścignąć i zgładzić.

3. Przez osiem dni uciekali w głąb pustkowia.

4. I doszli do bardzo pięknej i wspaniałej ziemi, ziemi czystej wody.

5. I rozbili swe namioty, i zaczęli uprawiać ziemię i budować budynki; zaiste, byli pracowici i trudzili się niezmiernie.

6. I ludzie chcieli, aby Alma został ich królem, albowiem lud jego miłował go.

7. Lecz on powiedział im: Oto nie jest wskazane, abyśmy mieli króla; albowiem tak mówi Pan: aNie będziecie cenili jednego ciała bardziej od innego i nikt nie będzie się wynosił ponad innych; dlatego mówię wam, że nie jest wskazane, abyście mieli króla.

8. Jeśli jednak byłoby możliwe, że zawsze byście mieli sprawiedliwych mężów za swych królów, dobrze by było dla was, gdybyście mieli króla.

9. Lecz pamiętajcie o aniegodziwości króla Noego i jego kapłanów; i ja sam bwpadłem w tę pułapkę, i czyniłem wiele rzeczy, które były występne w oczach Pana, co było przyczyną mej, jakże dotkliwej, pokuty.

10. Jednakże gdy przeszedłem przez wielkie autrapienie, Pan usłyszał moje wołania i odpowiedział na moje modlitwy, i uczynił mnie narzędziem w Swym ręku, przywodząc btak wielu z was do wiedzy o Jego prawdzie.

11. Mimo to nie chwalę się tym, bo nie jestem godzien chlubić się sobą.

12. I teraz mówię wam: Byliście uciemiężeni przez króla Noego i byliście w niewoli u niego i jego kapłanów, i byliście doprowadzeni przez nich do niegodziwości; byliście więc skrępowani awięzami niegodziwości.

13. I teraz zostaliście wyratowani mocą Boga z tych więzów; zaiste, nawet z rąk króla Noego oraz jego ludu, a także z więzów niegodziwości; przeto pragnę, abyście niezachwianie atrwali w bwolności, przez którą zostaliście wyzwoleni, i abyście nie ufali cnikomu, aby był waszym królem.

14. I nie ufajcie też nikomu, aby był waszym anauczycielem czy posługującym, jeśli nie będzie mężem Bożym, kroczącym Jego drogami i przestrzegającym Jego przykazań.

15. I tak Alma nauczał swój lud, aby każdy amiłował swego bliźniego jak siebie samego, aby nie było pośród nich bsporów.

16. I teraz, będąc założycielem ich Kościoła, Alma był ich awyższym kapłanem.

17. I stało się, że tylko ci byli aupoważnieni do głoszenia i nauczania, którym było to dane od Boga. Alma poświęcił więc wszystkich ich kapłanów i wszystkich ich nauczycieli, i tylko sprawiedliwi mężczyźni byli poświęcani.

18. Czuwali oni więc nad swym ludem i akarmili go tym, co jest związane z prawością.

19. I stało się, że zaczęło im się niezmiernie dobrze wieść na tej ziemi, a nazwali ją ziemią helamską.

20. I stało się, że mnożyli się i wiodło im się niezmiernie dobrze na ziemi helamskiej; i zbudowali miasto, które nazwali miastem Helam.

21. Jednak Pan uważa za właściwe akarcenie Swoich ludzi; zaiste, On wypróbowuje ich bcierpliwość i wiarę.

22. Niemniej jednak — kto Jemu azaufa, ten zostanie bpodniesiony ostatniego dnia. Zaiste, tak też było z tym ludem.

23. Oto pokażę wam, że zostali przywiedzeni do niewoli, i nikt nie mógł ich wyzwolić oprócz Pana, ich Boga, zaiste, samego Boga Abrahama i Izaaka, i Jakuba.

24. I stało się, że On wyratował ich i ukazał im Swą potężną moc, i wielka była ich radość.

25. Oto stało się, że gdy byli w ziemi helamskiej i uprawiali rolę, zaiste, w mieście Helam i okolicach, oto armia Lamanitów przekroczyła granice tej ziemi.

26. Teraz stało się, że bracia Almy uciekli z pola, gromadząc się w mieście Helam; i byli bardzo przestraszeni z powodu pojawienia się Lamanitów.

27. Lecz Alma wystąpił naprzód i stanął między nimi, i wzywał ich, aby się nie bali, ale pamiętali o Panu, Swym Bogu, a On ich wyzwoli.

28. Dlatego uciszyli swe obawy i zaczęli wołać do Pana, aby zmiękczył serca Lamanitów, by oszczędzili ich i ich żony, i ich dzieci.

29. I stało się, że Pan zmiękczył serca Lamanitów. I Alma, i jego bracia wystąpili i wydali się w ich ręce; i Lamanici wzięli w posiadanie ziemię helamską.

30. Oto armia Lamanitów, ścigających lud króla Limhiego, błąkała się po pustkowiu przez wiele dni.

31. I oto, Lamanici natknęli się na kapłanów króla Noego w miejscu, które nazwali Amulon; i zajęli ziemię amulońską, i zaczęli uprawiać rolę.

32. I przywódca tych kapłanów nazywał się Amulon.

33. I stało się, że Amulon prosił Lamanitów; i posłał do nich także ich żony, które były acórkami Lamanitów, aby wstawiły się za nimi u swych braci, aby nie zgładzili ich mężów.

34. I Lamanici azlitowali się nad Amulonem i jego braćmi, i nie zgładzili ich ze względu na ich żony.

35. I Amulon, i jego bracia przyłączyli się do Lamanitów i razem wędrowali przez pustkowie, szukając ziemi nefickiej, gdy natknęli się na ziemię helamską, zajętą przez Almę i jego braci.

36. I stało się, że Lamanici obiecali Almie i jego braciom, że jeśli wskażą im drogę prowadzącą do ziemi nefickiej, darują im życie i wolność.

37. Jednak gdy Alma wskazał im drogę prowadzącą do ziemi nefickiej, Lamanici nie dotrzymali swej obietnicy, lecz rozstawili astraż wokół ziemi helamskiej nad Almą i jego braćmi.

38. I reszta z nich poszła do ziemi nefickiej; a niektórzy z nich powrócili do ziemi helamskiej i przyprowadzili też ze sobą żony i dzieci strażników, którzy pozostawali na tamtej ziemi.

39. I król Lamanitów zezwolił Amulonowi, aby był królem i włodarzem nad swoim ludem w ziemi helamskiej; jednakże nie wolno mu było czynić niczego, co byłoby sprzeczne z wolą króla Lamanitów.

◀

7a

Mos. 27:3–5.

◀

9a

Przyp. 16:12; Mos. 11:1–15.

◀

b

Mos. 17:1–4.

◀

10a

DiP 58:4.

◀

b

Mos. 18:35.

◀

12a

Ⅱ Nefi 28:19–22.

◀

13a

Gal. 5:1.

◀

b

PPŚ Wolność (wola).

◀

c

Mos. 29:13.

◀

14a

Mos. 18:18–22.

◀

15a

PPŚ Miłość.

◀

b

Ⅲ Nefi 11:28–29.

◀

16a

Mos. 26:7.

◀

17a

PPŚ Kapłaństwo; Upoważnienie.

◀

18a

Ⅰ Tym. 4:6.

◀

21a

Hel. 12:3; DiP 98:21. PPŚ Skarcić, karcenie.

◀

b

PPŚ Cierpliwość.

◀

22a

PPŚ Zaufanie.

◀

b

Ⅰ Nefi 13:37.

◀

33a

Mos. 20:3–5.

◀

34a

PPŚ Współczucie.

◀

37a

Mos. 24:8–15.

Rozdział 24

Amulon prześladuje Almę i jego lud. Zostaną zabici, jeżeli będą się modlić. Pan sprawia, że ich brzemiona zdają się lekkie. Ratuje ich z niewoli i powracają do Zarahemli. W okresie lat 145–120 p.n.e.

1. I stało się, że Amulon zdobył przychylność w oczach króla Lamanitów; dlatego król Lamanitów zgodził się, aby Amulon i jego bracia zostali wyznaczeni na nauczycieli jego ludu w ziemi szemlońskiej i w ziemi szilomskiej, i w ziemi amulońskiej.

2. Albowiem Lamanici wzięli w posiadanie wszystkie te ziemie; dlatego król Lamanitów wyznaczył królów nad tymi wszystkimi ziemiami.

3. A królem Lamanitów był Laman, nazwany tak po swym ojcu; był on więc nazywany królem Lamanem. I był królem nad bardzo licznym ludem.

4. I wyznaczył nauczycieli spośród braci Amulona w każdej ziemi, którą zajmował jego lud; i tak zaczęto nauczać języka Nefiego pośród całego ludu Lamanitów.

5. I byli oni przyjaźnie usposobieni między sobą; jednakże nie znali Boga; ani też bracia Amulona nie nauczali ich niczego o Panu, ich Bogu, ani o prawie Mojżesza; ani nie uczyli ich słów Abinadiego.

6. Uczyli ich natomiast pisać, aby zapisywali swe dzieje i mogli pisać do siebie nawzajem.

7. I tak Lamanici zaczęli się bogacić i handlować ze sobą, i wzrastać w siłę, i stawali się sprytnym i mądrym ludem w pojęciu świata, zaiste, nawet bardzo sprytnym ludem, lubującym się we wszelkiego rodzaju niegodziwości i w plądrowaniu wszystkich poza swymi braćmi.

8. I teraz stało się, że Amulon zaczął sprawować awładzę nad Almą i jego braćmi i zaczął go prześladować, i spowodował, że jego dzieci prześladowały ich dzieci.

9. Albowiem Amulon znał Almę i wiedział, że był ajednym z kapłanów króla, i wiedział, że był tym, który dał wiarę słowom Abinadiego i został wypędzony sprzed oblicza króla, i dlatego mścił się na nim; i chociaż podlegał królowi Lamanowi, wykorzystywał swą władzę nad nimi, dodając im bobowiązków i ustanawiając nad nimi nadzorców.

10. I stało się, że tak wielkie były ich udręki, że zaczęli wołać usilnie do Boga.

11. I Amulon nakazał im, aby przestali wznosić swoje wołania; i postawił strażników nad nimi, aby ich pilnowali, aby każdy, kogo znajdą wołającego do Boga, został uśmiercony.

12. I Alma, i jego lud nie wznosili głosu do Pana, Swego Boga, lecz aotwierali przed Nim swe serca; a On znał myśli ich serc.

13. I stało się, że w ich udrękach doszedł do nich głos Pana, mówiący: Podnieście głowy i nabierzcie otuchy, albowiem pamiętam przymierze, które ze mną zawarliście; i sprzymierzę się z moim ludem, i wyratuję go z niewoli.

14. A także uczynię lekkimi brzemiona włożone na wasze ramiona, że nie będziecie ich odczuwać, nawet będąc w niewoli; i uczynię to, abyście mogli odtąd aświadczyć o mnie i abyście z całą pewnością wiedzieli, że Ja, Pan Bóg, nawiedzam mój lud w jego bniedoli.

15. I teraz stało się, że brzemiona włożone na Almę i jego braci stały się lekkie; zaiste, Pan awzmocnił ich, że mogli znosić swe bbrzemiona z łatwością, i we wszystkim poddawali się oni całkowicie woli Pana z radością i ccierpliwością.

16. I stało się, że tak wielka była ich wiara i cierpliwość, że ponownie doszedł ich głos Pana, mówiący: Nabierzcie otuchy, bowiem nazajutrz wyratuję was z niewoli.

17. I powiedział On do Almy: Pójdziesz przed tym ludem, a Ja pójdę z tobą, i wyratuję ten lud z aniewoli.

18. Teraz stało się, że Alma i jego lud zgromadzili w nocy swe stada, a także nieco ze swego ziarna; zaiste, przez całą noc gromadzili swe stada.

19. I rano Pan spowodował, że agłęboki sen opanował Lamanitów, zaiste, i wszyscy ich nadzorcy zasnęli mocno.

20. I Alma, i jego lud uszli na pustkowie; i po całym dniu wędrówki rozbili swoje namioty w dolinie, którą nazwali Alma, bowiem Alma prowadził ich przez pustkowie.

21. Zaiste, i w dolinie Alma wyrazili apodziękowania Bogu za to, że był im miłosierny, czyniąc lekkimi ich brzemiona i ratując ich z niewoli; albowiem byli w niewoli i nikt nie mógł ich wyratować z wyjątkiem Pana, ich Boga.

22. I dziękowali Bogu wszyscy mężczyźni i wszystkie kobiety, i wszystkie dzieci, które mogły mówić — wszyscy podnieśli głos, chwaląc Swego Boga.

23. I Pan powiedział do Almy: Pośpiesz się i odejdź z tej ziemi, ty i twój lud, bo Lamanici już się przebudzili i ścigają cię; odejdź więc z tej ziemi, a Ja zatrzymam Lamanitów w tej dolinie, że nie będą dalej ścigać tego ludu.

24. I stało się, że opuścili dolinę i podjęli wędrówkę na pustkowie.

25. I gdy spędzili dwanaście dni na pustkowiu, przybyli do ziemi zarahemlskiej; i król Mosjasz ich także przyjął z radością.

◀

8a

DiP 121:39.

◀

9a

Mos. 17:1–4; 23:9.

◀

b

Mos. 21:3–6.

◀

12a

PPŚ Modlitwa.

◀

14a

PPŚ Świadek, świadectwo.

◀

b

PPŚ Przeciwności.

◀

15a

Mat. 11:28–30.

◀

b

Alma 31:38; 33:23.

◀

c

DiP 54:10. PPŚ Cierpliwość.

◀

17a

PPŚ Niewola.

◀

19a

Ⅰ Sam. 26:12.

◀

21a

PPŚ Wdzięczny, podziękowania, dziękczynienie.

Rozdział 25

Potomkowie Muleka w Zarahemli stają się Nefitami. Dowiadują się o ludzie Almy i Zenifa. Alma chrzci Limhiego i cały jego lud. Mosjasz upoważnia Almę do zorganizowania Kościoła Boga. Około 120 r. p.n.e.

1. I teraz, król Mosjasz nakazał, żeby zgromadził się cały lud.

2. Teraz nie było aż tylu dzieci Nefiego, czyli tych, którzy są potomkami Nefiego, jak liczni byli aludzie Zarahemli, którzy byli potomkami bMuleka, i ci, którzy uszli z nim na pustkowie.

3. I nie było tylu ludzi Nefiego ani ludzi Zarahemli, ilu było Lamanitów; zaiste, nie liczyli nawet połowy.

4. I teraz wszyscy ludzie Nefiego zebrali się razem, a także wszyscy ludzie Zarahemli, i byli zgromadzeni w dwóch grupach.

5. I stało się, że Mosjasz czytał i nakazał czytać kronikę Zenifa swojemu ludowi; zaiste, czytał kronikę ludu Zenifa, od czasu, kiedy opuścili ziemię zarahemlską, do czasu, kiedy ponownie powrócili.

6. I przeczytał on także historię Almy i jego braci, i wszystkich ich udręk, od czasu, kiedy opuścili ziemię zarahemlską, do czasu, kiedy ponownie powrócili.

7. I teraz, gdy Mosjasz skończył czytać kroniki, jego ludzie, którzy przebywali na tej ziemi, byli zadziwieni i zaskoczeni.

8. Bowiem nie wiedzieli, co o tym myśleć; bowiem gdy patrzyli na tych, którzy zostali wyratowani az niewoli, przepełniała ich niezmiernie wielka radość.

9. I powtarzam, gdy myśleli o swych braciach zabitych przez Lamanitów, ogarniał ich smutek, a nawet wiele łez smutku ronili.

10. I powtarzam, gdy myśleli o niezwłocznej dobroci Boga i Jego mocy w wyzwoleniu Almy i jego braci z rąk Lamanitów i z niewoli, wznosili swoje głosy i dziękowali Bogu.

11. I powtarzam, gdy myśleli o Lamanitach, swych braciach, żyjących w stanie grzechu i zepsucia, serca ich przepełniał aból i troska o dobro ich bdusz.

12. I stało się, że ci, którzy byli dziećmi Amulona i jego braci, mających teraz za żony córki Lamanitów, którym nie podobało się postępowanie ich ojców, i nie chcieli więcej nosić imienia swych ojców, przyjęli więc imię Nefiego, aby mogli być nazwani dziećmi Nefiego i być zaliczeni do tych, których nazywano Nefitami.

13. I teraz cały lud Zarahemli był azaliczany do Nefitów, a to dlatego że królestwa nie nadawano nikomu poza potomkami Nefiego.

14. I teraz stało się, że gdy Mosjasz skończył przemawiać i czytać ludowi, chciał, aby Alma także przemówił do ludu.

15. I Alma przemawiał do nich, gdy byli zgromadzeni w dużych grupach, i chodził od jednego zgromadzenia do drugiego, głosząc ludowi pokutę i wiarę w Pana.

16. I wzywał lud Limhiego i swych braci, wszystkich, którzy zostali wyratowani z niewoli, do zachowania w pamięci, że to Pan ich wyratował.

17. I stało się, że gdy Alma nauczał ten lud o wielu sprawach i skończył do nich przemawiać, król Limhi pragnął zostać ochrzczony; i cały jego lud także pragnął zostać ochrzczony.

18. Alma wszedł więc do wody i aochrzcił ich; zaiste, ochrzcił ich w ten sam sposób, w jaki ochrzcił swych braci w bwodach Mormon; zaiste, i tylu, ilu ochrzcił, należało do Kościoła Boga; i to z powodu ich wiary w słowa Almy.

19. I stało się, że król Mosjasz wyznaczył Almę, aby ustanowił kościoły na całej ziemi zarahemlskiej; i aupoważnił go do ustanawiania kapłanów i nauczycieli w każdym kościele.

20. I uczyniono to, ponieważ było tak wielu ludzi, że wszyscy nie mogli być kierowani przez jednego nauczyciela, ani też, będąc w jednym zgromadzeniu, nie mogli wszyscy słyszeć słowa Boga.

21. Dlatego zbierali się razem w różnych grupach zwanych kościołami; i każdy kościół miał kapłanów i nauczycieli, a każdy kapłan głosił słowo, jak było to mu przekazane z ust Almy.

22. I tak, mimo że było wiele kościołów, wszyscy oni stanowili jeden aKościół, zaiste, sam Kościół Boga; bo we wszystkich kościołach głoszono tylko pokutę i wiarę w Boga.

23. I teraz na ziemi zarahemlskiej było siedem kościołów. I stało się, że ktokolwiek pragnął wziąć na siebie aimię Chrystusa, to jest Boga, przystępował do jednego z tych kościołów Boga.

24. I byli nazwani aludem Boga. I Pan przelał na nich Swego Ducha, i byli błogosławieni, i powodziło im się na tej ziemi.

◀

2a

Omni 1:13–19.

◀

b

Hel. 6:10. PPŚ Mulek.

◀

8a

Mos. 22:11–13.

◀

11a

Mos. 28:3–4; Alma 13:27.

◀

b

PPŚ Dusza — Wartość dusz.

◀

13a

Omni 1:19.

◀

18a

Mos. 21:35.

◀

b

Mos. 18:8–17.

◀

19a

PPŚ Kapłaństwo.

◀

22a

Mos. 18:17.

◀

23a

PPŚ Jezus Chrystus — Wziąć na siebie imię Jezusa Chrystusa.

◀

24a

PPŚ Przymierze.

Rozdział 26

Wielu członków Kościoła jest prowadzonych do grzechu przez niewierzących. Almie obiecano życie wieczne. Ci, którzy odpokutują i zostaną ochrzczeni, otrzymają przebaczenie. Członkowie Kościoła, którzy zgrzeszywszy, odpokutują i wyznają swe grzechy przed Almą i przed Panem, otrzymają przebaczenie, w innym wypadku nie będą więcej zaliczeni do ludu Kościoła. W okresie lat 120–100 p.n.e.

1. Teraz stało się, że pośród dorastającego pokolenia było wielu, którzy nie rozumieli słów króla Beniamina, ponieważ byli małymi dziećmi, gdy ten przemawiał do swego ludu; i nie wierzyli w tradycje swych ojców.

2. Nie wierzyli w to, co powiedziano o zmartwychwstaniu zmarłych, ani też nie wierzyli w przyjście Chrystusa.

3. I teraz z powodu swej niewiary nie mogli azrozumieć słowa Bożego; i znieczulili swe serca.

4. I nie chcieli zostać ochrzczeni; ani nie chcieli przystąpić do Kościoła. I byli odrębnym ludem co do swej wiary, i w takim stanie pozostali, w swoim acielesnym i grzesznym stanie; albowiem nie chcieli zwracać się do Pana, Swego Boga.

5. I teraz, za panowania Mosjasza nie byli nawet w połowie tak liczni, jak lud Boga; jednak z powodu awaśni pośród braci stali się bardziej liczni.

6. Albowiem stało się, że swymi schlebiającymi słowami zwiedli wielu spośród tych, którzy byli w Kościele, i skłonili ich do popełniania wielu grzechów; dlatego stało się konieczne, aby ci, którzy grzeszyli, a należeli do Kościoła, zostali anapomniani przez Kościół.

7. I stało się, że przyprowadzono ich przed kapłanów, i nauczyciele przywiedli ich przed kapłanów; a kapłani przyprowadzili ich przed Almę, który był awyższym kapłanem.

8. A król Mosjasz nadał Almie upoważnienie do kierowania Kościołem.

9. I stało się, że Alma nie wiedział nic, co by ich dotyczyło; lecz było przeciwko nim wielu świadków; zaiste, ludzie stali i wielokrotnie świadczyli o ich licznych niegodziwościach.

10. Dotychczas nic takiego nie zdarzyło się w Kościele; dlatego Alma był zaniepokojony w duchu i zarządził, aby zaprowadzono ich przed króla.

11. I powiedział królowi: Oto przyprowadziliśmy do ciebie wielu ludzi oskarżonych przez swych braci; zaiste, przyłapano ich, gdy popełniali różnego rodzaju niegodziwości. I nie chcą odpokutować za swe niegodziwości; przywiedliśmy ich więc do ciebie, abyś mógł ich osądzić według ich przestępstw.

12. Jednakże król Mosjasz powiedział Almie: Oto nie będę ich sądził; przeto awydaję ich w twoje ręce, aby zostali osądzeni.

13. I teraz Alma ponownie był w duchu zaniepokojony; i poszedł, i pytał Pana, co powinien uczynić w tej sprawie, bowiem bał się, że źle postąpi w oczach Boga.

14. I stało się, że gdy otworzył całą swą duszę przed Bogiem, doszedł do niego głos Pana, mówiący:

15. Błogosławiony jesteś, Almo, i błogosławieni ci, którzy zostali ochrzczeni w awodach Mormon. Jesteś błogosławiony z powodu twej niezmiernej bwiary opartej tylko na słowach mego sługi, Abinadiego.

16. I błogosławieni są oni z powodu ich wielkiej wiary opartej tylko na słowach, które im powiedziałeś.

17. I błogosławiony jesteś, ponieważ ustanowiłeś pośród tego ludu aKościół, i zostanie on wzmocniony, i będzie moim ludem.

18. Zaiste, błogosławiony jest ten lud, który chce nosić moje aimię; albowiem zostanie przyzwany moim imieniem, i jest on mój.

19. I ponieważ pytałeś mnie o grzesznika, jesteś błogosławiony.

20. Jesteś moim sługą i zawieram z tobą przymierze, że będziesz miał ażycie wieczne; i będziesz mi służył, i pójdziesz w moim imieniu, i zgromadzisz moje owce.

21. I ten, kto będzie słuchał mego głosu, będzie moją aowcą; i przyjmiesz go do Kościoła, a Ja go również przyjmę.

22. Albowiem to jest mój Kościół; ktokolwiek jest aochrzczony, zostaje ochrzczony dla pokuty. I kogo przyjmiecie, będzie wierzył w imię moje; i temu chętnie bprzebaczę.

23. Albowiem to Ja abiorę na siebie grzechy świata; albowiem to Ja ich bstworzyłem; i to Ja przyznaję miejsce po mojej prawicy temu, który wierzy do końca.

24. Oto moim imieniem zostaną oni przyzwani, i jeśli mnie aznają, wystąpią naprzód, i na zawsze będą mieli miejsce po mojej prawicy.

25. I stanie się, że gdy zabrzmi adruga trąba, ci, którzy nigdy mnie nie bznali, wystąpią i staną przede mną.

26. Wtedy poznają, że jestem Panem, ich Bogiem, że jestem ich Odkupicielem; lecz nie zostaną odkupieni.

27. I wtedy wyznam im, że nigdy ich nie aznałem; i bodejdą w cwieczny ogień przygotowany dla diabła i jego aniołów.

28. Dlatego mówię ci, że nie przyjmiecie do mego Kościoła tego, kto nie chce asłuchać mojego głosu, albowiem w ostateczny dzień Ja go nie przyjmę.

29. Przeto powiadam ci: Idź; a tego, kto zgrzeszy przeciwko mnie, aosądzisz bwedług grzechów, które popełnił; i jeśli cwyzna swe grzechy przed tobą i przede mną, i dodpokutuje w szczerości serca, eprzebaczysz mu, i Ja mu także przebaczę.

30. Zaiste, aile razy moi ludzie będą bpokutowali, będę im przebaczał ich wykroczenia przeciwko mnie.

31. I wy także będziecie aprzebaczać wykroczenia jeden drugiemu; albowiem, zaprawdę, powiadam ci, że kto nie przebaczy swemu bliźniemu jego wykroczeń, gdy mówi on, że pokutuje, ten sprowadza na siebie potępienie.

32. Mówię teraz do ciebie: Idź; a kto nie odpokutuje za swe grzechy, nie będzie zaliczony do mego ludu; i tego będziecie odtąd przestrzegać.

33. I stało się, że Alma, usłyszawszy te słowa, zapisał je, aby mógł je zachować i aby mógł sądzić ludzi Kościoła według tych przykazań Boga.

34. I stało się, że Alma poszedł i sądził według słowa Pana tych, których przyłapano na popełnianiu niegodziwości.

35. I ktokolwiek odpokutował za swoje grzechy i awyznał je, był zaliczony do ludu Kościoła.

36. A ci, którzy nie wyznali swych grzechów i nie odpokutowali za swe niegodziwości, nie byli zaliczeni do ludu Kościoła, a ich imiona zostały awymazane.

37. I stało się, że Alma uregulował wszystkie sprawy Kościoła; i znowu zaczęli mieć pokój, i zaczęło im się niezmiernie dobrze wieść w sprawach Kościoła. Postępowali rozważnie przed Bogiem, przyjmowali wielu i ochrzcili wielu.

38. I teraz wszystko to Alma i jego współsłudzy kierujący Kościołem czynili, z całą pilnością wypełniając swe powinności, we wszystkim nauczając słowa Bożego, znosząc wszelkiego rodzaju udręki i będąc prześladowani przez wszystkich tych, którzy nie należeli do Kościoła Boga.

39. I napominali swych braci; i sami także zostali anapomniani, każdy przez słowo Boże według własnych grzechów, to jest grzechów, które popełnił, mając przykazanie od Boga, aby bmodlili się bezustannie i składali cpodziękowania za wszystko.

◀

3a

PPŚ Zrozumienie.

◀

4a

PPŚ Człowiek naturalny.

◀

5a

PPŚ Odstępstwo; Spór.

◀

6a

Alma 5:57–58; 6:3. PPŚ Ostrzegać, ostrzeżenie.

◀

7a

Mos. 29:42.

◀

12a

DiP 42:78–93.

◀

15a

Mos. 18:30.

◀

b

Mos. 17:2. PPŚ Wiara.

◀

17a

Mos. 25:19–24.

◀

18a

Mos. 1:11; 5:8. PPŚ Jezus Chrystus — Wziąć na siebie imię Jezusa Chrystusa.

◀

20a

PPŚ Wybór; Wybrany; Życie wieczne.

◀

21a

PPŚ Dobry Pasterz.

◀

22a

Ⅱ Nefi 9:23. PPŚ Chrzest, chrzcić.

◀

b

PPŚ Odpuszczenie grzechów; Przebaczać.

◀

23a

PPŚ Odkupiciel.

◀

b

PPŚ Stworzyć, stworzenie.

◀

24a

Jan 17:3.

◀

25a

DiP 88:99, 109.

◀

b

DiP 76:81–86.

◀

27a

Mat. 7:21–23.

◀

b

Łuk. 13:27.

◀

c

DiP 76:43–44.

◀

28a

Ⅱ Nefi 9:31; DiP 1:14.

◀

29a

PPŚ Sędzia, Sąd.

◀

b

PPŚ Zdać sprawę, odpowiedzialny, odpowiedzialność.

◀

c

Ⅲ Nefi 1:25. PPŚ Wyznać, wyznanie.

◀

d

PPŚ Pokutować, pokuta.

◀

e

PPŚ Przebaczać.

◀

30a

Mor. 6:8.

◀

b

Ez. 33:11, 15–16; Dz. 3:19–20; Mos. 29:19–20.

◀

31a

Ⅲ Nefi 13:14–15; DiP 64:9–10.

◀

35a

PPŚ Wyznać, wyznanie.

◀

36a

Ⅱ Mojż. 32:33; Alma 1:24. PPŚ Ekskomunika; Księga żywota.

◀

39a

PPŚ Ostrzegać, ostrzeżenie.

◀

b

Ⅱ Nefi 32:8–9.

◀

c

PPŚ Wdzięczny, podziękowania, dziękczynienie.

Rozdział 27

Król Mosjasz zabrania prześladowań i zaleca równość. Alma młodszy i czterech synów Mosjasza dążą do zniszczenia Kościoła. Ukazuje się anioł i nakazuje im zejść ze złej drogi. Alma traci mowę. Cała ludzkość musi się ponownie narodzić, aby zyskać zbawienie. Alma i synowie Mosjasza głoszą dobrą nowinę. W okresie lat 100–92 p.n.e.

1. I teraz stało się, że prześladowania, które niewierzący zadawali Kościołowi, stały się tak silne, że w Kościele zaczęto szemrać i narzekać swym przywódcom; i skarżono się też Almie. I Alma przedstawił tę sprawę królowi Mosjaszowi. A Mosjasz naradził się ze swoimi kapłanami.

2. I stało się, że król Mosjasz rozesłał obwieszczenie po całej ziemi, że żaden niewierzący nie ma prawa aprześladować kogokolwiek z tych, którzy należeli do Kościoła Boga.

3. I wszystkim kościołom wydano ścisły nakaz, że nie powinno być żadnych prześladowań wśród nich, aby panowała arówność pośród wszystkich ludzi;

4. Aby nie pozwalali, by pycha czy wyniosłość niszczyła im aspokój; a każdy miał bcenić swego bliźniego jak siebie samego i pracować własnymi rękoma na utrzymanie.

5. Zaiste, i wszyscy ich kapłani, i nauczyciele mieli utrzymywać się z apracy własnych rąk, w każdej sytuacji z wyjątkiem choroby czy wielkiej potrzeby; i tak postępując, byli obdarzani błaską Boga w wielkiej mierze.

6. I znowu zapanował pokój na tej ziemi; i ludzie byli coraz liczniejsi, i zaczęli rozchodzić się po ziemi, zaiste, na północ, na południe, na wschód i na zachód, budując wielkie miasta i wioski we wszystkich częściach ziemi.

7. I Pan był z nimi, i dobrze im się wiodło, i stali się licznym i zasobnym ludem.

8. A synowie Mosjasza zaliczali się do niewierzących; zaliczał się do nich również jeden z asynów Almy, nazwany po ojcu Alma; jednakże stał się on bardzo niegodziwym człowiekiem i bbałwochwalcą. I był człowiekiem wielosłownym, a przemawiając do ludu, używał wielu pochlebstw; dlatego zwiódł wielu ludzi, aby czynili niegodziwość jak i on.

9. I stał się wielką przeszkodą dla powodzenia Kościoła Boga, aodwodząc serca ludzi, przyczyniając się do wielu waśni i umożliwiając wrogowi Boga panowanie nad ludźmi.

10. I teraz stało się, że gdy tak chodził, dążąc do zniszczenia Kościoła Boga, bowiem razem z synami Mosjasza potajemnie starał się zniszczyć Kościół i sprowadzić na złą drogę lud Pana, postępował wbrew przykazaniom Boga, a nawet samego króla —

11. I jak wam powiedziałem, gdy tak chodzili, abuntując przeciwko Bogu, oto bukazał im się canioł Pana, który zstąpił niczym w obłoku i przemówił niczym głosem grzmotu, tak że zadrżała ziemia, na której stali.

12. I tak wielkie było ich zdumienie, że przypadli do ziemi, i nie rozumieli słów, które im mówił.

13. Jednak zawołał on ponownie: Almo, powstań i wystąp naprzód, albowiem dlaczego prześladujesz Kościół Boga? Bowiem Pan powiedział: aTo jest mój Kościół i umocnię go, a nie obali go nic poza wykroczeniem mego ludu.

14. I anioł ponownie powiedział: Oto Pan wysłuchał amodlitwy Swego ludu, a także modlitwy Almy, Swego sługi, który jest twoim ojcem; albowiem modlił się on z wielką wiarą za ciebie, abyś mógł być przywiedziony do wiedzy o prawdzie; oto przyszedłem, aby przekonać cię o mocy i upoważnieniu Boga, i aby odpowiedziano na bmodlitwy Jego sług według ich wiary.

15. I teraz oto, czyż możesz kwestionować moc Boga? Oto czyż mój głos nie trzęsie ziemią? I czyż nie widzisz mnie stojącego przed tobą? I jestem posłany przez Boga.

16. I teraz mówię ci: Idź i pamiętaj o niewoli twych ojców w ziemi helamskiej i w ziemi nefickiej; i pamiętaj, jak wielkich rzeczy On dla nich dokonał; albowiem byli w niewoli, a On ich awyratował. I teraz mówię ci, Almo, idź swoją drogą i przestań dążyć do zniszczenia Kościoła, aby stało się zadość ich modlitwom, nawet jeśli ty sam chcesz zostać odrzucony.

17. I teraz stało się, że były to ostatnie słowa, które anioł powiedział Almie, i odszedł.

18. I teraz, Alma oraz ci, którzy z nim byli, ponownie przypadli do ziemi, bo wielkie było ich zdumienie; albowiem na własne oczy widzieli anioła Pana i jego głos był niczym grzmot, od którego drżała ziemia; i wiedzieli, że nic poza mocą Boga nie mogło tak poruszyć ziemią i spowodować, że zadrżała, jak gdyby miała się rozpaść na kawałki.

19. I teraz zdumienie Almy było tak wielkie, że oniemiał, tak że nie mógł otworzyć swych ust; zaiste, i stał się słaby, że nie mógł nawet poruszyć rękoma; dlatego ci, którzy z nim byli, zabrali go bezwładnego i przynieśli go, i położyli przed jego ojcem.

20. I powtórzyli jego ojcu wszystko, co im się przydarzyło; a jego ojciec się ucieszył, bo wiedział, że to była moc Boga.

21. I sprawił, że rzesza zgromadziła się razem, aby mogła być świadkiem tego, co Pan uczynił dla jego syna, a także dla tych, którzy z nim byli.

22. I sprawił, że kapłani zgromadzili się; i zaczęli pościć i modlić się do Pana, Swego Boga, aby otworzył usta Almy, aby mógł mówić, a także aby jego kończyny odzyskały siłę — i aby otworzyły się oczy ludu, i sam mógł dostrzec i poznać dobroć i chwałę Boga.

23. I stało się, że gdy pościli i modlili się przez okres dwóch dni i dwóch nocy, kończyny Almy odzyskały siłę, i powstał, i zaczął do nich przemawiać, prosząc ich, aby nabrali otuchy:

24. Albowiem — powiedział — odpokutowałem za swe grzechy i zostałem aodkupiony przez Pana, i narodziłem się z Ducha.

25. I Pan powiedział mi: Nie dziw się, że cała ludzkość, zaiste, mężczyźni i kobiety wszystkich narodów, plemion, języków i ludów, muszą się aponownie narodzić; zaiste, narodzić się z Boga, przechodząc bprzemianę z ccielesnego i upadłego stanu w stan prawości, dostępując odkupienia Boga i stając się Jego synami i córkami.

26. I tak stają się nowymi stworzeniami; i jeśli tego nie uczynią, w ażaden sposób nie mogą odziedziczyć królestwa Bożego.

27. Mówię wam, że jeśli tego nie uczynią, muszą zostać odrzuceni; i wiem to, ponieważ ja sam mało co nie zostałem odrzucony.

28. Jednakże kiedy przebrnąłem przez tak wiele utrapień, że byłem bliski śmierci, odpokutowałem, a Pan w Swym miłosierdziu uznał za stosowne wyrwanie mnie z awiecznych płomieni, i jestem narodzony z Boga.

29. Moja dusza została wykupiona z goryczy żółci i z więzów niegodziwości. Byłem w najciemniejszej otchłani, lecz teraz widzę zdumiewającą światłość Boga. Moja dusza acierpiała wieczną mękę; jednak zostałem wyrwany i moja dusza nie cierpi więcej.

30. Odrzuciłem mego Odkupiciela i zaprzeczałem temu, co powiedzieli nasi ojcowie; lecz teraz wiem, że mogli oni przewidzieć, że On przyjdzie i że On pamięta każdą żywą istotę Swego stworzenia, i że objawi się wszystkim.

31. Zaiste, akażde kolano się zegnie i każdy język wyzna przed Nim. Zaiste, w ostateczny dzień, gdy wszyscy ludzie staną przed Jego bsądem, wyznają, że jest On Bogiem; wtedy ci, którzy żyją na świecie cbez Boga, wyznają, że wydany na nich wyrok wiecznej kary jest sprawiedliwy; i będą drżeć, i trząść się, i cofać pod spojrzeniem Jego dwszechwidzącego oka.

32. I teraz stało się, że Alma i ci, którzy z nim byli, gdy ukazał im się anioł, zaczęli odtąd nauczać lud, wędrując po całej ziemi i rozgłaszając wszystkim ludziom o tym, co usłyszeli i zobaczyli, i głosząc słowo Boże, doświadczając wielkich utrapień i będąc wielce prześladowani i bici przez wielu niewierzących.

33. Lecz mimo tego wszystkiego byli wielką pociechą dla Kościoła, potwierdzając swą wiarę i wzywając ich z cierpliwością i wielkim trudem, aby przestrzegali przykazań Boga.

34. I czterech spośród nich było asynami Mosjasza; i nazywali się: Ammon i Aaron, i Omner, i Himni; są to imiona synów Mosjasza.

35. I wędrowali po całej ziemi zarahemlskiej i pośród wszystkich ludzi pod panowaniem króla Mosjasza, usilnie starając się naprawić wszelkie krzywdy, które wyrządzili Kościołowi, przyznając się do wszystkich swych grzechów i rozgłaszając o wszystkim, co widzieli, i wyjaśniając proroctwa oraz pisma święte wszystkim, którzy chcieli ich słuchać.

36. I tak stali się narzędziami w rękach Boga, doprowadzając wielu do wiedzy o prawdzie, zaiste, do wiedzy o ich Odkupicielu.

37. I jakże są oni błogosławieni! Albowiem aogłaszali pokój; ogłaszali bdobre nowiny i oznajmiali ludziom, że Pan króluje.

◀

2a

PPŚ Prześladować, prześladowanie.

◀

3a

Mos. 23:7; 29:32.

◀

4a

PPŚ Pokój.

◀

b

PPŚ Cenić.

◀

5a

Mos. 18:24, 26.

◀

b

PPŚ Łaska.

◀

8a

PPŚ Alma, syn Almy.

◀

b

PPŚ Bałwochwalstwo.

◀

9a

Ⅱ Sam. 15:1–6.

◀

11a

PPŚ Bunt.

◀

b

Dz. 9:1–9; Alma 8:15.

◀

c

PPŚ Aniołowie.

◀

13a

PPŚ Jezus Chrystus — Głowa Kościoła.

◀

14a

Alma 10:22.

◀

b

Morm. 9:36–37.

◀

16a

Mos. 23:1–4.

◀

24a

Ⅱ Nefi 2:6–7. PPŚ Odkupić, odkupiony, odkupienie.

◀

25a

Rzym. 6:3–11; Mos. 5:7; Alma 5:14; Mojż. 6:59. PPŚ Narodzony ponownie, narodzony z Boga.

◀

b

Mos. 3:19; 16:3.

◀

c

PPŚ Cielesny.

◀

26a

Jan 3:5.

◀

28a

Ⅱ Nefi 9:16.

◀

29a

Mos. 2:38.

◀

31a

Fil. 2:9–11; Mos. 16:1–2; DiP 88:104.

◀

b

PPŚ Jezus Chrystus — Sędzia.

◀

c

Alma 41:11.

◀

d

PPŚ Bóg, Boska Trójca.

◀

34a

PPŚ Ammon, syn Mosjasza.

◀

37a

Iz. 52:7; Mos. 15:14–17. PPŚ Głosić.

◀

b

PPŚ Ewangelia.

Rozdział 28

Synowie Mosjasza idą głosić Lamanitom. Z pomocą dwóch kamieni przeznaczonych dla widzących Mosjasz tłumaczy płyty Jeredytów. Około 92 r. p.n.e.

1. Teraz stało się, że gdy asynowie Mosjasza uczynili to wszystko, zabrali ze sobą małą grupę i powrócili do swego ojca, króla, prosząc go, aby pozwolił im pójść z tymi, których wybrali, do ziemi bnefickiej, i głosić to, co słyszeli, aby mogli dzielić się słowem Bożym ze swymi braćmi, Lamanitami —

2. A być może doprowadzą ich do wiedzy o Panu, ich Bogu, i przekonają o niegodziwym postępowaniu ich ojców; i być może wyleczą ich z anienawiści do Nefitów, aby oni także mogli dostąpić radości w Panu, Swym Bogu, i stać się ich przyjaciółmi, aby nie było więcej sporów na całej ziemi, którą dał im Pan, ich Bóg.

3. Teraz pragnęli, aby zbawienie było ogłoszone każdej istocie; bowiem nie mogli aznieść tego, że jakakolwiek bdusza ludzka miałaby zginąć; zaiste, nawet drżeli i trzęśli się na samą myśl, że jakakolwiek dusza miałaby znosić cnieskończoną mękę.

4. I taki wpływ miał na nich Duch Pana, bo przedtem byli najbardziej anikczemnymi z grzeszników. I Pan w Swym nieskończonym bmiłosierdziu uznał za stosowne oszczędzenie ich; jednakże doznawali męki duszy z powodu swej niegodziwości, cierpiąc wiele i lękając się, że na zawsze zostaną odrzuceni.

5. I stało się, że przez wiele dni prosili swego ojca, aby pozwolił im pójść do ziemi nefickiej.

6. I król Mosjasz poszedł i zapytał Pana, czy powinien pozwolić swym synom pójść do Lamanitów, by głosili im słowo.

7. I Pan powiedział Mosjaszowi: Pozwól im pójść, albowiem wielu uwierzy w ich słowa i dostąpi życia wiecznego; a Ja awyratuję twoich synów z rąk Lamanitów.

8. I stało się, że Mosjasz pozwolił im, aby poszli i czynili to, o co go prosili.

9. I apodjęli wędrówkę na pustkowie, aby pójść i głosić słowo pośród Lamanitów; a brelację z ich poczynań podam później.

10. I król Mosjasz nie miał nikogo, komu by mógł przekazać królestwo, bo żaden z jego synów nie chciał przejąć królestwa.

11. Wziął więc kroniki wyryte na apłytach z mosiądzu, a także płyty Nefiego, i wszystko, co chronił i zachowywał zgodnie z przykazaniami Boga, po tym, jak przetłumaczył i sprawił, że sporządzono kroniki wyryte na bpłytach ze złota znalezionych przez lud Limhiego i przekazanych mu ręką Limhiego;

12. I dokonał tego ze względu na wielkie pragnienie swego ludu, bo bardzo chcieli się dowiedzieć o ludziach, którzy zostali zgładzeni.

13. Oto przetłumaczył je za pomocą dwóch akamieni umocowanych w dwóch oprawach w kształcie łuku.

14. Kamienie te były przygotowane od początku i były przekazywane z pokolenia na pokolenie w celu tłumaczenia języków.

15. I zostały one ochronione i zachowane ręką Pana, aby mógł On objawiać każdemu, kto by zajął tę ziemię, niegodziwości i występki Jego ludu.

16. I ktokolwiek posiada te rzeczy, jest według dawnego zwyczaju nazywany awidzącym.

17. Teraz, gdy Mosjasz skończył tłumaczenie tych kronik, oto zawierały one dzieje ludu, który został azgładzony, od czasu ich zagłady wstecz do budowy bwielkiej wieży, gdy Pan cpomieszał mowę ludzi i zostali rozproszeni po powierzchni całej ziemi, zaiste, nawet od tego czasu wstecz, do stworzenia Adama.

18. Teraz te dzieje spowodowały, że ludzie Mosjasza ogromnie rozpaczali, zaiste, byli napełnieni smutkiem; jednakże dało im to dużo wiedzy, z czego się radowali.

19. I dzieje te będą podane później; oto konieczne jest, aby wszyscy ludzie poznali to, co jest napisane w tych dziejach.

20. I teraz, jak wam powiedziałem, gdy król Mosjasz to uczynił, wziął płyty z amosiądzu i wszystko, co przechowywał, i przekazał je Almie, synowi Almy; zaiste, wszystkie kroniki, jak również binterpretery przekazał mu i nakazał, aby je chronił i czachował, a także, aby dzieje ludu były nadal zapisywane i przekazywane z jednego pokolenia na drugie, tak jak były przekazywane od czasu, gdy Lehi opuścił Jerozolimę.

◀

1a

Mos. 27:34.

◀

b

Omni 1:12–13; Mos. 9:1.

◀

2a

Jakub 7:24.

◀

3a

Alma 13:27; Ⅲ Nefi 17:14; Mojż. 7:41.

◀

b

PPŚ Dusza — Wartość dusz.

◀

c

Jakub 6:10; DiP 19:10–12.

◀

4a

Mos. 27:10.

◀

b

PPŚ Miłosierny, miłosierdzie.

◀

7a

Alma 19:22–23.

◀

9a

Alma 17:6–9.

◀

b

Alma 17–26.

◀

11a

PPŚ Mosiężne płyty.

◀

b

PPŚ Złote płyty.

◀

13a

PPŚ Urim i tummim.

◀

16a

Mos. 8:13–18. PPŚ Widzący.

◀

17a

Mos. 8:7–12.

◀

b

Eter 1:1–5.

◀

c

Ⅰ Mojż. 11:6–9.

◀

20a

Alma 37:3–10.

◀

b

PPŚ Urim i tummim.

◀

c

PPŚ Pisma święte — Pisma święte mają być zachowane.

Rozdział 29

Mosjasz proponuje, aby zamiast królów wybierano sędziów. Nieprawi królowie prowadzą swych poddanych do grzechu. Alma młodszy jest wybrany na naczelnego sędziego głosem ludu. Jest on również wyższym kapłanem nad Kościołem. Alma starszy i Mosjasz umierają. W okresie lat 92–91 p.n.e.

1. Uczyniwszy to, Mosjasz rozesłał wici po całej ziemi, pośród wszystkich ludzi, pragnąc dowiedzieć się, kto powinien zostać ich królem.

2. I stało się, że doszedł go głos ludu mówiący: Pragniemy, aby Aaron, twój syn, był naszym królem i włodarzem.

3. Lecz Aaron odszedł do ziemi nefickiej, dlatego król nie mógł przekazać mu królestwa; ani też Aaron nie chciał go przejąć, jak też żaden z asynów Mosjasza nie chciał przejąć królestwa.

4. Dlatego król Mosjasz posłał ponownie wici między lud; zaiste, nawet napisane słowo wysłał między lud. I to są słowa, które były napisane:

5. Oto, mój ludu, a raczej moi bracia, albowiem uważam was za nich, pragnę, abyście rozważyli sprawę, którą jesteście powołani rozważyć — bowiem chcecie mieć akróla.

6. Teraz oświadczam wam, że ten, komu królestwo prawowicie się należy, odmówił i nie chce przejąć królestwa.

7. I jeśli teraz ktokolwiek inny zostanie wyznaczony na jego miejsce, oto obawiam się, że powstałyby pomiędzy wami spory. I kto wie, czy mój syn, któremu się to królestwo prawowicie należy, nie okaże się gniewny i nie odciągnie na swoją stronę części tego ludu, co spowodowałoby wojny i spory między wami, przyczyniając się do wielkiego rozlewu krwi i wypaczenia drogi Pańskiej, zaiste, i sprowadziłoby zagładę na dusze wielu ludzi.

8. Teraz mówię wam, bądźmy mądrzy i weźmy to pod uwagę, bo nie mamy prawa sprowadzać zagłady na mego syna, ani też nie mamy prawa sprowadzać zagłady na tego, kto zostałby wyznaczony na jego miejsce.

9. I gdyby mój syn stał się znowu pyszny i próżny, odwołałby, co powiedział, i domagałby się swego prawa do królestwa, co spowodowałoby, że on sam, a także ten lud popełniłby wiele grzechów.

10. I teraz bądźmy mądrzy i miejmy to na względzie, i zróbmy to, co przyczyni się do pokoju pośród tego ludu.

11. Przeto będę waszym królem do końca swoich dni; jednakże awyznaczmy bsędziów, aby sądzili ten lud według naszego prawa; i na nowo uporządkujemy sprawy tego ludu, albowiem wyznaczymy mądrych ludzi na sędziów, aby sądzili ten lud według przykazań Boga.

12. Oto lepiej, aby człowiek był sądzony przez Boga niż człowieka, gdyż sądy Boga są zawsze sprawiedliwe, podczas gdy sądy człowieka nie zawsze są sprawiedliwe.

13. Gdyby więc było to możliwe, abyście mieli za królów asprawiedliwych mężów, którzy ustanowiliby prawa Boga i sądzili ten lud według Jego przykazań, zaiste, gdybyście mogli mieć za królów mężów, którzy czyniliby tak, jak dla tego ludu czynił mój ojciec, bBeniamin — mówię wam, gdyby tak zawsze było, właściwe byłoby, abyście zawsze mieli królów, którzy by nad wami panowali.

14. I także ja sam wszelkimi siłami, które posiadałem, starałem się nauczać was przykazań Boga i zaprowadzić pokój na tej ziemi, abyście nie mieli więcej wojen, sporów, kradzieży, rabunków, morderstw czy jakichkolwiek innych niegodziwości.

15. I ktokolwiek popełniał niegodziwość, był przeze mnie akarany zależnie od popełnionego przestępstwa zgodnie z prawem danym nam przez naszych ojców.

16. Teraz mówię wam, że ponieważ nie wszyscy ludzie są sprawiedliwi, nie jest wskazane, abyście mieli króla czy królów, którzy by panowali nad wami.

17. Albowiem do jak wielkiej aniegodziwości może doprowadzić jeden bniegodziwy król, zaiste, do jak wielkiego zniszczenia!

18. Zaiste, pamiętajcie króla Noego, jego aniegodziwość i jego występki, jak też niegodziwość i występki jego ludu. Oto jak wielkie dotknęło ich zniszczenie; a z powodu swych niegodziwości zostali przywiedzeni do bniewoli.

19. I gdyby nie było interwencji Wszechmądrego Stworzyciela ze względu na ich szczerą pokutę, pozostawaliby niechybnie w niewoli aż do tej pory.

20. Jednak On ich wyratował, gdyż aukorzyli się przed Nim; i ponieważ bwołali do Niego usilnie, wyratował ich z niewoli; i tak Pan działa z mocą we wszystkich przypadkach pośród dzieci ludzkich, wyciągając ramię cmiłosierdzia ku tym, którzy pokładają w Nim dufność.

21. I oto, teraz mówię wam, że nie możecie obalić niegodziwego króla bez wielu sporów i wielkiego rozlewu krwi.

22. Oto ma on swych aprzyjaciół w czynieniu niegodziwości i utrzymuje przy sobie straż; i obala prawa tych, którzy panowali w prawości przed nim; i depcze swymi stopami przykazania Boga.

23. I ustanawia nowe prawa, i rozsyła je pośród swego ludu, zaiste, prawa ustanowione według jego aniegodziwości; i jeśli ktokolwiek nie przestrzega jego praw, zostaje skazany na zagładę. I jeśli ktokolwiek buntuje się przeciwko niemu, to on wysyła swe armie, aby walczyły z nim, i sprowadza na niego zagładę, jeśli tylko jest to w jego mocy; i tak nieprawy król wypacza drogi wszelkiej prawości.

24. I teraz oto mówię wam, że nie jest wskazane, abyście doświadczali takich występków.

25. Wybierzcie więc głosem tego ludu sędziów, abyście byli sądzeni według praw, które są słuszne, danych wam przez naszych ojców, a które dane im były ręką Pana.

26. Teraz rzadko się zdarza, że głos ludu żąda czegoś wbrew temu, co jest właściwe; lecz zwykle mniejszość ludu żąda tego, co nie jest właściwe; dlatego będziecie tego przestrzegać i uczynicie swym prawem — aby rozstrzygać wasze sprawy głosem ludu.

27. I ajeśli nadejdzie czas, że głos ludu wybierze niegodziwość, wtedy sądy Boga spadną na was; zaiste, wtedy nawiedzi On was wielką zagładą, tak jak wcześniej nawiedził tę ziemię.

28. I teraz, jeśli będziecie mieli sędziów, którzy nie będą sądzić według danego wam prawa, możecie ich poddać pod sąd wyższego sędziego.

29. A jeśli wasi wyżsi sędziowie nie będą rozsądzać w prawości, możecie zażądać, aby kilku waszych niższych sędziów zgromadziło się i osądziło waszych wyższych sędziów, według głosu ludu.

30. I nakazuję wam to czynić w bojaźni przed Panem; i nakazuję wam czynić te rzeczy, i żebyście nie mieli króla; aby jeśli ci ludzie popełnią grzechy i niegodziwość, oni sami za nie odpowiedzieli.

31. Oto mówię wam, że grzechy wielu ludzi nastąpiły wskutek niegodziwości ich królów; dlatego ich niegodziwości spadną na głowy ich królów.

32. I teraz pragnę, aby już nie było takiej anierówności na tej ziemi, szczególnie pośród mego ludu; ale pragnę, aby ta ziemia była ziemią bwolności, aby ckażdy miał jednakowe prawa i przywileje, jak długo Pan uzna za właściwe, abyśmy żyli na tej ziemi i dziedziczyli ją, zaiste, nawet tak długo, jak nasza potomność pozostanie na powierzchni tej ziemi.

33. I król Mosjasz napisał do nich o wielu innych rzeczach, ukazując wszelkie próby i kłopoty prawego króla, zaiste, wszystkie boleści duszy nad swym ludem, a także wszystkie żale ludu skierowane do króla; i wyjaśnił im to wszystko.

34. I powiedział, że tak nie powinno być; ale że brzemię to powinno spoczywać na wszystkich ludziach, aby każdy człowiek mógł nieść swoją część.

35. I przedstawił im także wszystkie niedogodności, z którymi zmagaliby się, mając nad sobą nieprawego króla;

36. Zaiste, wszelką jego niegodziwość i występki, i wszystkie wojny i spory, i rozlew krwi, i kradzieże, i rabunki, i rozpustę, i wszelkiego rodzaju niegodziwości, których nie można tutaj wyliczyć — mówiąc im, że tego nie powinno być i że jest to wyraźnie sprzeczne z przykazaniami Boga.

37. I teraz stało się, że gdy król Mosjasz rozesłał to do swego ludu, przekonał się on o prawdzie jego słów.

38. Dlatego zrezygnował ze swych pragnień ustanowienia króla i niezmiernie zapragnął, aby każdy człowiek miał równe szanse na całej ziemi; zaiste, i każdy człowiek wyrażał gotowość odpowiadania za swe własne grzechy.

39. Dlatego stało się, że zgromadzili się w grupach na tej ziemi, aby głosować nad tymi, którzy mieli być ich sędziami, którzy by ich sądzili według aprawa, które zostało im dane; i radowali się niezmiernie z bwolności, która została im przyznana.

40. I ich miłość do Mosjasza umacniała się coraz bardziej; zaiste, cenili go bardziej niż kogokolwiek innego; bowiem nie postrzegali go jako tyrana myślącego tylko o własnej korzyści; zaiste, o zyskach, które deprawują duszę; albowiem nie żądał od nich bogactw ani nie lubował się w rozlewie krwi; lecz zaprowadził apokój na ziemi i sprawił, że zostali wyratowani ze wszelkiego rodzaju niewoli; dlatego cenili go, zaiste, ponad wszelką miarę.

41. I stało się, że wyznaczyli asędziów, aby nad nimi panowali, lub raczej, aby ich sądzili według prawa; i wyznaczyli ich na całej ziemi.

42. I stało się, że Alma został wyznaczony na pierwszego naczelnego sędziego, będąc także wyższym kapłanem, otrzymawszy ten urząd od swego ojca, który powierzył mu pieczę nad wszystkimi sprawami Kościoła.

43. I teraz stało się, że Alma apostępował drogami Pana i przestrzegał Jego przykazań, i rozsądzał w prawości; i na ziemi nastał nieprzerwany pokój.

44. I tak zaczęło się panowanie sędziów na całej ziemi zarahemlskiej, pośród wszystkich ludzi, zwanych Nefitami; i Alma był pierwszym i naczelnym sędzią.

45. I teraz stało się, że jego ojciec zmarł, przeżywszy osiemdziesiąt dwa lata, wypełniwszy w swym życiu przykazania Boga.

46. I stało się, że zmarł także Mosjasz w trzydziestym trzecim roku swego panowania, gdy miał asześćdziesiąt trzy lata; było to razem pięćset dziewięć lat od czasu, gdy Lehi opuścił Jerozolimę.

47. I tak skończyło się panowanie królów nad ludem Nefiego; i tak nastał kres dni Almy, który był założycielem ich Kościoła.

◀

3a

Mos. 27:34.

◀

5a

Ⅰ Sam. 8:9–19.

◀

11a

Mos. 29:25–27.

◀

b

Ⅱ Mojż. 18:13–24.

◀

13a

Mos. 23:8, 13–14.

◀

b

Sł. Morm. 1:17–18.

◀

15a

Alma 1:32–33.

◀

17a

Alma 46:9–10.

◀

b

Mos. 23:7–9.

◀

18a

Mos. 11:1–15.

◀

b

Ⅰ Sam. 8:10–18; Mos. 12:1–8; Eter 6:22–23.

◀

20a

Mos. 21:13–15.

◀

b

Ⅱ Mojż. 2:23–25; Alma 43:49–50.

◀

c

Ez. 33:11, 15–16; Mos. 26:30.

◀

d

PPŚ Zaufanie.

◀

22a

Ⅰ Król. 12:8–14.

◀

23a

PPŚ Niegodziwy, niegodziwość.

◀

27a

Alma 10:19.

◀

32a

Alma 30:11.

◀

b

Ⅱ Nefi 1:7; 10:11. PPŚ Wolność (wola).

◀

c

Alma 27:9.

◀

39a

Alma 1:14.

◀

b

PPŚ Wolność (wola).

◀

40a

PPŚ Pokój czyniący.

◀

41a

Mos. 29:11.

◀

43a

PPŚ Chodzić, kroczyć z Bogiem.

◀

46a

Mos. 6:4.

Księga Almy
Syna Almy

Dzieje Almy, syna Almy, pierwszego naczelnego sędziego nad ludem Nefiego oraz wyższego kapłana w Kościele. Historia panowania sędziów, wojen i sporów pośród ludu. A także relacja z wojny Nefitów z Lamanitami napisana przez Almę, pierwszego naczelnego sędziego.

Rozdział 1

Nehor naucza fałszywych doktryn, zakłada Kościół, wypacza religię i zabija Gedeona. Nehor zostaje skazany na śmierć za swe przestępstwa. Wypaczanie religii i prześladowania szerzą się pośród ludu. Kapłani utrzymują się z własnej pracy, ludzie opiekują się biednymi i Kościołowi się dobrze powodzi. W okresie lat 91–88 p.n.e.

1. Teraz stało się, że w pierwszym roku panowania sędziów nad ludem Nefiego król Mosjasz aposzedł drogą przeznaczenia całej ziemi, stoczywszy dobrą walkę, postępując zacnie przed Bogiem, i nie pozostawił po sobie nikogo, aby panował po nim; niemniej jednak ustanowił bprawa, które zostały przyjęte przez ludzi; przeto byli oni zobowiązani przestrzegać praw ustanowionych przez niego.

2. I stało się, że podczas pierwszego roku panowania Almy na tronie sędziowskim przyprowadzono do niego na sąd aczłowieka rosłego i znanego z wielkiej siły.

3. I chodził on pośród ludu, głosząc to, co aokreślał jako słowo Boże, świadcząc bprzeciwko Kościołowi i ogłaszając ludziom, że każdy kapłan i nauczyciel powinien uzyskać cprzychylność ludzi; i że dnie powinni oni pracować własnymi rękoma, lecz powinni być utrzymywani przez lud.

4. I świadczył on także ludziom, że cała ludzkość zostanie zbawiona w ostateczny dzień, i że nie musi się bać czy drżeć, ale wszyscy mogą podnieść głowy i radować się; bowiem Pan stworzył wszystkich ludzi, a także odkupił wszystkich ludzi; i ostatecznie wszyscy ludzie będą mieli życie wieczne.

5. I stało się, że tak długo nauczał o tych sprawach, że wielu uwierzyło w jego słowa, nawet tak wielu, że zaczęto go utrzymywać i dawać mu pieniądze.

6. I zaczął się unosić w pysze swojego serca, i nosił bardzo kosztowne stroje, zaiste, i w końcu zaczął zakładać aKościół według swych nauk.

7. I stało się, że gdy wędrował, aby nauczać tych, którzy uwierzyli w jego słowo, spotkał człowieka, który należał do Kościoła Boga, zaiste, nawet jednego z jego nauczycieli; i zaczął się z nim ostro sprzeczać, aby złudzić ludzi Kościoła; jednak człowiek ten oparł mu się i zganił go asłowami Boga.

8. Człowiek ten nazywał się aGedeon; a był to ten, który był narzędziem w ręku Boga, wyprowadzając lud Limhiego z niewoli.

9. Teraz, ponieważ Gedeon oparł mu się słowami Boga, rozgniewał się on na Gedeona, wyciągnął miecz i począł zadawać mu razy. Teraz Gedeon, będąc w podeszłym wieku, nie mógł oprzeć się ciosom, dlatego został azabity mieczem.

10. I człowiek, który go zabił, został pojmany przez lud Kościoła i przyprowadzony przed Almę, aby był aosądzony według przestępstw, które popełnił.

11. I stało się, że stanął przed Almą, broniąc się z wielką czelnością.

12. Lecz Alma powiedział mu: Oto jest to pierwszy przypadek awypaczania religii pośród tego ludu. I oto, jesteś winien nie tylko wypaczania religii, lecz także tego, że starałeś się dokonać tego mieczem; i gdyby siłą zaczęto wypaczać religię pośród tego ludu, doprowadziłoby to do jego całkowitej zagłady.

13. I przelałeś krew prawego męża, zaiste, męża, który uczynił wiele dobra pośród tego ludu; gdybyśmy więc cię oszczędzili, jego krew spadłaby na nas, wołając o apomstę.

14. Dlatego jesteś askazany na śmierć, według prawa danego nam przez Mosjasza, naszego ostatniego króla, które zostało uznane przez ten lud; przeto lud ten musi przestrzegać tego prawa.

15. I stało się, że zabrali go; a nazywał się aNehor; i zanieśli go na szczyt wzgórza Manti, a tam nakłonili go, a raczej sam wyznał między niebiosami a ziemią, że to, czego nauczał ten lud, jest sprzeczne ze słowem Boga; i poniósł tam haniebną bśmierć.

16. Jednakże nie zatrzymało to procesu rozprzestrzeniania się wypaczania religii na tej ziemi; albowiem wielu kochało próżne rzeczy świata, i poszło, głosząc fałszywe doktryny; i czynili to z myślą o abogactwach i zaszczytach.

17. Jednakże w obawie przed prawem nie odważali się otwarcie akłamać na wypadek, gdyby się okazało, że kłamią, albowiem kłamcy byli karani; dlatego udawali, że nauczają zgodnie ze swymi wierzeniami; i teraz prawo nie miało mocy nad człowiekiem i bjego wierzeniami.

18. I nie odważali się akraść, obawiając się prawa, bowiem karano za kradzież; ani też nie odważali się rabować czy popełniać morderstw, bo kto popełnił bmorderstwo, był karany cśmiercią.

19. Jednak stało się, że ci, którzy nie należeli do Kościoła Boga, zaczęli prześladować tych, którzy należeli do Kościoła Boga i wzięli na siebie imię Chrystusa.

20. Zaiste, prześladowali ich i dręczyli wszelkimi słowami, i to z powodu ich pokory; dlatego że nie byli oni pyszni w swych własnych oczach, i dlatego że dzielili się jedni z drugimi słowem Bożym bez apieniędzy i bez ceny.

21. I istniało ścisłe prawo pośród ludu Kościoła, że żaden człowiek należący do Kościoła nie powstanie i nie będzie aprześladował tych, którzy nie należą do Kościoła, i że nie będzie pośród nich żadnych prześladowań.

22. Jednakże wielu z nich popadało w pychę i zaczęło gorąco sprzeczać się z przeciwnikami, aż dochodziło do wymiany ciosów; zaiste, okładali się nawzajem pięściami.

23. A działo się to podczas drugiego roku panowania Almy i było przyczyną wielkiej udręki Kościoła; zaiste, i było przyczyną ciężkich prób dla Kościoła.

24. Albowiem serca wielu stały się nieczułe i awymazano ich imiona, że nie pamiętano o nich więcej pośród ludu Boga. A także wielu z nich bodstąpiło od niego z własnej woli.

25. Teraz była to wielka próba dla tych, którzy trwali niezachwianie w wierze; jednakże pozostali niewzruszeni i niezłomni w przestrzeganiu przykazań Boga, i z acierpliwością znosili prześladowania, jakie na nich spadały.

26. I gdy kapłani przerywali swe aprace, aby przekazać ludziom słowo Boże, ludzie także przerywali pracę, aby słuchać słowa Bożego. I gdy kapłan przekazał słowo Boże, wszyscy powracali pilnie do swych prac; i kapłan nie wywyższał się ponad słuchaczy, bo kaznodzieja nie był lepszy od słuchającego ani nauczyciel lepszy od ucznia; i tak wszyscy byli równi, i wszyscy pracowali, każdy bwedług swej siły.

27. I aużyczali ze swych majętności, każdy według tego, co posiadał, bubogim i potrzebującym, i dotkniętym chorobą, i udręczonym; i nie nosili kosztownych strojów, a ubierali się schludnie i przyzwoicie.

28. I tak zaprowadzili porządek w sprawach Kościoła; i tak ponownie zaczęli mieć nieprzerwany spokój, pomimo wszelkich prześladowań.

29. I teraz, dzięki wzmocnieniu Kościoła, jego członkowie zaczęli się niezmiernie abogacić, mając obfitość wszystkiego, co potrzebne — obfitość stad i trzód, i zwierząt tucznych każdego rodzaju, a także obfitość ziarna, i złota, i srebra, i drogocennych przedmiotów, i obfitość bjedwabiu, i misternie tkanego płótna, i wszelkich dobrych prostych tkanin.

30. I tak, w swym adobrobycie nie odsyłali nikogo, kto był bnagi albo był głodny, albo był spragniony, albo był chory czy niedożywiony; ich serca nie były nastawione na bogactwa; dlatego byli hojni wobec wszystkich, zarówno starych, jak i młodych, zarówno wolnych, jak i niewolników, zarówno mężczyzn, jak i kobiet, tych spoza Kościoła czy tych z Kościoła, nie mając cwzględu na osobę, ale na tego, kto był w potrzebie.

31. I tak dobrze im się wiodło, aż stali się znacznie bogatsi od tych, którzy nie należeli do ich Kościoła.

32. Albowiem ci, którzy nie należeli do ich Kościoła, oddawali się czarom i abałwochwalstwu lub bbezczynności, i cczczej gadaninie, i dzazdrości, i kłótniom; nosili kosztowne stroje; ewbijali się w pychę we własnych oczach; prześladowali, kłamali, kradli, rabowali, żyli w rozpuście, mordowali i popełniali niegodziwość wszelkiego rodzaju; jednakże, na ile było to możliwe, prawu podlegali wszyscy, którzy je przekraczali.

33. I stało się, że poprzez stosowanie prawa wobec nich każdy człowiek cierpiał konsekwencje swoich uczynków; uspokoili się i nie odważali popełniać niegodziwości w obawie, że zostanie to ujawnione; dlatego panował wielki spokój pośród ludu Nefiego aż do piątego roku panowania sędziów.

◀

1a

Mos. 29:46.

◀

b

Jar. 1:5; Alma 4:16; Hel. 4:22.

◀

2a

Alma 1:15.

◀

3a

Ez. 13:3.

◀

b

PPŚ Antychryst.

◀

c

Łuk. 6:26; Ⅰ Nefi 22:23.

◀

d

Mos. 18:24, 26; 27:5.

◀

6a

Ⅰ Nefi 14:10.

◀

7a

PPŚ Słowo Boga.

◀

8a

Mos. 20:17; 22:3.

◀

9a

Alma 6:7.

◀

10a

Mos. 29:42.

◀

12a

Ⅱ Nefi 26:29. PPŚ Wypaczanie religii.

◀

13a

PPŚ Zemsta.

◀

14a

PPŚ Kara śmierci.

◀

15a

Alma 1:2.

◀

b

Ⅴ Mojż. 13:2–10.

◀

16a

PPŚ Bogactwo, bogactwa; Próżny, próżność.

◀

17a

PPŚ Kłamstwo; Uczciwy, uczciwość.

◀

b

Alma 30:7–12; Art. wiary 1:11.

◀

18a

PPŚ Kraść, kradzież.

◀

b

PPŚ Morderstwo.

◀

c

PPŚ Kara śmierci.

◀

20a

Iz. 55:1–2.

◀

21a

PPŚ Prześladować, prześladowanie.

◀

24a

Ⅱ Mojż. 32:33; Mos. 26:36; Alma 6:3. PPŚ Ekskomunika.

◀

b

Alma 46:7. PPŚ Odstępstwo.

◀

25a

PPŚ Cierpliwość.

◀

26a

Mos. 18:24, 26; 27:3–5.

◀

b

Mos. 4:27; DiP 10:4.

◀

27a

PPŚ Jałmużna, dawanie jałmużny.

◀

b

Łuk. 18:22; Mos. 4:26; DiP 42:29–31.

◀

29a

PPŚ Bogactwo, bogactwa.

◀

b

Alma 4:6.

◀

30a

Jakub 2:17–19.

◀

b

PPŚ Biedny.

◀

c

Alma 16:14; DiP 1:35.

◀

32a

PPŚ Bałwochwalstwo.

◀

b

PPŚ Bezczynny, bezczynność.

◀

c

PPŚ Oszczerstwo.

◀

d

PPŚ Zazdrość.

◀

e

Jakub 2:13; Alma 31:25; Morm. 8:28. PPŚ Pycha.

Rozdział 2

Amliki stara się zostać królem i jest odrzucony głosem ludu. Jego zwolennicy ustanawiają go królem. Amlikici walczą z Nefitami i zostają pokonani. Lamanici i Amlikici łączą siły i zostają pokonani. Alma zabija Amlikiego. Około 87 r. p.n.e.

1. I stało się, że na początku piątego roku panowania sędziów zaczęły powstawać spory pośród ludu; bowiem pewien człowiek, zwany Amlikim, będąc bardzo przebiegłym człowiekiem, zaiste, mądrym mężem w pojęciu mądrości świata, który należał do porządku tego, który zabił mieczem aGedeona i został stracony zgodnie z prawem —

2. Teraz ten Amliki, dzięki swej przebiegłości, pociągał wielu ludzi za sobą; nawet tak wielu, że stali się bardzo potężni i zaczęli dążyć do mianowania Amlikiego królem nad tym ludem.

3. Teraz było to niepokojące dla ludu Kościoła, a także dla tych wszystkich, którzy nie ulegli namowom Amlikiego; wiedzieli bowiem, że według prawa takie rzeczy muszą być postanowione agłosem ludu.

4. Dlatego jeżeli byłoby możliwe, że Amliki zdobyłby głos ludu, będąc niegodziwym człowiekiem, aodebrałby im prawa i przywileje kościelne; albowiem zamiarem jego było zniszczenie Kościoła Boga.

5. I stało się, że ludzie zebrali się na całej ziemi, każdy człowiek według swego uznania, czy to za Amlikim lub przeciwko niemu, w odrębnych zgromadzeniach, dużo dysputując i aspierając się zażarcie pomiędzy sobą.

6. I tak zgromadzili się na głosowanie w tej sprawie, a głosy ich przedstawiono sędziom.

7. I stało się, że głos ludu był przeciwko Amlikiemu, tak że nie mianowano go królem nad ludem.

8. Teraz wzbudziło to wielką radość w sercach tych, którzy byli przeciw niemu; lecz Amliki podburzył swych zwolenników do gniewu przeciw tym, którzy nie byli za nim.

9. I stało się, że zgromadzili się razem i poświęcili Amlikiego na swego króla.

10. Teraz, gdy Amliki stał się nad nimi królem, nakazał im, aby chwycili za broń przeciwko swym braciom; i zrobił to, aby uczynić ich swoimi poddanymi.

11. I ludzie Amlikiego przyjęli imię Amlikiego, nazywając się aAmlikitami; a reszta nazywała się bNefitami, czyli ludem Boga.

12. Przeto lud Nefitów wiedział o zamiarach Amlikitów i przygotował się do walki z nimi; zaiste, uzbroił się w miecze i w bułaty, i w łuki, i w strzały, i w kamienie, i w proce, i we wszelką abroń wojenną, każdego rodzaju.

13. I tak byli przygotowani do walki z Amlikitami, gdy mieli nadejść. I wyznaczono dowódców i wyższych dowódców, i naczelnych dowódców według ich liczby.

14. I stało się, że Amliki uzbroił swych ludzi we wszelką broń wojenną każdego rodzaju; i wyznaczył włodarzy i przywódców nad swoim ludem, aby ich prowadzili do bitwy przeciw ich braciom.

15. I stało się, że Amlikici weszli na wzgórze Amnihu, znajdujące się na wschód od arzeki Sydon, która płynie w pobliżu bziemi zarahemlskiej, i tam zaczęli walkę z Nefitami.

16. Teraz Alma, jako anaczelny sędzia i namiestnik ludu Nefiego, poszedł ze swymi ludźmi, zaiste, ze swymi dowódcami i naczelnymi dowódcami, zaiste, na czele swych armii, aby walczyć przeciw Amlikitom.

17. I zaczęli zabijać Amlikitów na wzgórzu na wschód od Sydonu. I Amlikici walczyli z Nefitami z tak wielką siłą, że wielu Nefitów poległo przed Amlikitami.

18. Jednakże Pan wzmocnił rękę Nefitów, że zaczęli zabijać Amlikitów i nastała wielka rzeź, tak że Amlikici zaczęli przed nimi uciekać.

19. I stało się, że Nefici ścigali Amlikitów przez cały dzień i zabili ich tak wielu, że była to wielka rzeź, i azabito z Amlikitów dwanaście tysięcy pięćset trzydzieści dwie dusze; a z Nefitów zabito sześć tysięcy pięćset sześćdziesiąt dwie dusze.

20. I stało się, że gdy Alma nie mógł dłużej ścigać Amlikitów, zarządził, aby jego ludzie rozbili namioty w adolinie Gedeon, nazwanej tak po Gedeonie, który zginął od miecza bNehora; i w tej dolinie Nefici rozbili na noc swe namioty.

21. I Alma posłał zwiadowców za resztą Amlikitów, aby dowiedzieć się, jakie są ich zamiary i co knują, aby mógł się przed nimi zabezpieczyć, by mógł zachować swój lud od zagłady.

22. Teraz ci, których posłał, aby obserwowali obóz Amlikitów, nazywali się Zeram i Amnor, i Manti, i Limher; byli to ci, którzy poszli ze swymi ludźmi obserwować obóz Amlikitów.

23. I stało się, że nazajutrz powrócili do obozu Nefitów w wielkim pośpiechu, będąc wielce zdumieni i ogromnie przerażeni, i powiedzieli:

24. Oto śledziliśmy obóz aAmlikitów, i ku naszemu wielkiemu zdumieniu w ziemi minońskiej, tuż za granicami ziemi zarahemlskiej, w kierunku ziemi bnefickiej, zobaczyliśmy liczny zastęp Lamanitów; i oto, Amlikici przyłączyli się do nich;

25. I napadają na naszych braci w tej ziemi; i nasi bracia uciekają przed nimi ze swymi stadami i ze swymi żonami, i ze swymi dziećmi w kierunku naszego miasta; i jeśli się nie pośpieszymy, zajmą nasze miasto, a nasi ojcowie i nasze żony, i nasze dzieci zostaną zabici.

26. I stało się, że ludzie Nefiego zebrali swe namioty i wyruszyli z doliny Gedeon w kierunku swego miasta, którym było miasto aZarahemla.

27. I oto, gdy przechodzili przez rzekę Sydon, napadli na nich Lamanici i Amlikici, będąc niemal tak aliczni, jak ziarnka piasku na brzegu morza, aby ich zgładzić.

28. Jednak Nefici byli awzmocnieni ręką Pana, bo usilnie modlili się do Niego, aby wyratował ich z rąk wrogów; dlatego Pan usłyszał ich wołania i wzmocnił ich, że Lamanici i Amlikici polegli przed nimi.

29. I stało się, że Alma walczył z Amlikim na miecze, twarzą w twarz; i walczyli ze wszystkich sił, jeden z drugim.

30. I stało się, że Alma, będąc mężem Boga, będąc wypróbowany wielką awiarą, zawołał tymi słowy: O Panie, miej miłosierdzie i oszczędź moje życie, abym był narzędziem w Twych rękach dla ocalenia i zachowania tego ludu.

31. I gdy Alma powiedział te słowa, ponownie walczył z Amlikim; i został wzmocniony, tak że zabił Amlikiego mieczem.

32. I walczył także z królem Lamanitów; lecz król Lamanitów umknął przed Almą i skierował swą straż, aby walczyła z Almą.

33. Lecz Alma ze swą strażą walczył przeciwko straży króla Lamanitów, aż zabił wielu, a resztę odparł.

34. I tak oczyścił ziemię, a raczej brzeg, który był na zachód od rzeki Sydon, wrzucając ciała zabitych Lamanitów do wód Sydonu, aby jego ludzie mieli miejsce, by przejść i walczyć z Lamanitami i Amlikitami na zachodnim brzegu rzeki Sydon.

35. I stało się, że gdy wszyscy przebyli rzekę Sydon, Lamanici i Amlikici zaczęli uciekać przed nimi, mimo że byli tak liczni, że nie można było ich zliczyć.

36. I uciekali przed Nefitami w kierunku pustkowia, na północ i zachód, poza granice ziemi, a Nefici ścigali ich ze wszystkich sił i zabijali ich.

37. Zaiste, byli oni atakowani ze wszystkich stron i zabijani, i pędzeni, aż rozproszyli się na zachód i na północ, aż dotarli na pustkowie, które było zwane Hermounts; i znaleźli się w tej części pustkowia, która roi się od dzikich i drapieżnych zwierząt.

38. I stało się, że wielu z nich zginęło na pustkowiu od ran i zostało pożartych przez zwierzęta, a także sępy z powietrza; i znaleziono ich kości, i ułożono na ziemi w sterty.

◀

1a

Alma 1:8.

◀

3a

Mos. 29:25–27; Alma 4:16.

◀

4a

Alma 10:19; Hel. 5:2.

◀

5a

Ⅲ Nefi 11:29.

◀

11a

Alma 3:4.

◀

b

Jakub 1:13–14; Mos. 25:12; Alma 3:11.

◀

12a

Mos. 10:8; Hel. 1:14.

◀

15a

Alma 3:3.

◀

b

Omni 1:13–15.

◀

16a

Mos. 29:42.

◀

19a

Alma 3:1–2, 26; 4:2.

◀

20a

Alma 6:7.

◀

b

Alma 1:7–15; 14:16.

◀

24a

Alma 3:4, 13–18.

◀

b

Ⅱ Nefi 5:8.

◀

26a

Omni 1:14, 18.

◀

27a

Jar. 1:6.

◀

28a

Ⅴ Mojż. 31:6.

◀

30a

PPŚ Wiara.

Rozdział 3

Amlikici oznaczyli się zgodnie z proroczym słowem. Lamanici zostali przeklęci za swój bunt. Ludzie sami sprowadzają na siebie przekleństwo. Nefici pokonują kolejną armię Lamanitów. W okresie lat 87–86 p.n.e.

1. I stało się, że Nefici, których nie azabito bronią wojenną, skończywszy chować swych poległych — a liczba poległych nie została zliczona, ponieważ tak wielka była ich liczba — powrócili wszyscy na swe ziemie i do swych domów, i swych żon, i swych dzieci.

2. Wiele kobiet i dzieci zginęło od miecza, i stracili także wiele stad i trzód; a także zboże na wielu polach zostało zniszczone, zostało bowiem stratowane przez zastępy ludzi.

3. I teraz wielu Lamanitów i Amlikitów zabitych na brzegu rzeki Sydon wrzucono do awód Sydonu; i oto ich kości spoczywają w głębinach bmorskich, i jest ich wiele.

4. I aAmlikici odróżniali się od Nefitów, bo boznaczyli swe czoła na czerwono, podobnie jak Lamanici; jednak nie golili swych głów jak Lamanici.

5. Teraz głowy Lamanitów były ogolone; i byli oni anadzy z wyjątkiem skórzanej przepaski na biodrach, a także ich zbroi, którą się opasywali, oraz ich łuków, ich strzał i ich kamieni, i ich proc, i tak dalej.

6. I skóra Lamanitów była ciemna, zgodnie z piętnem, które zostało nałożone na ich ojców i które było aprzekleństwem za ich wykroczenia i ich powstanie w buncie przeciwko swym braciom — Nefiemu, Jakubowi, Józefowi i Samowi, którzy byli mężami sprawiedliwymi i świętymi.

7. I ich bracia starali się ich zgładzić, dlatego zostali przeklęci; i Pan Bóg nałożył na nich apiętno, zaiste, na Lamana i Lemuela, a także na synów Ismaela oraz ismaelickie kobiety.

8. I stało się tak, aby ich potomstwo odróżniało się od potomstwa ich braci, aby w ten sposób Pan Bóg zachował Swój lud, by nie amieszał się z nimi i nie uwierzył w nieprawidłowe btradycje, które doprowadziłyby do ich zagłady.

9. I stało się, że kto zmieszał swoje potomstwo z potomstwem Lamanitów, sprowadzał to samo przekleństwo na swoje potomstwo.

10. Dlatego kto dał się zwieść Lamanitom, był do nich zaliczany i naznaczony tym samym piętnem.

11. I stało się, że ci, którzy przestali wierzyć w atradycje Lamanitów, a uwierzyli w kroniki zabrane z ziemi jerozolimskiej, a także w prawdziwe tradycje swoich ojców, ci, którzy uwierzyli w przykazania Boga i przestrzegali ich, nazywali się odtąd Nefitami lub ludem Nefiego —

12. I są to ci, którzy prowadzili kroniki zawierające aprawdę o tym ludzie i o ludzie Lamanitów.

13. Teraz wrócimy znowu do Amlikitów, bo na nich także nałożono apiętno; zaiste, sami naznaczali się piętnem, zaiste, czerwonym znakiem na czołach.

14. Tak też wypełniło się słowo Boga, albowiem to są słowa, które powiedział Nefiemu: Oto przekląłem Lamanitów i naznaczę ich piętnem, aby odtąd i na wieki oni i ich potomstwo zawsze odróżniali się od ciebie i twego potomstwa, chyba że odpokutują za swe niegodziwości i azwrócą się do mnie, abym mógł okazać im miłosierdzie.

15. I powtarzam: naznaczę piętnem tego, kto zmiesza się z potomstwem twych braci, że oni będą także przeklęci.

16. I powtarzam: naznaczę piętnem tego, kto walczy przeciwko tobie i twojemu potomstwu.

17. I ponownie mówię, że ten, kto odstąpi od ciebie, nie będzie więcej zwany twoim potomkiem; odtąd i na wieki będę błogosławił ciebie i tego, kto będzie zwany twym potomkiem; i takie były obietnice Pana dane Nefiemu i jego potomkom.

18. Teraz Amlikici nie wiedzieli, że wypełniają słowa Boga, gdy zaczęli malować znaki na swych czołach; jednakże otwarcie azbuntowali się przeciwko Bogu; przeto konieczne było, aby spadło na nich przekleństwo.

19. Teraz pragnę, abyście widzieli, że sami sprowadzili na siebie to aprzekleństwo; tak samo jak każdy człowiek, który zostaje przeklęty, sam to na siebie sprowadza.

20. Teraz stało się, że niewiele dni po bitwie, którą Lamanici i Amlikici stoczyli na ziemi zarahemlskiej, przyszła inna armia Lamanitów na lud Nefiego, w atym samym miejscu, gdzie pierwsza armia spotkała się z Amlikitami.

21. I stało się, że wysłano przeciw nim armię, aby ich wyprzeć z ich ziemi.

22. I teraz Alma, będąc aranny, nie poszedł tym razem walczyć z Lamanitami;

23. Lecz wysłał przeciw nim liczną armię; i poszli, i zabili wielu Lamanitów, i wyparli resztę z granic swej ziemi.

24. A potem znowu powrócili, i zaczęli ustanawiać pokój na ziemi, i przez jakiś czas nie byli nękani przez swych wrogów.

25. I wszystko to odbywało się, zaiste, wszystkie te wojny i spory zaczęły się i ustały podczas piątego roku panowania sędziów.

26. I w przeciągu jednego roku tysiące i dziesiątki tysięcy dusz zostały posłane do wiecznego świata, aby tam otrzymać azapłatę, według swych uczynków, zależnie od tego, czy były dobre czy złe, aby otrzymać wieczne szczęście lub wieczną niedolę, zależnie od tego, czy chciały być posłuszne dobremu duchowi czy złemu.

27. Albowiem każdy człowiek otrzymuje awynagrodzenie od tego, komu jest bposłuszny, a dzieje się to zgodnie ze słowami danymi w duchu proroctwa; dlatego niech się stanie według prawdy. I tak kończy się piąty rok panowania sędziów.

◀

1a

Alma 2:19; 4:2.

◀

3a

Alma 2:15.

◀

b

Alma 44:22.

◀

4a

Alma 2:11.

◀

b

Alma 3:13–19.

◀

5a

Enos 1:20; Mos. 10:8; Alma 42:18–21.

◀

6a

Ⅱ Nefi 5:21; 26:33. PPŚ Klątwa, przeklinać, złorzeczyć, przekleństwa.

◀

7a

Ⅰ Nefi 12:23.

◀

8a

PPŚ Małżeństwo, zawrzeć związek małżeński — Małżeństwo międzywyznaniowe.

◀

b

Mos. 10:11–18; Alma 9:16.

◀

11a

Alma 17:9–11.

◀

12a

Mos. 1:6; Eter 4:6–11.

◀

13a

Alma 3:4.

◀

14a

Ⅱ Nefi 30:4–6.

◀

18a

Ⅳ Nefi 1:38. PPŚ Bunt.

◀

19a

Ⅱ Nefi 5:21–25; Alma 17:15.

◀

20a

Alma 2:24.

◀

22a

Alma 2:29–33.

◀

26a

PPŚ Uczynki.

◀

27a

Mos. 2:31–33; Alma 5:41–42.

◀

b

Rzym. 6:16; Hel. 14:29–31. PPŚ Posłuszeństwo, posłuszny, być posłusznym.

Rozdział 4

Alma chrzci tysiące nawróconych. Niegodziwość pojawia się w Kościele i przeszkadza w rozwoju Kościoła. Nefihah wyznaczony na naczelnego sędziego. Alma, jako wyższy kapłan, całkowicie oddaje się posłudze. W okresie lat 86–83 p.n.e.

1. Teraz stało się, że w szóstym roku panowania sędziów nad ludem Nefiego nie było na aziemi zarahemlskiej żadnych sporów czy wojen.

2. Jednak ludzie cierpieli niedolę, zaiste, wielką niedolę z powodu autraty swych braci, a także utraty stad i trzód, jak również utraty zboża ze swych pól, które zostały zdeptane stopami i zniszczone przez Lamanitów.

3. Tak wielkie były ich udręki, że każda dusza miała powód do rozpaczy, i wierzyli, że jest to sądem Boga za ich niegodziwości i występki; dlatego zostali pobudzeni, aby pamiętać o swoich obowiązkach.

4. I zaczęli ustanawiać Kościół na większą skalę; zaiste, i wielu zostało aochrzczonych w wodach Sydonu, i przyłączyło się do Kościoła Boga; zaiste, zostali oni ochrzczeni ręką Almy, poświęconego ręką swego ojca, Almy, na bwyższego kapłana nad ludem Kościoła.

5. I stało się, że w siódmym roku panowania sędziów około trzech tysięcy pięćset dusz przyłączyło się do aKościoła Boga i zostało ochrzczonych. I na tym skończył się siódmy rok panowania sędziów nad ludem Nefiego; i przez cały ten czas mieli nieprzerwany pokój.

6. I stało się, że w ósmym roku panowania sędziów ludzie należący do Kościoła zaczęli wbijać się w pychę z powodu swych ogromnych abogactw i swych bcienkich jedwabi, i swych misternie tkanych płócien, i z powodu swych licznych stad i trzód, i swego złota, i swego srebra, i wszelkich cennych rzeczy, które zdobyli swą pracowitością; i przez to wszystko wbijali się w pychę w swych oczach i zaczęli nosić bardzo kosztowne stroje.

7. Teraz to było przyczyną wielkiej udręki Almy, zaiste, i wielu ludzi, których Alma apoświęcił na nauczycieli i kapłanów, i starszych Kościoła; zaiste, wielu z nich martwiło się bardzo z powodu niegodziwości, która zaczynała panować pośród ich ludu.

8. Albowiem ku swemu wielkiemu smutkowi widzieli i przekonali się, że ludzie Kościoła zaczęli wbijać się w apychę w swych oczach, a ich serca nastawione były na bogactwa i próżne rzeczy tego świata, tak że zaczęli wyśmiewać się z siebie nawzajem i prześladować tych, którzy bnie wierzyli zgodnie z ich wolą i upodobaniem.

9. I tak w ósmym roku panowania sędziów powstały wielkie aspory pośród ludu Kościoła; zaiste, była bzazdrość i kłótnie, i złośliwość, i prześladowania, i pycha przewyższająca nawet pychę tych, którzy nie należeli do Kościoła Boga.

10. I tak skończył się ósmy rok panowania sędziów; i niegodziwość Kościoła stała się wielką przeszkodą dla tych, którzy nie należeli do Kościoła; i tak Kościół zaczął słabnąć w swoim rozwoju.

11. I stało się, że na początku dziewiątego roku Alma widział niegodziwość Kościoła, jak również to, że aprzykład Kościoła sprowadzał tych, którzy byli niewierzący, od jednego przejawu niegodziwości do drugiego, tak sprowadzając zgubę na ten lud.

12. Zaiste, widział pośród ludzi wielką nierówność, gdyż niektórzy wywyższali się w swej pysze i gardzili innymi, odwracając się plecami do apotrzebujących i nagich, i bgłodnych, i spragnionych, i chorych, i udręczonych.

13. Teraz przyczyniało się to do wielkiej boleści pośród ludu, gdy zaś inni korzyli się, pomagając tym, którzy są w potrzebie, aużyczając ze swych majętności ubogim i potrzebującym, żywiąc głodnych, znosząc wszelkiego rodzaju budręki cze względu na Chrystusa, który przyjdzie zgodnie z duchem proroctwa;

14. Oczekując na ten dzień, azachowując jednocześnie odpuszczenie grzechów; będąc przepełnieni wielką bradością z powodu zmartwychwstania zmarłych, dzięki woli i mocy Jezusa Chrystusa uwalniającego z więzów śmierci.

15. I teraz stało się, że Alma, widząc udręki pokornych wyznawców Boga i prześladowania, które spadły na nich przez resztę jego ludu, i widząc całą anierówność pośród nich, zaczął się bardzo smucić; jednak Duch Pana nie zawiódł go.

16. I Alma wybrał mądrego męża spośród starszych Kościoła, i dał mu władzę, zgodnie z agłosem ludu, aby miał władzę ustanawiania prawa według bpraw, które były dane, i stosując je zależnie od niegodziwości i przestępstw ludzi.

17. I mąż ten nazywał się Nefihah, i został wyznaczony na anaczelnego sędziego, zasiadając na tronie sędziowskim, by sądzić ten lud i rządzić nim.

18. Alma nie przyznał mu urzędu wyższego kapłana w Kościele, który to urząd wyższego kapłana zachował dla siebie; jednak tron sędziowski przekazał Nefihahowi.

19. I uczynił to, aby apójść pomiędzy swój lud, czyli Nefitów, i głosić im bsłowo Boże, aby cpobudzić ich do dprzypomnienia sobie o swych obowiązkach i słowem Bożym usunąć wszelką pychę, przebiegłość i wszelkie spory, które nastały pośród jego ludu, nie widząc żadnego innego sposobu, aby ich odzyskać, oprócz nakłaniania ich, składając czyste eświadectwo przeciwko nim.

20. I tak na początku dziewiątego roku panowania sędziów nad ludem Nefiego Alma przekazał tron sędziowski aNefihahowi i oddał się całkowicie służbie w bwyższym kapłaństwie świętego porządku Boga i składaniu świadectwa o słowie, według ducha objawienia i proroctwa.

◀

1a

Omni 1:12–19.

◀

2a

Alma 2:19; 3:1–2, 26.

◀

4a

Mos. 18:10–17.

◀

b

Mos. 29:42.

◀

5a

Mos. 25:18–23; Ⅲ Nefi 26:21.

◀

6a

PPŚ Bogactwo, bogactwa.

◀

b

Alma 1:29.

◀

7a

PPŚ Upoważnienie.

◀

8a

PPŚ Próżny, próżność; Pycha.

◀

b

Alma 1:21.

◀

9a

PPŚ Spór.

◀

b

PPŚ Zazdrość.

◀

11a

Ⅱ Sam. 12:14; Alma 39:11.

◀

12a

Iz. 3:14; Jakub 2:17.

◀

b

Mos. 4:26.

◀

13a

PPŚ Jałmużna, dawanie jałmużny.

◀

b

PPŚ Przeciwności.

◀

c

Ⅱ Kor. 12:10.

◀

14a

Mos. 4:12; Alma 5:26–35. PPŚ Usprawiedliwienie, usprawiedliwić.

◀

b

PPŚ Radość.

◀

15a

DiP 38:27; 49:20.

◀

16a

Alma 2:3–7.

◀

b

Alma 1:1, 14, 18.

◀

17a

Alma 50:37.

◀

19a

Alma 7:1.

◀

b

Alma 31:5; DiP 11:21–22.

◀

c

Enos 1:23.

◀

d

Mos. 1:17; Hel. 12:3.

◀

e

PPŚ Świadectwo.

◀

20a

Alma 8:12.

◀

b

Mos. 29:42; Alma 5:3, 44, 49.

Słowa, które Alma, Wyższy Kapłan według świętego porządku Boga, wygłosił ludziom w ich miastach i wioskach na całej tej ziemi.

Począwszy od rozdziału 5.

Rozdział 5

Aby otrzymać zbawienie, ludzie muszą odpokutować i przestrzegać przykazań, ponownie się narodzić, oczyścić swe szaty krwią Chrystusa, być pokorni, wyzbyć się pychy i zazdrości, i dokonywać uczynków prawości. Dobry Pasterz przywołuje Swój lud. Ci, którzy czynią zło, stają się dziećmi diabła. Alma świadczy o prawdzie swych doktryn i wzywa ludzi do pokuty. Imiona prawych będą zapisane w księdze żywota. Około 83 r. p.n.e.

1. Teraz stało się, że Alma zaczął aprzekazywać ludziom słowo bBoże, najpierw na ziemi zarahemlskiej, a potem na całej tej ziemi.

2. I oto słowa, które powiedział ludziom w Kościele ustanowionym w mieście Zarahemla, zgodne z jego własnym zapisem:

3. Ja, Alma, będąc akonsekrowany na bwyższego kapłana w Kościele Boga przez mego ojca, Almę, mającego moc i cupoważnienie od Boga, aby tego dokonać, oto mówię wam, że ustanowił on Kościół na tej dziemi, która znajduje się na kresach Nefi; zaiste, ziemi nazwanej ziemią mormońską; zaiste, i ochrzcił swych braci w wodach Mormon.

4. I oto, mówię wam, że zostali awyratowani z rąk ludzi króla Noego dzięki miłosierdziu i mocy Boga.

5. I oto, później zostali przywiedzeni do aniewoli w ręce Lamanitów na pustkowiu; zaiste, i mówię wam, że byli w niewoli, i ponownie Pan wyratował ich z bniewoli mocą Swego słowa; i zostaliśmy przywiedzeni do tej ziemi, a tutaj, na całej tej ziemi, zaczęliśmy zakładać Kościół Boga.

6. I oto, mówię wam, moi bracia, którzy należycie do tego Kościoła: Czy zachowaliście dostatecznie w pamięci niewolę waszych ojców? Zaiste, i czyż zachowaliście dostatecznie w pamięci Jego miłosierdzie i cierpliwość wobec nich? I co więcej, czy zachowaliście dostatecznie w pamięci, że wyratował On ich dusze z piekła?

7. Oto zmienił On ich serca; zaiste, zbudził ich z głębokiego snu, a oni przebudzili się do Boga. Oto byli pośród ciemności, jednak ich dusze zostały oświecone światłem wiecznego słowa; zaiste, byli skrępowani awięzami śmierci i błańcuchami piekła i czekała ich wieczna zagłada.

8. A teraz pytam was, moi bracia, czy ulegli zagładzie? Oto mówię wam: Nie, nie ulegli.

9. I ponownie pytam was: Czy więzy śmierci zostały zerwane, a krępujące ich łańcuchy piekła opadły? Mówię wam: Zaiste, opadły, a ich dusze wzrastały, i zaśpiewali o niosącej odkupienie miłości. I mówię wam, że są zbawieni.

10. I teraz pytam was, na jakich warunkach są azbawieni? Zaiste, na jakiej podstawie mogli żywić nadzieję na zbawienie? Jaki jest powód uwolnienia ich z więzów śmierci, zaiste, a także z łańcuchów piekła?

11. Oto mogę wam powiedzieć: Czyż mój ojciec, Alma, nie uwierzył w słowa wypowiedziane ustami aAbinadiego? I czyż nie był on świętym prorokiem? Czyż nie mówił on słowami Boga i czyż mój ojciec, Alma, nie uwierzył w nie?

12. I zgodnie z jego wiarą dokonała się w jego sercu wielka aprzemiana. Oto mówię wam, że wszystko to jest prawdą.

13. I oto, agłosił on słowo waszym ojcom, i w ich sercach również następowała wielka przemiana, i stawali się pokorni, i zaczęli pokładać bufność w prawdziwym, cżyjącym Bogu. I pozostali Mu wierni aż do dkońca, dlatego zostali zbawieni.

14. I teraz oto pytam was, moi bracia w Kościele, czy anarodziliście się duchowo z Boga? Czy Jego podobizna utrwaliła się na waszych obliczach? Czy doświadczyliście tej wielkiej bprzemiany w waszych sercach?

15. Czy wykazujecie się wiarą w odkupienie przez Tego, który was astworzył? Czy oczekujecie, patrząc oczyma wiary, i widząc, że to śmiertelne ciało bpowstanie w nieśmiertelności, a co jest zniszczalne, stanie się niezniszczalne, że staniecie przed Bogiem, aby być przez Niego cosądzeni według uczynków, jakich dokonaliście w śmiertelnym ciele?

16. I pytam was, czy możecie wyobrazić sobie, że usłyszycie głos Pana mówiącego do was w ten dzień: Pójdźcie do mnie, abłogosławieni, albowiem oto wasze uczynki były uczynkami prawości na powierzchni ziemi?

17. Albo czy wyobrażacie sobie, że możecie Panu skłamać w ten dzień, amówiąc — Panie, nasze uczynki były prawymi uczynkami na powierzchni ziemi — i że On was zbawi?

18. Inaczej mówiąc, czy możecie wyobrazić sobie, że jesteście przyprowadzeni przed trybunał Boga z duszą pełną winy i żalu, pamiętając całą swą winę, zaiste, doskonale apamiętając całą waszą niegodziwość, zaiste, i pamiętając, że urągaliście przykazaniom Boga?

19. Pytam was, czy tego dnia będziecie mogli podnieść wzrok i spojrzeć na Boga z nieskalanym sercem i czystymi dłońmi? Pytam was, czy będziecie mogli podnieść wzrok, mając aobraz Boga wyryty na swych obliczach?

20. Pytam was, czy możecie myśleć o tym, że zostaniecie zbawieni, gdy oddaliście się diabłu, aby stać się jego apoddanymi?

21. Powiadam wam, tego dnia przekonacie się, że nie możecie zostać azbawieni; bowiem żaden człowiek nie może zostać zbawiony, jeśli jego bszaty nie będą wybielone; zaiste, jego szaty muszą zostać coczyszczone ze wszelkich skaz poprzez krew Tego, o którym mówili nasi ojcowie, że przyjdzie odkupić Swój lud z ich grzechów.

22. I teraz pytam was, moi bracia, jak każdy z was będzie się czuł, jeśli stanie przed Trybunałem Boga, mając szaty splamione akrwią i wszelkim bbrudem? Oto czyż te sprawy nie będą świadczyć przeciwko wam?

23. Oto czyż nie będą aświadczyć, że jesteście mordercami, zaiste, i że jesteście także winni wszelkiego rodzaju niegodziwości?

24. Czyż przypuszczacie, moi bracia, że taki człowiek może znaleźć miejsce odpoczynku w królestwie Bożym z aAbrahamem, z Izaakiem i z Jakubem, a także wszystkimi świętymi prorokami, których szaty zostały oczyszczone i są bez skazy, nieskalane i białe?

25. Powiadam wam: Nie, chyba że uczynicie naszego Stworzyciela kłamcą od początku, to jest przypuszczacie, że jest kłamcą od początku, nie możecie uważać, że tacy znajdą miejsce w królestwie niebieskim. Lecz zostaną oni wypędzeni, bo są adziećmi królestwa diabła.

26. I teraz oto powiadam wam, moi bracia, jeśli kiedyś doznaliście aprzemiany serca i pragnęliście śpiewać bpieśń o niosącej odkupienie miłości, pytam, czy cmacie teraz to pragnienie?

27. Czy kroczyliście, postępując anienagannie przed Bogiem? Czy gdyby w tej chwili zabrała was śmierć, moglibyście w sercu powiedzieć, że byliście dostatecznie bpokorni? Czy wasze szaty zostały oczyszczone i wybielone przez krew Chrystusa, który przyjdzie codkupić Swój lud z ich grzechów?

28. Oto, czy wyzbyliście się apychy? Powiadam wam, jeśli tego nie dokonaliście, nie jesteście przygotowani na spotkanie z Bogiem. Oto musicie przygotować się szybko, bo bliskie jest królestwo niebieskie, a tacy nie będą mieli życia wiecznego.

29. Oto mówię, czy jest pośród was ktoś, kto nie wyzbył się azazdrości? Mówię wam, że taki człowiek nie jest przygotowany, i chciałbym, aby się szybko przygotował, bo zbliża się godzina, a nie wie on, kiedy ona wybije; i tacy nie okażą się bez winy.

30. I ponownie powiadam wam, czy któryś z was aszydzi ze swego brata lub sprowadza na niego prześladowania?

31. Biada takiemu, bo nie jest przygotowany; i już nadszedł czas, że musi odpokutować, bo inaczej nie będzie mógł zostać zbawiony!

32. Zaiste, nawet biada wam wszystkim aczyniącym niegodziwość; odpokutujcie, odpokutujcie, albowiem Pan Bóg to powiedział!

33. Oto zaprasza On awszystkich ludzi, bo bramiona miłosierdzia są wyciągnięte do nich, i mówi On: Odpokutujcie, a przyjmę was.

34. Zaiste, mówi On: aPójdźcie do mnie, a spożywać będziecie bowoc z drzewa życia; zaiste, cdo woli będziecie jeść dchleb i pić wody życia.

35. Zaiste, pójdźcie do mnie i dokonujcie uczynków prawości, a nie zostaniecie wycięci i wrzuceni w ogień —

36. Albowiem nadchodzi czas, gdy każdy, kto nie awyda dobrego owocu albo kto nie dokonuje uczynków prawości, będzie miał powód do zawodzenia i rozpaczy.

37. O wy, ludzie czyniący niegodziwość; wy, którzy jesteście napuszeni ze względu na apróżne rzeczy świata, którzy twierdzicie, że znacie drogi prawości, a jednak bzbłądziliście jak cowce bez pasterza, mimo że Pasterz dwołał za wami i nadal woła, lecz wy nie chcecie ezważać na Jego głos.

38. Oto mówię wam, że woła was Dobry aPasterz; zaiste, woła was w Swoim własnym imieniu, które jest imieniem Chrystusa; i jeśli nie będziecie bzważać na głos cDobrego Pasterza, na dimię, którym was przywołuje, nie jesteście owcami Dobrego Pasterza.

39. I teraz jeśli nie jesteście owcami Dobrego Pasterza, to do czyjej aowczarni należycie? Oto mówię wam, że bdiabeł jest waszym pasterzem i należycie do jego owczarni; i teraz, kto może temu zaprzeczyć? Oto mówię wam, że kto temu zaprzecza, jest ckłamcą i ddzieckiem diabła.

40. Albowiem mówię wam, że wszystko, co adobre, pochodzi od Boga, a wszystko, co złe, pochodzi od diabła.

41. Dlatego jeśli człowiek dokonuje adobrych uczynków, zważa na głos Dobrego Pasterza i podąża za Nim; lecz ktokolwiek popełnia złe uczynki, ten sam staje się bdzieckiem diabła, gdyż zważa na jego głos i podąża za nim.

42. I ktokolwiek tak czyni, musi otrzymać od niego azapłatę; a jego bzapłatą jest cśmierć, według prawości, albowiem jest martwy we wszelkich dobrych uczynkach.

43. I teraz, moi bracia, pragnę, abyście mnie posłuchali, albowiem mówię w zapale mojej duszy; oto przemówiłem do was jasno, że nie możecie się pomylić, to jest mówiłem zgodnie z przykazaniami Boga.

44. Albowiem zostałem powołany, aby mówić w ten sposób, według aświętego porządku Boga, który jest w Jezusie Chrystusie; zaiste, i nakazano mi, abym stanął i świadczył temu ludowi o tym, co ma nastąpić, o czym mówili nasi ojcowie.

45. Lecz to nie wszystko. Czy przypuszczacie, że sam z siebie awiem o tych rzeczach? Oto świadczę wam, że wiem o prawdzie tego, co mówię. I jak przypuszczacie, skąd mam tę pewność?

46. Oto mówię wam, że zostało mi to aoznajmione przez Świętego Ducha Boga. Oto bpościłem i modliłem się przez wiele dni, abym mógł się o tym sam przekonać. I teraz wiem, że jest to prawdą; bowiem Pan Bóg objawił mi to przez Swego Ducha Świętego; i jest to duch cobjawienia, który jest we mnie.

47. Co więcej, powiadam wam, iż zostało mi objawione, że słowa powiedziane przez naszych ojców są prawdą, nawet według ducha proroctwa, który jest we mnie, co jest także objawieniem Ducha Boga.

48. Powiadam wam, że wiem sam, iż wszystko, co wam powiem o tym, co ma nastąpić, jest prawdą; i mówię wam, że wiem, iż Jezus Chrystus przyjdzie, zaiste, Syn, Jednorodzony Ojca, pełen łaski i miłosierdzia, i prawdy. A jest to Ten, który przyjdzie, aby zgładzić grzechy świata, zaiste, grzechy każdego człowieka, który niewzruszenie wierzy w Jego imię.

49. I teraz powiadam wam, że jest to aporządek, według którego jestem powołany, zaiste, aby głosić moim umiłowanym braciom, zaiste, wszystkim żyjącym na tej ziemi; zaiste, aby głosić wszystkim, zarówno starym, jak i młodym, zarówno niewolnikom, jak i wolnym; zaiste, przemawiam do ludzi w podeszłym czy też średnim wieku oraz do dorastającego pokolenia; zaiste, aby nawoływać do nich, że muszą odpokutować, by mogli się bponownie narodzić.

50. Tak mówi Duch: Odpokutujcie, wszystkie krańce ziemi, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie; zaiste, Syn Boga przyjdzie w Swej achwale, w Swej potędze, majestacie, mocy i władzy. Zaiste, moi umiłowani bracia, mówię wam, że tak mówi Duch: Oto chwała bKróla całej ziemi, a także Króla niebios wkrótce zajaśnieje pośród wszystkich dzieci ludzkich.

51. I Duch mówi do mnie także, zaiste, woła do mnie potężnym głosem: Idź i powiedz temu ludowi: Odpokutujcie, bo jeśli nie odpokutujecie, w żaden sposób nie odziedziczycie królestwa aniebieskiego.

52. I ponownie powiadam wam, Duch mówi: Oto asiekiera jest przyłożona do pnia drzewa; przeto każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, zostanie bścięte i wrzucone w ogień, zaiste, w ogień, który nie ustaje, nawet niegasnący ogień. Oto pamiętajcie, że Święty Bóg to powiedział.

53. I teraz, moi umiłowani bracia, pytam was, czy możecie oprzeć się temu, co powiedziałem; zaiste, czy możecie odkładać to na później i adeptać Świętego Boga swymi stopami; zaiste, czy możecie być napuszeni w bdumie waszych serc; zaiste, czy nadal będziecie upierać się przy noszeniu ckosztownych strojów, a wasze serca nastawione będą na dbogactwa i próżne rzeczy tego świata?

54. Zaiste, czy nadal będziecie upierać się, że jesteście lepsi od innych; zaiste, czy nadal będziecie prześladować swych braci, którzy są pokorni i postępują według świętego porządku Boga, zgodnie z którym przystąpili do tego Kościoła, będąc auświęceni Duchem Świętym, i których uczynki świadczą o odpokutowaniu —

55. Zaiste, czy nadal będziecie odwracali się plecami do aubogich i potrzebujących, nie dzieląc się z nimi swymi majętnościami?

56. I na koniec powiadam wam wszystkim, którzy się upieracie przy czynieniu niegodziwości, że zostaniecie ścięci i wrzuceni w ogień, jeśli szybko nie odpokutujecie.

57. I teraz mówię wam: Wszyscy, którzy pragniecie podążać za głosem aDobrego Pasterza, odejdźcie od niegodziwych, boddzielcie się od nich, nie dotykajcie ich nieczystych rzeczy; oto ich imiona zostaną cwymazane, aby imiona niegodziwych nie znalazły się pośród imion prawych i aby wypełniło się słowo Boga, albowiem powiedział: Imiona niegodziwych nie będą zmieszane z imionami mego ludu;

58. Albowiem imiona prawych będą zapisane w aksiędze żywota i dam im dziedzictwo po mojej prawicy. I teraz, moi bracia, cóż możecie na to powiedzieć? Mówię wam, jeśli nie zgadzacie się z tym, nie ma to znaczenia, albowiem słowo Boga musi się wypełnić.

59. Albowiem czyż jest pośród was pasterz mający wiele owiec, który nie czuwa nad nimi, aby wilki nie weszły i nie pożarły jego stada? I oto, jeśli wilk wejdzie w stado, czyż go nie wypędza? Zaiste, i w końcu, jeśli może, czyż nie zabija go?

60. I teraz mówię wam, że przywołuje was Dobry Pasterz; i jeśli będziecie zważać na Jego głos, zaprowadzi was do Swojej owczarni i będziecie Jego owcami; i nakazuje On wam, byście nie pozwolili, aby jakikolwiek krwiożerczy wilk wszedł pośród was, abyście nie zostali zniszczeni.

61. I teraz ja, Alma, nakazuję wam w języku aTego, który mi to przykazał, abyście przestrzegali słów, które wam powiedziałem.

62. Mówię to jako przykazanie skierowane do was, którzy należycie do Kościoła; a do tych, którzy nie należą do Kościoła, zwracam się z zaproszeniem: Pójdźcie i zostańcie ochrzczeni dla pokuty, abyście także mogli spożywać owoc z adrzewa życia.

◀

1a

Alma 4:19.

◀

b

Alma 5:61.

◀

3a

PPŚ Ustanowić, ustanowienie.

◀

b

Alma 4:4, 18, 20.

◀

c

Mos. 18:13; Ⅲ Nefi 11:25.

◀

d

Mos. 18:4; Ⅲ Nefi 5:12.

◀

4a

Mos. 23:1–3.

◀

5a

Mos. 23:37–39; 24:8–15.

◀

b

Mos. 24:17.

◀

7a

Mos. 15:8.

◀

b

Alma 12:11; DiP 138:23.

◀

10a

PPŚ Plan Odkupienia; Zbawienie.

◀

11a

Mos. 17:1–4.

◀

12a

PPŚ Nawrócenie, nawrócić.

◀

13a

Mos. 18:7.

◀

b

PPŚ Zaufanie.

◀

c

Morm. 9:28; DiP 20:19.

◀

d

PPŚ Wytrwać.

◀

14a

Mos. 27:24–27; Alma 22:15. PPŚ Narodzony ponownie, narodzony z Boga.

◀

b

Rzym. 8:11–17; Mos. 5:2; Mojż. 6:65. PPŚ Nawrócenie, nawrócić.

◀

15a

PPŚ Stworzyć, stworzenie.

◀

b

PPŚ Zmartwychwstanie.

◀

c

PPŚ Sąd Ostateczny.

◀

16a

Mat. 25:31–46.

◀

17a

Ⅲ Nefi 14:21–23.

◀

18a

Ez. 20:43; Ⅱ Nefi 9:14; Mos. 3:25; Alma 11:43.

◀

19a

Ⅰ Jana 3:1–3.

◀

20a

Mos. 2:32.

◀

21a

PPŚ Zbawienie.

◀

b

Ⅰ Nefi 12:10; Alma 13:11–13; Ⅲ Nefi 27:19–20.

◀

c

PPŚ Nieskalany, czystość.

◀

22a

Iz. 59:3.

◀

b

PPŚ Brud, skalany, skalanie.

◀

23a

Iz. 59:12.

◀

24a

Łuk. 13:28.

◀

25a

Ⅱ Nefi 9:9.

◀

26a

PPŚ Nawrócenie, nawrócić.

◀

b

Alma 26:13.

◀

c

Mos. 4:12; DiP 20:31–34.

◀

27a

PPŚ Usprawiedliwienie, usprawiedliwić.

◀

b

PPŚ Pokorny, pokora.

◀

c

PPŚ Odkupić, odkupiony, odkupienie.

◀

28a

PPŚ Pycha.

◀

29a

PPŚ Zazdrość.

◀

30a

PPŚ Oszczerstwo.

◀

32a

Ps. 5:6.

◀

33a

Alma 19:36; Ⅲ Nefi 18:25.

◀

b

Jakub 6:5; Ⅲ Nefi 9:14.

◀

34a

Ⅱ Nefi 26:24–28; Ⅲ Nefi 9:13–14.

◀

b

Ⅰ Nefi 8:11; 15:36.

◀

c

Ⅱ Nefi 9:50–51; Alma 42:27.

◀

d

PPŚ Chleb żywota.

◀

36a

Mat. 3:10; 7:15–20; Ⅲ Nefi 14:19; DiP 97:7.

◀

37a

PPŚ Próżny, próżność.

◀

b

Ⅱ Nefi 12:5; 28:14; Mos. 14:6.

◀

c

Mat. 9:36.

◀

d

Przyp. 1:24–27; Iz. 65:12.

◀

e

Jer. 26:4–5; Alma 10:6.

◀

38a

PPŚ Dobry Pasterz.

◀

b

Ⅲ Mojż. 26:14–20; DiP 101:7.

◀

c

Ⅲ Nefi 15:24; 18:31.

◀

d

Mos. 5:8; Alma 34:38.

◀

39a

Mat. 6:24; Łuk. 16:13.

◀

b

Mos. 5:10. PPŚ Diabeł.

◀

c

Ⅰ Jana 2:22.

◀

d

Ⅱ Nefi 9:9.

◀

40a

Omni 1:25; Eter 4:12; Mor. 7:12, 15–17.

◀

41a

Ⅲ Nefi 14:16–20. PPŚ Uczynki.

◀

b

Mos. 16:3–5; Alma 11:23.

◀

42a

Alma 3:26–27; DiP 29:45.

◀

b

Rzym. 6:23.

◀

c

Hel. 14:16–18. PPŚ Śmierć duchowa.

◀

44a

Alma 13:6.

◀

45a

PPŚ Świadectwo.

◀

46a

Ⅰ Kor. 2:9–16.

◀

b

PPŚ Post, pościć.

◀

c

PPŚ Objawienie.

◀

49a

PPŚ Kapłaństwo; Powołać, powołany przez Boga, powołanie.

◀

b

PPŚ Narodzony ponownie, narodzony z Boga.

◀

50a

PPŚ Chwała; Drugie Przyjście Jezusa Chrystusa.

◀

b

Ps. 24; Mat. 2:2; Łuk. 23:2; Ⅱ Nefi 10:14; DiP 38:21–22; 128:22–23; Mojż. 7:53. PPŚ Jezus Chrystus; Królestwo Boże lub królestwo niebieskie.

◀

51a

PPŚ Niebo.

◀

52a

Łuk. 3:9; DiP 97:7.

◀

b

Jakub 5:46; 6:7; Ⅲ Nefi 27:11–12.

◀

53a

Ⅰ Nefi 19:7.

◀

b

PPŚ Pycha.

◀

c

Ⅱ Nefi 28:11–14; Morm. 8:36–39.

◀

d

Ps. 62:11; DiP 56:16–18.

◀

54a

PPŚ Uświęcenie.

◀

55a

Ps. 109:15–16; Jakub 2:17; Hel. 6:39–40.

◀

57a

PPŚ Dobry Pasterz.

◀

b

Ezdr. 6:21; 9:1; Neh. 9:2; Ⅱ Tes. 3:6; DiP 133:5, 14.

◀

c

Ⅴ Mojż. 29:19; Mor. 6:7; DiP 20:8.

◀

58a

PPŚ Księga żywota.

◀

61a

Alma 5:44.

◀

62a

Ⅰ Nefi 8:10; 11:21–23.

Rozdział 6

Kościół w Zarahemli oczyszczony i uporządkowany. Alma idzie głosić do Gedeonu. Około 83 r. p.n.e.

1. I teraz stało się, że gdy Alma skończył przemawiać do ludu Kościoła, który ustanowił w mieście Zarahemla, austanowił kapłanów i bstarszych przez nałożenie crąk, według porządku Boga, aby przewodniczyli Kościołowi i dczuwali nad nim.

2. I stało się, że ci, którzy nie należeli do Kościoła, a odpokutowali za swe grzechy, zostawali aochrzczeni dla pokuty i przyjęci do Kościoła.

3. I stało się, że ci, którzy należeli do Kościoła, a nie aodpokutowali za swe niegodziwości i nie ukorzyli się przed Bogiem — i mam tu na myśli tych, którzy unosili się w bpysze swojego serca — zostawali odrzuceni, a ich imiona cwymazywano, aby nie byli zaliczeni do prawych.

4. Tak zaczęli ustanawiać ład w Kościele w mieście Zarahemla.

5. Teraz pragnę, abyście zrozumieli, że słowo Boga było ogólnie dostępne dla wszystkich, że nikt nie był pozbawiony przywileju gromadzenia się dla słuchania słowa Bożego.

6. Jednakże nakazano dzieciom Boga, aby gromadziły się często i jednoczyły się w apoście i żarliwej modlitwie dla dobra dusz tych, którzy nie znali Boga.

7. I teraz stało się, że gdy Alma ustanowił te przepisy, odszedł od nich, zaiste, od Kościoła, który był w mieście Zarahemla, i poszedł na wschód od rzeki Sydon, do adoliny Gedeon, gdzie zbudowano miasto, które nazwano miastem Gedeon, które było w dolinie, która nazywała się Gedeon od imienia człowieka, którego Nehor bzabił mieczem.

8. I Alma zaczął głosić słowo Boga Kościołowi, który został ustanowiony w dolinie Gedeon, według objawienia prawdy słowa, jak mówili o tym jego ojcowie, i według ducha proroctwa, który był w nim, według aświadectwa o Jezusie Chrystusie, Synu Boga, który przyjdzie odkupić Swój lud z ich grzechów, i według świętego porządku, mocą którego został powołany. I tak oto jest zapisane. Amen.

◀

1a

PPŚ Ustanowić, ustanowienie.

◀

b

PPŚ Starszy.

◀

c

PPŚ Ręce, nałożenie [rąk].

◀

d

DiP 52:39.

◀

2a

PPŚ Chrzest, chrzcić.

◀

3a

Mos. 26:6.

◀

b

PPŚ Pycha.

◀

c

Ⅱ Mojż. 32:33; Mos. 26:36; Alma 1:24; 5:57–58. PPŚ Ekskomunika.

◀

6a

PPŚ Post, pościć.

◀

7a

Alma 2:20.

◀

b

Alma 1:9.

◀

8a

Obj. 19:10.

Słowa Almy, które wygłosił ludziom w Gedeonie, według jego własnego zapisu.

Obejmują rozdział 7.

Rozdział 7

Chrystus narodzi się z Marii. Zerwie więzy śmierci i weźmie na siebie grzechy Swego ludu. Ci, którzy odpokutują, zostaną ochrzczeni i będą przestrzegać przykazań Boga, będą mieli życie wieczne. Skalanie nie może odziedziczyć królestwa Bożego. Wymagane są pokora, wiara, nadzieja i prawdziwa miłość. Około 83 r. p.n.e.

1. Oto moi umiłowani bracia, widząc, że dozwolono mi przyjść do was, zamierzam do was aprzemówić własnymi słowami; zaiste, swymi własnymi ustami, widząc, że jest to pierwszy raz, że do was przemawiam słowami moich ust, będąc dotychczas zajęty wypełnianiem obowiązków związanych z bsądzeniem, mając dużo spraw, tak że nie mogłem do was przyjść.

2. I nawet teraz nie mógłbym przyjść, jeśli tron sędziowski nie zostałby aprzekazany innemu, by zamiast mnie panował; i Pan w Swym wielkim miłosierdziu dozwolił mi przyjść do was.

3. I oto, przyszedłem, mając wielką nadzieję i silne pragnienie, aby dowiedzieć się, czy ukorzyliście się przed Bogiem, dalej błagając o Jego łaskę, i aby dowiedzieć się, czy jesteście przed Nim bez winy, i aby dowiedzieć się, czy nie znajdujecie się w tak straszliwym położeniu jak nasi bracia w Zarahemli.

4. Ale niech będzie błogosławione imię Boga, ponieważ pozwolił mi dowiedzieć się, zaiste, dał mi niezmierną radość, gdy dowiedziałem się, że powrócili oni na drogę Jego prawości.

5. I ufam, pod wpływem Ducha Bożego, który jest we mnie, że będę się cieszył także z waszego powodu; jednakże nie chcę, aby radość tę poprzedzały tak wielkie udręki i smutek, jakiego doświadczyłem z powodu braci w Zarahemli, albowiem doznałem radości z ich powodu po przebrnięciu przez wielkie udręki i smutek.

6. Ale oto ufam, że nie jesteście w stanie tak wielkiej niewiary, jak wasi bracia; ufam, że nie unosicie się w pysze waszych serc; zaiste, ufam, że wasze serca nie są nastawione na bogactwa ani próżne rzeczy tego świata; zaiste, ufam, że nie oddajecie czci abożkom, lecz czcicie prawdziwego i bżyjącego Boga, i z wieczną wiarą oczekujecie odpuszczenia waszych grzechów, które ma nastąpić.

7. Bowiem oto mówię wam, wiele wydarzy się w przyszłości; jednak jedno z tych wydarzeń jest ważniejsze ponad wszystkie inne — bowiem oto aniedługo już Odkupiciel będzie żył i przyjdzie do Swego ludu.

8. Oto nie mówię, że przyjdzie On do nas za Swego życia, w Swym śmiertelnym przybytku; albowiem oto Duch nie powiedział mi, że tak się stanie. Teraz tego nie wiem; lecz wiem, że Pan Bóg ma moc dokonania wszystkiego, co jest zgodne z Jego słowem.

9. Lecz oto, Duch tyle mi powiedział: Wołaj do tego ludu tymi słowy: aOdpokutujcie i przygotujcie drogę Pańską, i postępujcie Jego ścieżkami, które są proste; albowiem oto królestwo niebieskie jest blisko i Syn Boga wkrótce bprzyjdzie na powierzchnię ziemi.

10. I oto, anarodzi się On z bMarii w Jerozolimie, w cziemi naszych przodków, i będzie ona ddziewicą, cennym i wybranym naczyniem. Okryje ją moc Ducha Świętego, że zostanie zacieniona i epocznie, i wyda na świat Syna, zaiste, samego Syna Boga.

11. I pójdzie On, cierpiąc boleści i audręki, i pokusy wszelkiego rodzaju; i stanie się to, aby wypełniło się słowo, że przejmie boleści i choroby Swego ludu.

12. I przyjmie aśmierć, aby mógł zerwać więzy śmierci, którymi skrępowany jest Jego lud; i weźmie na siebie ich ułomności, aby Jego trzewia przepełniły się miłosierdziem, według ciała, aby wiedział, według ciała, jak może bpomagać Swemu ludowi w jego ułomnościach.

13. Teraz Duch awie wszystko; jednak Syn Boga cierpi w ciele, aby mógł bwziąć na siebie grzechy Swego ludu i wymazać jego wykroczenia według mocy Jego wyzwolenia; i teraz oto jest to świadectwo, które jest we mnie.

14. Teraz mówię wam, że musicie odpokutować i aponownie narodzić się, albowiem Duch mówi, że jeśli się ponownie nie narodzicie, nie możecie odziedziczyć królestwa niebieskiego; pójdźcie więc i zostańcie ochrzczeni dla pokuty, abyście mogli obmyć się z waszych grzechów, abyście mieli wiarę w Baranka Bożego, który gładzi grzechy świata, który ma moc zbawienia i oczyszczenia z wszelkiej nieprawości.

15. Zaiste, mówię wam, pójdźcie i nie obawiajcie się, i wyzbądźcie się wszystkich grzechów, które tak łatwo was aosaczają i krępują aż do zagłady, zaiste, pójdźcie i okażcie Swemu Bogu, że chcecie odpokutować za swe grzechy i przystąpić do przymierza z Nim, i przestrzegać Jego przykazań, i zaświadczyć Mu o tym tego dnia, wstępując w wody chrztu.

16. I ktokolwiek to uczyni, i będzie odtąd przestrzegał przykazań Boga, niech zapamięta, co mu mówię, zaiste, niech zapamięta, że powiedziałem, iż będzie miał życie wieczne, zgodnie ze świadectwem Ducha Świętego, który świadczy we mnie.

17. I teraz, moi umiłowani bracia, czy dajecie temu wiarę? Oto mówię wam, zaiste, wiem, że dajecie temu wiarę; i wiem, że dajecie temu wiarę dzięki objawieniu Ducha, który jest we mnie. I teraz ponieważ macie silną wiarę w to, zaiste, w to, co wam powiedziałem, wielka jest moja radość.

18. Albowiem, jak wam powiedziałem od początku, bardzo pragnąłem, abyście nie znaleźli się w tak trudnym położeniu jak wasi bracia, i przekonałem się, że moje pragnienia zostały spełnione.

19. Oto widzę, że jesteście na ścieżkach prawości; widzę, że jesteście na ścieżce, która prowadzi do królestwa Boga; zaiste, widzę, że prostujecie Jego aścieżki.

20. Widzę, iż oznajmiono wam przez świadectwo Jego słowa, że nie może On akroczyć krętymi ścieżkami; ani nie zmienia tego, co powiedział; ani nie ma w nim nawet cienia odwracania się to na prawo, to na lewo, ani też nie przechodzi od dobra do zła; przeto Jego droga jest jednym wiecznym kręgiem.

21. I nie przebywa On w anieświętych świątyniach; ani też skalanie czy coś nieczystego nie może być przyjęte do królestwa Bożego; przeto powiadam wam, że nadejdzie czas, zaiste, i stanie się to w ostateczny dzień, że ten, kto jest bskalany, pozostanie w swoim skalaniu.

22. I teraz, moi umiłowani bracia, powiedziałem wam o tym, abyście przebudzili się do poczucia waszego obowiązku wobec Boga, abyście mogli kroczyć przed Nim bez winy, abyście postępowali zgodnie ze świętym porządkiem Boga, według którego zostaliście przyjęci.

23. Pragnę, abyście byli apokorni, ulegli i łagodni, ustępliwi, pełni cierpliwości i wytrwali, zachowujący umiar we wszystkim, zawsze pilnie przestrzegający przykazań Boga, proszący o to, co jest wam potrzebne zarówno duchowo, jak i docześnie, zawsze dziękujący Bogu za wszystko, co otrzymujecie.

24. Upewnijcie się, że macie awiarę, nadzieję i prawdziwą miłość, a wtedy wasze życie będzie zawsze obfitowało w dobre uczynki.

25. I niech Pan błogosławi was i zachowa bez skazy wasze szaty, abyście na koniec mogli być poprowadzeni do spoczynku z Abrahamem, Izaakiem, Jakubem i innymi świętymi prorokami, którzy żyli od początku świata, aby wasze szaty były bez skazy, tak jak ich szaty są abez skazy, abyście już nigdy nie wyszli z królestwa niebieskiego.

26. I teraz, moi umiłowani bracia, powiedziałem wam te słowa zgodnie z Duchem, który daje przeze mnie świadectwo; i moja dusza raduje się niezmiernie ze względu na waszą niezmierną pilność i uwagę, z jaką przyjęliście moje słowa.

27. I teraz, niech apokój Boga spoczywa na was i na waszych domach, i ziemiach, i na waszych stadach i trzodach, i na wszystkim, co posiadacie, na żonach waszych i dzieciach waszych, według waszej wiary i dobrych uczynków, odtąd i na zawsze. I tak przemówiłem. Amen.

◀

1a

Alma 4:19.

◀

b

Mos. 29:42.

◀

2a

Alma 4:16–18.

◀

6a

Ⅱ Nefi 9:37; Hel. 6:31.

◀

b

Dan. 6:27.

◀

7a

Alma 9:26.

◀

9a

Mat. 3:2–4; Alma 9:25.

◀

b

Mos. 3:5; 7:27; 15:1–2.

◀

10a

Iz. 7:14; Łuk. 1:27.

◀

b

Mos. 3:8. PPŚ Maria, matka Jezusa.

◀

c

Ⅰ Kron. 9:3; Ⅱ Kron. 15:9; Ⅰ Nefi 1:4; Ⅲ Nefi 20:29.

◀

d

Ⅰ Nefi 11:13–21.

◀

e

Mat. 1:20; Mos. 15:3.

◀

11a

Iz. 53:3–5; Mos. 14:3–5.

◀

12a

Ⅱ Nefi 2:8; Alma 12:24–25. PPŚ Ukrzyżowanie.

◀

b

Hebr. 2:18; 4:15; DiP 62:1.

◀

13a

PPŚ Bóg, Boska Trójca.

◀

b

Mos. 15:12. PPŚ Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

14a

PPŚ Narodzony ponownie, narodzony z Boga.

◀

15a

Ⅱ Nefi 4:18.

◀

19a

Mat. 3:3.

◀

20a

Ⅰ Nefi 10:19; Alma 37:12; DiP 3:2.

◀

21a

Ⅰ Kor. 3:16–17; 6:19; Mos. 2:37; Alma 34:36.

◀

b

Ⅰ Nefi 15:33–35; Ⅱ Nefi 9:16; Morm. 9:14; DiP 88:35.

◀

23a

PPŚ Pokorny, pokora.

◀

24a

Ⅰ Kor. 13; Eter 12:30–35; Mor. 7:33–48.

◀

25a

Ⅱ Piotra 3:14.

◀

27a

PPŚ Pokój.

Rozdział 8

Alma głosi ewangelię i chrzci w Melek. Zostaje odrzucony w Ammonihah, i odchodzi. Anioł nakazuje mu powrócić i nawoływać ten lud do pokuty. Alma zostaje przyjęty przez Amuleka i razem głoszą w Ammonihah. Około 82 r. p.n.e.

1. I teraz stało się, że Alma wrócił z aziemi gedeońskiej, nauczywszy mieszkańców Gedeonu wielu rzeczy, których nie można spisać, ustanowiwszy ład w Kościele, tak jak to uczynił uprzednio w ziemi zarahemlskiej, zaiste, powrócił do swego domu w Zarahemli, aby odpocząć od prac, których dokonał.

2. I tak upłynął dziewiąty rok panowania sędziów nad ludem Nefiego.

3. I stało się, że na początku dziesiątego roku panowania sędziów nad ludem Nefiego Alma odszedł stąd i udał się w podróż, wędrując do ziemi meleckiej, znajdującej się na zachód od arzeki Sydon, na zachodnim pograniczu pustkowia.

4. I zaczął nauczać lud w ziemi meleckiej zgodnie ze aświętym porządkiem Boga, przez który został powołany; i zaczął nauczać ludzi na całej ziemi meleckiej.

5. I stało się, że ludzie przychodzili do niego ze wszystkich krańców ziemi położonej na pograniczu pustkowia. I byli chrzczeni na całej ziemi;

6. Tak więc, gdy Alma ukończył swą pracę w Melek, odszedł stamtąd i wędrował przez trzy dni na północ od ziemi meleckiej; i przybył do miasta zwanego Ammonihah.

7. Teraz zwyczajem ludu Nefiego było nazywanie ich ziem, miast i wsi, zaiste, nawet wszystkich małych wiosek imieniem tego, kto je pierwszy posiadł; i tak samo było z ziemią ammonihańską.

8. I stało się, że gdy Alma przybył do miasta Ammonihah, zaczął głosić słowo Boże.

9. A Szatan aopanował serca mieszkańców miasta Ammonihah; przeto nie chcieli zważać na słowa Almy.

10. Mimo to Alma aborykał się wielce w duchu, bzmagając się z Bogiem w cżarliwej modlitwie, aby przelał Swego Ducha na mieszkańców miasta, aby pozwolił mu ochrzcić ich dla pokuty.

11. Oni jednak znieczulili swe serca i powiedzieli mu: Wiemy, że jesteś Alma; i wiemy, że jesteś wyższym kapłanem nad Kościołem, który ustanowiłeś w wielu częściach tej ziemi, według swej tradycji, ale my nie należymy do twego Kościoła, ani też nie wierzymy w takie niedorzeczne tradycje.

12. I wiemy, że ponieważ nie należymy do twego Kościoła, wiemy, że nie masz nad nami żadnej władzy, bo oddałeś tron sędziowski aNefihahowi; dlatego nie jesteś naszym naczelnym sędzią.

13. I gdy mieszkańcy miasta powiedzieli mu to, i oparli się wszystkim jego słowom, i złorzeczyli mu, i pluli na niego, i zarządzili, żeby wypędzono go z miasta, on odszedł stamtąd i podjął wędrówkę w kierunku miasta zwanego Aaron.

14. I stało się, że gdy tam wędrował, będąc przytłoczony smutkiem, przebrnąwszy przez tak wiele autrapień i mąk duszy z powodu niegodziwości mieszkańców miasta Ammonihah, stało się, że gdy Almę przytłaczał smutek, oto banioł Pana ukazał mu się i powiedział:

15. Błogosławiony jesteś, Almo; podnieś więc głowę i raduj się, bowiem masz wspaniały powód do radości; oto bowiem byłeś wierny, przestrzegając przykazań Boga od czasu, gdy otrzymałeś od Niego pierwsze przesłanie. Oto ja jestem tym, który ci je aprzekazał.

16. I oto, posłano mnie, aby ci nakazać powrót do miasta Ammonihah, abyś ponownie głosił ewangelię mieszkańcom tego miasta; zaiste, głoś im. Zaiste, powiedz im, że jeśli nie odpokutują, Pan Bóg ich azgładzi.

17. Albowiem rozmyślają w tej chwili, jak mogliby zniweczyć wolność twojego ludu (albowiem tak mówi Pan), co jest sprzeczne ze statutami i sądami, i przykazaniami, które dał Swemu ludowi.

18. Teraz stało się, że otrzymawszy to posłanie od anioła Pana, Alma bezzwłocznie powrócił do ziemi ammonihańskiej. A wszedł do miasta Ammonihah inną drogą, zaiste, od południowej strony miasta Ammonihah.

19. I gdy wstępował do miasta, będąc głodnym, zwrócił się do napotkanego męża: Czy pokorny sługa Boży może się u ciebie posilić?

20. A mąż ten odpowiedział mu: Jestem Nefitą i wiem, że jesteś świętym prorokiem Boga, albowiem jesteś mężem, o którym aanioł powiedział mi w wizji: Przyjmij go. Pójdź więc ze mną do mego domu, a użyczę ci mego jedzenia; i wiem, że będziesz błogosławieństwem dla mnie i mego domu.

21. I stało się, że mąż ten przyjął go do swego domu; a mąż ten nazywał się aAmulek; i przyniósł on chleb i mięso, i położył je przed Almą.

22. I stało się, że Alma zjadł chleb, i był nasycony; i abłogosławił Amuleka i jego dom, i złożył Bogu podziękowania.

23. A gdy zjadł i zaspokoił głód, powiedział Amulekowi: Nazywam się Alma i jestem awyższym kapłanem nad Kościołem Boga na tej ziemi.

24. I oto, zostałem powołany do głoszenia słowa Bożego pośród całego tego ludu, zgodnie z duchem objawienia i proroctwa; i byłem już przedtem na tej ziemi, ale nie chcieli mnie przyjąć i awyrzucili mnie, więc miałem właśnie odwrócić się od tej ziemi na zawsze.

25. Lecz oto, otrzymałem przykazanie, aby powrócić i prorokować temu ludowi, zaiste, aby świadczyć przeciwko niemu, o ich niegodziwości.

26. I teraz, Amuleku, ponieważ nakarmiłeś mnie i przyjąłeś, jesteś błogosławiony; bowiem byłem wygłodzony, gdyż pościłem przez wiele dni.

27. I Alma pozostawał przez wiele dni z Amulekiem, zanim zaczął głosić ewangelię temu ludowi.

28. I stało się, że lud ten umacniał się coraz bardziej w swej niegodziwości.

29. I doszło do Almy słowo: Pójdź, i powiedz także mojemu słudze, Amulekowi, że macie pójść i prorokować temu ludowi tymi słowy: aOdpokutujcie, albowiem tak rzecze Pan, jeśli nie odpokutujecie, nawiedzę ten lud w mym gniewie; zaiste, i nie odwrócę mego srogiego gniewu.

30. I Alma, a także Amulek, poszli między ludzi, aby głosić im słowa Boga; i byli wypełnieni Duchem Świętym.

31. I mieli daną im amoc, że nie można było ich więzić w lochach; ani też nikt nie mógł ich zabić; jednakże nie używali swej bmocy, dopóki ich nie związano i nie wtrącono do więzienia. A działo się tak, aby Pan mógł przez nich okazać Swą moc.

32. I stało się, że poszli i zaczęli głosić, i prorokować ludziom zgodnie z duchem i mocą, którą dał im Pan.

◀

1a

Alma 2:20; 6:7.

◀

3a

Alma 16:6–7.

◀

4a

DiP 107:2–4. PPŚ Kapłaństwo Melchizedeka.

◀

9a

Ⅱ Nefi 28:19–22; DiP 10:20.

◀

10a

Alma 17:5.

◀

b

Enos 1:1–12.

◀

c

Ⅲ Nefi 27:1. PPŚ Modlitwa.

◀

12a

Alma 4:20.

◀

14a

PPŚ Przeciwności.

◀

b

Alma 10:7–10, 20. PPŚ Aniołowie.

◀

15a

Mos. 27:11–16.

◀

16a

Alma 9:12, 18, 24.

◀

20a

Alma 10:7–9.

◀

21a

PPŚ Amulek.

◀

22a

Alma 10:11.

◀

23a

Alma 5:3, 44, 49; 13:1–20.

◀

24a

Alma 8:13.

◀

29a

Alma 9:12, 18. PPŚ Pokutować, pokuta.

◀

31a

Ⅰ Nefi 1:20.

◀

b

Alma 14:17–29.

Słowa Almy, a także słowa Amuleka, które głoszono ludziom, którzy byli w ziemi ammonihańskiej. Zostają oni również wtrąceni do więzienia i uwolnieni cudowną mocą Boga, która była w nich, według zapisu Almy.

Obejmują rozdziały od 9. do 14.

Rozdział 9

Alma nakazuje mieszkańcom Ammonihah, aby odpokutowali. Pan będzie miłosierny Lamanitom w ostatnich dniach. Jeśli Nefici porzucą światło, zostaną zniszczeni przez Lamanitów. Wkrótce przyjdzie Syn Boży. Odkupi On tych, którzy odpokutują i zostaną ochrzczeni, i będą mieli wiarę w Jego imię. Około 82 r. p.n.e.

1. I ponownie ja, Alma, otrzymawszy nakaz od Boga, abym zabrał ze sobą Amuleka i poszedł ponownie głosić ewangelię temu ludowi, to jest mieszkańcom miasta Ammonihah, stało się, że gdy zacząłem im głosić, zaczęli spierać się ze mną, mówiąc:

2. Kim jesteś? Czy uważasz, że damy wiarę świadectwu ajednego człowieka, nawet gdyby nam głosił, że ziemia może przeminąć?

3. Nie rozumieli słów, które mówili; bowiem nie wiedzieli, że ziemia przeminie.

4. I mówili także: Nie uwierzymy twoim słowom, nawet gdybyś prorokował, że to wielkie miasto ulegnie zagładzie w ajeden dzień.

5. Teraz nie wiedzieli, że Bóg może dokonywać tak zdumiewających dzieł, albowiem byli ludem o nieczułym sercu i hardym karku.

6. I mówili: aKim jest Bóg, który posyła bzaledwie jednego człowieka ze Swym upoważnieniem do tego ludu, aby głosić mu prawdę o tak wielkich i zdumiewających rzeczach?

7. I przystąpili, aby mnie pochwycić; lecz oto, nie uczynili tego. I stałem ze śmiałością, przemawiając do nich, zaiste, śmiało świadczyłem im, mówiąc:

8. O wy, niegodziwe i przewrotne apokolenie, jak to się stało, że zapomnieliście o tradycji waszych ojców; zaiste, jak szybko zapomnieliście o przykazaniach Bożych.

9. Czyż nie pamiętacie, że nasz ojciec, Lehi, aręką Boga został wyprowadzony z Jerozolimy? Czyż nie pamiętacie, że to On prowadził ich wszystkich przez pustkowie?

10. I czyż tak szybko zapomnieliście, jak wiele razy ocalił On naszych ojców przed wpadnięciem w ręce wrogów i ochronił ich przed zagładą, nawet z rąk ich własnych braci?

11. Zaiste, i gdyby nie było Jego niezrównanej mocy i Jego miłosierdzia, i Jego cierpliwości wobec nas, dawno temu przed tym okresem czasu zostalibyśmy niechybnie usunięci z powierzchni ziemi, i możliwe, że zostalibyśmy skazani na stan aniekończącego się nieszczęścia i niedoli.

12. Oto teraz mówię wam, że nakazuje On, abyście odpokutowali; i jeśli nie odpokutujecie, w żaden sposób nie będziecie mogli odziedziczyć królestwa Bożego. Lecz oto, to nie wszystko — nakazał On wam, abyście odpokutowali, inaczej azgładzi was całkowicie z powierzchni ziemi; zaiste, nawiedzi was w Swym bsrogim gniewie i nie odwróci Swego srogiego gniewu.

13. Czyż nie pamiętacie słów, które powiedział Lehiemu: aDopóki będziecie przestrzegać moich przykazań, będzie wam się powodziło na tej ziemi? I ponownie powiedziano: Jeśli nie będziecie przestrzegali moich przykazań, zostaniecie odcięci od obecności Pana.

14. Teraz pragnę, abyście pamiętali, że ponieważ Lamanici nie przestrzegali przykazań Boga, zostali aodcięci od obecności Pana. Teraz widzimy, że słowo Pana sprawdziło się w tym i Lamanici zostali odcięci od Jego obecności, od początku ich wykroczeń na tej ziemi.

15. Jednakże mówię wam, że w dzień sądu alżej im będzie niż wam, jeśli pozostaniecie w swych grzechach, zaiste, będzie im nawet lżej niż wam w tym życiu, jeśli nie odpokutujecie.

16. Albowiem wiele obietnic aodnosi się do Lamanitów; bowiem przez btradycje swych ojców pozostają w swym stanie cniewiedzy; przeto Pan będzie im miłosierny i dprzedłuży ich pobyt na tej ziemi.

17. I w określonym czasie będą aprzywiedzeni do wiary w Jego słowo, i poznają nieprawidłowość tradycji swych ojców; i wielu z nich zostanie zbawionych, albowiem Pan okaże miłosierdzie wszystkim, którzy bwzywają Jego imienia.

18. Lecz oto, mówię wam, że jeśli upieracie się przy waszej niegodziwości, wasze dni na tej ziemi nie zostaną przedłużone, bowiem aLamanici zostaną na was zesłani; i jeśli nie odpokutujecie, przyjdą, gdy się ich nie będziecie spodziewać, i zostaniecie nawiedzeni bcałkowitą zagładą; i stanie się to według srogiego cgniewu Pana.

19. Albowiem nie pozwoli On wam, abyście żyli w waszej niegodziwości, abyście zniszczyli Jego lud. Mówię wam: Nie; raczej pozwoli, aby Lamanici azniszczyli cały Jego lud, tych, którzy nazywają się ludem Nefiego, jeśli stanie się, że Nefici bpopadną w grzech i wykroczenia po otrzymaniu tak wielkiego oświecenia i tak wielkiej wiedzy od Pana, Swego Boga;

20. Zaiste, będąc ludem, w którym Pan miał wielkie upodobanie; zaiste, upodobanie większe niż wszystkie inne narody, plemiona, języki i ludy; abędąc powiadomionym o wszystkim, według ich pragnień i ich wiary, i ich modlitw o tym, co było, co jest i co będzie;

21. Będąc nawiedzeni przez Ducha Boga; rozmawiając z aniołami i słysząc głos Pana, który mówił do nich; i mając ducha proroctwa i ducha objawienia, a także wiele darów: dar mówienia językami i dar głoszenia, i dar Ducha Świętego, i dar atłumaczenia;

22. Zaiste, i będąc awyzwoleni przez Boga z ziemi jerozolimskiej, ręką Pana; ocaleni od głodowej śmierci i od chorób, i od wszelkich dolegliwości; i będąc wzmocnieni w bitwie, aby nie ulegli zagładzie; i raz po raz będąc wyzwalani z bniewoli, i będąc chronieni i zachowani aż do teraz; byli tak błogosławieni, że mieli obfitość wszystkiego —

23. I teraz mówię wam, że jeśli ten lud, który otrzymał tak wiele błogosławieństw z ręki Pana, miałby dopuścić się wykroczenia wbrew światłości i wiedzy, które ma, mówię wam, jeśli stanie się, że popełni wykroczenie, to Lamanitom będzie znacznie alżej niż wam.

24. Bowiem oto aobietnice Pana są skierowane do Lamanitów, lecz nie do was, jeśli będziecie dopuszczać się wykroczeń; czyż bowiem Pan nie przyrzekł wam wyraźnie i czyż nie oznajmił wam stanowczo, że jeśli będziecie buntować się przeciwko Niemu, to zostaniecie całkowicie zgładzeni z powierzchni ziemi?

25. I teraz, z tej przyczyny, abyście nie zostali zniszczeni, Pan posłał Swego anioła, aby odwiedził wielu spośród Jego ludu, oznajmiając, że muszą pójść i z całą mocą głosić pokutę temu ludowi tymi słowy: aOdpokutujcie, bo bliskie jest królestwo niebieskie.

26. I już za aniewiele dni Syn Boży przyjdzie w Swej chwale; i Jego chwałą będzie chwała bJednorodzonego od Ojca, przepełnionego cłaską, sprawiedliwością i prawdą, przepełnionego wytrwałością, dmiłosierdziem i cierpliwością, szybko dając eposłuch wołaniom Swego ludu i odpowiadając na jego modlitwy.

27. I oto, przychodzi On, aby aodkupić wszystkich, którzy zostaną bochrzczeni dla pokuty, przez wiarę w Jego imię.

28. Przygotujcie więc drogę Pańską, albowiem nadchodzi czas, gdy wszyscy ludzie zbiorą zapłatę za swe auczynki, wedle tego, jakie one były — jeśli były prawe, bzbiorą zbawienie dusz według mocy i wyzwolenia Jezusa Chrystusa, a jeśli czynili zło, zbiorą cpotępienie swych dusz według mocy i niewoli diabła.

29. I takie oto są słowa anioła, wołającego do tego ludu.

30. I teraz, moi aumiłowani bracia, albowiem jesteście moimi braćmi i powinniście być umiłowani, i wasze uczynki powinny świadczyć o pokucie, a widzę, jak bardzo wasze serca są nieczułe na słowo Boże, i widzę, że wy sami jesteście bzgubionym i upadłym ludem.

31. Teraz stało się, że gdy ja, Alma, wypowiedziałem te słowa, oto ludzie rozgniewali się na mnie, ponieważ powiedziałem im, że są ludem o nieczułych sercach i o ahardych karkach.

32. A także dlatego, że powiedziałem im, że są zgubionym i upadłym ludem, byli na mnie rozgniewani i chcieli pochwycić mnie i wtrącić do więzienia.

33. Lecz stało się, że Pan nie pozwolił, aby mnie tym razem pojmali i wtrącili do więzienia.

34. I stało się, że Amulek poszedł, stanął przed nimi i zaczął im także głosić. I nie wszystkie asłowa Amuleka są tutaj spisane, jednak część jego słów jest zapisana w tej księdze.

◀

2a

Ⅴ Mojż. 17:6.

◀

4a

Alma 16:9–10.

◀

6a

Ⅱ Mojż. 5:2; Mos. 11:27; Mojż. 5:16.

◀

b

Alma 10:12.

◀

8a

Alma 10:17–25.

◀

9a

Ⅰ Nefi 2:1–7.

◀

11a

Mos. 16:11.

◀

12a

Alma 8:16; 10:19, 23, 27.

◀

b

Alma 8:29.

◀

13a

Ⅱ Nefi 1:20; Mos. 1:7; Alma 37:13.

◀

14a

Ⅱ Nefi 5:20–24; Alma 38:1.

◀

15a

Mat. 11:22, 24.

◀

16a

Alma 17:15.

◀

b

Mos. 10:12 (zob. wersety 11–17).

◀

c

Mos. 3:11.

◀

d

Hel. 15:10–12.

◀

17a

Enos 1:13.

◀

b

Alma 38:5; DiP 3:8.

◀

18a

Alma 16:2–3.

◀

b

Alma 16:9.

◀

c

Alma 8:29.

◀

19a

Ⅰ Nefi 12:15, 19–20; Alma 45:10–14.

◀

b

Alma 24:30.

◀

20a

PPŚ Objawienie.

◀

21a

Omni 1:20; Mos. 8:13–19; 28:11–17.

◀

22a

Ⅱ Nefi 1:4.

◀

b

Mos. 27:16.

◀

23a

Mat. 11:22–24.

◀

24a

Ⅱ Nefi 30:4–6; DiP 3:20.

◀

25a

Alma 7:9; Hel. 5:32.

◀

26a

Alma 7:7.

◀

b

PPŚ Jednorodzony.

◀

c

PPŚ Łaska.

◀

d

PPŚ Miłosierny, miłosierdzie.

◀

e

Ⅴ Mojż. 26:7.

◀

27a

PPŚ Odkupić, odkupiony, odkupienie.

◀

b

PPŚ Chrzest, chrzcić.

◀

28a

DiP 1:10; 6:33.

◀

b

Ps. 7:17.

◀

c

PPŚ Potępienie (wyklęcie).

◀

30a

Ⅰ Jana 4:11.

◀

b

Alma 12:22.

◀

31a

Ⅱ Nefi 25:28; Mos. 3:14.

◀

34a

Alma 10.

Rozdział 10

Lehi był potomkiem Manassesa. Amulek opowiada, jak anioł nakazał mu, by zaopiekował się Almą. Lud zostaje oszczędzony dzięki modlitwom prawych. Nieprawość prawników i sędziów stała się podwaliną zagłady tego ludu. Około 82 r. p.n.e.

1. Są to asłowa, które bAmulek ogłosił ludziom przebywającym w ziemi ammonihańskiej:

2. Nazywam się Amulek; jestem synem Giddonaha, który był synem Ismaela, który był potomkiem Aminadiego, tego samego Aminadiego, który przetłumaczył słowa napisane palcem Boga na ścianie świątyni.

3. I Aminadi był potomkiem Nefiego, który był synem Lehiego, który wyszedł z ziemi jerozolimskiej; który był potomkiem aManassesa, który był synem bJózefa, csprzedanego do Egiptu rękami swoich braci.

4. I oto, ja także jestem mężem niemałej reputacji pośród wszystkich, którzy mnie znają; zaiste, i oto, mam wielu krewnych i aprzyjaciół, a także zdobyłem wiele bogactw pracą swoich rąk.

5. Jednak mimo tego wszystkiego nigdy nie wiedziałem wiele o drogach Pana ani o Jego atajemnicach i zdumiewającej mocy. Powiedziałem, że nigdy nie wiedziałem wiele o tych sprawach; lecz oto, popełniam błąd, bo ujrzałem wiele Jego tajemnic i Jego zdumiewającą moc; zaiste, w zachowaniu tego ludu przy życiu.

6. Niemniej jednak znieczuliłem swe serce, albowiem aprzywoływano mnie wiele razy, a nie chciałem bsłuchać; wiedziałem więc o tych sprawach, chociaż nie chciałem o nich wiedzieć; dlatego w dalszym ciągu powstawałem przeciwko Bogu, w niegodziwości mego serca, aż do czwartego dnia tego siódmego miesiąca, który jest w dziesiątym roku panowania sędziów.

7. Gdy podróżowałem, by odwiedzić mego bliskiego krewnego, oto ukazał mi się aanioł Pana i powiedział: Amuleku, powróć do swego własnego domu, bowiem nakarmisz proroka Pana; zaiste, świętego męża, który jest mężem wybranym przez Boga; bowiem bpościł on przez wiele dni z powodu grzechów tego ludu i jest wygłodzony, i cprzyjmiesz go do swego domu, i nakarmisz go, a on pobłogosławi tobie i twemu domowi; i błogosławieństwo Pana spocznie na tobie i na twoim domu.

8. I stało się, że posłuchałem głosu anioła, i zawróciłem do mego domu. I gdy zbliżałem się, natknąłem się na amęża, o którym anioł powiedział mi: Przyjmiesz go do swego domu — i oto był to ten sam mąż, który przemawiał do was o sprawach Bożych.

9. I anioł powiedział mi: Jest on aświętym mężem; przeto wiem, że jest to święty mąż, bowiem anioł Boży tak powiedział.

10. I powtarzam, wiem, że jest prawdą to, o czym dawał świadectwo; albowiem mówię wam, że jako żyje Pan, tak posłał On Swego aanioła, aby objawić mi te sprawy; i uczynił to, gdy ten właśnie Alma bprzebywał w moim domu.

11. Albowiem oto abłogosławił on mój dom, błogosławił mnie i moje kobiety, i moje dzieci, i mego ojca, i moich krewnych; zaiste, wszystkich moich krewnych pobłogosławił, a błogosławieństwo Pana spoczęło na nas zgodnie ze słowami, które powiedział.

12. I teraz, gdy Amulek powiedział te słowa, ludzie zaczęli dziwić się, widząc, że awięcej niż jeden świadek świadczył o rzeczach, o jakie byli oskarżani, a także o rzeczach, które miały nastąpić zgodnie z duchem proroctwa, który w nich był.

13. Jednakże byli pośród nich tacy, którzy chcieli ich przepytać, aby przez swe niecne apodstępy mogli zadać kłam ich słowom, znaleźć jakiś dowód przeciwko nim i wydać ich sędziom, by zostali osądzeni według prawa i zabici lub wtrąceni do więzienia według przestępstwa, które udałoby się wykazać lub udowodnić.

14. I teraz ci, którzy chcieli ich zniszczyć, byli aprawnikami zatrudnionymi lub wyznaczonymi przez lud, aby egzekwowali prawo podczas rozpraw, to jest na rozprawach dotyczących przestępstw ludu, w obecności sędziów.

15. I prawnicy ci znali wszelkie sztuki i podstępy ludzi; i miało to im umożliwić bycie wprawnymi w swoim zawodzie.

16. I stało się, że zaczęli przepytywać Amuleka, aby w ten sposób pochwycić go w mowie, to jest zmusić go do zaprzeczenia słowom, które miał wypowiedzieć.

17. A nie wiedzieli, że Amulek może poznać ich zamiary. Lecz stało się, że gdy zaczęli go przepytywać, Amulek aodgadł ich myśli i powiedział im: O wy, niegodziwe i przewrotne bpokolenie, prawnicy i obłudnicy, albowiem układacie podwaliny dla diabła, zastawiając sidła i cpułapki, by schwytać świętych Boga.

18. Przygotowujecie plany, aby awypaczać drogi prawych, i sprowadzacie na swoje głowy gniew Boga, nawet do całkowitej zagłady tego ludu.

19. Zaiste, Mosjasz, nasz ostatni król, miał rację, gdy będąc bliski przekazania królestwa, a nie mając następcy, zarządził, by lud ten rządził się sam przez głosowanie — zaiste, miał rację, gdy powiedział, że jeśli nadejdzie czas, gdy głos ludu awybierze niegodziwość, to znaczy, jeśli nadejdzie czas, że lud ten dopuści się wykroczenia, wówczas ludzie ci dojrzeją do zagłady.

20. I teraz mówię wam, że Pan właściwie osądza waszą niegodziwość; ma rację, wołając do tego ludu głosem Swych aaniołów: Odpokutujcie, odpokutujcie, bo bliskie jest królestwo niebieskie.

21. Zaiste, ma rację, wołając głosem Swych aniołów: aZstąpię między Swój lud, przynosząc w rękach słuszność i sprawiedliwość.

22. Zaiste, i ja wam mówię, że gdyby nie amodlitwy prawych, którzy są teraz na tej ziemi, już teraz zostalibyście nawiedzeni całkowitą zagładą; jednakże nie byłby to bpotop, jak stało się to z ludźmi w dniach Noego, ale wasza zagłada nastąpiłaby w wyniku głodu i zarazy, i miecza.

23. Lecz dzięki amodlitwom prawych jesteście zachowani; jeśli więc teraz wypędzicie prawych spośród was, Pan nie będzie dłużej powstrzymywał Swej ręki; lecz ze srogim gniewem wyjdzie wam naprzeciw; wtedy zostaniecie porażeni głodem i zarazą, i mieczem; a nastąpi to bwkrótce, jeśli nie odpokutujecie.

24. I teraz stało się, że ludzie jeszcze bardziej się rozgniewali na Amuleka i wołali tymi słowy: Ten mąż urąga naszym prawom, które są sprawiedliwe, i naszym mądrym prawnikom, których wybraliśmy.

25. Lecz Amulek wyciągnął rękę i jeszcze głośniej zawołał tymi słowy: O wy, niegodziwe i przewrotne pokolenie, dlaczego Szatan ma tak wielką władzę nad waszymi sercami? Dlaczego mu się poddajecie, aby panował nad wami i azaślepiał wasze oczy, byście nie rozumieli słów wypowiadanych zgodnie z ich prawdą?

26. Bowiem oto czyż świadczyłem przeciwko waszemu prawu? Nie rozumiecie; mówicie, że mówiłem przeciwko waszemu prawu; lecz ja nie robiłem tego, ale mówiłem w obronie waszego prawa, ku waszemu potępieniu.

27. I teraz oto mówię wam, że nieprawość waszych aprawników i sędziów zaczyna kłaść podwalinę zagłady tego ludu.

28. I teraz stało się, że gdy Amulek powiedział te słowa, ludzie wołali przeciwko niemu: Teraz wiemy, że ten mąż jest dzieckiem diabła, bo akłamał nam; bowiem mówił przeciwko naszemu prawu. I teraz twierdzi, że nie mówił przeciwko prawu.

29. I ponownie urągał naszym prawnikom i naszym sędziom.

30. I stało się, że prawnicy nakłonili ich, by zachowali to wszystko w sercach przeciwko niemu.

31. I był pośród nich jeden o imieniu Zeezrom. To głównie on aoskarżał Amuleka i Almę, będąc jednym z najbardziej biegłych w prawie, mając wiele spraw pośród ludzi.

32. Teraz zamiarem tych prawników było uzyskanie korzyści; i uzyskiwali korzyści wedle otrzymywanych zleceń.

◀

1a

Alma 9:34.

◀

b

Alma 8:21–29.

◀

3a

Ⅰ Mojż. 41:51; Ⅰ Kron. 9:3.

◀

b

PPŚ Józef, syn Jakuba.

◀

c

Ⅰ Mojż. 37:29–36.

◀

4a

Alma 15:16.

◀

5a

PPŚ Tajemnice Boga.

◀

6a

Alma 5:37.

◀

b

DiP 39:9.

◀

7a

Alma 8:20.

◀

b

Alma 5:46; 6:6. PPŚ Post, pościć.

◀

c

Dz. 10:30–35.

◀

8a

Alma 8:19–21.

◀

9a

PPŚ Święty (przymiotnik).

◀

10a

Alma 11:30–31.

◀

b

Alma 8:27.

◀

11a

Alma 8:22.

◀

12a

Alma 9:6.

◀

13a

Alma 11:21.

◀

14a

Alma 10:24; 11:20–21; 14:18.

◀

17a

Alma 12:3; 18:20, 32; DiP 6:16.

◀

b

Mat. 3:7; Alma 9:8.

◀

c

DiP 10:21–27.

◀

18a

Dz. 13:10.

◀

19a

Mos. 29:27; Alma 2:3–7; Hel. 5:2.

◀

20a

Alma 8:14–16; 13:22.

◀

21a

Mos. 13:34.

◀

22a

Jak. 5:16; Mos. 27:14–16.

◀

b

Ⅰ Mojż. 8:21; Ⅲ Nefi 22:8–10. PPŚ Potop w czasach Noego.

◀

23a

PPŚ Modlitwa.

◀

b

Alma 34:32–35.

◀

25a

Ⅱ Kor. 4:4; Alma 14:6.

◀

27a

Łuk. 11:45–52.

◀

28a

Alma 14:2.

◀

31a

Alma 11:20–36.

Rozdział 11

Przedstawienie systemu monetarnego Nefitów. Amulek spiera się z Zeezromem. Chrystus nie zbawi ludzi, którzy pozostają w swoich grzechach. Tylko ci, którzy odziedziczą królestwo niebieskie, zostaną zbawieni. Wszyscy ludzie powstaną ku nieśmiertelności. Nie ma śmierci po Zmartwychwstaniu. Około 82 r. p.n.e.

1. Teraz, zgodnie z prawem Mosjasza, każdy człowiek, który był sędzią prawa, a raczej ci, którzy byli wyznaczeni na sędziów, mieli otrzymywać wynagrodzenie zależnie od tego, ile czasu poświęcili na sądzenie ludzi przyprowadzonych przed nich na sąd.

2. I jeśli dłużnik nie chciał spłacić swego długu, wnoszono na niego skargę do sędziego; i sędzia z ramienia władzy posyłał swych funkcjonariuszy, aby go przyprowadzili; i sądził go zgodnie z prawem i dowodami przedstawionymi przeciwko niemu, i w ten sposób taki człowiek był zmuszony do spłacenia długu, inaczej odebranoby mu wszystko lub wypędzono spomiędzy ludu jako złodzieja i złoczyńcę.

3. I sędzia otrzymywał swoje wynagrodzenie zależnie od poświęconego czasu — seninę złota za dzień lub senum srebra, co jest równe seninie złota, i było to zgodnie z danym im prawem.

4. Oto nazwy różnych miar złota i srebra według ich wartości. I nazwy te nadali Nefici, albowiem nie liczyli jak Żydzi w Jerozolimie, ani też nie mierzyli jak Żydzi, lecz zmieniali swe rozliczenia i miary zależnie od okoliczności i uznania każdego pokolenia aż do panowania sędziów, austanowionych przez króla Mosjasza.

5. I taki był sposób ich rozliczania się — senina złota, seon złota, szum złota i limnah złota.

6. Senum srebra, amnor srebra, ezrom srebra i onti srebra.

7. Senum srebra równał się seninie złota i był wymieniany za miarę jęczmienia, a także za miarę ziarna każdego rodzaju.

8. Seon złota miał wartość dwukrotnie większą od seniny.

9. Szum złota miał wartość dwukrotnie większą od seona.

10. I limnah złota przedstawiał sumę ich wszystkich.

11. I amnor srebra miał wartość dwóch senum.

12. I ezrom srebra równał się czterem senum.

13. I onti przedstawiał sumę ich wszystkich.

14. A teraz takie były mniejsze liczby ich rozliczeń —

15. Sziblon stanowił pół senum, sziblon był więc wymieniany za połowę miary jęczmienia.

16. I sziblum równał się połowie sziblona.

17. I leah stanowił połowę szibluma.

18. A teraz tych liczb używali do rozliczania.

19. I antion złota równał się trzem sziblonom.

20. I teraz było to jedynie ze względu na zysk, ponieważ otrzymywali swe wynagrodzenie według zatrudnienia, przeto podburzali lud do rozruchów i wszelkiego rodzaju zamieszek i niegodziwości, by w ten sposób azwiększyć swe dochody według liczby spraw, które im przedstawiano do rozsądzenia; dlatego też podburzali ludzi przeciwko Almie i Amulekowi.

21. I ów Zeezrom zaczął wypytywać Amuleka tymi słowy: Czy odpowiesz mi na kilka pytań, które ci zadam? Teraz Zeezrom był biegły w różnych diabelskich asposobach niszczenia tego, co dobre; przeto zapytał Amuleka: Czy odpowiesz mi na moje pytania?

22. I Amulek odpowiedział mu: Zaiste, jeśli będzie to zgodne z aDuchem Pana, który jest we mnie; bowiem nie powiem niczego, co byłoby wbrew Duchowi Pana. I Zeezrom powiedział mu: Oto mam tutaj sześć ontiów srebra i dam ci je wszystkie, jeśli zaprzeczysz istnieniu Najwyższej Istoty.

23. A Amulek odpowiedział mu: O ty, adziecko piekła, dlaczego mnie bkusisz? Czyż nie wiesz, że prawi nie ulegają takim pokusom?

24. Czy uważasz, że nie ma Boga? Mówię ci: Nie, ty wiesz, że Bóg istnieje, lecz kochasz azysk bardziej niż Boga.

25. I teraz kłamałeś mi w obliczu Boga. Powiedziałeś mi — Oto sześć ontiów, przedstawiających wielką wartość, i dam ci je — gdy w sercu myślałeś o zatrzymaniu ich dla siebie; i twoim pragnieniem było tylko, abym wyparł się prawdziwego i żywego Boga, abyś miał powód do zniszczenia mnie. I teraz oto za to wielkie zło otrzymasz swoją zapłatę.

26. I Zeezrom zapytał go: Mówisz więc, że istnieje prawdziwy i żywy Bóg?

27. A Amulek odpowiedział: Zaiste, istnieje prawdziwy i żywy Bóg.

28. Wtedy Zeezrom zapytał: Czy istnieje więcej niż jeden Bóg?

29. I odpowiedział: Nie.

30. Teraz Zeezrom zapytał go jeszcze: Skąd o tym wiesz?

31. I odpowiedział: aAnioł uczynił mi to wiadomym.

32. I Zeezrom zapytał jeszcze: Kim jest Ten, który ma przyjść? Czy jest to Syn Boga?

33. I odpowiedział mu: Tak.

34. I Zeezrom zapytał jeszcze: Czy zbawi On Swój lud, który pozostaje aw swoich grzechach? A Amulek, odpowiadając mu, rzekł: Mówię ci, że tego nie uczyni, bowiem niemożliwe jest, aby zaprzeczył Swemu słowu.

35. Teraz Zeezrom zwrócił się do ludzi: Upewnijcie się, że zapamiętacie to wszystko; bowiem powiedział, że jest tylko jeden Bóg; jednak mówi, że przyjdzie Syn Boga, lecz że nie zbawi On Swego ludu — oto mówi, jak gdyby miał władzę rozkazywania Bogu.

36. Teraz Amulek powiedział mu: Oto kłamałeś, bo powiedziałeś, że mówiłem, jak gdybym miał władzę rozkazywać Bogu, ponieważ powiedziałem, że nie zbawi On Swego ludu, który pozostaje w swoich grzechach.

37. I powtarzam ci, że On nie może go zbawić, gdy pozostaje w swoich agrzechach; albowiem nie mogę zaprzeczyć Jego słowu, a powiedział On, że bnic nieczystego nie może odziedziczyć ckrólestwa niebieskiego; zatem, jak możecie być zbawieni, jeśli nie odziedziczycie królestwa niebieskiego? Dlatego nie możecie być zbawieni, pozostając w swoich grzechach.

38. I Zeezrom rzekł mu jeszcze: Czy Syn Boga jest samym Wiecznym Ojcem?

39. I Amulek odpowiedział: Zaiste, jest On samym aWiecznym Ojcem nieba i ziemi, i bwszystkiego, co w nich jest; On jest początkiem i końcem, pierwszym i ostatnim.

40. I przyjdzie On na aświat, aby bodkupić Swój lud; i cweźmie na siebie wykroczenia tych, którzy wierzą w Jego imię; i są to ci, którzy będą mieli życie wieczne, i zbawienie nie przyjdzie do nikogo innego.

41. Dlatego niegodziwi pozostaną, jak gdyby anie uczyniono żadnego odkupienia, z wyjątkiem zerwania więzów śmierci; albowiem oto nadchodzi dzień, gdy bwszyscy powstaną z martwych i staną przed Bogiem, i będą csądzeni według swych uczynków.

42. I istnieje śmierć, zwana śmiercią doczesną; i śmierć Chrystusa uwolni ludzi z awięzów tej doczesnej śmierci, aby wszyscy powstali z tej doczesnej śmierci.

43. I duch, i ciało zostaną ponownie azjednoczone w swej doskonałej formie; zarówno kończyny, jak i stawy zostaną przywrócone do swej właściwej postaci, tak jak jesteśmy teraz, w tym czasie; i zostaniemy przyprowadzeni, abyśmy stanęli przed Bogiem, znając, tak jak teraz znamy, i wyraźnie bpamiętając wszystkie nasze cprzewinienia.

44. I przywrócenie to przyjdzie do wszystkich, zarówno starych, jak i młodych, zarówno wolnych, jak i niewolników, zarówno mężczyzn, jak i kobiet, zarówno niegodziwych, jak i prawych; i nawet włos z ich głów nie zagubi się, lecz wszystko zostanie aprzywrócone do swej doskonałej postaci, tak jak teraz, czyli w ciele, i zostaną zaprowadzeni na sąd Chrystusa Syna, Boga bOjca i Ducha Świętego, którzy są cjednym Wiecznym Bogiem, aby zostali dosądzeni według swych uczynków, dobrych czy złych.

45. Oto powiedziałem wam o śmierci tego śmiertelnego ciała, a także o azmartwychwstaniu tego śmiertelnego ciała. Mówię wam, że to śmiertelne ciało bpowstanie, stając się cnieśmiertelnym ciałem, to jest ze śmierci, nawet z tej pierwszej śmierci, ku życiu, aby nigdy więcej nie musieli dumrzeć; ich duchy połączą się z ich ciałami, aby nigdy nie zostały rozdzielone, tworząc w ten sposób całość, stając się educhowe i nieśmiertelne, żeby nigdy więcej nie zaznać zniszczenia.

46. I teraz, gdy Amulek skończył te słowa, ludzie zaczęli się ponownie dziwić, a Zeezrom zaczął drżeć. I na tym skończyły się słowa Amuleka, a raczej to jest wszystko, co zapisałem.

◀

4a

Mos. 29:40–44.

◀

20a

Alma 10:32.

◀

21a

Alma 10:13.

◀

22a

PPŚ Duch Święty.

◀

23a

Alma 5:41.

◀

b

PPŚ Kusić, pokusa.

◀

24a

Ⅰ Tym. 6:10; Tyt. 1:11.

◀

31a

Alma 10:7–10.

◀

34a

Hel. 5:10–11.

◀

37a

Ⅰ Kor. 6:9–10.

◀

b

Ⅰ Nefi 15:33; Alma 40:26; Ⅲ Nefi 27:19. PPŚ Bezbożny.

◀

c

PPŚ Królestwo Boże lub królestwo niebieskie.

◀

39a

Iz. 9:5.

◀

b

Kol. 1:16; Mos. 4:2.

◀

40a

PPŚ Świat.

◀

b

Rzym. 11:26–27.

◀

c

Ⅱ Mojż. 34:6–7; Iz. 53:5; Ⅰ Jana 2:2; Mos. 14:5; 15:12; DiP 19:16–19.

◀

41a

Alma 12:18; DiP 88:33.

◀

b

Obj. 20:12–13; Alma 42:23.

◀

c

PPŚ Sąd Ostateczny.

◀

42a

Alma 12:16.

◀

43a

Ⅱ Nefi 9:13; Alma 40:23.

◀

b

Ⅱ Nefi 9:14; Mos. 3:25; Alma 5:18.

◀

c

PPŚ Wina.

◀

44a

Alma 41:12–15.

◀

b

PPŚ Bóg, Boska Trójca — Bóg Ojciec.

◀

c

Ⅲ Nefi 11:27, 36. PPŚ Bóg, Boska Trójca.

◀

d

Obj. 20:12–13.

◀

45a

Alma 40:23; DiP 88:16.

◀

b

PPŚ Zmartwychwstanie.

◀

c

PPŚ Nieśmiertelny, nieśmiertelność.

◀

d

Obj. 21:4; DiP 63:49; 88:116.

◀

e

Ⅰ Kor. 15:44.

Rozdział 12

Alma rozmawia z Zeezromem. Tajemnice Boga mogą być przekazane tylko wiernym. Ludzie będą sądzeni za swe myśli, wierzenia, słowa i uczynki. Niegodziwi poniosą śmierć duchową. To śmiertelne życie jest stanem próby. Plan odkupienia doprowadza do Zmartwychwstania, a poprzez wiarę następuje odpuszczenie grzechów. Ci, którzy odpokutują, mają prawo do miłosierdzia poprzez Jednorodzonego Syna. Około 82 r. p.n.e.

1. Teraz Alma widząc, że Zeezrom zamilkł na słowa Amuleka, zauważywszy, że Amulek przyłapał go na akłamstwie i na tym, że pragnął go zwieść, by go zniszczyć; i widząc, że Zeezrom zaczął drżeć pod wpływem wyrzutów bsumienia, otworzył usta i zaczął do niego przemawiać, potwierdzając słowa Amuleka i wyjaśniając więcej ponad te sprawy, czyli wyjawiając pisma święte w większym stopniu, niż dokonał tego Amulek.

2. Teraz słowa, które Alma powiedział do Zeezroma, usłyszeli ludzie wokół; albowiem rzesza była wielka, a on mówił tak:

3. Teraz, Zeezromie, przyłapano cię na kłamstwie i przebiegłości, bo kłamałeś nie tylko ludziom, lecz kłamałeś Bogu; oto zna On wszystkie twoje amyśli, i przekonałeś się, że twoje myśli zostały nam ujawnione przez Jego Ducha.

4. I przekonałeś się, że wiemy, iż plan twój był wyrafinowany, według wyrafinowania diabła, aby okłamać i zwieść ten lud, abyś mógł nastawić ludzi przeciwko nam, aby złorzeczyli nam i wypędzili nas —

5. I był to plan twego aprzeciwnika, a jego moc działała przez ciebie. Teraz chcę, abyście zapamiętali, że co mówię do Zeezroma, odnosi się do wszystkich.

6. I oto mówię wam wszystkim, że była to pułapka zastawiona przez przeciwnika, aby usidlić ten lud, aby uczynić z was jego poddanych, aby mógł otoczyć was swymi ałańcuchami i przykuć was do wiecznej zagłady według mocy jego niewoli.

7. Teraz, gdy Alma powiedział te słowa, Zeezrom zaczął jeszcze bardziej drżeć, bo był coraz bardziej przekonany o mocy Boga; i był też przekonany, że Alma i Amulek przejrzeli go na wskroś, gdyż był przekonany, że znali jego myśli i zamiary jego serca; albowiem dana im była moc poznania tego wszystkiego przez ducha proroctwa.

8. I Zeezrom zaczął ich usilnie wypytywać, aby dowiedzieć się więcej o królestwie Bożym. I zwrócił się do Almy: Co oznacza to, co Amulek powiedział o zmartwychwstaniu zmarłych, że wszyscy powstaną z martwych, zarówno sprawiedliwi, jak i niesprawiedliwi, i zostaną przyprowadzeni, i staną przed Bogiem, aby zostali osądzeni według swych uczynków?

9. I teraz Alma zaczął mu to objaśniać następująco: Wielu ludziom dane jest poznanie atajemnic Boga, jednakże są oni zobowiązani ścisłym przykazaniem, aby przekazać btylko tę część Jego słowa, którą On wyznacza dzieciom ludzkim zależnie od uwagi i pilności wobec Niego.

10. I dlatego ten, kto aznieczula swe serce, otrzymuje bmniejszą część słowa; a ten, kto cnie znieczula swego serca, dotrzymuje większą część słowa, aż dane mu będzie poznanie tajemnic Boga, aż pozna je w pełni.

11. I ci, którzy znieczulają swe serca, otrzymują coraz mniejszą aczęść słowa, aż bnie wiedzą nic o Jego tajemnicach; i wtedy diabeł bierze ich do niewoli i prowadzi według swej woli ku zagładzie. I takie jest znaczenie cłańcuchów dpiekła.

12. I Amulek powiedział wam w prosty sposób o aśmierci i powstaniu ze śmiertelności do stanu nieśmiertelności, oraz że zostaniemy przyprowadzeni przed Trybunał Boga, abyśmy zostali bosądzeni według swych uczynków.

13. Wtedy, gdybyśmy znieczulili nasze serca, zaiste, gdybyśmy znieczulili nasze serca na słowo, że nie będzie miało ono w nas miejsca, wtedy okropny będzie nasz stan, gdyż zostaniemy potępieni.

14. Albowiem nasze asłowa potępią nas, zaiste, wszystkie nasze uczynki potępią nas i nie okażemy się bez skazy; i nasze myśli także nas potępią; i w tym okropnym stanie nie odważymy się podnieść oczu ku naszemu Bogu; i wtedy bylibyśmy radzi, gdybyśmy mogli nakazać skałom i bgórom, by nas przywaliły i cukryły nas przed Jego obecnością.

15. Lecz tak się nie stanie; musimy wystąpić i stanąć przed Nim, w Jego chwale i w Jego mocy, i w Jego potędze, i majestacie, i władzy, i przyznać ku naszemu wiecznemu awstydowi, że wszystkie Jego bsądy są sprawiedliwe; że On jest sprawiedliwy we wszystkim, co czyni, że jest miłosierny wobec dzieci ludzkich i że ma On wszelką moc zbawienia każdego człowieka, który wierzy w Jego imię i przynosi owoce godne odpokutowania.

16. I teraz oto mówię wam, że wtedy nastąpi śmierć, zaiste, druga aśmierć, która jest śmiercią duchową; wtedy nastanie czas, kiedy ten, kto umrze w swoich grzechach według bśmierci doczesnej, cumrze także śmiercią duchową; zaiste, umrze on według tego, co dotyczy prawości.

17. Wtedy nastanie czas, gdy ich męki będą niczym ajezioro ognia i siarki, którego płomienie wznoszą się na wieki wieków; i wtedy nastanie czas, że zostaną przykuci do wiecznej zagłady według władzy i niewoli Szatana, który ich ujarzmił zgodnie ze swoją wolą.

18. Wtedy, mówię wam, będzie im tak, jak gdyby anie nastąpiło odkupienie; gdyż według sprawiedliwości Boga nie mogą być odkupieni; i nie mogą bumrzeć, bo już nie będzie więcej zepsucia.

19. Teraz stało się, że gdy Alma skończył mówić te słowa, ludzie jeszcze bardziej zaczęli się dziwić.

20. Lecz był pośród nich pewien Antionah, który był głównym włodarzem wśród nich; wystąpił on i powiedział mu: Co to było, co powiedziałeś, że człowiek powstanie z martwych i przejdzie z tego śmiertelnego stanu do anieśmiertelnego, i że dusza nigdy nie może umrzeć?

21. Co oznacza fragment pisma, który mówi, że Bóg postawił acheruby i płomienny miecz na wschodzie ogrodu bEden, aby nasi pierwsi rodzice nie weszli i nie spożyli owocu drzewa życia, i nie żyli wiecznie? I tak widzimy, że nie było żadnej możliwości, aby żyli wiecznie.

22. I Alma powiedział mu: Miałem wam to właśnie wytłumaczyć. Teraz widzimy, że aupadek Adama nastąpił przez zjedzenie zakazanego bowocu, według słowa Boga; i tak widzimy, że przez jego upadek cała ludzkość stała się czgubiona i upadła.

23. I teraz oto mówię wam, że jeśli byłoby to możliwe, żeby Adam azjadł wtedy owoc drzewa życia, nie byłoby śmierci i słowo byłoby na próżno, czyniąc Boga kłamcą, albowiem powiedział: bJeśli zjesz, na pewno umrzesz.

24. I widzimy, że cała ludzkość podlega aśmierci, zaiste, śmierci, o której mówił Amulek, że jest śmiercią doczesną; jednak dany jest bczłowiekowi czas, podczas którego może odpokutować; dlatego to życie stało się stanem próby; okresem cprzygotowania na spotkanie z Bogiem; okresem przygotowania do niekończącego się stanu, o którym mówiliśmy, że nastąpi po zmartwychwstaniu zmarłych.

25. I teraz, gdyby nie aplan odkupienia przygotowany od założenia świata nie mogłoby być żadnego bzmartwychwstania zmarłych; lecz plan odkupienia został przygotowany i doprowadza do zmartwychwstania zmarłych, o którym mówiono.

26. I oto, jeśli byłoby to możliwe, żeby nasi pierwsi rodzice mogli pójść i spożywać z adrzewa życia, byliby na zawsze nieszczęśliwi, nie przechodząc przez stan przygotowawczy; i w ten sposób bplan odkupienia zostałby zniweczony, a słowo Boga byłoby na próżno, nie wypełniwszy się.

27. Lecz tak się nie stało, gdyż awyznaczono ludziom, że muszą umrzeć; a po śmierci muszą przyjść na bsąd, na ten sam sąd, o którym mówiliśmy, oznaczający koniec.

28. I gdy Bóg wyznaczył, że ludzie mają doświadczyć tego wszystkiego, oto uznał za właściwe, żeby ludzie wiedzieli o tym, co dla nich wyznaczył.

29. Dlatego posłał aaniołów, aby rozmawiali z ludźmi, a oni pozwolili im ujrzeć z chwały Jego.

30. Od tego czasu ludzie zaczęli wzywać Jego imienia; przeto Bóg arozmawiał z ludźmi i uczynił im wiadomym bplan odkupienia przygotowany od czałożenia świata; i ujawniał im to zależnie od ich wiary i odpokutowania, i ich świętych uczynków.

31. Dlatego dał aprzykazania ludziom, którzy po uprzednim przekroczeniu bpierwszego przykazania odnoszącego się do tego, co doczesne, stali się jak bogowie, codróżniający dobro od zła, i sami dochodzący do takiego stanu, w którym mogli ddziałać, to jest będący doprowadzeni do stanu, w którym mogli działać według swej woli i upodobania, czyniąc zło lub dobro —

32. Dlatego po aujawnieniu im planu odkupienia Bóg dał im przykazania, aby nie czynili zła, za które karą jest druga bśmierć, która jest wieczną śmiercią według tego, co dotyczy prawości; albowiem dla takich plan odkupienia nie mógł mieć żadnej mocy, gdyż według najwyższej dobroci Boga uczynki csprawiedliwości nie mogą ulec zniszczeniu.

33. Lecz Bóg wzywał ludzi w imię Swego Syna (zgodnie z przygotowanym planem odkupienia) tymi słowy: Jeśli odpokutujecie i nie znieczulicie swych serc, wtedy okażę wam miłosierdzie poprzez mego Jednorodzonego Syna.

34. Przeto kto odpokutuje i nie znieczuli swego serca, będzie miał prawo do amiłosierdzia poprzez mego Jednorodzonego Syna aż do bodpuszczenia grzechów; i ci wejdą do mego codpoczynku.

35. I kto znieczuli swe serce, i będzie czynić niegodziwość, oto przysięgam w gniewie, że nie wejdzie do mego odpoczynku.

36. I teraz, moi bracia, mówię wam, że jeśli znieczulicie swe serca, nie wejdziecie do odpoczynku Pana; przeto wasza niegodziwość prowokuje Go, że sprowadza na was Swój gniew, jak w apierwszej prowokacji, zaiste, zgodnie z Jego słowem, podczas ostatniej prowokacji tak jak podczas pierwszej, aż do wiecznej bzagłady waszych dusz; przeto Jego Słowo spełni się co do ostatniej śmierci, tak samo, jak co do pierwszej.

37. I teraz, moi bracia, widząc, że wiemy te rzeczy, a są one prawdziwe, odpokutujmy i nie znieczulajmy naszych serc, abyśmy nie aprowokowali Pana, naszego Boga, by sprowadził na nas Swój gniew za przekraczanie owych drugich przykazań, które nam dał; lecz wejdźmy do bodpoczynku Boga, który jest przygotowany zgodnie z Jego słowem.

◀

1a

Alma 11:20–38.

◀

b

PPŚ Sumienie.

◀

3a

Jakub 2:5; Alma 10:17; DiP 6:16.

◀

5a

PPŚ Diabeł.

◀

6a

Alma 5:7–10.

◀

9a

Alma 26:22. PPŚ Tajemnice Boga.

◀

b

Jan 16:12; Alma 29:8; Ⅲ Nefi 26:8–11; Eter 4:7.

◀

10a

Ⅱ Nefi 28:27; Eter 4:8.

◀

b

DiP 93:39.

◀

c

PPŚ Pokorny, pokora.

◀

d

Ⅱ Nefi 28:30; DiP 50:24.

◀

11a

Mat. 25:29.

◀

b

PPŚ Odstępstwo.

◀

c

Jan 8:34; Ⅱ Nefi 28:19.

◀

d

Przyp. 9:18; Ⅱ Nefi 2:29. PPŚ Piekło.

◀

12a

Alma 11:41–45.

◀

b

PPŚ Sąd Ostateczny.

◀

14a

Mat. 12:36; Jak. 3:6; Mos. 4:29–30.

◀

b

Oz. 10:8; Ⅱ Nefi 26:5.

◀

c

Job 34:22; Ⅱ Nefi 12:10.

◀

15a

Mos. 3:25.

◀

b

Ⅱ Piotra 2:9. PPŚ Sprawiedliwość.

◀

16a

PPŚ Śmierć duchowa.

◀

b

Alma 11:40–45.

◀

c

Ⅰ Nefi 15:33; Alma 40:26.

◀

17a

Obj. 19:20; 21:8; Mos. 3:27.

◀

18a

Alma 11:41.

◀

b

Obj. 21:4; Alma 11:45; DiP 63:49.

◀

20a

PPŚ Nieśmiertelny, nieśmiertelność.

◀

21a

Ⅰ Mojż. 3:24; Alma 42:2; Mojż. 4:31. PPŚ Cheruby.

◀

b

PPŚ Eden.

◀

22a

PPŚ Upadek Adama i Ewy.

◀

b

Ⅰ Mojż. 3:6; Ⅱ Nefi 2:15–19; Mos. 3:26.

◀

c

Mos. 16:4–5.

◀

23a

Alma 42:2–9.

◀

b

Ⅰ Mojż. 2:17.

◀

24a

PPŚ Śmierć fizyczna.

◀

b

Ⅱ Nefi 2:21; Mojż. 5:8–12.

◀

c

Alma 34:32–35.

◀

25a

PPŚ Plan Odkupienia.

◀

b

Ⅱ Nefi 2:8; Alma 7:12; 42:23.

◀

26a

Ⅰ Mojż. 2:9; Ⅰ Nefi 15:36; Alma 32:40.

◀

b

Alma 34:8–16; 42:6–28; Mojż. 6:59–62.

◀

27a

Job 7:1; Hebr. 9:27; DiP 42:48.

◀

b

PPŚ Sąd Ostateczny.

◀

29a

Mor. 7:25, 31; DiP 29:42.

◀

30a

Mojż. 5:4–5; 6:51.

◀

b

PPŚ Plan Odkupienia.

◀

c

Mos. 18:13; Alma 13:3, 5, 7–8.

◀

31a

PPŚ Przykazania Boga.

◀

b

Ⅰ Mojż. 2:16–17; Ⅱ Nefi 2:18–19.

◀

c

Ⅰ Mojż. 3:22–23; Mojż. 4:11.

◀

d

Ⅱ Nefi 2:16. PPŚ Wolna wola.

◀

32a

Mojż. 5:4–9.

◀

b

PPŚ Śmierć duchowa.

◀

c

Mos. 15:27; Alma 34:15–16; 42:15.

◀

34a

PPŚ Miłosierny, miłosierdzie.

◀

b

PPŚ Odpuszczenie grzechów.

◀

c

PPŚ Odpoczynek.

◀

36a

Jakub 1:7–8; Alma 42:6, 9, 14.

◀

b

PPŚ Potępienie (wyklęcie).

◀

37a

Ⅰ Nefi 17:30; Jakub 1:8; Hel. 7:18.

◀

b

Alma 13:6–9.

Rozdział 13

Mężczyźni są powoływani na urząd wyższego kapłana ze względu na swą niezmierną wiarę i dobre uczynki. Mają nauczać przykazań. Przez prawość zostaną uświęceni i wejdą do odpoczynku Pana. Melchizedek był jednym z nich. Aniołowie głoszą dobrą nowinę na tej ziemi. Ogłaszają rzeczywiste przyjście Chrystusa. Około 82 r. p.n.e.

1. I powtarzam, moi bracia, chciałbym, abyście sobie przypomnieli czas, gdy Pan Bóg dał te przykazania Swym dzieciom; i pragnę, abyście pamiętali, że Pan Bóg austanowił kapłanów według Swego świętego porządku, który był według porządku Jego Syna, aby nauczali ludzi tych rzeczy.

2. I kapłani ci zostali ustanowieni według aporządku Jego Syna w taki bsposób, żeby ludzie mogli wiedzieć, w jaki sposób oczekiwać Jego Syna dla odkupienia.

3. I taki był sposób ich ustanawiania — będąc apowołani i bprzygotowani od czałożenia świata zgodnie z duprzednią wiedzą Bożą, ze względu na ich niezmierną wiarę i dobre uczynki; najpierw mając swobodę ewyboru pomiędzy dobrem a złem; przeto wybrawszy dobro i wykazawszy się niezmiernie wielką fwiarą, są gpowołani świętym powołaniem, zaiste, tym świętym powołaniem, które zostało przygotowane wraz z odkupieniem przygotowanym dla nich i według niego.

4. I tak zostali powołani do tego świętego apowołania ze względu na swą wiarę, podczas gdy inni odrzucili Ducha Bożego z powodu zatwardziałości swych serc i ślepoty swych umysłów, a gdyby tak się nie stało, mogliby mieć równie wielki bprzywilej, co ich bracia.

5. Czyli innymi słowy, na początku mieli ataki sam status jak ich bracia; to święte powołanie zostało więc przygotowane od założenia świata dla tych, którzy nie znieczulą swych serc, i było ono w zadośćuczynieniu Jednorodzonego Syna, które było także przygotowane, i poprzez nie —

6. I tak, będąc powołani tym świętym powołaniem i ustanowieni do wyższego kapłaństwa świętego porządku Boga, aby nauczać dzieci ludzkie Jego przykazań, by również mogły wejść do Jego aodpoczynku —

7. To wyższe kapłaństwo jest według porządku Jego Syna i porządek ten istnieje od założenia świata; czyli innymi słowy jest abez początku dni czy końca lat, i jest przygotowane od wieczności po całą wieczność, zgodnie z bJego uprzednią wiedzą o wszystkim —

8. I zostali austanowieni w ten sposób — otrzymawszy święte powołanie i będąc ustanowieni świętym obrzędem, i przyjmując na siebie wyższe kapłaństwo świętego porządku, które to powołanie i obrzęd, i wyższe kapłaństwo nie mają początku ani końca —

9. Tak stają się na zawsze awyższymi kapłanami, według porządku Syna, Jednorodzonego od Ojca, który jest bez początku dni czy końca lat, który jest pełen błaski, sprawiedliwości i prawdy. I tak oto się dzieje. Amen.

10. I, jak już powiedziałem o tym świętym porządku, czyli awyższym kapłaństwie, wielu zostało do niego ustanowionych i stało się wyższymi kapłanami Boga; i to ze względu na ich niezmierną wiarę i bpokutę, i prawość przed Bogiem, albowiem woleli odpokutować i postępować w prawości niż zmarnieć;

11. Zostali więc powołani do tego świętego porządku i auświęceni, a ich bszaty zostały wybielone przez krew Baranka.

12. I, będąc auświęceni przez bDucha Świętego, w wybielonych szatach, będąc cnieskalani i bez skazy przed Bogiem, nie mogli patrzeć na dgrzech bez eodrazy; i było wielu, niezmiernie wielu, którzy zostali oczyszczeni i weszli do odpoczynku Pana, Swego Boga.

13. I teraz, moi bracia, pragnę, abyście ukorzyli się przed Bogiem i przynieśli aowoc godny pokuty, abyście wy także mogli wejść do tego odpoczynku.

14. Zaiste, ukorzcie się, jak ludzie w dniach aMelchizedeka, który był również wyższym kapłanem, według tego samego porządku, o jakim mówiłem, i który także przyjął wyższe kapłaństwo na wieki.

15. Był to ten sam Melchizedek, któremu aAbraham, nasz ojciec, oddawał bdziesięcinę; zaiste, nasz ojciec Abraham oddawał dziesięcinę, dziesiątą część wszystkiego, co posiadł.

16. Teraz te aobrzędy zostały dane w ten sposób, aby przez nie ludzie mogli oczekiwać Syna Bożego — obrzędy będące bsymbolem Jego porządku, a raczej będące Jego porządkiem, a to wszystko, by mogli oczekiwać od Niego odpuszczenia swych grzechów i wejść do odpoczynku Pana.

17. I ten Melchizedek był królem nad krainą Salem; a jego lud stał się mocny w niegodziwości i występkach; zaiste, cały jego lud zszedł na złą drogę; był on przepełniony wszelkiego rodzaju niegodziwością.

18. Lecz Melchizedek, wykazawszy się wielką wiarą i otrzymawszy urząd wyższego kapłaństwa według aświętego porządku Boga, głosił pokutę swemu ludowi. I oto, odpokutowali; i Melchizedek zaprowadził pokój na ziemi w swoich dniach; dlatego zwano go księciem pokoju, bo był królem Salemu za panowania jego ojca.

19. I awielu było przed nim, a także wielu po nim, lecz bnikt nie był większy od niego; dlatego jest on szczególnie wspomniany.

20. I nie potrzebuję powtarzać, gdyż to, co powiedziałem, wystarcza. Oto apisma święte są przed wami; jeśli będziecie je bprzeinaczać, będzie to na waszą własną zgubę.

21. I teraz stało się, że gdy Alma powiedział im te słowa, wyciągnął rękę do nich i zawołał potężnym głosem: Teraz jest czas, by aodpokutować, albowiem zbliża się dzień zbawienia;

22. Zaiste, i głos Pana, przez austa aniołów, głosi to wszystkim narodom; zaiste, głosi, aby poznali dobrą nowinę wielkiej radości; zaiste, i rozgłasza tę dobrą nowinę pośród wszystkich swoich ludów, zaiste, nawet tych rozsianych na powierzchni tej ziemi; przeto doszła ona i do nas.

23. I zostało to nam ujawnione w aprosty sposób, abyśmy zrozumieli i nie zbłądzili, ponieważ jesteśmy btułaczami po obcej ziemi; przeto jesteśmy wielce ulubieni, bo oznajmiono nam tę dobrą nowinę we wszystkich częściach naszej winnicy.

24. Albowiem aaniołowie oznajmiają to teraz wielu na naszej ziemi i czynią to w celu przygotowania serc dzieci ludzkich na przyjęcie Jego słowa, gdy przyjdzie On w Swej chwale.

25. I teraz czekamy tylko, by usłyszeć, jak te dobre wieści będą głoszone z ust aniołów, że On przyjdzie; gdyż zbliża się czas, a anie wiemy, jak szybko. I proszę Boga, aby nastąpiło to za moich dni; ale czy to będzie wcześniej, czy później, będę się tym radował.

26. I będzie to oznajmione asprawiedliwym i świętym mężom ustami aniołów, w czasie Jego przyjścia, aby spełniły się słowa naszych ojców, zgodnie z tym, co mówili o Nim według ducha proroctwa, który w nich był.

27. I teraz, moi bracia, apragnę z głębi serca, zaiste, z wielkim niepokojem sprawiającym mi ból, abyście zważali na moje słowa i wyzbyli się swych grzechów, i nie odkładali dnia waszej pokuty;

28. Lecz abyście ukorzyli się przed Panem i wzywali Jego świętego imienia, i byście aczuwali i modlili się nieustannie, abyście nie byli bkuszeni ponad swą wytrzymałość, i tak byli prowadzeni przez Ducha Świętego, stając się pokorni, cłagodni, ulegli, cierpliwi, pełni miłości i wytrwali we wszystkim;

29. aMając wiarę w Pana; mając nadzieję, że otrzymacie życie wieczne; zawsze żywiąc bmiłość Bożą w swych sercach, abyście zostali podniesieni ostatniego dnia i weszli do Jego codpoczynku.

30. I niech Pan da wam pokutę, abyście nie ściągnęli na siebie Jego gniewu, byście nie zostali zakuci w łańcuchy apiekła i nie ponieśli drugiej bśmierci.

31. I Alma powiedział jeszcze dużo więcej słów temu ludowi, które nie są zapisane w tej księdze.

◀

1a

Abr. 2:9, 11.

◀

2a

DiP 107:2–4.

◀

b

Alma 13:16.

◀

3a

DiP 127:2. PPŚ Uprzednie ustanowienie; Wybór.

◀

b

DiP 138:55–56.

◀

c

Alma 12:25, 30. PPŚ Życie przedziemskie.

◀

d

DiP 38:2.

◀

e

PPŚ Wolna wola.

◀

f

PPŚ Wiara.

◀

g

PPŚ Kapłaństwo; Powołać, powołany przez Boga, powołanie.

◀

4a

Eter 12:10.

◀

b

Ⅰ Nefi 17:32–35.

◀

5a

Ⅱ Nefi 26:28.

◀

6a

Alma 12:37; 16:17. PPŚ Odpoczynek.

◀

7a

Hebr. 7:3.

◀

b

PPŚ Bóg, Boska Trójca.

◀

8a

DiP 84:33–42. PPŚ Kapłaństwo Melchizedeka.

◀

9a

PPŚ Wyższy kapłan.

◀

b

Ⅱ Nefi 2:6. PPŚ Łaska.

◀

10a

DiP 84:18–22.

◀

b

PPŚ Pokutować, pokuta.

◀

11a

Mojż. 6:59–60.

◀

b

Ⅰ Nefi 12:10; Alma 5:21–27; Ⅲ Nefi 27:19–20.

◀

12a

Rzym. 8:1–9. PPŚ Uświęcenie.

◀

b

PPŚ Duch Święty.

◀

c

PPŚ Nieskalany, czystość.

◀

d

Mos. 5:2; Alma 19:33.

◀

e

Przyp. 8:13; Alma 37:29.

◀

13a

Łuk. 3:8.

◀

14a

Tłum. J.S. Ⅰ Mojż. 14:25–40 (Aneks); DiP 84:14. PPŚ Melchizedek.

◀

15a

PPŚ Abraham.

◀

b

Ⅰ Mojż. 14:18–20; Mal. 3:8–10. PPŚ Dziesięciny, dziesięcina.

◀

16a

PPŚ Obrzędy.

◀

b

PPŚ Symbolika.

◀

18a

PPŚ Kapłaństwo Melchizedeka.

◀

19a

Hel. 8:18; DiP 84:6–16; 107:40–55.

◀

b

DiP 107:1–4.

◀

20a

PPŚ Pisma święte.

◀

b

Ⅱ Piotra 3:16; Alma 41:1.

◀

21a

PPŚ Pokutować, pokuta.

◀

22a

Alma 10:20.

◀

23a

Ⅱ Nefi 25:7–8; 31:3; 32:7; Jakub 4:13; Eter 12:39.

◀

b

Jakub 7:26.

◀

24a

Alma 10:10; 39:19.

◀

25a

Ⅰ Nefi 10:4; Ⅲ Nefi 1:13.

◀

26a

Am. 3:7; Łuk. 2:8–11.

◀

27a

Mos. 28:3.

◀

28a

PPŚ Czuwać, strażnicy; Modlitwa.

◀

b

Ⅰ Kor. 10:13.

◀

c

PPŚ Cierpliwość; Łagodny, łagodność.

◀

29a

Alma 7:24.

◀

b

DiP 20:31; 76:116. PPŚ Prawdziwa miłość.

◀

c

DiP 84:24.

◀

30a

PPŚ Piekło; Potępienie (wyklęcie).

◀

b

PPŚ Śmierć duchowa.

Rozdział 14

Alma i Amulek są wtrąceni do więzienia i bici. Wierzący wraz z ich pismami świętymi zostają spaleni w ogniu. Pan przyjmuje tych męczenników do siebie w chwale. Ściany więzienia zawalają się. Alma i Amulek zostają uwolnieni, a ich prześladowcy zabici. W okresie lat 82–81 p.n.e.

1. I stało się, że gdy Alma skończył przemawiać do ludu, wielu uwierzyło w jego słowa i zaczęło pokutować oraz badać apisma święte.

2. Jednak większość z nich chciała zniszczyć Almę i Amuleka; bowiem rozgniewali się na Almę z powodu aprostoty jego słów skierowanych do Zeezroma; i powiedzieli także, że Amulek bkłamał im i urągał ich prawu, a także ich prawnikom i sędziom.

3. I byli także rozgniewani na Almę i Amuleka; i ponieważ w tak prosty sposób świadczyli o ich niegodziwości, chcieli ich potajemnie zabić.

4. Lecz stało się, że nie uczynili tego; lecz pojmali ich i związali mocnymi sznurami, i zaprowadzili przed naczelnego sędziego tej ziemi.

5. I ludzie poszli, i dowodzili przeciwko nim — świadcząc, że urągali prawu i ich prawnikom, i sędziom tej ziemi, i wszystkim ludziom, którzy przebywali na tej ziemi; i świadczyli też, że mówili o istnieniu tylko jednego Boga, który pośle Swego Syna pośród ludzi, lecz ich nie zbawi; i o wielu rzeczach tego typu świadczyli przeciwko Almie i Amulekowi. A działo się to przed naczelnym sędzią tej ziemi.

6. I stało się, że Zeezrom zdumiał się słowami, które były mówione; i on także przekonał się o zaślepieniu ich umysłów, do czego sam się przyczynił pośród tego ludu poprzez swe kłamliwe słowa; i zaczął adoznawać udręki duszy, bzdając sobie sprawę ze swej winy; zaiste, zaczęły go ogarniać męki piekła.

7. I stało się, że zaczął wołać do ludzi tymi słowy: Oto ja jestem awinien, a ci mężowie są bez skazy przed Bogiem. I zaczął wstawiać się za nimi; lecz ludzie złorzeczyli mu, mówiąc: Czy ciebie także opanował diabeł? I pluli na niego, i bprzepędzili go ze swego grona razem ze wszystkimi, którzy uwierzyli w słowa powiedziane przez Almę i Amuleka; i wypędzili ich, i posłali za nimi ludzi, aby rzucali w nich kamieniami.

8. I zgromadzili ich żony i dzieci, zarządzając, że kto wierzy lub kogo uczono wiary w słowo Boże, ma być wrzucony w ogień; i zebrali także ich kroniki, które zawierały pisma święte, i także wrzucali je w ogień, aby zostały spalone i zniszczone w ogniu.

9. I stało się, że pojmali Almę i Amuleka i przywiedli ich na miejsce kaźni, aby byli świadkami śmierci tych, których trawił ogień.

10. I gdy Amulek ujrzał cierpienia kobiet i dzieci trawionych przez ogień, sam także cierpiał; i zwrócił się do Almy: Jakże możemy patrzeć na tak okropny widok? Wyciągnijmy ręce i amocą Bożą, która jest w nas, ocalmy ich z płomieni.

11. Lecz Alma powiedział mu: Duch powstrzymuje mnie od wyciągnięcia ręki; oto Pan przyjmuje ich do siebie w achwale; i dopuszcza On, aby to uczynili, to jest, aby ludzie uczynili im to według zatwardziałości swych serc, aby sprawiedliwe były bsądy, które na nich wyda w Swym gniewie; i aby ckrew dniewinnych świadczyła przeciwko nim, zaiste, i głośno wołała przeciwko nim w ostateczny dzień.

12. Teraz, Amulek powiedział do Almy: Oto może nas także spalą.

13. I Alma powiedział: Niech się stanie wola Pana. Oto nasza praca nie jest ukończona; dlatego nie spalą nas.

14. Teraz stało się, że gdy ciała tych, którzy zostali wrzuceni w ogień, spaliły się, a także pisma święte wrzucone razem z nimi, naczelny sędzia tej ziemi podszedł do związanych Almy i Amuleka, spoliczkował ich i powiedział im: Po tym, co zobaczyliście, czy nadal będziecie głosić temu ludowi o tym, że zostanie wrzucony w ajezioro ognia i siarki?

15. Oto widzicie, że nie mieliście mocy ocalić tych, którzy zostali wrzuceni w ogień; ani też Bóg nie ocalił ich, chociaż byli waszej wiary. I sędzia ponownie spoliczkował ich, i zapytał: Co powiecie na swoją obronę?

16. A sędzia ten należał do porządku i wyznania aNehora, który zabił Gedeona.

17. I stało się, że Alma i Amulek nic mu nie odpowiedzieli; i uderzył ich jeszcze raz, i oddał ich strażnikom, aby zostali wtrąceni do więzienia.

18. I gdy byli w więzieniu przez trzy dni, przyszło do nich wielu aprawników i sędziów, i kapłanów, i nauczycieli należących do wyznania Nehora; i weszli do więzienia, aby ich zobaczyć, i zadawali im pytania co do wielu słów; lecz Alma i Amulek nic im nie odpowiedzieli.

19. I stało się, że sędzia stanął przed nimi i zapytał: Dlaczego nie odpowiadacie na słowa tych ludzi? Czyż nie wiecie, że mam moc skazania was na śmierć w ogniu? I nakazał im mówić, lecz oni nic nie odpowiedzieli.

20. I stało się, że odeszli i rozeszli się, ale powrócili nazajutrz; i sędzia ponownie ich spoliczkował. I wielu podchodziło i uderzało ich, mówiąc: Czy nadal będziecie oskarżać ten lud i potępiać nasze prawo? Jeśli macie tak wielką moc, dlaczego nie awyratujecie siebie samych?

21. I powiedzieli im wiele podobnych rzeczy, zgrzytając na nich zębami i plując na nich, i mówiąc: Jak będziemy wyglądać, gdy zostaniemy potępieni?

22. I wiele podobnych rzeczy, zaiste, wszelkiego rodzaju rzeczy mówili im; i w ten sposób szydzili z nich przez wiele dni. I nie dawali im jeść, aby głodowali, ani wody, aby mieli pragnienie; i zabrali im także ich ubiory, że byli nadzy; i tak pozostawili ich w więzieniu związanych mocnymi sznurami.

23. I stało się, że cierpieli tak przez wiele dni (i było to w dwunasty dzień dziesiątego miesiąca w dziesiątym roku panowania sędziów nad ludem Nefiego), aż naczelny sędzia ziemi ammonihańskiej oraz wielu ich nauczycieli i prawników poszło do więzienia, gdzie Alma i Amulek byli związani sznurami.

24. I naczelny sędzia stanął przed nimi i ponownie ich uderzył, i powiedział: Jeśli macie moc Bożą, uwolnijcie się z tych więzów, a wtedy uwierzymy, że Pan zniszczy ten lud zgodnie z waszymi słowami.

25. I stało się, że wszyscy, aż do ostatniego, podchodzili do nich i uderzali ich, powtarzając te same słowa; i gdy powiedział im to ostatni z nich, amoc Boża spoczęła na Almie i Amuleku, i wstali, i stanęli na nogach.

26. I Alma zawołał tymi słowy: Jak długo mamy znosić te wielkie audręki, o Panie? O Panie, daj nam siłę według wiary, jaką pokładamy w Chrystusie, aż do naszego wyzwolenia. I rozerwali więzy, którymi ich skrępowano; i gdy ludzie to zobaczyli, zaczęli uciekać, bojąc się, że nastąpi ich zagłada.

27. I stało się, że tak wielki opanował ich strach, że przypadli do ziemi, i nie dosięgli drzwi awięzienia prowadzących na zewnątrz; i ziemia zadrżała potężnie, i mury więzienia rozpadły się na dwoje, tak że zawaliły się na ziemię; i naczelny sędzia, i prawnicy, i kapłani, i nauczyciele, którzy bili Almę i Amuleka, zginęli pod gruzami.

28. I Alma, i Amulek wyszli z więzienia bez obrażeń; bowiem Pan dał im moc według wiary, jaką pokładali w Chrystusie. I od razu wyszli z więzienia, auwolnieni z więzów; i więzienie zawaliło się na ziemię, i wszyscy, którzy tam byli, z wyjątkiem Almy i Amuleka, zginęli; a oni od razu poszli do miasta.

29. A ludzie, usłyszawszy wielki hałas, zbiegli się tłumnie, aby dowiedzieć się, jaka była tego przyczyna. I gdy zobaczyli Almę i Amuleka wychodzących z więzienia, którego mury zawaliły się na ziemię, ogarnął ich wielki strach, że uciekali przed Almą i Amulekiem, tak jak kozica z młodymi umyka przed dwoma lwami; tak i oni uciekali od obecności Almy i Amuleka.

◀

1a

Ⅱ Król. 22:8–13. PPŚ Pisma święte.

◀

2a

Alma 12:3–7.

◀

b

Alma 10:27.

◀

6a

Alma 15:5.

◀

b

PPŚ Sumienie.

◀

7a

Alma 11:21–37.

◀

b

Alma 15:1.

◀

10a

Alma 8:30–31.

◀

11a

PPŚ Chwała.

◀

b

Ps. 37:8–13; Alma 60:13; DiP 103:3. PPŚ Sprawiedliwość.

◀

c

PPŚ Męczennik, męczeńska śmierć.

◀

d

Mos. 17:10.

◀

14a

Alma 12:17.

◀

16a

Alma 1:7–15.

◀

18a

Alma 10:14; 11:20.

◀

20a

Mat. 27:39–43.

◀

25a

Alma 8:31.

◀

26a

Jak. 5:10–11; Mos. 17:10–20; DiP 121:7–8.

◀

27a

Dz. 16:26; Eter 12:13.

◀

28a

Jakub 4:6; Ⅲ Nefi 28:19–22.

Rozdział 15

Alma i Amulek udają się do Sydomu i ustanawiają Kościół. Alma uzdrawia Zeezroma, który przystępuje do Kościoła. Wielu zostaje ochrzczonych i Kościołowi dobrze się wiedzie. Alma i Amulek udają się do Zarahemli. Około 81 r. p.n.e.

1. I stało się, że Alma i Amulek otrzymali przykazanie, aby odeszli z tego miasta; i odeszli, i doszli aż do ziemi sydomskiej; i oto, znaleźli tam wszystkich ludzi, którzy odeszli z ziemi aammonihańskiej, gdyż bwypędzono ich i kamienowano, ponieważ uwierzyli w słowa Almy.

2. I opowiedzieli im wszystko, co się stało z ich ażonami i dziećmi, a także o sobie i o swej bmocy wyzwolenia.

3. I także Zeezrom leżał chory w Sydomie, w palącej gorączce spowodowanej wielkim utrapieniem jego umysłu, którego przyczyną była jego aniegodziwość, albowiem uważał, że Almy i Amuleka już nie ma; i uważał, że zostali oni zabici przez jego niegodziwość. I ten wielki grzech, a także wiele innych grzechów, zadręczały jego umysł, że odczuwał niezmiernie wielką mękę, myśląc, że nie ma dla niego ratunku; dlatego też paliła go gorączka.

4. Teraz, gdy usłyszał, że Alma i Amulek są w ziemi sydomskiej, jego serce nabrało odwagi; i natychmiast posłał wiadomość do nich, prosząc, aby do niego przyszli.

5. I stało się, że poszli od razu, dając posłuch jego prośbie, którą posłał do nich; i weszli do domu, do Zeezroma; i znaleźli go złożonego chorobą, bardzo osłabionego, rozpalonego gorączką; a jego umysł również odczuwał niezmiernie wielką mękę z powodu jego niegodziwości; i gdy ich zobaczył, wyciągnął do nich rękę i błagał, by go uzdrowili.

6. I stało się, że Alma powiedział mu, ujmując go za rękę: Czy awierzysz w moc Chrystusa do zbawienia?

7. I odpowiadając, rzekł: Zaiste, wierzę we wszystkie słowa, których nauczałeś.

8. I Alma powiedział: Jeśli wierzysz w odkupienie Chrystusa, możesz być auzdrowiony.

9. I odpowiedział: Zaiste, wierzę według twoich słów.

10. I wtedy Alma zawołał do Pana tymi słowy: O Panie, nasz Boże, zmiłuj się nad tym człowiekiem i auzdrów go według jego wiary w Chrystusa.

11. I gdy Alma wypowiedział te słowa, Zeezrom azerwał się na własne nogi i zaczął chodzić; i stało się to ku wielkiemu zdziwieniu wszystkich ludzi; a wieść o tym rozeszła się po całej ziemi sydomskiej.

12. I Alma ochrzcił Zeezroma dla Pana; i od tego czasu Zeezrom zaczął głosić ewangelię ludziom.

13. I Alma ustanowił Kościół w ziemi sydomskiej, i poświęcił kapłanów i nauczycieli na tej ziemi, aby chrzcili dla Pana każdego, kto pragnął zostać ochrzczony.

14. I stało się, że było ich wielu; bowiem schodzili się z całej okolicy wokół Sydomu i byli chrzczeni.

15. Jednak co się tyczy ludzi, którzy przebywali w ziemi ammonihańskiej, w dalszym ciągu pozostali ludem o zatwardziałych sercach i hardych karkach; i nie odpokutowali za swe grzechy, lecz przypisywali całą moc Almy i Amuleka diabłu; gdyż byli wyznania aNehora i nie wierzyli w odpokutowanie za swe grzechy.

16. I stało się, że Alma i Amulek, po tym, jak Amulek aporzucił dla słowa Boga całe swoje złoto i srebro, i drogocenne przedmioty w ziemi ammonihańskiej, będąc bodrzucony przez tych, którzy byli kiedyś jego przyjaciółmi, a także przez swego ojca i krewnych.

17. Przeto, gdy Alma ustanowił Kościół w Sydomie, widząc, że apowstrzymano się, zaiste, widząc, że ludzie zostali powstrzymani co do pychy ich serc, i zaczęli bkorzyć się przed Bogiem, i zaczęli zbierać się w sanktuariach, by coddawać cześć Bogu przed ołtarzem, dczuwając i modląc się nieustannie, aby mogli być uwolnieni od Szatana i eśmierci, i zagłady —

18. Teraz, jak powiedziałem, Alma, ujrzawszy to wszystko, zabrał z sobą Amuleka, i poszli do ziemi zarahemlskiej, i zabrał go do swego domu, i służył mu w jego utrapieniach, i wzmacniał go w Panu.

19. I tak upłynął dziesiąty rok panowania sędziów nad ludem Nefiego.

◀

1a

Alma 16:2–3, 9, 11.

◀

b

Alma 14:7.

◀

2a

Alma 14:8–14.

◀

b

Alma 14:28.

◀

3a

Alma 14:6–7.

◀

6a

Mar. 9:23.

◀

8a

PPŚ Uzdrowić, uzdrowienia.

◀

10a

Mar. 2:1–12.

◀

11a

Dz. 3:1–11.

◀

15a

Alma 1:2–15.

◀

16a

Łuk. 14:33; Alma 10:4.

◀

b

PPŚ Prześladować, prześladowanie.

◀

17a

Alma 16:21.

◀

b

PPŚ Pokorny, pokora.

◀

c

PPŚ Oddawać cześć.

◀

d

PPŚ Czuwać, strażnicy; Modlitwa.

◀

e

PPŚ Śmierć duchowa.

Rozdział 16

Lamanici niszczą lud Ammonihah. Zoram prowadzi Nefitów do zwycięstwa nad Lamanitami. Alma i Amulek, i wielu innych głoszą słowo. Nauczają, że Chrystus po Swym Zmartwychwstaniu ukaże się Nefitom. W okresie lat 81–77 p.n.e.

1. I stało się, że w piątym dniu drugiego miesiąca jedenastego roku panowania sędziów nad ludem Nefiego — po okresie niezmąconego pokoju na ziemi zarahemlskiej, bowiem do tego czasu przez kilka lat nie mieli żadnych wojen ani sporów, nawet do piątego dnia drugiego miesiąca jedenastego roku — na tej ziemi rozległ się zew wojny.

2. Albowiem armie Lamanitów przekroczyły granicę ziemi od strony pustkowia, i weszły do miasta aAmmonihah i zaczęły zabijać ludzi, i niszczyć miasto.

3. I teraz stało się, że zanim Nefitom udało się zebrać dostateczną armię, by wyprzeć ich z tej ziemi, Lamanici azgładzili wszystkich ludzi, którzy byli w mieście Ammonihah, jak również wielu z pogranicza Noe, a pozostałych wzięli do niewoli na pustkowie.

4. Teraz stało się, że Nefici pragnęli odzyskać tych, którzy zostali wzięci do niewoli na pustkowie.

5. Dlatego ten, który został wyznaczony na naczelnego dowódcę nad armiami Nefitów (a nazywał się Zoram, i miał on dwóch synów, Lehiego i Ahę) — teraz Zoram oraz jego dwaj synowie, wiedząc, że Alma jest wyższym kapłanem nad Kościołem, i słysząc, że ma ducha proroctwa, poszli do niego i chcieli dowiedzieć się od niego, gdzie zgodnie z wolą Pana mają pójść na pustkowie w poszukiwaniu swych braci wziętych do niewoli przez Lamanitów.

6. I stało się, że Alma azapytał o to Pana. I Alma powrócił, i powiedział im: Oto Lamanici będą przechodzić w bród rzekę Sydon na południowym pustkowiu, tuż poza granicami ziemi mantijskiej. I tam oto ich spotkacie, na wschód od rzeki Sydon, i tam Pan wyda wam waszych braci wziętych do niewoli przez Lamanitów.

7. I stało się, że Zoram i jego synowie ze swymi armiami przeprawili się przez rzekę Sydon i pomaszerowali poza granice Manti, na południowe pustkowie, które było na wschód od rzeki Sydon.

8. I tam napadli na armie Lamanitów, a Lamanici zostali rozproszeni i przepędzeni na pustkowie; i wzięli oni swych braci, którzy byli wzięci do niewoli przez Lamanitów, i ani jedna dusza z ich braci wziętych do niewoli nie zginęła. I zostali przywiedzeni przez swych braci, aby wzięli w posiadanie swe własne ziemie.

9. I tak skończył się jedenasty rok panowania sędziów, podczas którego Lamanici zostali wypędzeni z ziemi, a lud Ammonihah został azniszczony; zaiste, każda żyjąca dusza wśród ludu Ammonihah została bzniszczona, a także ich wielkie miasto, o którym mówili, że Bóg nie może go zniszczyć z powodu jego wielkości.

10. Lecz oto, w ajeden dzień zostało spustoszone, a martwe ciała zostały poszarpane przez psy i dzikie zwierzęta z pustkowia.

11. Jednak po wielu dniach ich martwe ciała zebrano w stosy na powierzchni ziemi i pokryto je cienką warstwą ziemi. A odór był tak silny, że ludzie nie zasiedlali ziemi ammonihańskiej przez wiele lat. I nazwano ją Spustoszeniem Nehorów; bowiem należeli oni do wyznania aNehora — ci, którzy zostali zabici; a ich ziemie zostały spustoszone.

12. I Lamanici nie napadali na Nefitów aż do czternastego roku panowania sędziów nad ludem Nefiego. I tak przez trzy lata Nefici mieli nieprzerwany pokój na całej ziemi.

13. I Alma, i Amulek, poszli, głosząc pokutę ludziom w ich aświątyniach i w ich sanktuariach, a także w ich bsynagogach, które budowano na wzór żydowski.

14. I tylu, ilu chciało słuchać ich słów, nieustannie miało udział w słowie Bożym, bez awzględu na osobę.

15. Tak więc Alma i Amulek poszli, i jeszcze wielu innych, którzy zostali wybrani do tej pracy, aby głosić słowo na całej ziemi. I ustanawianie Kościoła rozszerzyło się po tej ziemi i we wszystkich okolicach naokoło, pośród wszystkich ludzi Nefitów.

16. I anie było wśród nich żadnej nierówności; a Pan przelał Swego Ducha po całej powierzchni ziemi, aby przygotować umysły dzieci ludzkich, a raczej ich bserca, na przyjęcie słowa, które ma być między nimi nauczane w czasie Jego przyjścia —

17. Aby nie stali się hardzi wobec słowa, aby nie byli niewierzący i nie doszli do zniszczenia, lecz by przyjęli słowo z radością, i jak adziczka zostali zaszczepieni w prawdziwą bwinorośl, aby mogli wejść do codpoczynku Pana, Swego Boga.

18. Teraz ci akapłani, którzy poszli pośród ludzi, potępiali wszelkie kłamstwa i boszustwa, i czazdrość, i kłótnie, i złośliwości, i urąganie innym, i kradzieże, rabunki, grabieże, morderstwa, cudzołóstwo i wszelką lubieżność, wołając, że takie rzeczy nie powinny mieć miejsca —

19. Rozprawiając o tym, co ma wkrótce nastąpić; zaiste, rozprawiając o aprzyjściu Syna Bożego, Jego cierpieniu i śmierci, a także o zmartwychwstaniu zmarłych.

20. I wielu ludzi pytało o miejsce, gdzie Syn Boży ma przyjść; i nauczano ich, że aukaże się im bpo Swym Zmartwychwstaniu; i ludzie słuchali tego z wielką radością i zadowoleniem.

21. I teraz, po tym, jak ustanowiono Kościół na całej ziemi — odniósłszy azwycięstwo nad diabłem, i kiedy słowo Boże w jego nieskalaniu głoszono na całej ziemi, a Pan przelewał na ludzi swe błogosławieństwa — tak zakończył się czternasty rok panowania sędziów nad ludem Nefiego.

◀

2a

Alma 15:1, 15–16.

◀

3a

Alma 9:18.

◀

6a

Alma 43:23–24.

◀

9a

Alma 8:16; 9:18–24; Morm. 6:15–22.

◀

b

Alma 25:1–2.

◀

10a

Alma 9:4.

◀

11a

Alma 1:15; 24:28–30.

◀

13a

Ⅱ Nefi 5:16.

◀

b

Alma 21:4–6, 20.

◀

14a

Alma 1:30.

◀

16a

Mos. 18:19–29; Ⅳ Nefi 1:3.

◀

b

PPŚ Złamane serce.

◀

17a

Jakub 5:24.

◀

b

PPŚ Winnica Pana.

◀

c

Alma 12:37; 13:10–13.

◀

18a

Alma 15:13.

◀

b

PPŚ Zwodzić, zwieść, oszustwo.

◀

c

PPŚ Zazdrość.

◀

19a

PPŚ Jezus Chrystus — Proroctwa o narodzinach i śmierci Jezusa Chrystusa.

◀

20a

Ⅱ Nefi 26:9; Ⅲ Nefi 11:7–14.

◀

b

Ⅰ Nefi 12:4–6.

◀

21a

Alma 15:17.

Dzieje synów Mosjasza, którzy dla słowa Bożego wyrzekli się swego prawa do królestwa i poszli do ziemi nefickiej, aby głosić ewangelię Lamanitom; ich cierpienia i wyzwolenie — według zapisu Almy.

Obejmują rozdziały od 17. do 27.

Rozdział 17

Synowie Mosjasza mają ducha proroctwa i objawienia. Rozchodzą się w różne strony, by głosić słowo Lamanitom. Ammon udaje się do ziemi ismaelskiej i staje się sługą króla Lamoniego. Ammon ratuje stada króla i zabija jego wrogów przy wodopoju Sebus. Wersety 1–3, około 77 r. p.n.e., werset 4., w okresie lat 91–77 p.n.e. oraz wersety 5–39, około 91 r. p.n.e.

1. I teraz stało się, że Alma, wędrując na południe, z ziemi gedeońskiej do ziemi mantijskiej, oto ku swemu zdziwieniu anapotkał bsynów Mosjasza wędrujących w kierunku ziemi zarahemlskiej.

2. A ci synowie Mosjasza byli z Almą, gdy po raz apierwszy ukazał mu się anioł; przeto Alma radował się niezmiernie, widząc swych braci; i co dodawało mu więcej radości, byli oni nadal jego braćmi w Panu; zaiste, i umocnili się w wiedzy o prawdzie; albowiem byli trzeźwo myślącymi ludźmi i pilnie bbadali pisma święte, aby mogli poznać słowo Boże.

3. Lecz to nie wszystko; gdyż oddawali się częstej amodlitwie i często pościli; przeto mieli ducha proroctwa i ducha objawienia, a gdy bnauczali, nauczali z mocą i upoważnieniem od Boga.

4. I przez okres czternastu lat nauczali słowa Bożego pośród Lamanitów, odnosząc wielkie asukcesy w bdoprowadzaniu wielu do wiedzy o prawdzie; zaiste, dzięki mocy ich słów wielu przywiedziono przed ołtarz Boga, aby wzywali Jego imienia i cwyznawali przed Nim swe grzechy.

5. I takie są okoliczności, które towarzyszyły im podczas ich wędrówek, bowiem doznawali wielu udręk; doznali cierpień zarówno w ciele, jak i w umyśle, doświadczając głodu, pragnienia, zmęczenia, a także azmagając się wiele w duchu.

6. I takie były ich wędrówki: aOpuściwszy swego ojca, Mosjasza, w pierwszym roku panowania sędziów; bwyrzekłszy się królestwa, które ojciec chciał im przekazać, a było to także życzeniem ludu;

7. Jednakże odeszli z ziemi zarahemlskiej, zabierając ze sobą swoje miecze i swoje włócznie, i swoje łuki, i swoje strzały, i swoje proce; i uczynili to, aby mogli zdobywać dla siebie żywność podczas pobytu na pustkowiu.

8. I tak odeszli na pustkowie z tymi, których wybrali, aby pójść do ziemi nefickiej, by głosić Lamanitom słowo Boże.

9. I stało się, że przez wiele dni podróżowali przez pustkowie, i często pościli, i często amodlili się, aby Pan dał im część swego Ducha, by pozostał z nimi, aby stali się bnarzędziem w ręku Boga i doprowadzili, jeśli to możliwe, swych braci, Lamanitów, do wiedzy o prawdzie, aby ich bracia przekonali się, jak nikczemne i błędne są ctradycje ich ojców.

10. I stało się, że Pan anawiedził ich swym bDuchem i powiedział im: Nabierzcie cotuchy. I nabrali otuchy.

11. I Pan powiedział im także: Pójdźcie między Lamanitów, waszych braci, i ustanówcie Moje słowo; jednak bądźcie acierpliwi w wytrwaniu i udrękach, abyście byli dla nich dobrym przykładem we Mnie, a Ja uczynię was narzędziem w Mych rękach dla zbawienia wielu dusz.

12. I stało się, że serca synów Mosjasza, a także tych, którzy byli z nimi, przepełniła odwaga, by pójść do Lamanitów i głosić im słowo Boże.

13. I stało się, że gdy dotarli do granic ziem Lamanitów, arozdzielili się i rozeszli, pokładając ufność w Panu, że spotkają się przy końcu swych bżniw; albowiem uważali, że wielkie było dzieło, którego się podjęli.

14. I zaprawdę było wielkie, gdyż podjęli się głosić słowo Boże ludziom adzikim, twardym i okrutnym; ludziom, którzy lubowali się w mordowaniu Nefitów i obrabowywaniu ich, i łupieniu; których serca nastawione były na bogactwa, czyli na złoto i srebro, i drogocenne kamienie; jednak starali się zdobyć je przez morderstwo i grabież, aby nie musieli zapracować na nie swoimi własnymi rękami.

15. Byli więc bardzo leniwym ludem, z których wielu oddawało cześć bożkom, i aprzekleństwo Boga ciążyło na nich z powodu btradycji ich ojców; jednakże obietnice Pana były skierowane do nich pod warunkiem pokuty.

16. Przeto z tego apowodu synowie Mosjasza podjęli się tego zadania, uważając, że jeżeli będzie to możliwe, przywiodą ich do pokuty, i jeżeli będzie to możliwe, doprowadzą ich do poznania planu odkupienia.

17. Przeto rozdzielili się jeden od drugiego i poszli pomiędzy nich, każdy sam, zgodnie ze słowem i mocą Boga, jakie były mu dane.

18. Teraz Ammon, będąc ich przywódcą, a raczej tym, który im służył, odszedł od nich, apobłogosławiwszy ich uprzednio według ich różnych zadań, przekazawszy im słowo Boże, czyli służąc im przed swoim odejściem; i tak podjęli swe poszczególne wędrówki na tej ziemi.

19. I Ammon poszedł do ziemi ismaelskiej, do ziemi nazwanej tak po synach aIsmaela, którzy też stali się Lamanitami.

20. I gdy Ammon wszedł do ziemi ismaelskiej, Lamanici pojmali go i związali, gdyż zwyczajem ich było wiązanie wszystkich Nefitów, którzy wpadli w ich ręce, i przywodzenie ich przed króla; i tak to od upodobania króla zależało, czy zabijali ich czy zatrzymywali w niewoli, czy wtrącali do więzienia, czy wypędzali z ziemi, od jego woli i upodobania.

21. I tak przywiedziono Ammona przed króla panującego nad ziemią ismaelską; a nazywał się Lamoni; i był potomkiem Ismaela.

22. I król zapytał Ammona, czy chciałby mieszkać na tej ziemi pośród Lamanitów, czyli pośród jego ludu.

23. I Ammon powiedział mu: Zaiste, chciałbym mieszkać pośród tego ludu przez pewien czas; zaiste, a może do dnia, gdy umrę.

24. I stało się, że król Lamoni był bardzo zadowolony z Ammona, i nakazał, aby jego więzy zostały rozluźnione; i chciał, by Ammon wziął za żonę jedną z jego córek.

25. Lecz Ammon powiedział mu: Nie, ale będę twoim sługą. Przeto Ammon stał się sługą króla Lamoniego. I stało się, że razem z innymi sługami wyznaczono go, by strzegł stad Lamoniego, według zwyczaju Lamanitów.

26. I gdy był w służbie króla trzy dni, gdy wraz ze sługami lamanickimi prowadził stada do wodopoju zwanego Sebus, dokąd wszyscy Lamanici prowadzili swe stada, by mogły się napić —

27. Przeto gdy Ammon i słudzy króla naganiali swe stada do wodopoju, oto pewna liczba Lamanitów, którzy poili tam swe stada, powstała i rozgoniła stada Ammona i sług króla, i rozgonili je, aż rozpierzchły się na wszystkie strony.

28. I słudzy króla zaczęli narzekać tymi słowy: Teraz król nas zabije, jak zabił naszych braci, ponieważ ich stada zostały rozgonione ze względu na niegodziwość tych ludzi. I zaczęli niezmiernie rozpaczać, mówiąc: Oto nasze stada już się rozpierzchły.

29. I płakali ze strachu, że zostaną zabici. I gdy Ammon to zobaczył, serce jego przepełniło się radością, bowiem powiedział sobie: Okażę moim współsługom swą moc, a raczej moc, która jest we mnie, przywracając te stada królowi, abym mógł pozyskać serca moich współsług i nakłonić ich do wiary w moje słowa.

30. I teraz takie były myśli Ammona, gdy widział udręki tych, których nazywał swymi braćmi.

31. I stało się, że zachęcił ich swoimi słowami: Moi bracia, bądźcie dobrej myśli i chodźmy szukać naszych stad, a zgromadzimy je i przyprowadzimy je z powrotem do wodopoju; i tak zachowamy stada dla króla i nie zabije nas on.

32. I stało się, że poszli szukać stad, i poszli za Ammonem, i popędzili bardzo szybko, i prześcignęli stada króla, i zgromadzili je znowu przy wodopoju.

33. A tamci mężczyźni znowu stanęli, by rozgonić ich stada; lecz Ammon powiedział swym braciom: Otoczcie stada naokoło, aby się nie rozpierzchły; a ja pójdę walczyć z tymi mężami, którzy rozganiają nasze stada.

34. Przeto uczynili, jak im Ammon nakazał, a on poszedł i stanął, aby walczyć z tymi, którzy stali przy wodach Sebus; a co do liczby, było ich niemało.

35. Przeto nie bali się Ammona, bowiem uważali, że jeden z nich mógłby go zabić według ich upodobania, albowiem nie wiedzieli, że Pan obiecał Mosjaszowi, że awyzwoli jego synów z ich rąk; ani też nie wiedzieli nic o Panu; dlatego lubowali się w niszczeniu swych braci; i dlatego stanęli, aby rozgonić stada króla.

36. Lecz aAmmon wystąpił i zaczął strzelać do nich kamieniami z procy; zaiste, z wielką mocą strzelał w nich kamieniami; i tak zabił bpewną ich liczbę, tak że zaczęli zdumiewać się jego mocą; byli jednak rozgniewani, ponieważ zabił ich braci, i postanowili, że powinien zginąć; przeto widząc, że nie cmogą go dosięgnąć swymi kamieniami, przystąpili do niego z pałkami, by go zabić.

37. Lecz oto, każdemu mężowi, który podniósł swoją pałkę, aby uderzyć Ammona, on odrąbywał ramię swoim mieczem; albowiem przeciwstawiał się ich ciosom, odcinając im ramiona ostrzem miecza, tak że zaczęli się dziwić i zaczęli przed nim uciekać; zaiste, a co do liczby, było ich niemało; i zmusił ich do ucieczki mocą swego ramienia.

38. I sześciu z nich padło od procy, lecz nie zabił nikogo mieczem z wyjątkiem ich przywódcy; i odciął każde ramię wzniesione przeciwko niemu, a było ich niemało.

39. I gdy ich przepędził hen daleko, powrócił, a oni napoili swoje stada i zabrali je z powrotem na pastwisko króla, i wtedy poszli do króla, niosąc odcięte mieczem Ammona ramiona tych, którzy chcieli go zabić; i przyniesiono je królowi jako świadectwo tego, co uczynili.

◀

1a

Alma 27:16.

◀

b

Mos. 27:34.

◀

2a

Mos. 27:11–17.

◀

b

PPŚ Pisma święte.

◀

3a

PPŚ Modlitwa; Post, pościć.

◀

b

PPŚ Nauczać, nauczyciel — Nauczanie z Duchem.

◀

4a

Alma 29:14.

◀

b

PPŚ Praca misjonarska.

◀

c

PPŚ Wyznać, wyznanie.

◀

5a

Alma 8:10.

◀

6a

Mos. 28:1, 5–9.

◀

b

Mos. 29:3.

◀

9a

Alma 25:17. PPŚ Modlitwa.

◀

b

Mos. 23:10; Alma 26:3.

◀

c

Alma 3:10–12.

◀

10a

DiP 5:16.

◀

b

PPŚ Duch Święty.

◀

c

Alma 26:27.

◀

11a

Alma 20:29. PPŚ Cierpliwość.

◀

13a

Alma 21:1.

◀

b

Mat. 9:37.

◀

14a

Mos. 10:12.

◀

15a

Alma 3:6–19; Ⅲ Nefi 2:15–16.

◀

b

Alma 9:16–24; 18:5.

◀

16a

Mos. 28:1–3.

◀

18a

PPŚ Błogosławić, błogosławiony, błogosławieństwo.

◀

19a

Ⅰ Nefi 7:4–6.

◀

35a

Mos. 28:7; Alma 19:22–23.

◀

36a

Eter 12:15.

◀

b

Alma 18:16.

◀

c

Alma 18:3.

Rozdział 18

Król Lamoni uważa Ammona za Wielkiego Ducha. Ammon naucza króla o Stworzeniu, o tym, jak Bóg postępuje z ludźmi i o odkupieniu, które przychodzi przez Chrystusa. Lamoni wierzy i pada na ziemię niczym martwy. Około 90 r. p.n.e.

1. I stało się, że król Lamoni nakazał, aby jego słudzy wystąpili i świadczyli o wszystkim, co widzieli w związku z tą sprawą.

2. I gdy wszyscy świadczyli o tym, co widzieli, i król dowiedział się o wierności Ammona w utrzymaniu jego stad, a także o jego wielkiej mocy w walce z tymi, którzy chcieli go zabić, był niezmiernie zdumiony i powiedział: Bez wątpienia jest on więcej niż człowiekiem. Oto czyż nie jest on Wielkim Duchem, który posyła tak wielkie kary na ten lud z powodu popełnianych przez nich morderstw?

3. I odpowiedzieli królowi tymi słowy: Nie wiemy, czy jest on Wielkim Duchem czy człowiekiem, lecz tyle wiemy, że wrogowie króla anie mogą go zabić ani też, gdy był z nami, nie byli w stanie rozgonić stad króla dzięki jego sprytowi i sile; przeto wiemy, że jest on przyjacielem króla. I teraz, o królu, nie wierzymy, że człowiek może mieć tak wielką moc, albowiem przekonaliśmy się, że nie można go zabić.

4. I teraz, gdy król usłyszał te słowa, powiedział im: Teraz wiem, że jest to Wielki Duch; i przyszedł w tym czasie, aby zachować wasze życie, bym was nie azgładził, jak uczyniłem to z waszymi braćmi. Teraz jest to ten Wielki Duch, o którym mówili nasi ojcowie.

5. A była to tradycja Lamoniego, którą przekazał mu jego ojciec, że istnieje Wielki Duch. Lecz mimo że wierzyli w aWielkiego Ducha, uważali, że cokolwiek czynili, było właściwe; jednakże Lamoni zaczął się niezmiernie lękać z obawy, że czynił źle, zabijając swe sługi;

6. Albowiem zabił wielu z nich za to, że ich bracia rozpędzili ich stada przy wodopoju; i tak zostali zabici, ponieważ ich stada zostały rozpędzone.

7. A zwyczajem tych Lamanitów było zatrzymywanie się przy wodach Sebus, by rozpędzać stada ludu, żeby w ten sposób przepędzić wiele z tych rozproszonych do swej własnej ziemi, bowiem taki był ich zwyczaj rabowania.

8. I stało się, że król Lamoni zapytał swe sługi: Gdzie jest ten człowiek, który ma tak wielką moc?

9. I powiedzieli mu: Oto karmi twe konie. Otóż król nakazał sługom, zanim jeszcze poszli napoić stada, aby przygotowali mu jego konie i wozy, i zawieźli go do ziemi nefickiej; gdyż wielką ucztę urządził na ziemi nefickiej ojciec Lamoniego, który był królem nad całą ziemią.

10. Teraz, gdy król Lamoni usłyszał, że Ammon przygotowywał jego konie i wozy, był jeszcze bardziej zdumiony oddaniem Ammona, i powiedział: Zapewne żaden ze wszystkich moich sług nie jest mi tak oddany jak ten człowiek; bowiem pamięta o wykonaniu wszystkich moich nakazów.

11. Teraz wiem na pewno, że jest to Wielki Duch, i poprosiłbym go, aby przyszedł do mnie, lecz nie mam odwagi.

12. I stało się, że gdy Ammon przygotował konie i wozy dla króla i jego sług, poszedł do króla, i zauważył, że oblicze króla zmieniło się; przeto miał właśnie odejść sprzed jego obecności.

13. I jeden ze sług króla powiedział do niego: Rabbanah, co tłumaczy się jako potężny lub wielki królu, gdyż uważali swych królów za potężnych; a więc powiedział do niego: Rabbanah, król pragnie, abyś został.

14. Przeto Ammon odwrócił się do króla i powiedział mu: Co chciałbyś, abym dla ciebie uczynił, o królu? I król nie odpowiedział mu przez godzinę według ich czasu, bo nie wiedział, co ma mu powiedzieć.

15. I stało się, że Ammon ponownie powiedział: Czego pragniesz ode mnie? Lecz król nic mu nie odpowiedział.

16. I stało się, że Ammon, będąc przepełniony Duchem Bożym, poznał amyśli króla. I powiedział mu: Czy to, co usłyszałeś, że obroniłem twe sługi i stada, zabijając siedmiu ich braci procą i mieczem, i odrąbałem ręce innych, aby ochronić twe stada i sługi, oto czy to jest powodem twego zdumienia?

17. Pytam, czemu tak wielkie jest twe zdumienie? Oto jestem człowiekiem i twoim sługą, przeto uczynię, cokolwiek zechcesz, a co jest właściwe.

18. I gdy król usłyszał te słowa, ponownie się zdumiał, bo widział, że Ammon mógł arozróżnić jego myśli; lecz mimo to król Lamoni otworzył usta i powiedział mu: Kim jesteś? Czy jesteś tym Wielkim Duchem, który bwie wszystko?

19. Ammon w odpowiedzi rzekł mu: Nie jestem nim.

20. I król powiedział: Jak to jest, że znasz myśli mojego serca? Możesz śmiało mówić i powiedzieć mi o tym; i powiedz mi także, jaką mocą zabiłeś moich braci i odrąbałeś ramiona tych, którzy rozpędzali moje stada —

21. I jeśli opowiesz mi o tych sprawach, dam ci, cokolwiek tylko zechcesz; i jeśli byłaby taka potrzeba, to obronię cię moimi wojskami; lecz wiem, że jesteś potężniejszy od nich wszystkich; mimo to przyznam ci, cokolwiek ode mnie zechcesz.

22. Teraz Ammon, będąc bystry, lecz niegroźny, powiedział Lamoniemu: Czy będziesz zważać na moje słowa, jeśli powiem ci o mocy, dzięki której dokonuję tych rzeczy? I to jest to, czego pragnę od ciebie.

23. I król odpowiedział mu tymi słowy: Zaiste, uwierzę we wszystkie twoje słowa. I tak, dzięki sprytowi, został owładnięty.

24. I Ammon zaczął przemawiać aśmiało i powiedział mu: Czy wierzysz, że istnieje Bóg?

25. I król odpowiadając, rzekł mu: Nie wiem, co to znaczy.

26. Wtedy Ammon powiedział: Czy wierzysz, że istnieje Wielki Duch?

27. I powiedział: Tak.

28. I Ammon powiedział: On jest Bogiem. I Ammon znowu mu powiedział: Czy wierzysz, że Wielki Duch, który jest Bogiem, stworzył wszystko, co jest w niebie i na ziemi?

29. I król powiedział: Zaiste, wierzę, że stworzył wszystko, co jest na ziemi; lecz nie znam niebios.

30. I Ammon powiedział mu: Niebiosa to miejsce, gdzie mieszka Bóg i wszyscy Jego święci aniołowie.

31. I król Lamoni powiedział: Czy znajduje się ono ponad ziemią?

32. I Ammon odpowiedział: Zaiste, i Bóg widzi wszystkie dzieci ludzkie; i zna wszystkie ich amyśli i zamiary serca; bo Jego ręką stworzeni zostali wszyscy od początku.

33. I król Lamoni powiedział: Wierzę we wszystko, co powiedziałeś. Czy jesteś posłany od Boga?

34. Ammon powiedział mu: Jestem aczłowiekiem; a na początku człowiek został stworzony na obraz Boga, i zostałem powołany przez Jego Ducha Świętego, by bnauczać o tym ten lud, aby mógł być przywiedziony do wiedzy o tym, co jest sprawiedliwe i prawdziwe.

35. I cząstka tego aDucha mieszka we mnie, co daje mi bwiedzę, a także moc według mej wiary i mych pragnień, które są w Bogu.

36. I gdy Ammon powiedział te słowa, zaczął od stworzenia świata, a także od stworzenia Adama, i powiedział wszystko o upadku człowieka, i aopowiadał i przedłożył mu kroniki i bpisma święte ludu, zawierające słowa cproroków, sięgające aż do czasu, gdy ich ojciec, Lehi, opuścił Jerozolimę.

37. I opowiedział im również (to jest królowi i jego sługom) o wszelkich wędrówkach ich ojców na pustkowiu i o wszystkich ich cierpieniach, o głodzie i pragnieniu, i o ich trudach, i tak dalej.

38. I opowiedział im też o buncie Lamana, Lemuela i synów Ismaela, zaiste, o wszystkich ich buntach im opowiedział; i objaśnił im wszystkie kroniki i pisma święte od czasu, gdy Lehi opuścił Jerozolimę aż do obecnej pory.

39. Lecz to nie wszystko; bowiem objaśnił im aplan odkupienia przygotowany od założenia świata; i opowiedział również o przyjściu Chrystusa, a także o wszystkich dziełach Pana im oznajmił.

40. I stało się, że gdy powiedział to wszystko i objaśnił to królowi, król dał wiarę wszystkim jego słowom.

41. I zaczął wołać do Pana tymi słowy: O Panie, zmiłuj się nade mną i nad moim ludem według Swego wielkiego amiłosierdzia, które okazałeś ludowi Nefiego.

42. A gdy to powiedział, padł na ziemię, niczym martwy.

43. I stało się, że jego słudzy zabrali go i zanieśli do jego żony, i złożyli go na łożu; i leżał tak niczym martwy przez okres dwóch dni i dwóch nocy; a jego żona i jego synowie, i jego córki rozpaczali nad nim według zwyczaju Lamanitów, wielce lamentując nad jego śmiercią.

◀

3a

Alma 17:34–38.

◀

4a

Alma 17:28–31.

◀

5a

Alma 19:25–27. PPŚ Bóg, Boska Trójca.

◀

16a

Alma 12:3.

◀

18a

PPŚ Rozróżnianie, dar [rozróżniania].

◀

b

PPŚ Bóg, Boska Trójca.

◀

24a

Alma 38:12.

◀

32a

Am. 4:13; Ⅲ Nefi 28:6; DiP 6:16.

◀

34a

Mos. 7:27; Eter 3:13–16.

◀

b

PPŚ Nauczać, nauczyciel — Nauczanie z Duchem.

◀

35a

PPŚ Natchnienie, natchnąć.

◀

b

PPŚ Wiedza.

◀

36a

Mos. 1:4; Alma 22:12; 37:9.

◀

b

PPŚ Pisma święte.

◀

c

Dz. 3:18–21.

◀

39a

PPŚ Plan Odkupienia.

◀

41a

PPŚ Miłosierny, miłosierdzie.

Rozdział 19

Lamoni otrzymuje światło wiecznego życia i widzi Odkupiciela. Jego domownicy popadają w trans i wielu widzi aniołów. Ammon jest cudem ocalony. Chrzci wielu i ustanawia pośród nich Kościół. Około 90 r. p.n.e.

1. I stało się, że po dwóch dniach i dwóch nocach mieli właśnie złożyć ciało króla w grobowcu, który zbudowali dla chowania swych zmarłych.

2. Otóż królowa, usłyszawszy o sławie Ammona, posłała po niego i pragnęła, aby do niej przyszedł.

3. I stało się, że Ammon uczynił, jak mu nakazano, i poszedł do królowej, i pragnął dowiedzieć się, co chciała, aby uczynił.

4. I królowa powiedziała mu: Słudzy mego męża uczynili mi wiadomym, że jesteś aprorokiem świętego Boga i że masz moc czynienia wielu potężnych dzieł w Jego imię;

5. Przeto, jeśli tak jest, chciałabym, abyś poszedł i zobaczył mego męża, gdyż już przez okres dwóch dni i dwóch nocy leży na łożu; i niektórzy mówią, że nie umarł, a inni, że umarł i cuchnie, i że powinien być złożony w grobowcu; ale jeśli chodzi o mnie, mnie on nie cuchnie.

6. I tego właśnie pragnął Ammon, bo wiedział, że król Lamoni był pod wpływem mocy Bożej; wiedział, że ciemna azasłona niewiary została zdjęta z jego umysłu, a bświatło, które oświeciło jego umysł, które było światłem chwały Bożej, które było zdumiewającym światłem Jego dobroci — zaiste, światło to napełniło jego duszę tak wielką radością, że chmura ciemności została rozproszona, a światło życia wiecznego zajaśniało w jego duszy, zaiste, wiedział, że zmogło to jego naturalne ciało, i został zabrany w Bogu —

7. Zatem to, czego pragnęła od niego królowa, było jego jedynym pragnieniem. Przeto poszedł zobaczyć króla, jak chciała królowa; i zobaczył króla, i wiedział, że nie jest martwy.

8. I powiedział królowej: On nie umarł, lecz śpi w Bogu, i nazajutrz powstanie; przeto nie chowajcie go.

9. I Ammon zapytał ją: Czy wierzysz w to? I powiedziała mu: Nie mam żadnego świadectwa oprócz twego słowa i słowa naszych sług; jednak wierzę, że stanie się, jak powiedziałeś.

10. I Ammon powiedział jej: Błogosławiona jesteś z powodu swej niezmiernej wiary; mówię ci, kobieto, że nie było tak wielkiej awiary pośród całego ludu Nefitów.

11. I stało się, że czuwała ona przy łożu swego męża, od tamtej pory aż do poranka, kiedy Ammon wyznaczył, że miał powstać.

12. I stało się, że zgodnie ze słowami Ammona powstał; a gdy powstawał, wyciągnął swoją rękę ku kobiecie i powiedział: Niech będzie błogosławione imię Boga, i ty bądź błogosławiona.

13. Albowiem tak jak pewne jest, że żyjesz, widziałem mego Odkupiciela; i przyjdzie On, i aurodzi się z bkobiety, i odkupi wszystkich ludzi, którzy uwierzą w Jego imię. Teraz, gdy król wypowiedział te słowa, jego serce przepełniło się i ponownie osunął się na ziemię z radości; i królowa także się osunęła, będąc przejęta Duchem.

14. I Ammon — widząc, że w odpowiedzi na jego amodlitwy Duch Pana został przelany na jego braci, Lamanitów, którzy byli przyczyną wielkiej rozpaczy pośród Nefitów, to jest pośród całego ludu Boga, z powodu ich niegodziwości i ich btradycji — upadł na kolana i otworzył swą duszę w modlitwie, dziękując Bogu za to, co uczynił dla jego braci; i jego także przejęła cradość, i tak wszyscy troje dosunęli się na ziemię.

15. Teraz, kiedy słudzy króla zobaczyli, że król, królowa i Ammon osunęli się na ziemię, oni również zaczęli wołać do Boga, bo strach przed Panem ogarnął również ich, a byli to aci, którzy stanęli przed królem, świadcząc o wielkiej mocy Ammona.

16. I stało się, że wzywali imienia Pana z całej mocy, aż wszyscy osunęli się na ziemię z wyjątkiem jednej Lamanitki o imieniu Abisz, która nawróciła się do Pana wiele lat wcześniej z powodu niezwykłej wizji jej ojca.

17. Przeto będąc nawrócona do Pana, a nigdy tego nie wyjawiwszy, gdy zobaczyła, że wszyscy słudzy Lamoniego osunęli się na ziemię, a także jej pani, królowa, i król, i Ammon leżeli twarzą ku ziemi, wiedziała, że była to moc Boża; i uważając, że jest to okazja, by rozgłosić ludziom, co się stało pośród nich, aby, zobaczywszy to zjawisko, auwierzyli w moc Bożą, przeto pobiegła od domu do domu, rozpowiadając ludziom o tym.

18. I zaczęli się zbierać w domu króla. I przyszła rzesza, i ku swemu zdumieniu ujrzała króla, królową i sługi leżących na ziemi, a wszyscy leżeli niczym martwi; i zobaczyli także Ammona, i oto, był on Nefitą.

19. I teraz ludzie zaczęli szemrać między sobą; niektórzy mówili, że jest to wielkie zło, które spadło na nich, a raczej na króla i jego dom, ponieważ pozwolił, aby Nefita apozostał na ich ziemi.

20. Inni ganili ich, mówiąc: Król sprowadził to zło na swój dom, ponieważ zabijał swoje sługi, których stada zostały rozpędzone przy awodach Sebus.

21. I byli również ganieni przez tych, którzy stali przy wodach Sebus i arozpędzali stada należące do króla, bo byli gniewni na Ammona za zabicie przy wodach Sebus wielu ich braci, gdy bronił stad króla.

22. Otóż jeden z nich, którego brata Ammon azabił mieczem, będąc niezmiernie rozgniewany na Ammona, wyciągnął swój miecz i przystąpił, aby uderzyć nim Ammona i zabić go; i gdy podniósł miecz, by go uderzyć, oto sam padł martwy.

23. Otóż widzimy, że Ammon nie mógł być zabity, bo aPan powiedział Mosjaszowi, jego ojcu: Oszczędzę go i stanie mu się według twojej wiary — przeto Mosjasz bpowierzył go Panu.

24. I stało się, że gdy rzesza ujrzała, że ten, który podniósł miecz, by zabić Ammona, padł martwy, opanował ich wszystkich strach, i nie śmieli wyciągnąć ręki, by dotknąć jego czy kogokolwiek z tych, którzy osunęli się na ziemię; i ponownie zaczęli się między sobą zdumiewać, co może być przyczyną tej wielkiej mocy albo co to wszystko ma znaczyć.

25. I stało się, że wielu pośród nich mówiło, że Ammon jest aWielkim Duchem, a inni, że jest posłany przez Wielkiego Ducha;

26. A jeszcze inni ganili wszystkich, mówiąc, że jest on potworem posłanym przez Nefitów, by ich dręczyć.

27. A byli jeszcze tacy, którzy mówili, że Ammon został posłany przez Wielkiego Ducha, aby ich dręczyć za ich niegodziwości; i że był to ten Wielki Duch, który zawsze pomagał Nefitom, który wciąż wyzwalał ich z rąk Lamanitów; i mówili, że był to ten Wielki Duch, który zgładził tak wielu ich braci, Lamanitów.

28. I tak spór stał się niezmiernie ostry pomiędzy nimi. I gdy się tak spierali, asłużąca, dzięki której zgromadziła się ta rzesza, przybiegła, a gdy zobaczyła spory, które panowały pośród rzeszy, była niezmiernie zasmucona, aż do łez.

29. I stało się, że podeszła i wzięła za rękę królową, myśląc, że może podniesie ją z ziemi; i gdy tylko dotknęła jej ręki, ta podniosła się i stanęła na nogach, i zawołała donośnym głosem: O błogosławiony Jezusie, któryś zbawił mnie od astraszliwego piekła! O błogosławiony Boże, bzmiłuj się nad tym ludem!

30. I gdy tylko to wypowiedziała, odczuwając wielką radość, złożyła ręce i powiedziała wiele słów, których nie rozumieli; a uczyniwszy to, wzięła za rękę króla Lamoniego, i oto podniósł się i stanął na nogach.

31. I widząc spór pośród swego ludu, natychmiast poszedł do nich i zaczął ich napominać i nauczać asłów, które usłyszał z ust Ammona; i tylu, ilu usłyszało jego słowa, uwierzyło i nawróciło się do Pana.

32. Jednak było pośród nich wielu, którzy nie chcieli słuchać jego słów; dlatego poszli swoją drogą.

33. I stało się, że gdy Ammon powstał, również im służył, jak też wszyscy słudzy Lamoniego; i oni wszyscy głosili ludowi to samo — że doświadczyli aprzemiany serca i nie pragnęli więcej czynić bzła.

34. I oto, wielu świadczyło ludowi, że widzieli aaniołów i rozmawiali z nimi; i tak powiedzieli im o sprawach Bożych i o Jego prawości.

35. I stało się, że wielu dało wiarę ich słowom; i tylu, ilu uwierzyło, zostało aochrzczonych; i stali się prawym ludem, i ustanowili pośród siebie Kościół.

36. I tak rozpoczęło się dzieło Pana pośród Lamanitów; tak Pan zaczął przelewać na nich Swego Ducha; i widzimy, że Jego ramię jest wyciągnięte do awszystkich ludzi, którzy odpokutują i uwierzą w Jego imię.

◀

4a

PPŚ Prorok.

◀

6a

Ⅱ Kor. 4:3–4. PPŚ Welon; Zasłona.

◀

b

PPŚ Światło, światłość Chrystusa.

◀

10a

Łuk. 7:9. PPŚ Wiara.

◀

13a

PPŚ Jezus Chrystus — Proroctwa o narodzinach i śmierci Jezusa Chrystusa.

◀

b

Ⅰ Nefi 11:13–21.

◀

14a

DiP 42:14.

◀

b

Mos. 1:5.

◀

c

PPŚ Radość.

◀

d

Alma 27:17.

◀

15a

Alma 18:1–2.

◀

17a

Mos. 27:14.

◀

19a

Alma 17:22–23.

◀

20a

Alma 17:26; 18:7.

◀

21a

Alma 17:27; 18:3.

◀

22a

Alma 17:38.

◀

23a

Mos. 28:7; Alma 17:35.

◀

b

PPŚ Zaufanie.

◀

25a

Alma 18:2–5.

◀

28a

Alma 19:16.

◀

29a

Ⅰ Nefi 14:3.

◀

b

PPŚ Miłosierny, miłosierdzie.

◀

31a

Alma 18:36–39.

◀

33a

PPŚ Narodzony ponownie, narodzony z Boga.

◀

b

Mos. 5:2; Alma 13:12.

◀

34a

PPŚ Aniołowie.

◀

35a

PPŚ Chrzest, chrzcić.

◀

36a

Ⅱ Nefi 26:33; Alma 5:33.

Rozdział 20

Pan posyła Ammona do Middoni, aby uwolnił swych braci z więzienia. Ammon i Lamoni spotykają ojca Lamoniego, króla całej tej ziemi. Ammon zmusza starego króla do zgody na uwolnienie jego braci. Około 90 r. p.n.e.

1. I stało się, że gdy ustanowili Kościół na tej ziemi, król Lamoni zapragnął, aby Ammon pojechał z nim do ziemi nefickiej, aby mógł przedstawić go swemu ojcu.

2. I głos Pana doszedł Ammona, mówiący: Nie pójdziesz do ziemi nefickiej, albowiem król będzie chciał odebrać ci życie; lecz pójdziesz do ziemi middonickiej; bo oto twój brat, Aaron, a także Muloki i Ammah są w więzieniu.

3. Teraz stało się, że gdy Ammon usłyszał to, powiedział Lamoniemu: Oto mój brat i bracia w służbie są w więzieniu w Middoni, i pójdę, żeby ich uwolnić.

4. I Lamoni powiedział Ammonowi: Wiem, że w asile Pana możesz wszystko zdziałać. Lecz oto, udam się z tobą do ziemi middonickiej, gdyż król ziemi middonickiej, któremu na imię Antiomno, jest mym przyjacielem; pojadę więc do ziemi middonickiej, abym mógł schlebiać królowi tej ziemi, i wypuści on twych braci z bwięzienia. I Lamoni zapytał go: Kto ci powiedział, że twoi bracia są w więzieniu?

5. I Ammon odpowiedział mu: Żaden człowiek mi tego nie powiedział, lecz Bóg; i powiedział mi On: Idź i uwolnij swych braci, bowiem są w więzieniu w ziemi middonickiej.

6. I gdy Lamoni to usłyszał, zarządził, aby jego słudzy przygotowali jego akonie i wozy.

7. I powiedział Ammonowi: Chodźmy, pojadę z tobą do ziemi middonickiej i będę tam prosił króla, aby wypuścił twych braci z więzienia.

8. I stało się, że gdy Ammon i Lamoni wędrowali tam, napotkali ojca Lamoniego, który był królem anad całą tą ziemią.

9. I oto, ojciec Lamoniego powiedział mu: Dlaczego nie przybyłeś na aucztę w ten wielki dzień, gdy wydałem ucztę dla mych synów i dla mego ludu?

10. I powiedział także: Dokąd udajesz się z tym Nefitą, który jest jednym z synów akłamcy?

11. I stało się, że Lamoni opowiedział mu, dokąd jedzie, bowiem bał się go obrazić.

12. I powiedział mu także wszystko o przyczynie pozostania w swoim królestwie, dla której nie udał się do ojca na ucztę, którą ten przygotował.

13. I teraz, gdy Lamoni opowiadał mu to wszystko, oto, ku jego zdumieniu, jego ojciec rozgniewał się na niego i powiedział: Lamoni, jedziesz, by oswobodzić Nefitów, synów kłamcy. Oto on obrabował naszych ojców; a teraz jego dzieci przychodzą do nas, aby znowu poprzez swe podstępy i kłamstwa zwieść nas, aby zrabować naszą własność.

14. I ojciec Lamoniego nakazał mu, aby zabił Ammona mieczem. I nakazał mu także, aby nie jechał do ziemi middonickiej, lecz by powrócił wraz z nim do ziemi aismaelskiej.

15. Lecz Lamoni powiedział: Nie zabiję Ammona ani też nie zawrócę do ziemi ismaelskiej, lecz pojadę do ziemi middonickiej, abym mógł oswobodzić braci Ammona, bo wiem, że są oni sprawiedliwymi mężami i świętymi prorokami prawdziwego Boga.

16. A gdy jego ojciec usłyszał te słowa, rozgniewał się i wyciągnął miecz, aby mógł porazić go aż upadnie na ziemię.

17. Lecz Ammon wystąpił i powiedział mu: Oto nie zabijesz swego syna; chociaż alepiej by było, żeby to on zginął niż ty, gdyż oto bodpokutował za swe grzechy; a ty, gdybyś w tej chwili zginął w swym gniewie, twoja dusza nie mogłaby być zbawiona.

18. I jeszcze z innego powodu powinieneś tego zaniechać; bowiem gdybyś azabił swojego syna, który jest niewinnym człowiekiem, jego krew wołałaby z ziemi do Pana, Jego Boga, o pomstę na tobie; i być może straciłbyś swoją bduszę.

19. I gdy Ammon powiedział mu te słowa, odrzekł on tymi słowy: Wiem, że gdybym zabił swego syna, przelałbym krew niewinnego; albowiem to ty chciałeś go zniszczyć.

20. I wyciągnął rękę, aby zabić Ammona. Lecz Ammon wytrzymał ciosy, a następnie poraził jego ramię, tak że ten nie mógł go więcej użyć.

21. Teraz, gdy król zobaczył, że Ammon może go zabić, zaczął błagać Ammona, aby darował mu życie.

22. Lecz Ammon wzniósł swój miecz i powiedział mu: Oto zabiję cię, jeśli nie pozwolisz, aby wypuszczono moich braci z więzienia.

23. I król, bojąc się, że zginie, powiedział: Jeśli mnie oszczędzisz, obiecuję ci wszystko, o cokolwiek poprosisz, nawet połowę mego królestwa.

24. Teraz, gdy Ammon widział, że miał wpływ na starego króla według swego pragnienia, powiedział mu: Jeśli pozwolisz, aby wypuszczono moich braci z więzienia, i jeśli także pozwolisz Lamoniemu zatrzymać jego królestwo, i nie będziesz się irytował z jego powodu, lecz zezwolisz, aby mógł działać według swych własnych pragnień, we awszystkim, co umyśli, wtedy daruję ci życie; w przeciwnym wypadku porażę cię, aż upadniesz na ziemię.

25. I gdy Ammon wypowiedział te słowa, król zaczął się radować, że będzie żył.

26. I gdy zobaczył, że Ammon nie zamierza go zgładzić, a także gdy zobaczył, że darzy wielką miłością jego syna, Lamoniego, był niezmiernie zdumiony, i powiedział: Ponieważ prosiłeś tylko o to, bym zgodził się na uwolnienie twych braci i aby mój syn Lamoni zatrzymał swe królestwo, oto przyznaję memu synowi prawo zatrzymania jego królestwa teraz i na zawsze; i nie będę więcej nad nim panował —

27. I pozwalam na wypuszczenie twoich braci z więzienia, i razem ze swoimi braćmi możesz przyjść do mnie, do mego królestwa; gdyż wielce będę pragnął cię zobaczyć. Albowiem król był bardzo zdumiony słowami wypowiedzianymi przez Ammona, a także słowami, które powiedział jego syn, Lamoni; przeto apragnął dowiedzieć się więcej.

28. I stało się, że Ammon i Lamoni pojechali do ziemi middonickiej. I Lamoni uzyskał przychylność w oczach króla tej ziemi; przeto bracia Ammona zostali wyprowadzeni z więzienia.

29. I gdy Ammon spotkał ich, był niezmiernie zasmucony, gdyż byli nadzy, a skóra ich była niezmiernie otarta, ponieważ byli związani mocnymi sznurami. I doświadczyli głodu, pragnienia i wszelkich udręk; mimo to byli acierpliwi we wszystkich swych cierpieniach.

30. I stało się, że taki był ich los, że wpadli w ręce ludzi bardziej zatwardziałych i o bardziej hardych karkach; którzy nie zważali na ich słowa, i wyganiali ich, i bili ich, i przepędzali ich z domu do domu i z miejsca na miejsce, aż przybyli do ziemi middonickiej; a tam zostali pojmani i wtrąceni do więzienia, i związani amocnymi sznurami, i trzymano ich w więzieniu przez wiele dni, i zostali wyratowani przez Lamoniego i Ammona.

◀

4a

Alma 26:12.

◀

b

Alma 20:28–30.

◀

6a

Alma 18:9–10.

◀

8a

Alma 22:1.

◀

9a

Alma 18:9.

◀

10a

Mos. 10:12–17.

◀

14a

Alma 17:19.

◀

17a

Alma 48:23.

◀

b

Alma 19:12–13.

◀

18a

PPŚ Morderstwo.

◀

b

DiP 42:18.

◀

24a

Alma 21:21–22.

◀

27a

PPŚ Pokorny, pokora.

◀

29a

Alma 17:11.

◀

30a

Alma 26:29.

Dzieje tego, jak Aaron, Muloki i ich bracia głoszą ewangelię Lamanitom.

Obejmują rozdziały od 21. do 25.

Rozdział 21

Aaron naucza Amalekitów o Chrystusie i Jego Zadośćuczynieniu. Aaron i jego bracia zostają uwięzieni w Middoni. Po ich uwolnieniu nauczają w synagogach i wielu nawraca się. Lamoni przyznaje wolność religijną swym poddanym w ziemi ismaelskiej. W okresie lat 90–77 p.n.e.

1. Teraz, gdy Ammon i jego bracia arozstali się na granicy ziem Lamanitów, oto Aaron udał się w kierunku ziemi nazywanej przez Lamanitów Jerozolimą, po Jerozolimie, ziemi ich ojców; a ziemia ta graniczyła z Mormonem.

2. Otóż Lamanici, Amalekici i lud aAmulona zbudowali wielkie miasto, które nazwali Jerozolimą.

3. Teraz Lamanici sami z siebie byli dość zatwardziali, lecz Amalekici i Amulonici byli jeszcze bardziej zatwardziali; przeto nakłonili Lamanitów do znieczulenia swych serc, tak że umacniali się w czynieniu niegodziwości i popełnianiu występków.

4. I stało się, że Aaron przybył do miasta Jerozolima, i najpierw zaczął głosić ewangelię Amalekitom. I zaczął im głosić w ich synagogach, ponieważ budowali oni synagogi według aporządku Nehorów; albowiem wielu Amalekitów i Amulonitów należało do porządku Nehorów.

5. Przeto, gdy Aaron wszedł do jednej z ich synagog, by głosić ludziom, i zaczął do nich przemawiać, oto powstał jeden Amalekita i zaczął się z nim spierać, mówiąc: O czym ty świadczyłeś? Czy widziałeś aanioła? Dlaczego nam się nie ukazują aniołowie? Oto czyż ten lud nie jest tak samo dobry jak twój lud?

6. Mówisz, że jeśli nie odpokutujemy, zginiemy. Skąd znasz myśli i zamiary naszych serc? Dlaczego uważasz, że trzeba nam odpokutować? Skąd wiesz, że nie jesteśmy prawym ludem? Oto budujemy sanktuaria i zbieramy się razem, by oddawać cześć Bogu. Wierzymy, że Bóg zbawi wszystkich ludzi.

7. I Aaron powiedział mu: Czy wierzysz, że Syn Boży przyjdzie, aby odkupić ludzkość z jej grzechów?

8. I człowiek ten powiedział mu: Nie wierzymy, że jest ci to wiadome. Nie wierzymy w takie niedorzeczne tradycje. Nie wierzymy, że wiesz o atym, co ma nastąpić, nie wierzymy też, że twoi ojcowie czy nasi ojcowie wiedzieli o sprawach, o których mówili, że mają nastąpić.

9. I Aaron zaczął im odkrywać pisma święte odnoszące się do przyjścia Chrystusa, a także do zmartwychwstania zmarłych, i do tego, że odkupienie ludzi może nastąpić atylko przez śmierć i cierpienie Chrystusa oraz bzadośćuczynienie Jego krwią.

10. I stało się, że gdy zaczął im to objaśniać, rozgniewali się na niego i zaczęli z niego szydzić; i nie chcieli słuchać słów, które wypowiadał.

11. Przeto, gdy zobaczył, że nie słuchają jego słów, opuścił synagogę i poszedł do wioski zwanej Ani-Anti, gdzie natknął się na Mulokiego głoszącego im słowo, a także Ammaha oraz jego braci. I spierali się z wieloma o słowo.

12. I stało się, że gdy zobaczyli, iż ludzie ci znieczulili swe serca, odeszli i poszli do ziemi middonickiej. I głosili słowo wielu ludziom, lecz niewielu z nich uwierzyło w słowa, których uczyli.

13. Jednak Aaron i niektórzy z jego braci zostali pojmani i wtrąceni do więzienia, a reszta z nich uciekła z ziemi middonickiej do pobliskich okolic.

14. I ci, których wtrącono do więzienia, acierpieli wiele, aż zostali uwolnieni ręką Lamoniego i Ammona, i zostali nakarmieni, i ubrani.

15. I ponownie poszli głosić słowo, i tak zostali uwolnieni z więzienia po raz pierwszy; i takie były ich znoje.

16. I szli, dokądkolwiek prowadził ich aDuch Pana, głosząc słowo Boże w każdej synagodze Amalekitów, czyli w każdym zgromadzeniu Lamanitów, do którego ich wpuszczono.

17. I stało się, że Pan zaczął im błogosławić do tego stopnia, że doprowadzili wielu do wiedzy o prawdzie; zaiste, aprzekonali wielu o ich grzechach, i że tradycje ich ojców nie były właściwe.

18. I stało się, że Ammon i Lamoni powrócili z ziemi middonickiej do ziemi ismaelskiej, która była ziemią ich dziedzictwa.

19. I król Lamoni nie pozwolił, aby Ammon mu usługiwał czy był jego sługą.

20. Lecz zarządził, aby budowano na ziemi ismaelskiej synagogi; i zarządził, żeby jego lud, to jest lud pod jego panowaniem, zbierał się w nich.

21. I radował się z ich powodu, i uczył ich o wielu sprawach. A także ogłosił im, że są oni pod jego panowaniem, i że są oni wolnym ludem, że są wolni od wszelkiego ucisku ze strony króla, czyli jego ojca, gdyż jego ojciec przyznał mu panowanie nad ludźmi, którzy byli na ziemi ismaelskiej i na całej przyległej ziemi.

22. I ogłosił im także, że mają aswobodę w oddawaniu czci Panu, Swemu Bogu, według swych pragnień, gdziekolwiek się znajdują, jeśli będzie to na ziemi pod panowaniem króla Lamoniego.

23. I Ammon głosił ewangelię ludziom króla Lamoniego; i stało się, że nauczał ich o wszystkim, co odnosi się do prawości. I nawoływał ich codziennie z całą pilnością; i baczyli na jego słowa, i byli gorliwi w przestrzeganiu przykazań Bożych.

◀

1a

Alma 17:13, 17.

◀

2a

Mos. 24:1; Alma 25:4–9.

◀

4a

Alma 1:2–15.

◀

5a

Mos. 27:11–15.

◀

8a

Jakub 7:1–8.

◀

9a

Mos. 5:8; Alma 38:9.

◀

b

PPŚ Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

14a

Alma 20:29.

◀

16a

Alma 22:1.

◀

17a

DiP 18:44.

◀

22a

DiP 134:1–4; Art. wiary 1:11. PPŚ Wolność (wola).

Rozdział 22

Aaron naucza ojca Lamoniego o Stworzeniu, Upadku Adama i planie odkupienia przez Chrystusa. Król i całe jego domostwo nawraca się. Wyjaśnienie podziału ziemi między Nefitami a Lamanitami. W okresie lat 90–77 p.n.e.

1. I kiedy Ammon nieustannie nauczał lud Lamoniego, powrócimy do dziejów Aarona i jego braci; albowiem po jego odejściu z ziemi middonickiej zostali azaprowadzeni przez Ducha do ziemi nefickiej, aż do domu króla panującego nad całą ziemią bz wyjątkiem ziemi ismaelskiej; a był on ojcem Lamoniego.

2. I stało się, że Aaron poszedł do niego, do pałacu królewskiego, ze swymi braćmi, i pokłonił się królowi, i powiedział: O królu, oto jesteśmy braćmi Ammona, których auwolniłeś z więzienia.

3. I teraz, o królu, jeśli darujesz nam życie, będziemy twymi sługami. I król powiedział im: Powstańcie, bowiem daruję wam życie i nie pozwolę, abyście byli moimi sługami, lecz nalegam, abyście dopomogli mi; gdyż jestem nieco zaniepokojony w umyśle z powodu wspaniałomyślności i powagi słów waszego brata, Ammona; i pragnę dowiedzieć się, dlaczego nie przybył z wami z Middoni.

4. I Aaron powiedział królowi: Oto Duch Pana wezwał go, by poszedł inną drogą; udał się on do ziemi ismaelskiej, by nauczać lud Lamoniego.

5. I król powiedział im: Co to jest, co powiedzieliście o Duchu Pana? Oto właśnie to mnie niepokoi.

6. I co oznacza to, co Ammon powiedział — aJeśli odpokutujecie, będziecie zbawieni, a jeśli nie odpokutujecie, zostaniecie odrzuceni ostatniego dnia?

7. I Aaron odpowiedział mu tymi słowy: Czy wierzysz, że istnieje Bóg? I król powiedział: Wiem, że Amalekici mówią, że Bóg istnieje, i pozwoliłem im budować sanktuaria, aby mogli się zbierać i oddawać Mu cześć. I jeśli teraz ty powiesz, że Bóg istnieje, oto dam temu awiarę.

8. I teraz, gdy Aaron to usłyszał, jego serce zaczęło się radować, i powiedział: Oto jak pewne jest, że żyjesz, królu, Bóg istnieje.

9. I król powiedział: Czy Bóg jest tym aWielkim Duchem, który wyprowadził naszych ojców z ziemi jerozolimskiej?

10. I Aaron powiedział mu: Zaiste, jest On tym Wielkim Duchem i astworzył wszystko zarówno w niebie, jak i na ziemi. Czy wierzysz w to?

11. I odpowiedział: Zaiste, wierzę, że Wielki Duch stworzył wszystko, i pragnę, abyś mi opowiedział o wszystkim, i dam awiarę twoim słowom.

12. I stało się, że gdy Aaron zobaczył, że król da wiarę jego słowom, zaczął od stworzenia Adama, aczytając królowi pisma święte o tym, jak Bóg stworzył człowieka na Swój własny obraz, i że Bóg dał mu przykazania, i że z powodu przekroczenia prawa nastąpił upadek człowieka.

13. I Aaron objaśniał królowi pisma święte od astworzenia Adama, przedstawiając mu upadek człowieka oraz jego cielesny stan, a także bplan odkupienia przygotowany cod założenia świata, przez Chrystusa, dla wszystkich, którzy uwierzą w Jego imię.

14. I odkąd człowiek aupadł, nie był w stanie sam niczego bosiągnąć; lecz cierpienia i śmierć Chrystusa cczynią zadość za jego grzechy przez wiarę i pokutę, i tak dalej; i zrywa On więzy śmierci, że dgrób nie zwycięży, a żądło śmierci zostanie pochłonięte przez nadzieję chwały; i Aaron objaśniał to wszystko królowi.

15. I stało się, że gdy Aaron objaśnił mu to wszystko, król zapytał: aCo mam uczynić, bym otrzymał to życie wieczne, o którym mówisz? Zaiste, co mam uczynić, abym został bnarodzony z Boga, wyrwawszy z korzeniami tego niegodziwego ducha z mej piersi, i abym otrzymał Jego Ducha, abym został napełniony radością i nie został odrzucony ostatniego dnia? Oto powiedział on, oddam cwszystko, co posiadam, zaiste, wyrzeknę się mego królestwa, bym mógł dostąpić tej wielkiej radości.

16. Lecz Aaron powiedział mu: Jeśli apragniesz tego, jeśli oddasz pokłon Bogu, zaiste, i odpokutujesz za wszystkie swe grzechy, i pokłonisz się przed Bogiem, wzywając z wiarą Jego imienia, wierząc, że otrzymasz, wtedy będzie ci dana bnadzieja, której pragniesz.

17. I stało się, że gdy Aaron wypowiedział te słowa, król oddał Panu apokłon na kolanach; zaiste, wyciągnął się na ziemi i głośno bzawołał:

18. O Boże, Aaron powiedział mi, że Bóg istnieje; i jeśli Bóg istnieje i Ty jesteś Bogiem, uczyń mi to wiadomym, a wyzbędę się wszystkich moich grzechów, by Cię poznać, abym mógł powstać z martwych i być zbawiony w ostateczny dzień. I teraz, gdy król powiedział te słowa, został porażony i był niczym martwy.

19. I stało się, że jego słudzy pobiegli i opowiedzieli królowej wszystko, co się stało królowi. I przyszła ona do króla; i gdy zobaczyła, że leży niczym martwy, i ujrzała Aarona i jego braci stojących, jak gdyby przyczynili się do jego upadku, rozgniewała się na nich i nakazała swoim sługom, to jest sługom króla, by ich pojmali i zabili.

20. A słudzy widzieli przyczynę upadku króla, przeto nie śmieli pojmać Aarona ani jego braci; i błagali królową tymi słowy: Dlaczego nakazujesz nam, byśmy zabili tych mężów, gdy oto jeden z nich jest asilniejszy od nas wszystkich? Przeto padlibyśmy przed nimi.

21. Teraz, gdy królowa zobaczyła przerażenie sług, również zaczęła trwożyć się niezmiernie, że coś złego się jej stanie. I nakazała, aby słudzy poszli zwołać lud, aby mogli zabić Aarona i jego braci.

22. I gdy Aaron zobaczył stanowczość królowej, a także znając twardość serc tych ludzi, obawiał się, że gdy tłumnie się zbiorą, dojdzie do wielkich sporów i zamieszek pośród nich, dlatego wyciągnął rękę i, podnosząc króla z ziemi, powiedział mu: Powstań. I powstał na własne nogi, otrzymawszy swoją siłę.

23. Teraz działo się to w obecności królowej i wielu sług. I gdy to zobaczyli, zdumieli się wielce i zaczęli się bać. I król powstał, i zaczął czynić im aposługę. I czynił im posługę, aż całe jego domostwo bnawróciło się do Pana.

24. I z rozkazu królowej zgromadziła się tam wielka rzesza ludzi, którzy zaczęli szemrać między sobą z powodu Aarona i jego braci.

25. Lecz król stanął pośród nich i nauczał ich. I uspokoili się, co do Aarona i tych, którzy z nim byli.

26. I stało się, że gdy król zobaczył, że ludzie uspokoili się, zarządził, aby Aaron z braćmi stanął pośród rzeszy, i aby głosił jej słowo.

27. I stało się, że król rozesłał aobwieszczenie po całej ziemi, pomiędzy wszystkich swoich ludzi, którzy żyli na całej jego ziemi, którzy byli we wszystkich okolicach graniczących z morzem na wschodzie i na zachodzie, oddzielonych od ziemi bzarahemlskiej wąskim pasem pustkowia — który biegł od morza na wschodzie aż do morza na zachodzie, naokoło przy wybrzeżach i granicach pustkowia, które było na północ od ziemi zarahemlskiej, przez granice Manti, przy źródle rzeki Sydon — rozciągającym się ze wschodu na zachód — i tak Lamanici i Nefici byli rozdzieleni.

28. Otóż bardziej abezczynna część Lamanitów żyła na pustkowiu, mieszkając w namiotach; i rozprzestrzenili się po pustkowiu na zachód od ziemi nefickiej; zaiste, a także na zachód od ziemi zarahemlskiej, na pograniczu z morzem i na zachodzie, na ziemi nefickiej, w miejscu pierwszego dziedzictwa ich ojców, i tak granicząc z wybrzeżem.

29. I było także wielu Lamanitów na wschodzie, w pobliżu wybrzeża, dokąd zostali wyparci przez Nefitów. Nefici byli więc niemal otoczeni przez Lamanitów; jednakże Nefici zajmowali wszystkie północne ziemie graniczące z pustkowiem, u źródła rzeki Sydon, ze wschodu na zachód po stronie pustkowia; na północy doszli oni aż do ziemi, którą nazywali aObfitość.

30. I graniczyła ona z ziemią nazwaną aSpustoszenie, bo była ona tak daleko na północ, że dochodziła do ziemi, która była niegdyś zamieszkiwana przez ludzi i która została zniszczona, a których bkości, jak już mówiliśmy, zostały odnalezione przez lud Zarahemli; a było to miejsce, gdzie cnajpierw wyszli na ląd.

31. I stamtąd poszli na pustkowie na południu. Tak więc ziemię na północy nazwano aSpustoszenie, a ziemię na południu nazwano Obfitość, albowiem było to pustkowie pełne wszelkiej dzikiej zwierzyny, której część przywędrowała z północy za żywnością.

32. I teraz była to tylko aodległość półtora dnia dla Nefity wzdłuż granicy pomiędzy ziemią Obfitość a ziemią Spustoszenie, od morza wschodniego do morza zachodniego; i tak ziemia neficka i ziemia zarahemlska były prawie otoczone wodą, a między ziemią północną a ziemią południową był wąski bprzesmyk lądu.

33. I stało się, że Nefici zamieszkiwali ziemię Obfitość, nawet od morza wschodniego do zachodniego, i tak Nefici w swej mądrości odgrodzili się strażami i armiami od Lamanitów na południu, aby ci nie zyskali więcej majętności na północy, aby nie opanowali ziemi w północnej części.

34. Dlatego Lamanici nie mogli mieć więcej majętności poza ziemią neficką i pustkowiem naokoło. A było to mądrością ze strony Nefitów, gdyż Lamanici byli im wrodzy; i tak nie musieli cierpieć niedoli ze wszystkich stron, i mieli również przestrzeń, dokąd mogli uciec, jeśli tego chcieli.

35. A teraz ja, powiedziawszy to, powracam ponownie do dziejów Ammona i Aarona, Omnera i Himniego oraz ich braci.

◀

1a

Alma 21:16–17.

◀

b

Alma 21:21–22.

◀

2a

Alma 20:26.

◀

6a

Alma 20:17–18.

◀

7a

DiP 46:13–14.

◀

9a

Alma 18:18–28.

◀

10a

PPŚ Stworzyć, stworzenie.

◀

11a

PPŚ Wierzenie, wiara, wierzyć.

◀

12a

Ⅰ Nefi 5:10–18; Alma 37:9.

◀

13a

Ⅰ Mojż. 1:26–28.

◀

b

PPŚ Plan Odkupienia.

◀

c

Ⅱ Nefi 9:18.

◀

14a

PPŚ Upadek Adama i Ewy.

◀

b

Ⅱ Nefi 25:23; Alma 42:10–25.

◀

c

Alma 34:8–16. PPŚ Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

d

Iz. 25:8; Ⅰ Kor. 15:55.

◀

15a

Dz. 2:37.

◀

b

Alma 5:14, 49.

◀

c

Mat. 13:44–46; 19:16–22.

◀

16a

PPŚ Nawrócenie, nawrócić.

◀

b

Eter 12:4.

◀

17a

DiP 5:24.

◀

b

PPŚ Modlitwa.

◀

20a

Alma 18:1–3.

◀

23a

PPŚ Głosić; Nauczać, nauczyciel; Posługiwać.

◀

b

PPŚ Nawrócenie, nawrócić.

◀

27a

Alma 23:1–4.

◀

b

Omni 1:13–17.

◀

28a

Ⅱ Nefi 5:22–25.

◀

29a

Alma 52:9; 63:5.

◀

30a

Alma 50:34; Morm. 4:1–3.

◀

b

Mos. 8:7–12; 28:11–19.

◀

c

Hel. 6:10.

◀

31a

Hel. 3:5–6.

◀

32a

Hel. 4:7.

◀

b

Alma 50:34.

Rozdział 23

Ogłoszono wolność religijną. Lamanici w siedmiu krajach i miastach nawracają się. Nazywają się Anti-Nefi-Lehitami i zostają uwolnieni od przekleństwa. Amalekici i Amulonici odrzucają prawdę. W okresie lat 90–77 p.n.e.

1. Oto teraz stało się, że król Lamanitów rozesłał aobwieszczenie do całego swego ludu, że nie wolno im pochwycić Ammona ani Aarona, ani Omnera, ani Himniego, ani któregokolwiek z ich braci, który głosił słowo Boże, bez względu na to, gdzie by nie byli, w jakiejkolwiek części ich ziemi.

2. Zaiste, posłał do nich dekret, aby nikt ich nie chwytał, wiązał czy wtrącał ich do więzienia; nie wolno też było pluć na nich ani ich bić, ani wypędzać ich z synagog, ani chłostać; ani rzucać w nich kamieniami, ale mieli mieć wolny dostęp do ich domów, a także do ich świątyń i ich sanktuariów.

3. I tak mogli pójść i głosić słowo, jak tego pragnęli, gdyż król nawrócił się do Pana, a także całe jego domostwo; przeto rozesłał po tej ziemi to obwieszczenie do swego ludu, aby słowo Boże nie miało żadnych przeszkód, lecz by mogło rozpowszechnić się po całej ziemi, aby jego lud został przekonany o niegodziwych atradycjach ich ojców, i aby został przekonany, że wszyscy są braćmi, i że nie powinni ani mordować, ani rabować, ani kraść, ani cudzołożyć czy czynić jakiejkolwiek niegodziwości.

4. I teraz stało się, że gdy król rozesłał to obwieszczenie, Aaron i jego bracia poszli z miasta do miasta, od jednego domu czci do drugiego, ustanawiając kościoły i poświęcając na kapłanów i nauczycieli na tej ziemi pośród Lamanitów, aby głosili i nauczali słowa Bożego pośród nich; i tak zaczęli odnosić wielkie sukcesy.

5. I tysiące ludzi zostało przywiedzionych do wiedzy o Panu, zaiste, tysiące zostały przywiedzione do uwierzenia w atradycje Nefitów; i nauczono ich o bzapisach i proroctwach przekazywanych aż do czasów im współczesnych.

6. I jak pewne jest, że żyje Pan, tak pewne jest, że tylu, ilu uwierzyło, to jest tylu, ilu zostało przywiedzionych do wiedzy o prawdzie wskutek głoszenia im ewangelii przez Ammona i jego braci, według ducha objawienia i proroctwa oraz dzięki mocy Bożej dokonującej w nich cudów — zaiste, mówię wam, że jako żyje Pan, tylu Lamanitów, ilu uwierzyło ich naukom i anawróciło się do Pana, bnigdy nie odstąpiło.

7. Bowiem stali się prawym ludem; odłożyli broń swego buntu, żeby nie walczyć więcej przeciwko Bogu ani przeciwko żadnemu ze swych braci.

8. A oto aci, którzy nawrócili się do Pana:

9. Lud Lamanitów zamieszkujący ziemię ismaelską;

10. A także lud Lamanitów zamieszkujący ziemię middonicką;

11. A także lud Lamanitów, który był w mieście Nefi;

12. A także lud Lamanitów, który był w ziemi aszilomskiej, i który był w ziemi szemlońskiej oraz w mieście Lemuel i w mieście Szimnilom.

13. Są to nazwy miast Lamanitów, w których anawrócono się do Pana; i są to ci, którzy odłożyli broń swego buntu, zaiste, wszelką broń wojenną; i wszyscy oni byli Lamanitami.

14. A Amalekici nie anawrócili się, z wyjątkiem tylko jednego; ani nawet jeden z bAmulonitów; lecz znieczulili oni swe serca, a także serca Lamanitów w tej części ziemi, gdziekolwiek mieszkali; zaiste, i we wszystkich ich wioskach i wszystkich ich miastach.

15. Przeto wymieniliśmy wszystkie miasta Lamanitów, w których odpokutowali i doszli do wiedzy o prawdzie, i nawrócili się.

16. I teraz stało się, że król i ci, którzy się nawrócili, zapragnęli przyjąć imię, którym byliby odróżnieni od swych braci; dlatego król radził się Aarona i wielu ich kapłanów co do imienia, jakie powinni wziąć na siebie, aby mogli się odróżniać.

17. I stało się, że nazwali się aAnti-Nefi-Lehitami; i byli odtąd tak nazywani, i nie nazywali się więcej Lamanitami.

18. I stali się bardzo pracowitym ludem; zaiste, i byli przyjaźni wobec Nefitów; przeto nawiązali z nimi kontakty, a aprzekleństwo Boże już nie ciążyło na nich.

◀

1a

Alma 22:27.

◀

3a

Alma 26:24.

◀

5a

Alma 37:19.

◀

b

Alma 63:12. PPŚ Pisma święte.

◀

6a

PPŚ Nawrócenie, nawrócić.

◀

b

Alma 27:27.

◀

8a

Alma 26:3, 31.

◀

12a

Mos. 22:8, 11.

◀

13a

Alma 53:10.

◀

14a

Alma 24:29.

◀

b

Mos. 23:31–39.

◀

17a

PPŚ Anti-Nefi-Lehici.

◀

18a

Ⅰ Nefi 2:23; Ⅱ Nefi 30:5–6; Ⅲ Nefi 2:14–16.

Rozdział 24

Lamanici występują przeciwko ludowi Boga. Anti-Nefi-Lehici radują się w Chrystusie i są nawiedzani przez aniołów. Wolą ponieść śmierć niż bronić się. Wielu Lamanitów się nawraca. W okresie lat 90–77 p.n.e.

1. I stało się, że Amalekici i Amulonici, i Lamanici, którzy byli w ziemi amulońskiej, a także w ziemi helamskiej, i którzy byli w ziemi ajerozolimskiej, innymi słowy, w całej ziemi wokół, a którzy się nie nawrócili i nie przyjęli na siebie imienia bAnti-Nefi-Lehitów, zostali podburzeni przez Amalekitów i przez Amulonitów do gniewu przeciwko swym braciom.

2. A nienawiść ich tak niezmiernie przybrała na sile, że zaczęli powstawać przeciwko swemu królowi i nie chcieli, aby był ich królem; przeto chwycili za broń przeciwko ludowi Anti-Nefi-Lehitów.

3. Teraz król przekazał królestwo swemu synowi, którego nazwał Anti-Nefi-Lehi.

4. I król zmarł w tym samym roku, kiedy Lamanici zaczęli przygotowywać się do wojny przeciwko ludowi Boga.

5. I gdy Ammon i jego bracia, i wszyscy, którzy z nim przybyli, zobaczyli przygotowania Lamanitów, by zniszczyć ich braci, poszli do ziemi midiańskiej, gdzie Ammon spotkał się ze wszystkimi swymi braćmi; i stamtąd poszli do ziemi ismaelskiej, aby mogli anaradzić się z Lamonim i jego bratem Anti-Nefi-Lehim, co powinni czynić w obronie przed Lamanitami.

6. I nie było ani jednej duszy pośród wszystkich ludzi, którzy nawrócili się do Pana, która chwyciłaby za broń przeciwko swym braciom; nie, nie chcieli nawet przygotowywać się do wojny; zaiste, a także ich król nakazał im, że nie powinni tego czynić.

7. I są to słowa, które powiedział ludziom w tej sprawie: Dziękuję mojemu Bogu, moi umiłowani, że nasz wielki Bóg w swej dobroci przysłał naszych braci, Nefitów, do nas, aby głosili nam ewangelię i przekonali nas o atradycjach naszych niegodziwych ojców.

8. I oto, dziękuję mojemu wielkiemu Bogu, że dał nam cząstkę Swego Ducha, aby zmiękczyć nasze serca, że nawiązaliśmy kontakt z tymi braćmi, Nefitami.

9. I oto, dziękuję też mojemu Bogu, że nawiązując ten kontakt, zdaliśmy sobie sprawę z naszych agrzechów i z wielu morderstw, jakie popełnialiśmy.

10. I dziękuję też mojemu Bogu, zaiste, mojemu wielkiemu Bogu, za to, że On dozwolił nam odpokutować za to, i że nam aprzebaczył tak wiele grzechów i morderstw, których się dopuściliśmy, i usunął bwinę z naszych serc poprzez zasługi Swego Syna.

11. Otóż, moi bracia, uczyniliśmy wszystko, co w naszej mocy (jako że byliśmy ze wszystkich ludzi najbliżsi zguby), aby odpokutować za wszystkie nasze grzechy i wiele morderstw, które popełniliśmy, i Bóg ausunął je z naszych serc, bowiem uczyniliśmy wszystko, co w naszej mocy, aby dostatecznie odpokutować przed Bogiem, aby usunął naszą skazę —

12. Teraz, moi najbardziej umiłowani bracia, dlatego że Bóg usunął nasze skazy i nasze miecze stały się czyste, nie pozwólmy, aby nasze miecze ponownie splamiły się krwią naszych braci.

13. Oto mówię wam: Powstrzymajmy nasze miecze, aby nie splamiły się krwią naszych braci; albowiem może tak być, że jeśli je ponownie splamimy, nigdy więcej nie zostaną aoczyszczone krwią Syna naszego wielkiego Boga, która zostanie przelana jako zadośćuczynienie za nasze grzechy.

14. I wielki Bóg zmiłował się nad nami i uczynił nam to wiadomym, abyśmy nie zginęli; zaiste, i On uczynił nam to wiadomym, zanim to nastąpiło, bo kocha nasze adusze tak samo, jak kocha nasze dzieci; przeto w Swym miłosierdziu nawiedza nas za pośrednictwem Swoich aniołów, aby ujawnić bplan zbawienia zarówno nam, jak i przyszłym pokoleniom.

15. O jakże miłosierny jest nasz Bóg! I oto, ze względu na to, że uczyniliśmy wszystko, co w naszej mocy, aby nasze skazy zostały usunięte, a nasze miecze oczyszczono, aż błyszczą, ukryjmy je więc, aby pozostały błyszczące jako świadectwo wobec naszego Boga w ostateczny dzień, to jest dzień, gdy zostaniemy przyprowadzeni, aby stanąć przed Nim na sąd, że nie splamiliśmy naszych mieczy krwią naszych braci, odkąd przekazał nam Swe słowo, a czyniąc to, oczyścił nas.

16. I teraz, moi bracia, jeśli nasi bracia będą chcieli nas zgładzić, oto ukryjmy nasze miecze, zaiste, zakopmy je głęboko w ziemi, aby pozostały błyszczące jako dowód w ostateczny dzień, że nigdy ich nie użyliśmy; i jeśli nasi bracia zgładzą nas, oto apójdziemy do naszego Boga i zostaniemy zbawieni.

17. I teraz stało się, że gdy król skończył przemawiać, a byli tam zgromadzeni wszyscy ludzie, wzięli oni swe miecze i wszelką broń, przy pomocy której przelewali ludzką krew, i azakopali je głęboko w ziemi.

18. I uczynili to jako dowód przed Bogiem, a także przed ludźmi, że anigdy więcej nie użyją broni, by przelać krew ludzką; i uczynili to, zaręczając, i zawierając bprzymierze z Bogiem, że aniżeli przelać krew swych braci, wolą raczej coddać swe życie, i aniżeli zabrać swemu bratu, wolą raczej oddać mu; i aniżeli pozwolić, aby ich dni upłynęły na bezczynności, wolą raczej ciężko pracować własnymi rękoma.

19. I tak widzimy, że gdy ci Lamanici zostali przywiedzeni do wiary i poznania prawdy, byli awytrwali, i raczej znieśliby cierpienia, nawet ponosząc śmierć, niż popełnili grzech; i tak widzimy, że zakopali swą broń pokoju, to jest zakopali swą broń wojenną dla pokoju.

20. I stało się, że ich bracia, Lamanici, przygotowali się do wojny, i weszli do ziemi nefickiej, aby zgładzić króla i ustanowić innego na jego miejsce, a także, aby zgładzić lud Anti-Nefi-Lehitów na tej ziemi.

21. Teraz, gdy ludzie zobaczyli, że nadchodzą, wyszli im naprzeciw, apołożyli się przed nimi na ziemi i zaczęli wzywać imienia Pana; i pozostali w tej pozycji, gdy Lamanici zaczęli na nich nacierać i zaczęli ich zabijać mieczami.

22. I tak bez żadnego oporu zabili tysiąc pięciu spośród nich; i wiemy, że ci są błogosławieni, gdyż poszli zamieszkać ze Swym Bogiem.

23. I gdy Lamanici przekonali się, że ich bracia nie uciekają przed mieczem ani się nie usuwają na prawo czy na lewo, ale że leżą i giną, chwaląc Boga nawet w chwili, gdy aginą od miecza —

24. I gdy Lamanici to zauważyli, aprzestali ich zabijać; i było wielu, których serca bwzruszyły się z powodu tych spośród ich braci, którzy zginęli od miecza, bowiem odpokutowali za te rzeczy, które uczynili.

25. I stało się, że odrzucili swą broń wojenną, i nie chcieli jej więcej podjąć, gdyż odczuwali ból z powodu morderstw, jakie popełnili; i ukorzyli się jak ich bracia, pokładając ufność w miłosierdziu tych, których broń była uniesiona, by ich zabić.

26. I stało się, że tego dnia lud Boga powiększył się o liczbę większą niż liczba zabitych; i ci, których zabito, byli prawymi ludźmi, dlatego nie mamy powodu wątpić, że zostali azbawieni.

27. I żaden z zabitych nie był niegodziwym człowiekiem; a więcej niż tysiąc ludzi zostało przywiedzionych do wiedzy o prawdzie; tak widzimy, że Pan postępuje w różny asposób, aby doprowadzić do zbawienia Swego ludu.

28. I większość tych Lamanitów, którzy zabili tylu swych braci, byli Amalekitami i Amulonitami, a najwięcej z nich było z aporządku bNehorów.

29. Teraz, pomiędzy tymi, którzy przyłączyli się do ludu Pana, nie było ażadnego Amalekity ani Amulonity, czy należącego do wyznania Nehora, lecz byli w linii prostej potomkami Lamana i Lemuela.

30. I tak możemy jasno rozróżnić, że kiedy ludzie raz zostają aoświeceni przez Ducha Boga i mają wielką bwiedzę o sprawach dotyczących prawości, a potem cpopadają w grzech i wykroczenia, stają się bardziej hardzi, a ich stan jest dgorszy, niż gdyby nigdy nie mieli tej wiedzy.

◀

1a

Alma 21:1.

◀

b

Alma 25:1, 13.

◀

5a

Alma 27:4–13.

◀

7a

Mos. 1:5.

◀

9a

DiP 18:44.

◀

10a

Dan. 9:9.

◀

b

PPŚ Wina.

◀

11a

Iz. 53:4–6.

◀

13a

Obj. 1:5.

◀

14a

PPŚ Dusza — Wartość dusz.

◀

b

PPŚ Plan Odkupienia.

◀

16a

Alma 40:11–15.

◀

17a

Hel. 15:9.

◀

18a

Alma 53:11.

◀

b

PPŚ Przymierze.

◀

c

PPŚ Ofiara (poświęcenie).

◀

19a

PPŚ Wiara.

◀

21a

Alma 27:3.

◀

23a

Alma 26:32.

◀

24a

Alma 25:1.

◀

b

PPŚ Współczucie.

◀

26a

Obj. 14:13.

◀

27a

Iz. 55:8–9; Alma 37:6–7.

◀

28a

Alma 21:4.

◀

b

Alma 1:15; 2:1, 20.

◀

29a

Alma 23:14.

◀

30a

Mat. 12:45.

◀

b

Hebr. 10:26; Alma 47:36.

◀

c

Ⅱ Nefi 31:14; Alma 9:19. PPŚ Odstępstwo.

◀

d

Ⅱ Piotra 2:20–21.

Rozdział 25

Dalsze przejawy agresji Lamanitów. Potomkowie kapłanów króla Noego giną, jak prorokował Abinadi. Wielu Lamanitów nawraca się i przystępuje do ludu Anti-Nefi-Lehitów. Wierzą w Chrystusa i przestrzegają prawa Mojżesza. W okresie lat 90–77 p.n.e.

1. I oto, teraz stało się, że Lamanici ci byli jeszcze bardziej gniewni, gdyż zabili swych braci; przeto poprzysięgli zemstę Nefitom; a tymczasem nie próbowali więcej zabijać aAnti-Nefi-Lehitów.

2. Lecz ze swymi armiami przekroczyli granice ziemi zarahemlskiej i napadli na ludzi, którzy byli w ziemi ammonihańskiej, i azgładzili ich.

3. A potem stoczyli wiele bitew z Nefitami, podczas których ich wypędzano i zabijano.

4. I spośród zabitych Lamanitów prawie wszyscy byli apotomkami Amulona i jego braci, którzy byli kapłanami Noego, i ginęli z rąk Nefitów;

5. I ci, którzy pozostali, uciekli do wschodniej części pustkowia i, zagarnąwszy moc i władzę nad Lamanitami, skazali na aśmierć w ogniu wielu Lamanitów z powodu ich wiary —

6. Albowiem wielu z anich, doznawszy ciężkich strat i udręk, zostało pobudzonych do przypomnienia sobie bsłów Aarona i jego braci, głoszonych im na ich ziemi; dlatego zaczęli wątpić w ctradycje swych ojców i wierzyć w Pana, że dał On wielką moc Nefitom; i bardzo wielu z nich nawróciło się na pustkowiu.

7. I stało się, że ich włodarze, którzy wywodzili się od ocalałych dzieci aAmulona, skazali ich na bśmierć, zaiste, wszystkich tych, którzy wierzyli w te rzeczy.

8. A ich męczeńska śmierć spowodowała, że wielu ich braci zapałało gniewem; i zaczęły się spory na pustkowiu; i Lamanici zaczęli atropić potomków Amulona i jego braci, i zabijać ich; a oni uciekli do wschodniej części pustkowia.

9. I oto do tego dnia są oni tropieni przez Lamanitów. Tak wypełniły się słowa Abinadiego, które powiedział o potomkach kapłanów, którzy skazali go na śmierć w ogniu.

10. Albowiem powiedział im: Co ze mną auczynicie, będzie przykładem tego, co nastąpi.

11. I Abinadi był pierwszym, który poniósł aśmierć w ogniu z powodu swej wiary w Boga; teraz to, co powiedział, oznaczało, że wielu poniesie śmierć w ogniu, tak jak on.

12. I powiedział kapłanom Noego, że ich potomkowie skażą wielu na podobną śmierć, i że w podobny sposób będą rozproszeni po ziemi, i będą zabijani, tak samo jak owce bez pasterza są pędzone i zabijane przez dzikie zwierzęta; i oto, teraz te słowa sprawdziły się, gdyż byli pędzeni przez Lamanitów, i byli tropieni, i byli zabijani.

13. I stało się, że gdy Lamanici przekonali się, że nie byli w stanie pokonać Nefitów, powrócili do swej ziemi; i wielu z nich osiedliło się na ziemi ismaelskiej i na ziemi nefickiej, przystępując do ludu Boga, to jest do ludu aAnti-Nefi-Lehitów.

14. I oni również azakopali swą broń wojenną, tak jak ich bracia, i zaczęli być prawym ludem; i postępowali drogami Pana, i pilnie przestrzegali Jego przykazań i statutów.

15. Zaiste, i przestrzegali prawa Mojżesza; bowiem było konieczne, aby na razie przestrzegali aprawa Mojżesza, gdyż jak dotąd nie wszystko jeszcze wypełniło się. Lecz bez względu na prawo Mojżesza, oczekiwali przyjścia Chrystusa, uważając, że prawo Mojżesza było bsymbolem Jego przyjścia, i wierzyli, że muszą przestrzegać tych czewnętrznych obrządków aż do czasu, gdy On im się objawi.

16. I nie przypuszczali, że azbawienie następuje dzięki bprawu Mojżesza; lecz że prawo Mojżesza służy do wzmocnienia ich wiary w Chrystusa; i tak przez swą wiarę zachowali cnadzieję wiecznego zbawienia, polegając na duchu proroctwa, który mówił o tym, co nastąpi.

17. I teraz oto Ammon i Aaron, i Omner, i Himni, i ich bracia radowali się niezmiernie sukcesami, jakie odnieśli pośród Lamanitów, widząc, że Pan wysłuchał ich amodlitw i spełnił każde Swoje słowo odnoszące się do nich w najdrobniejszym szczególe.

◀

1a

PPŚ Anti-Nefi-Lehici.

◀

2a

Alma 8:16; 16:9.

◀

4a

Mos. 23:35.

◀

5a

Mos. 17:15.

◀

6a

tzn. Lamanici.

◀

b

Alma 21:9.

◀

c

Alma 26:24.

◀

7a

Alma 21:3; 24:1, 28–30.

◀

b

PPŚ Męczennik, męczeńska śmierć.

◀

8a

Mos. 17:18.

◀

10a

Mos. 13:10.

◀

11a

Mos. 17:13.

◀

13a

Alma 23:16–17.

◀

14a

Alma 24:15; 26:32.

◀

15a

Jakub 4:5; Jar. 1:11. PPŚ Prawo Mojżesza.

◀

b

Mos. 3:14–15; 16:14.

◀

c

Mos. 13:29–32.

◀

16a

Mos. 12:31–37; 13:27–33.

◀

b

Ⅱ Nefi 11:4.

◀

c

Ⅰ Tes. 5:8–9.

◀

17a

Alma 17:9.

Rozdział 26

Ammon wielbi Pana. Wierni są wzmacniani przez Pana i dana jest im wiedza. Przez wiarę ludzie mogą przywieść tysiące dusz do pokuty. Bóg ma wszelką moc i rozumie wszystko. W okresie lat 90–77 p.n.e.

1. I teraz, oto są słowa Ammona do jego braci, a brzmią tak: Moi rodzeni bracia i moi bracia w służbie, oto mówię wam, jakże wielki mamy powód, by się radować; albowiem czyż mogliśmy przypuszczać, awyruszając z ziemi zarahemlskiej, że Bóg obdarzy nas tak wielkimi błogosławieństwami?

2. A teraz pytam, jakie wielkie błogosławieństwa zesłał On na nas? Czy możecie powiedzieć?

3. Oto odpowiem za was; albowiem nasi bracia, Lamanici, byli w ciemności, zaiste, nawet w najciemniejszej otchłani, ale oto, jakże awielu z nich zostało przywiedzionych, aby ujrzeć zdumiewającą światłość Boga! I jest to naszym błogosławieństwem, które na nas zesłano, że byliśmy bnarzędziami w rękach Boga, aby dokonać tego wielkiego dzieła.

4. Oto atysiące z nich radują się, i zostały przywiedzione do owczarni Boga.

5. Oto apole było dojrzałe do żniwa, i błogosławieni jesteście, bo zapuściliście bsierp i zbieraliście z całą mocą; zaiste, przez cały dzień pracowaliście; i spójrzcie, jak liczne są wasze csnopy! I zostaną zebrane do spichlerzy, aby się nie zmarnowały.

6. Zaiste, nie zostaną zmiażdżone burzą w ostatni dzień; zaiste, ani nie będą dręczone trąbami powietrznymi; lecz gdy nadejdzie aburza, będą zgromadzone na swoim miejscu, gdzie burza ich nie dosięgnie; zaiste, ani gwałtowne wichry nie będą nimi miotały to tu, to tam, dokąd wrogowi spodoba się je ponieść.

7. Lecz oto, są one w rękach Pana ażniw, i należą do Niego; i bpodniesie On je w ostatni dzień.

8. Błogosławione niech będzie imię naszego Boga; aśpiewajmy ku Jego chwale, zaiste, bdziękujmy Jego świętemu imieniu, albowiem czyni On prawość na wieki.

9. Oto gdybyśmy nie przyszli z ziemi zarahemlskiej, ci nasi umiłowani bracia, którzy tak nas pokochali, nadal byliby dręczeni anienawiścią do nas, zaiste, i byliby także obcy Bogu.

10. I stało się, że gdy Ammon powiedział te słowa, jego brat Aaron napomniał go tymi słowy: Ammonie, obawiam się, że twa radość prowadzi cię do przechwalania się.

11. Lecz Ammon powiedział mu: Nie achwalę się własną siłą ani własną mądrością; lecz oto, moja bradość jest pełna, zaiste, moje serce przepełnione jest radością, i będę radować się w moim Bogu.

12. Zaiste, wiem, że jestem niczym; jeśli chodzi o moją siłę, jestem słaby; przeto nie będę się achwalił, lecz będę chwalił mego Boga, bo Jego bsiłą mogę dokonać wszystkiego; oto dokonaliśmy na tej ziemi wiele potężnych cudów, za które zawsze będziemy chwalić Jego imię.

13. Oto jak wiele tysięcy naszych braci uwolnił On od cierpień apiekła; i są oni przywiedzeni do tego, że bśpiewają o niosącej odkupienie miłości, i to dzięki mocy Jego słowa, która jest w nas, przeto czyż nie mamy powodu do radości?

14. Zaiste, mamy powód, by oddawać Mu chwałę na wieki, gdyż jest On Najwyższym Bogiem i uwolnił naszych braci z ałańcuchów piekła.

15. Zaiste, byli otoczeni wieczną ciemnością i zagładą; lecz oto, On wyprowadził ich na wieczne aświatło, zaiste, ku wiecznemu zbawieniu; i są otoczeni niezrównaną obfitością Jego miłości; zaiste, a my byliśmy narzędziami w Jego rękach w dokonaniu tego wielkiego i zdumiewającego dzieła.

16. Przeto oddawajmy achwałę; zaiste, będziemy bchwalić Pana; zaiste, będziemy się radować, gdyż mamy pełnię radości; zaiste, i będziemy wielbić naszego Boga na wieki. Oto któż może oddać Mu za dużo chwały? Zaiste, któż może powiedzieć za dużo o Jego wielkiej mocy i o Jego cmiłosierdziu, i o Jego cierpliwości wobec dzieci ludzkich? Oto mówię wam, że nie jestem w stanie wypowiedzieć najmniejszej cząstki tego, co odczuwam.

17. Kto mógłby przypuszczać, że nasz Bóg będzie tak miłosierny, że wyrwie nas z naszego straszliwego, grzesznego i skażonego stanu?

18. Oto szliśmy, i to w gniewie, ze straszliwymi groźbami, aby azniszczyć Jego Kościół.

19. Och, dlaczego wówczas nie wyznaczył nam straszliwej zagłady, zaiste, dlaczego nie pozwolił, aby miecz Jego sprawiedliwości spadł na nas, i nie skazał nas na wieczną rozpacz?

20. Och, moja dusza poniekąd zamiera na myśl o tym. Oto nie wymierzył nam sprawiedliwości, lecz w Swym wielkim miłosierdziu przeprowadził nas przez tę wieczną aotchłań śmierci i niedoli, ku zbawieniu naszych dusz.

21. I teraz oto, moi bracia, który anaturalny człowiek wie o tych rzeczach? Mówię wam, że nie ma nikogo, kto by o nich bwiedział, z wyjątkiem tych, którzy się ukorzą.

22. Zaiste, temu, kto aodpokutuje i wykaże się bwiarą, i dobrymi uczynkami, i nie ustanie w ciągłej modlitwie — takiemu dane jest poznanie ctajemnic Boga; zaiste, takiemu dane jest objawienie tego, co nigdy nie zostało objawione; zaiste, takiemu dane będzie doprowadzenie tysięcy dusz do pokuty, tak samo jak nam zostało dane, aby doprowadzić do pokuty tych naszych braci.

23. Otóż, czy pamiętacie, moi bracia, że gdy powiedzieliśmy naszym braciom na ziemi zarahemlskiej, że idziemy do ziemi nefickiej głosić słowo naszym braciom, Lamanitom, wyśmiewali nas?

24. Bowiem mówili nam: Czyż uważacie, że możecie doprowadzić Lamanitów do wiedzy o prawdzie? Czyż uważacie, że możecie przekonać ich o niewłaściwości atradycji ich ojców, że możecie przekonać ludzi tak bhardych, jak oni, których serca lubują się w rozlewie krwi, którzy spędzali swe dni na najobrzydliwszych niegodziwościach i których drogi od początku są drogami grzesznika? Otóż, moi bracia, czy pamiętacie, że taka właśnie była ich mowa.

25. I co więcej, mówili: Chwyćmy za broń przeciwko nim, aby ich zgładzić i wykorzenić niegodziwość z tej ziemi, żeby na nas nie napadli i nie zgładzili nas.

26. Lecz oto, moi umiłowani bracia, poszliśmy na pustkowie nie z zamiarem zgładzenia naszych braci, lecz z postanowieniem, że może uda nam się uratować niektóre z ich dusz.

27. I kiedy w sercu byliśmy przygnębieni i bliscy zawrócenia, oto Pan nas apocieszył i powiedział: Idźcie do swych braci, Lamanitów, i znoście bcierpliwie swe cudręki, a sprawię, że odniesiecie sukces.

28. I oto, przyszliśmy i przebywaliśmy pośród nich, wytrwale znosząc cierpienia i doświadczając wszelkiej biedy; zaiste, szliśmy od domu do domu, zdając się na miłosierdzie świata — nie tylko na miłosierdzie świata, lecz także na miłosierdzie Boga.

29. I wchodziliśmy do ich domów, i nauczaliśmy ich, i nauczaliśmy ich na ulicach; zaiste, i nauczaliśmy ich na wzgórzach; i wchodziliśmy też do ich świątyń i synagog, i nauczaliśmy ich; i wypędzano nas, i szydzono z nas, i spluwano na nas, i bito po twarzy; i rzucano w nas kamieniami, i wiązano nas mocnymi sznurami, i wtrącano nas do więzienia; i przez moc, i mądrość Boga byliśmy ponownie uwalniani.

30. I znosiliśmy wszelkiego rodzaju udręki, i przeszliśmy to wszystko, myśląc, że być może przyczynimy się do zbawienia jakiejś duszy; i uważaliśmy, że nasza aradość będzie pełna, jeśli uda nam się przyczynić do zbawienia niektórych z nich.

31. Teraz oto widzimy owoce naszych prac; i czyż jest ich mało? Mówię wam: Nie, jest ich awiele; zaiste, i możemy świadczyć o ich szczerości z powodu ich miłości do swych braci, a także do nas.

32. Albowiem oto wolą apoświęcić swe życie, niż odebrać życie swemu wrogowi; i bzakopali głęboko w ziemi swą broń wojenną ze względu na miłość do swych braci.

33. I teraz oto pytam was: Czy istniała kiedyś tak wielka miłość na całej tej ziemi? Oto, mówię wam: Nie, nawet pośród Nefitów.

34. Albowiem oto chwytali za broń przeciwko swym braciom; nie zgodziliby się, żeby ich zabito. Lecz oto jakże wielu spośród tych oddało swe życie; i wiemy, że poszli do Swego Boga ze względu na swą miłość i ze względu na swą nienawiść do grzechu.

35. Otóż, czyż nie mamy powodu do radości? Zaiste, mówię wam, że od początku świata ludzie nigdy nie mieli tak wielkiego powodu do radości; zaiste, i moja radość ponosi mnie, aż do chwalenia się mym Bogiem; bowiem ma On wszelką amoc i wszelką mądrość, i wszelkie zrozumienie; bpojmuje wszystko i jest cmiłosierną Istotą, i prowadzi do zbawienia tych, którzy odpokutują i uwierzą w Jego imię.

36. I jeśli jest to przechwalanie się, będę się przechwalał; bowiem to jest moje życie i moje światło, i moja radość, i moje zbawienie, i moje odkupienie od wiecznej niedoli. Zaiste, błogosławione niech będzie imię mego Boga, który zatroszczył się o ten lud, będący agałęzią drzewa Izraela i oderwany od swoich, i zabłąkany na obcej ziemi; zaiste, mówię, błogosławione niech będzie imię mego Boga, który troszczy się o nas, btułaczy na obcej ziemi.

37. Teraz, moi bracia, widzimy, że Bóg troszczy się o każdy alud, na jakiejkolwiek ziemi się znajduje; zaiste, On policzy Swój lud, a Jego trzewia miłosierdzia są nad całą ziemią. Teraz to jest moja radość i moja wielka wdzięczność; zaiste, będę dziękował memu Bogu na wieki. Amen.

◀

1a

Mos. 28:9; Alma 17:6–11.

◀

3a

Alma 23:8–13.

◀

b

Ⅱ Kor. 4:5; Mos. 23:10.

◀

4a

Alma 23:5.

◀

5a

Jan 4:35–37; DiP 4:4.

◀

b

Joel 3:18.

◀

c

DiP 33:7–11; 75:2, 5.

◀

6a

Hel. 5:12; Ⅲ Nefi 14:24–27.

◀

7a

PPŚ Żniwa.

◀

b

Mos. 23:22; Alma 36:28.

◀

8a

DiP 25:12.

◀

b

PPŚ Wdzięczny, podziękowania, dziękczynienie.

◀

9a

Mos. 28:1–2.

◀

11a

Ⅱ Kor. 7:14.

◀

b

DiP 18:14–16. PPŚ Radość.

◀

12a

Jer. 9:23; Alma 29:9.

◀

b

Ps. 18:33–41; Fil. 4:13; Ⅰ Nefi 17:3.

◀

13a

PPŚ Piekło.

◀

b

Alma 5:26.

◀

14a

Alma 12:11.

◀

15a

PPŚ Światło, światłość Chrystusa.

◀

16a

Rzym. 15:17; Ⅰ Kor. 1:31.

◀

b

Ⅱ Kor. 10:15–18; DiP 76:61.

◀

c

Ps. 36:6–7.

◀

18a

Mos. 27:8–10.

◀

20a

Ⅱ Nefi 1:13; Hel. 3:29–30.

◀

21a

PPŚ Człowiek naturalny.

◀

b

Ⅰ Kor. 2:9–16; Jakub 4:8.

◀

22a

Alma 36:4–5. PPŚ Pokutować, pokuta.

◀

b

PPŚ Wiara.

◀

c

PPŚ Tajemnice Boga.

◀

24a

Mos. 10:11–17.

◀

b

Mos. 13:29.

◀

27a

Alma 17:9–11.

◀

b

PPŚ Cierpliwość.

◀

c

Alma 20:29–30. PPŚ Przeciwności.

◀

30a

DiP 18:15–16.

◀

31a

Alma 23:8–13.

◀

32a

Alma 24:20–24.

◀

b

Alma 24:15.

◀

35a

PPŚ Moc.

◀

b

DiP 88:41.

◀

c

PPŚ Miłosierny, miłosierdzie.

◀

36a

Ⅰ Mojż. 49:22–26; Jakub 2:25; 5:25.

◀

b

Jakub 7:26.

◀

37a

Dz. 10:34–35; Ⅱ Nefi 26:33.

Rozdział 27

Pan nakazuje Ammonowi poprowadzić lud Anti-Nefi-Lehitów w bezpieczne miejsce. Po spotkaniu Almy radość Ammona wyczerpuje jego siły. Nefici nadają Anti-Nefi-Lehitom ziemię jerszońską. Nazywają ich ludem Ammona. W okresie lat 90–77 p.n.e.

1. Teraz stało się, że gdy ci Lamanici, którzy poszli walczyć z Nefitami, przekonali się po wielu próbach zgładzenia ich, że daremne są ich wysiłki, powrócili znowu do ziemi nefickiej.

2. I stało się, że Amalekici byli niezmiernie rozgniewani z powodu swych strat. I gdy zobaczyli, że nie mogą się zemścić na Nefitach, zaczęli podburzać ludzi do gniewu przeciwko ich abraciom, ludowi bAnti-Nefi-Lehitów; przeto znowu zaczęli ich niszczyć.

3. I ludzie ci aponownie odmówili podjęcia broni, i pozwalali, by wrogowie zabijali ich, według ich pragnień.

4. Teraz, gdy Ammon i jego bracia zobaczyli to dzieło zniszczenia pośród tych, których tak bardzo umiłowali i którzy tak bardzo ich umiłowali — albowiem traktowano ich, jak gdyby byli aniołami posłanymi od Boga, by zbawić ich od wiecznego zniszczenia — przeto gdy Ammon i jego bracia zobaczyli to wielkie dzieło zniszczenia, ogarnęło ich współczucie i apowiedzieli królowi:

5. Zgromadźmy lud Pana i pójdźmy do ziemi zarahemlskiej, do naszych braci, Nefitów, i wymknijmy się z rąk naszych wrogów, aby nas nie zniszczyli.

6. Lecz król powiedział im: Oto Nefici zgładzą nas za wiele morderstw i grzechów, które wobec nich popełniliśmy.

7. I Ammon powiedział: Pójdę zapytać Pana i jeśli nam powie: Idźcie do swych braci, czy pójdziesz?

8. I król powiedział: Zaiste, jeśli Pan powie nam, byśmy poszli, pójdziemy do naszych braci i będziemy ich niewolnikami, aż odpłacimy im za morderstwa i grzechy, które wobec nich popełniliśmy.

9. Lecz Ammon powiedział mu: Posiadanie aniewolników jest wbrew prawu naszych braci ustanowionemu przez mego ojca; pójdźmy więc i zdajmy się na miłosierdzie naszych braci.

10. Lecz król powiedział mu: Zapytaj Pana, i jeśli powie nam, abyśmy poszli, pójdziemy; w przeciwnym razie zginiemy na tej ziemi.

11. I stało się, że Ammon poszedł i zapytał Pana, a Pan powiedział mu:

12. Wyprowadź ten lud z tej ziemi, aby nie zginęli; bowiem Szatan ma wielką władzę nad sercami Amalekitów, którzy podburzają Lamanitów do gniewu przeciwko ich braciom, aby ich zabijali; przeto opuśćcie tę ziemię; i błogosławiony jest ten lud w tym pokoleniu, bo Ja ich zachowam.

13. I teraz stało się, że Ammon poszedł i powtórzył królowi wszystkie słowa, które Pan mu powiedział.

14. I zgromadzili cały swój lud, zaiste, cały lud Pana, i zgromadzili wszystkie swoje stada i trzody, i opuścili ziemię, uchodząc na pustkowie oddzielające ziemię neficką od ziemi zarahemlskiej, i poszli w pobliże granic ziemi.

15. I stało się, że Ammon powiedział im: Oto ja i moi bracia pójdziemy do ziemi zarahemlskiej, a wy pozostańcie tutaj, aż powrócimy; i wypróbujemy serca naszych braci, czy pozwolą, abyście weszli do ich ziemi.

16. I stało się, że gdy Ammon i jego bracia szli do Zarahemli, spotkali Almę we wspomnianym już amiejscu; i oto, było to radosne spotkanie.

17. Teraz aradość Ammona była tak wielka, że go przepełniła; zaiste, przejęła go radość Boga, aż do bwyczerpania jego sił; i cznowu osunął się na ziemię.

18. I czyż nie była to niezmierna radość? Oto była to radość, którą otrzymuje tylko naprawdę skruszony i pokorny poszukiwacz szczęścia.

19. I radość Almy ze spotkania swych braci była naprawdę wielka, jak też radość Aarona, Omnera i Himniego; lecz radość ich nie była ponad siły.

20. I teraz stało się, że Alma zabrał swych braci z powrotem do ziemi zarahemlskiej; nawet do swego własnego domu. I poszli do anaczelnego sędziego, i opowiedzieli mu o wszystkim, co się zdarzyło na ziemi nefickiej, pośród ich braci, Lamanitów.

21. I stało się, że naczelny sędzia rozesłał po całej ziemi obwieszczenie, pragnąc poznać głos ludu co do przyjęcia ich braci, to jest ludu Anti-Nefi-Lehitów.

22. I stało się, że taki był głos ludu: Oto oddamy naszym braciom ziemię jerszońską, położoną na wschodzie nad morzem, graniczącą z ziemią Obfitość i znajdującą się na południe od ziemi Obfitość; i damy tę ziemię jerszońską naszym braciom jako ich dziedzictwo.

23. I oto, rozmieścimy nasze armie pomiędzy ziemią jerszońską a ziemią neficką, aby bronić naszych braci w ziemi jerszońskiej; i zrobimy to dla naszych braci, gdyż boją się podjąć broń przeciwko swym braciom, żeby nie popaść w grzech; i ta ich wielka obawa przyszła z powodu ich dotkliwej pokuty za ich liczne morderstwa i ich straszliwą niegodziwość.

24. I oto, zrobimy to dla naszych braci, żeby mogli odziedziczyć ziemię jerszońską; i nasze armie będą ich strzec przed wrogami pod warunkiem, że dadzą nam część ze swych majętności, by pomóc nam w utrzymaniu naszych armii.

25. Teraz stało się, że gdy Ammon to usłyszał, zabrał ze sobą Almę i powrócił do ludu Anti-Nefi-Lehitów, na pustkowie, gdzie rozbili namioty, i uczynił im to wszystko wiadomym. I Alma opowiedział im o swym nawróceniu i anawróceniu Ammona i Aarona, i jego braci.

26. I stało się, że spowodowało to wielką radość pośród nich. I poszli do ziemi jerszońskiej, i zajęli ziemię jerszońską na własność; a Nefici nazwali ich ludem Ammona; przeto wyróżniano ich odtąd pod tym imieniem.

27. I byli pośród ludu Nefiego, a także zaliczono ich do ludu Kościoła Boga. I wyróżniali się spośród innych swą gorliwością dla Boga, a także dla ludzi, gdyż we wszystkim postępowali całkowicie auczciwie i zacnie; i byli bwytrwali w wierze w Chrystusa, do samego końca.

28. I patrzyli na rozlew krwi swych braci z największym obrzydzeniem; i niemożliwe było zmusić ich do podjęcia broni przeciwko ich braciom; i nigdy nie patrzyli na śmierć z najmniejszą miarą przerażenia, gdyż pokładali swą nadzieję w Chrystusie i w Zmartwychwstaniu; przeto zwycięstwo Chrystusa pochłonęło dla nich śmierć.

29. Przeto woleli aśmierć zadawaną im w najbardziej bolesny i dotkliwy sposób, na jaki stać było ich braci, niż podnieść miecz czy bułat, aby ich zabić.

30. I tak byli oni gorliwym i umiłowanym ludem, w którym Pan miał wielkie upodobanie.

◀

2a

Alma 43:11.

◀

b

Alma 25:1. PPŚ Anti-Nefi-Lehici.

◀

3a

Alma 24:21–26.

◀

4a

Alma 24:5.

◀

9a

Mos. 2:13; 29:32, 38, 40.

◀

16a

Alma 17:1–4.

◀

17a

PPŚ Radość.

◀

b

Ⅰ Nefi 1:7.

◀

c

Alma 19:14.

◀

20a

Alma 4:16–18.

◀

25a

Mos. 27:10–24.

◀

27a

PPŚ Uczciwy, uczciwość.

◀

b

Alma 23:6.

◀

29a

Alma 24:20–23.

Rozdział 28

Lamanici zostają pokonani w straszliwej bitwie. Dziesiątki tysięcy zostaje zabitych. Niegodziwi są skazani na stan wiecznej niedoli; prawi osiągną niekończące się szczęście. W okresie lat 77–76 p.n.e.

1. I teraz stało się, że gdy lud Ammona osiedlił się w ziemi ajerszońskiej, i ustanowiono też Kościół w ziemi jerszońskiej, i rozstawiono armie Nefitów wokół ziemi jerszońskiej, zaiste, wzdłuż całej granicy ziemi zarahemlskiej; oto armie Lamanitów ścigały swych braci aż w głąb pustkowia.

2. I tak nastąpiła straszliwa bitwa; zaiste, jakiej nie znano pośród wszystkich ludów tej ziemi od czasu, gdy Lehi opuścił Jerozolimę; zaiste, i dziesiątki tysięcy Lamanitów zostało zabitych i rozproszonych na wszystkie strony.

3. Zaiste, i nastąpiła też straszliwa rzeź pośród ludu Nefiego; jednak Lamanici zostali aodparci i rozproszeni, a lud Nefiego powrócił do swego kraju.

4. I teraz, był to czas, gdy słychać było wielką żałobę i lament po całej ziemi pośród całego ludu Nefiego —

5. Zaiste, wołanie wdów opłakujących mężów, a także ojców opłakujących swoich synów, i córki z powodu brata, zaiste, i brata z powodu ojca; i tak wołanie ich rozpaczy słychać było pośród nich wszystkich, gdy tak opłakiwali swych zabitych krewnych.

6. I teraz niewątpliwie był to dzień żałości; zaiste, czas powagi i czas częstego apostu oraz modlitwy.

7. I tak upłynął piętnasty rok panowania sędziów nad ludem Nefiego.

8. I są to dzieje Ammona i jego braci, ich wędrówek po ziemi nefickiej, ich cierpień na tej ziemi, ich smutku i niedoli, a także ich aniepojętej radości oraz przyjęcia i zabezpieczenia braci w ziemi jerszońskiej. A teraz niech Pan, Odkupiciel wszystkich ludzi, błogosławi ich dusze na zawsze.

9. I są to dzieje wojen i sporów pośród Nefitów, a także wojen między Nefitami a Lamanitami; i tak upłynął piętnasty rok panowania sędziów.

10. I od pierwszego roku do piętnastego nastąpiła zagłada wielu tysięcy ludzi; zaiste, i ten czas przedstawiał straszliwy obraz rozlewu krwi.

11. I ciała wielu tysięcy pochowano w ziemi, podczas gdy ciała tysięcy innych agniją w stosach na powierzchni ziemi; zaiste, i wiele tysięcy brozpacza z powodu utraty swych krewnych, i mają powód, by się o nich trwożyć, gdyż zgodnie z obietnicami Pana, ich krewni zostali skazani na stan wiecznej niedoli.

12. Podczas gdy wiele tysięcy innych, szczerze rozpaczając z powodu utraty swych bliskich, jednak cieszą się i radują nadzieją, a nawet wiedzą, że zgodnie z aobietnicami Pana ich krewni zostaną wyniesieni, by mieszkać po prawicy Boga, w stanie nigdy niekończącego się szczęścia.

13. I tak widzimy, jak wielka jest anierówność ludzi z powodu grzechu i wykroczeń, i władzy diabła zdobytej nad nimi za pomocą jego przebiegłych bplanów, które wymyślił, by usidlić serca ludzi.

14. I tak widzimy to wielkie wezwanie ludzi, aby pilnie pracowali w awinnicach Pana; i tak widzimy wielki powód do żałości, jak również do radowania się — żałości z powodu śmierci i zagłady pośród ludzi i radości ze względu na bświatłość Chrystusa prowadzącą do życia.

◀

1a

Alma 27:22; 30:1, 19.

◀

3a

Alma 30:1.

◀

6a

Alma 30:2.

◀

8a

Alma 27:16–19.

◀

11a

Alma 16:11.

◀

b

Alma 48:23; DiP 42:45–46.

◀

12a

Alma 11:41.

◀

13a

Ⅰ Nefi 17:35.

◀

b

Ⅱ Nefi 9:28.

◀

14a

PPŚ Winnica Pana.

◀

b

PPŚ Światło, światłość Chrystusa.

Rozdział 29

Alma pragnie nawoływać do pokuty z gorliwością anioła. Pan wyznacza nauczycieli dla wszystkich narodów. Alma sławi dzieło Pana i cieszy się sukcesami Ammona i jego braci. Około 76 r. p.n.e.

1. Och, gdybym był aniołem i mógł spełnić pragnienie swego serca, abym poszedł z trąbą Bożą i przemawiał takim głosem, od którego drżałaby ziemia, i nawoływał każdy lud do pokuty!

2. Zaiste, głosiłbym pokutę i plan odkupienia każdej duszy, niczym głosem grzmotu, aby odpokutowali i aprzystąpili do naszego Boga, aby na całej powierzchni ziemi nie było więcej żałości.

3. Lecz oto, jestem człowiekiem i grzeszę tym pragnieniem; bo powinienem być zadowolony z tego, co mi Pan wyznaczył.

4. Nie powinienem się dręczyć moimi pragnieniami mocnego dekretu sprawiedliwego Boga, gdyż wiem, że On przyznaje ludziom zgodnie z ich apragnieniem, albo śmierć, albo życie; zaiste, wiem, że przyznaje On ludziom, zaiste, feruje nieodwracalne dekrety, zgodnie z ich bwolą, albo zbawienie, albo zagładę.

5. Zaiste, i wiem, że wszyscy ludzie poznają dobro i zło; ten, kto nie zna dobra i zła, jest bez winy; lecz temu, kto azna dobro i zło, będzie dane według jego pragnień, czy pragnie dobra czy zła, życia czy śmierci, radości czy wyrzutów bsumienia.

6. I widząc, że sprawy te są mi wiadome, dlaczego miałbym pragnąć więcej niż wykonywać to, do czego zostałem powołany?

7. Dlaczego miałbym pragnąć, abym był aniołem, aby mój głos sięgał wszystkich krańców ziemi?

8. Oto Pan udziela awszystkim narodom, z ich własnego narodu i bjęzyka, aby nauczali Jego słowa, zaiste, w mądrości wszystkiego, co cuznaje On za stosowne, aby mieli; przeto widzimy, że Pan radzi w mądrości według tego, co sprawiedliwe i prawdziwe.

9. Wiem, co Pan mi nakazał, i w tym jest ma chwała. Nie achwalę się, ale chwała ma jest w tym, co mi Pan nakazał; zaiste, i moją chwałą jest, że być może stanę się narzędziem w rękach Boga, aby doprowadzić jakąś duszę do pokuty; i to jest moją radością.

10. I oto, gdy widzę tak wielu moich braci, którzy naprawdę się ukorzyli i przystąpili do Pana, Swego Boga, to moja dusza przepełnia się radością; wtedy pamiętam, aco mi Pan uczynił, zaiste, wysłuchał mej modlitwy; zaiste, wtedy pamiętam, że wyciągnął do mnie swe miłosierne ramię.

11. Zaiste, i pamiętam też niewolę moich ojców; bo wiem z całą pewnością, że aPan wyratował ich z niewoli, ustanawiając swój Kościół; zaiste, Pan Bóg, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba wyratował ich z niewoli.

12. Zaiste, zawsze pamiętałem niewolę mych ojców; i ten sam Bóg, który awyratował ich z rąk Egipcjan, wyratował ich z niewoli.

13. Zaiste, i ten sam Bóg ustanowił pośród nich swój Kościół; zaiste, i ten sam Bóg powołał mnie świętym powołaniem, aby głosić Jego słowa temu ludowi, i dzięki Niemu odniosłem wielki sukces, co daje mi pełną aradość.

14. Lecz nie raduję się tylko moim własnym sukcesem, lecz moja radość jest pełniejsza z powodu asukcesu moich braci, którzy poszli do ziemi nefickiej.

15. Oto trudzili się niezmiernie i przynieśli dużo owocu; i jakże wielka będzie ich nagroda!

16. Teraz, gdy myślę o sukcesie moich braci, moja dusza daje się ponieść, jak gdyby oddzieliła się od mego ciała, tak wielka jest moja radość.

17. I teraz niech Bóg udzieli tym mym braciom, aby mogli zasiąść w królestwie Bożym; zaiste, a także wszystkim, którzy są owocem ich trudów, aby nie musieli więcej odejść, lecz mogli oddawać Mu chwałę na wieki. I niech Bóg da, aby stało się według moich słów, zaiste, jak powiedziałem. Amen.

◀

2a

Omni 1:26; Ⅲ Nefi 21:20.

◀

4a

Ps. 37:4.

◀

b

PPŚ Wolna wola.

◀

5a

Ⅱ Nefi 2:18, 26; Mor. 7:15–19. PPŚ Rozróżnianie, dar [rozróżniania].

◀

b

PPŚ Sumienie.

◀

8a

Ⅱ Nefi 29:12.

◀

b

DiP 90:11.

◀

c

Alma 12:9–11.

◀

9a

Alma 26:12.

◀

10a

Mos. 27:11–31.

◀

11a

Mos. 24:16–21; Alma 5:3–5.

◀

12a

Ⅱ Mojż. 14:30–31.

◀

13a

DiP 18:14–16.

◀

14a

Alma 17:1–4.

Rozdział 30

Korihor, antychryst, naigrywa się z Chrystusa, Zadośćuczynienia i ducha proroctwa. Naucza, że nie ma żadnego Boga, żadnego upadku człowieka, żadnej kary za grzechy i żadnego Chrystusa. Alma świadczy, że Chrystus przyjdzie i że wszystko wskazuje na istnienie Boga. Korihor domaga się znaku i traci mowę. Diabeł ukazał się Korihorowi jako anioł i nauczał go, co ma mówić. Korihor ginie stratowany. W okresie lat 76–74 p.n.e.

1. Oto teraz stało się, że gdy alud Ammona osiedlił się w ziemi jerszońskiej, zaiste, i gdy Lamanici zostali bwyparci z tej ziemi, a ciała ich poległych zostały pochowane przez lud tej ziemi —

2. I nie zliczono ich poległych z powodu wielkości ich liczby; ani też polegli Nefici nie zostali zliczeni — ale stało się, że gdy pochowali swych poległych, i gdy upłynęły dni postu i żałoby, i modlitwy (a było to w szesnastym roku panowania sędziów nad ludem Nefiego), nastał trwały pokój na całej ziemi.

3. Zaiste, i ludzie pilnie przestrzegali przykazań Pana, i ściśle przestrzegali aobrzędów Bożych według prawa Mojżesza; bowiem nauczano ich, by bprzestrzegali prawa Mojżesza, aż się ono wypełni.

4. I tak pośród tych ludzi nie było żadnych rozruchów przez cały szesnasty rok panowania sędziów nad ludem Nefiego.

5. I stało się, że na początku siedemnastego roku panowania sędziów był także nieprzerwany pokój.

6. Lecz stało się, że pod koniec siedemnastego roku przyszedł do ziemi zarahemlskiej człowiek, który był aantychrystem, gdyż zaczął przemawiać do ludzi przeciwko proroctwom wypowiedzianym przez proroków o przyjściu Chrystusa.

7. I nie było żadnego prawa ograniczającego awierzenia ludzi; bowiem było to ściśle wbrew przykazaniom Boga, żeby istniało prawo czyniące ludzi nierównymi.

8. Albowiem tak podaje pismo: aWybierajcie dzisiaj, komu chcecie służyć.

9. I jeśli ktoś pragnął służyć Bogu, był to jego przywilej; innymi słowy, jeśli wierzył w Boga, miał przywilej służenia Mu; lecz jeśli nie wierzył w Niego, nie było żadnego prawa, by go ukarać.

10. Lecz jeśli mordował, był karany aśmiercią; i jeśli rabował, był także karany; i jeśli kradł, był także karany; i jeśli popełniał cudzołóstwo, był także karany; zaiste, za wszelką niegodziwość byli karani.

11. Albowiem było prawo, że ludzie powinni być sądzeni według ich przestępstw. Jednakże nie było żadnego prawa zabraniającego jakiejkolwiek wiary; przeto człowiek był karany jedynie za popełnione przestępstwa; przeto wszyscy ludzie byli arówni wobec prawa.

12. I ten antychryst o imieniu Korihor (a prawo nie miało żadnej władzy nad nim) zaczął głosić ludziom, że nie będzie żadnego Chrystusa. I w ten sposób głosił:

13. O wy, którzy jesteście skrępowani niedorzeczną i próżną nadzieją, dlaczego zaprzęgacie się w jarzmo czegoś tak niedorzecznego? Dlaczego czekacie na Chrystusa? Przecież żaden człowiek nie może wiedzieć o tym, co ma nastąpić.

14. To, co nazywacie proroctwami, o których mówicie, że są przekazywane przez świętych proroków, oto są one niedorzecznymi tradycjami waszych ojców.

15. Jak możecie mieć co do nich pewność? Oto nie możecie wiedzieć o tym, czego nie awidzicie; przeto nie możecie wiedzieć, że będzie jakiś Chrystus.

16. Oczekujecie i mówicie, że dostąpicie odpuszczenia grzechów. Otóż jest to skutek oszalałego umysłu; i to obłąkanie waszego rozumu nastąpiło przez tradycje waszych ojców, które skłaniają was ku wierze w to, co nie jest prawdą.

17. I mówił im jeszcze wiele w podobny sposób, twierdząc, że nie może być zadośćuczynienia za grzechy ludzi, lecz każdemu w tym życiu powodzi się zgodnie z jego umiejętnościami; przeto każdemu człowiekowi wiedzie się zależnie od jego zdolności, i każdy zwycięża zależnie od swej siły; a cokolwiek człowiek czyni, nie jest przestępstwem.

18. I tak im głosił, odwodząc serca wielu i sprawiając, że unosili swe głowy dumnie, czyniąc niegodziwość; zaiste, przyczynił się do tego, że wiele kobiet oraz mężczyzn oddawało się rozpuście — mówiąc im, że gdy człowiek umiera, następuje jego koniec.

19. I człowiek ten poszedł też do ziemi jerszońskiej, aby głosić to pośród ludu Ammona, który był dawniej ludem Lamanitów.

20. Lecz oto byli oni mądrzejsi od wielu Nefitów; bowiem pochwycili go i związali, i zanieśli go przed Ammona, który był wyższym kapłanem nad tym ludem.

21. I stało się, że zarządził on, aby wyniesiono go poza granice ich ziemi. I udał się stamtąd do ziemi gedeońskiej, i również tam zaczął ich nauczać; i tam także nie powiodło mu się, gdyż pochwycono go i związano, i zaniesiono przed wyższego kapłana i naczelnego sędziego tej ziemi.

22. I stało się, że wyższy kapłan powiedział mu: Dlaczego chodzisz, wypaczając drogi Pana? Dlaczego nauczasz ten lud, że nie będzie żadnego Chrystusa, odbierając mu radość? Dlaczego mówisz przeciwko wszystkim proroctwom świętych proroków?

23. A ten wyższy kapłan nazywał się Giddonah. I Korihor powiedział mu: Ponieważ nie nauczam niedorzecznych tradycji waszych ojców i ponieważ nie uczę ich, by wiązali się niedorzecznymi obrzędami i praktykami ustanowionymi przez pradawnych kapłanów dla zagarnięcia nad nimi mocy i władzy, i utrzymywania ich w niewiedzy, aby nie mogli podnieść głów, lecz pozostawali poniżeni zgodnie z waszymi słowami.

24. Mówicie, że ten lud jest wolnym ludem. Oto mówię, że są w niewoli. Mówicie, że te pradawne proroctwa są prawdziwe. Oto ja mówię, że nie wiecie, że one są prawdziwe.

25. Mówicie, że ten lud jest winnym i upadłym ludem z powodu wykroczenia rodzica. Oto mówię, że dziecko nie ponosi winy za swych rodziców.

26. Mówicie też, że Chrystus przyjdzie. Lecz oto, ja wam mówię, że nie wiecie, czy będzie jakiś Chrystus. I mówicie też, że zostanie zabity za agrzechy świata —

27. W ten sposób łudzicie ludzi według niedorzecznych tradycji waszych ojców i zgodnie z waszymi własnymi pragnieniami; i trzymacie ich w ryzach, niczym w niewoli, aby wzbogacać się pracą ich rąk, że nie odważą się patrzeć ze śmiałością, ani też nie mają odwagi korzystać ze swych praw i przywilejów.

28. Zaiste, nie mają odwagi korzystać z tego, co jest ich własnością, bojąc się, że obrażą swych kapłanów, którzy wedle swych życzeń nakładają na nich jarzmo i przekonali ich przez swe tradycje, i swe sny, i swe fantazje, i swe wizje, i swe udawane tajemnice, że jeśli nie będą postępować według ich słów, obrażą jakąś nieznaną istotę, o której mówią, że jest Bogiem — istotę nigdy niewidzianą i nikomu nieznaną, która nigdy nie istniała i nigdy nie będzie istnieć.

29. Teraz, gdy wyższy kapłan i naczelny sędzia zobaczyli zatwardziałość jego serca, zaiste, gdy ujrzeli, że złorzeczy nawet samemu Bogu, nie chcieli odpowiedzieć na jego słowa; lecz zarządzili, aby go związano; i oddali go w ręce straży, i posłali go do ziemi zarahemlskiej, aby postawiono go przed Almą i naczelnym sędzią, który był namiestnikiem nad całą tą ziemią.

30. I stało się, że gdy postawiono go przed Almą i naczelnym sędzią, nadal czynił w ten sam sposób, jak w ziemi gedeońskiej; zaiste, i nadal abluźnił.

31. I wznosił się w niezwykle anapuszonych słowach przed Almą, złorzecząc kapłanom i nauczycielom, oskarżając ich, że zwodzili ludzi niemądrymi tradycjami ojców, aby bogacić się pracą ludzi.

32. I Alma powiedział mu: Wiesz, że nie bogacimy się pracą tego ludu; albowiem od początku panowania sędziów aż dotąd pracowałem własnymi rękoma na swoje utrzymanie, mimo moich licznych wędrówek po ziemi, aby głosić słowo Boże memu ludowi.

33. I chociaż wykonałem wiele prac w Kościele, nigdy nie otrzymałem nawet jednej aseniny za swoją pracę; ani żaden z moich braci, chyba że byli na tronie sędziowskim; i wtedy otrzymaliśmy tylko zgodnie z prawem wynagrodzenie za nasz czas.

34. I jeśli nie otrzymaliśmy niczego za swoje prace w Kościele, jaką mamy z nich korzyść, jeśli nie to, że głosimy prawdę, aby cieszyć się aradością naszych braci?

35. Dlaczego więc mówisz, że głosimy ewangelię temu ludowi dla zysku, jeśli sam wiesz, że nie czerpiemy z tego zysku? I teraz, czy wierzysz, że zwodzimy ten lud, i to wywołuje taką radość w ich sercach?

36. I Korihor odpowiedział mu: Tak.

37. I wtedy Alma powiedział mu: Czy wierzysz, że istnieje Bóg?

38. I Korihor odpowiedział: Nie.

39. I Alma powiedział mu: Czy ponownie zaprzeczysz istnieniu Boga, a także zaprzeczysz Chrystusowi? Oto mówię ci, iż wiem, że Bóg istnieje i że Chrystus przyjdzie.

40. I teraz, jaki masz dowód na to, że nie ma aBoga lub że Chrystus nie przyjdzie? Mówię ci, że nie masz żadnego poza swym słowem.

41. Lecz oto, ja mam wszystko za aświadectwo, że jest to prawdą; i ty masz także świadectwo wszystkiego, że jest to prawdą; i czy zaprzeczysz temu? Czy wierzysz, że jest to prawdą?

42. Oto wiem, że w to wierzysz, lecz zapanował nad tobą duch kłamstwa i odsunąłeś Ducha Bożego, aby nie miał w tobie miejsca; lecz diabeł ma nad tobą władzę i kieruje tobą, knując spisek, aby mógł zniszczyć dzieci Boga.

43. I teraz Korihor powiedział do Almy: Jeśli pokażesz mi aznak, żebym mógł przekonać się, że Bóg istnieje, zaiste, pokaż mi, że ma On moc, a wtedy przekonam się o prawdziwości twoich słów.

44. Lecz Alma powiedział mu: Miałeś dosyć znaków; czyż będziesz kusił Swego Boga? Czy powiesz: Pokaż mi znak, gdy masz świadectwo tych awszystkich twoich braci, a także wszystkich świętych proroków? Pisma święte są przed tobą, zaiste, i bwszystko wskazuje na istnienie Boga; zaiste, sama cziemia i wszystko, co znajduje się na jej powierzchni, zaiste, jej ruch, zaiste, a także wszystkie dplanety eporuszające się według ustalonego porządku świadczą o istnieniu Najwyższego Stwórcy.

45. A jednak chodzisz, zwodząc serca tego ludu, świadcząc im, że Bóg nie istnieje? I wciąż zaprzeczasz wszystkim tym dowodom? I Korihor powiedział: Zaiste, zaprzeczę, jeśli nie pokażesz mi znaku.

46. I teraz stało się, że Alma powiedział mu: Oto boleję z powodu zatwardziałości twego serca, zaiste, że nadal opierasz się duchowi prawdy, że twoja dusza może zostać zniszczona.

47. Lecz oto, alepiej jest, żeby twoja dusza została zgubiona, niż gdybyś w jakiś sposób miał doprowadzić poprzez swe kłamstwa i schlebiające słowa do zagłady wielu dusz; przeto jeśli ponownie temu zaprzeczysz, oto Bóg cię porazi, że stracisz mowę i nigdy więcej nie otworzysz ust, abyś już nigdy więcej nie zwodził tego ludu.

48. I Korihor powiedział mu: Nie zaprzeczam istnieniu Boga, lecz nie wierzę, że Bóg istnieje; i mówię także, że wy sami nie wiecie, czy jest Bóg; i jeśli nie pokażesz mi znaku, nie uwierzę.

49. Teraz Alma powiedział mu: Dam ci to jako znak, że astracisz mowę zgodnie z moimi słowami; i teraz mówię, że w imię Boga, stracisz mowę, i nigdy więcej nie będziesz mówił.

50. Teraz, gdy Alma powiedział te słowa, Korihor stracił mowę i nie mógł więcej mówić, zgodnie ze słowami Almy.

51. I teraz, gdy naczelny sędzia to zobaczył, wyciągnął swoją rękę i napisał do Korihora: Czy jesteś teraz przekonany o mocy Boga? Na kim chciałeś, aby Alma pokazał Jego znak? Czy chciałeś, aby udręczył innych, aby pokazać ci znak. Oto pokazał ci znak; a teraz, czy nadal będziesz o tym dysputował?

52. I Korihor wyciągnął rękę i napisał: Wiem, że straciłem mowę, bo nie mogę mówić; i wiem, że nic oprócz mocy Bożej nie mogło sprowadzić tego na mnie; zaiste, zawsze awiedziałem, że Bóg istnieje.

53. Lecz oto, diabeł azwiódł mnie; bowiem bukazał mi się jako anioł i powiedział: Idź i odzyskaj ten lud, albowiem wszyscy oni zbłądzili, idąc za nieznanym Bogiem. I powiedział mi: Nie ma cżadnego Boga; zaiste, i uczył mnie tego, co miałem mówić. I nauczałem jego słów; i nauczałem ich, gdyż były przyjemne dla dcielesnego umysłu; i nauczałem ich, aż odniosłem wielkie sukcesy, tak że w końcu sam naprawdę w to uwierzyłem; przeto opierałem się prawdzie, aż sprowadziłem na siebie to wielkie przekleństwo.

54. Teraz, gdy to powiedział, błagał Almę, by modlił się do Boga, aby to przekleństwo mogło zostać z niego zdjęte.

55. Lecz Alma powiedział mu: Jeśli to przekleństwo zostałoby z ciebie zdjęte, ponownie zacząłbyś łudzić serca tego ludu; przeto stanie ci się tak, jak Pan chce.

56. I stało się, że przekleństwo nie zostało zdjęte z Korihora; lecz wypędzono go i chodził od domu do domu, żebrząc o jedzenie.

57. I wieść o tym, co zdarzyło się Korihorowi, została natychmiast ogłoszona na całej ziemi; zaiste, i rozesłano obwieszczenie naczelnego sędziego skierowane do wszystkich ludzi na tej ziemi, nawołujące tych, którzy dali wiarę słowom Korihora, by szybko odpokutowali, żeby nie spadł na nich podobny sąd.

58. I stało się, że wszyscy zostali przekonani o niegodziwości Korihora; przeto wszyscy nawrócili się ponownie do Pana; i tak nastąpił kres niegodziwości czynionej na sposób Korihora. I Korihor chodził od domu do domu, żebrząc o jedzenie dla siebie.

59. I stało się, że gdy poszedł między ludzi, zaiste, między ludzi, którzy oddzielili się od Nefitów i nazwali się Zoramitami, mając za przywódcę człowieka o imieniu Zoram — gdy poszedł między nich, najechano na niego i stratowano go, aż umarł.

60. I tak widzimy koniec tego, który wypacza drogi Pana; i tak widzimy, że adiabeł nie będzie bwspierał swoich dzieci w ostatni dzień, lecz pośpiesznie zaciągnie je do cpiekła.

◀

1a

Alma 27:25–26. PPŚ Anti-Nefi-Lehici.

◀

b

Alma 28:1–3.

◀

3a

PPŚ Prawo Mojżesza.

◀

b

Ⅱ Nefi 25:24–27; Alma 25:15.

◀

6a

PPŚ Antychryst.

◀

7a

Alma 1:17.

◀

8a

Joz. 24:15. PPŚ Wolna wola.

◀

10a

PPŚ Kara śmierci.

◀

11a

Mos. 29:32.

◀

15a

Eter 12:5–6.

◀

26a

Iz. 53:4–7.

◀

30a

PPŚ Bluźnić, bluźnierstwo.

◀

31a

Hel. 13:22.

◀

33a

Alma 11:3.

◀

34a

PPŚ Radość.

◀

40a

Ps. 14:1.

◀

41a

PPŚ Świadek, świadectwo.

◀

43a

Jakub 7:13–21; DiP 46:8–9. PPŚ Znak.

◀

44a

Mos. 13:33–34.

◀

b

Ps. 19:2; DiP 88:47.

◀

c

Job 12:7–10.

◀

d

Mojż. 6:63.

◀

e

Hel. 12:11–15.

◀

47a

Ⅰ Nefi 4:13.

◀

49a

Ⅱ Kron. 13:20.

◀

52a

Alma 30:42.

◀

53a

Jakub 7:14.

◀

b

Ⅱ Kor. 11:14; Ⅱ Nefi 9:9.

◀

c

Ps. 10:4.

◀

d

PPŚ Cielesny.

◀

60a

PPŚ Diabeł.

◀

b

Alma 3:26–27; 5:41–42; DiP 29:45.

◀

c

PPŚ Piekło.

Rozdział 31

Alma przewodzi misji, aby odzyskać Zoramitów, którzy odstąpili. Zoramici wypierają się Chrystusa, wierzą w mylne koncepcje na temat wyborów i oddają cześć ustalonymi modlitwami. Misjonarze są napełnieni Duchem Świętym. Radość Chrystusowa pochłonie ich udręki. Około 74 r. p.n.e.

1. Teraz stało się, że po śmierci Korihora, gdy Alma otrzymał wiadomość, że Zoramici wypaczają drogi Pana, a Zoram, ich przywódca, nakłania serca ludzi, by oddawali apokłon niemym bbożkom, jego serce ponownie czatrwożyło się z powodu niegodziwości tego ludu.

2. Albowiem było to przyczyną wielkiego asmutku Almy, gdyż wiedział o niegodziwości pośród swego ludu; przeto jego serce przepełniał niezmierny smutek, bo Zoramici odstąpili od Nefitów.

3. Teraz Zoramici zgromadzili się na ziemi, którą nazwali Antionum, która była na wschód od ziemi zarahemlskiej, która leżała prawie na wybrzeżu i była na południe od ziemi jerszońskiej, i która także graniczyła z pustkowiem na południu, które to pustkowie było pełne Lamanitów.

4. Teraz Nefici bardzo się obawiali, że Zoramici nawiążą kontakt z Lamanitami, a to byłoby przyczyną wielkich strat dla Nefitów.

5. I ponieważ agłoszenie bsłowa w dużym stopniu cskłaniało ludzi do czynienia tego, co sprawiedliwe — zaiste, miało o wiele potężniejszy wpływ na umysły ludzi niż miecz czy cokolwiek innego, co im się zdarzyło — przeto Alma uważał za konieczne, aby wypróbowali moc słowa Bożego.

6. Przeto wziął ze sobą Ammona i Aarona, i Omnera; a Himniemu powierzył pieczę nad Kościołem w Zarahemli; lecz zabrał z sobą tych trzech oraz Amuleka i Zeezroma, którzy byli w Melek; i zabrał także swych dwóch synów.

7. I nie zabrał z sobą najstarszego syna o imieniu aHelaman; oto imiona synów, których wziął z sobą: Sziblon i Korianton; i są to imiona tych, którzy poszli z nim do bZoramitów, aby głosić im słowo.

8. A Zoramici byli tymi, którzy aodstąpili od Nefitów; przeto już wcześniej głoszono im słowo Boże.

9. Lecz apopełniali wielkie błędy, gdyż nie chcieli pilnie przestrzegać przykazań Boga ani Jego statutów według prawa Mojżesza.

10. Ani nie przestrzegali praktyk Kościoła, aby codziennie trwać w modlitwie i błaganiach do Boga, by nie ulegli pokusie.

11. Zaiste, krótko mówiąc, w wielu wypadkach wypaczali drogi Pana; przeto z tej przyczyny Alma i jego bracia poszli do ich ziemi, aby głosić im słowo.

12. Teraz, gdy przyszli do tej ziemi, oto ku swemu zdziwieniu przekonali się, że Zoramici budowali synagogi i gromadzili się w nich jednego dnia w tygodniu, który nazywali dniem Pana; i tego dnia oddawali cześć Bogu w taki sposób, jakiego Alma i jego bracia nigdy nie widzieli;

13. Albowiem w środku synagogi było wybudowane miejsce, gdzie się stało, które było wysoko ponad głowami; i na tym miejscu mogła stanąć tylko jedna osoba.

14. Przeto ten, kto chciał aoddać cześć, musiał wejść na podwyższenie i stanąć na jego szczycie, wyciągnąć ręce ku niebu i wołać donośnym głosem:

15. Święty, święty Boże; wierzymy, że jesteś Bogiem i wierzymy, że jesteś święty i że byłeś duchem, że jesteś duchem i że będziesz duchem na zawsze.

16. Święty Boże, wierzymy, że oddzieliłeś nas od naszych braci; i nie wierzymy w tradycje naszych braci, które były im przekazane przez zdziecinnienie ich ojców; natomiast wierzymy, że awybrałeś nas na Twe bświęte dzieci; a także, że uczyniłeś nam wiadomym, że nie będzie żadnego Chrystusa.

17. Lecz jesteś taki sam wczoraj, dzisiaj i na wieki; i awybrałeś nas, abyśmy zostali zbawieni, podczas gdy wszystkich wokół nas wybrałeś w Swym gniewie na wtrącenie do piekła; i za tę świętość dziękujemy Ci, o Boże; i dziękujemy Ci także, że wybrałeś nas, abyśmy nie zostali zwiedzeni niedorzecznymi tradycjami naszych braci, które zobowiązują ich do wiary w Chrystusa, co prowadzi ich serca tak, aby błąkały się daleko od Ciebie, nasz Boże.

18. I ponownie dziękujemy Ci, o Boże, że jesteśmy wybranym i świętym ludem. Amen.

19. Teraz stało się, że gdy Alma i jego bracia, i jego synowie usłyszeli te modlitwy, byli zdumieni ponad wszelką miarę.

20. Albowiem oto każdy występował i ofiarowywał te same modlitwy.

21. I miejsce to nazywali Rameumptom, co w przekładzie oznacza święte podwyższenie.

22. Teraz z tego podwyższenia każdy z nich ofiarowywał tę samą modlitwę do Boga, dziękując swemu Bogu, że ich wybrał i nie zwiódł tradycją ich braci; i że ich serca nie zostały nakłonione do wiary w to, co miało nastąpić, o czym ich bracia sami nic nie wiedzieli.

23. I po złożeniu podziękowań w ten sposób ludzie ci powracali do swych domów, anigdy więcej nie mówiąc o Swym Bogu aż do czasu, gdy się ponownie gromadzili wokół tego świętego podwyższenia, by w ten sam sposób składać podziękowania.

24. I gdy Alma to zobaczył, jego serce przepełniła ażałość, bo przekonał się, że ludzie ci stali się niegodziwi i przewrotni; zaiste, widział, że ich serca nastawione były na złoto i srebro, i wszelkie cenne przedmioty.

25. Zaiste, i przekonał się też, że ich serca aunosiły się, aż do wielkiego przechwalania się w swej pysze.

26. I podniósł głos ku niebu i azawołał tymi słowy: Och, jak długo, o Panie, będziesz pozwalał, aby Twoi słudzy żyli tutaj w ciele, patrząc na tak wielką niegodziwość pośród dzieci ludzkich?

27. Oto ci ludzie awołają do Ciebie, o Boże, a ich serca są przepełnione pychą. Oto wołają do Ciebie, o Boże, ustami swymi, podczas gdy są bnapuszeni, a nawet wielce napuszeni z powodu próżnych rzeczy tego świata.

28. Spójrz, o mój Boże, na ich kosztowne stroje i ich pierścienie, i ich abransolety, i ich ozdoby ze złota, i wszystkie drogocenne przedmioty, którymi się przyozdabiają; oto na te rzeczy nastawione są ich serca, a mimo to wołają do Ciebie tymi słowy: Dziękujemy Ci, o Boże, za to, że jesteśmy wybranym ludem dla Ciebie, podczas gdy inni zginą.

29. Zaiste, i mówią, że uczyniłeś im to wiadomym, że nie będzie żadnego Chrystusa.

30. O Panie Boże, jak długo będziesz pozwalał na taką niegodziwość i niewiarę pośród tego ludu? O Panie, daj mi siłę, abym w swej ułomności mógł to znieść. Albowiem jestem ułomny, i dusza moja boleje nad taką niegodziwością pośród tego ludu.

31. O Panie, moje serce przepełnia niezmierny smutek; pociesz mą duszę aw Chrystusie. O Panie, dozwól mi, abym miał siłę, abym mógł znosić z cierpliwością udręki, jakich doznam przez niegodziwość tego ludu.

32. O Panie, pociesz mą duszę i spraw, aby mi się powiodło, a także moim współrobotnikom, którzy są ze mną — zaiste, Ammonowi i Aaronowi, i Omnerowi, a także Amulekowi, i Zeezromowi, jak również moim adwóm synom — zaiste, pociesz ich wszystkich, o Panie. Zaiste, daj ich duszom pociechę w Chrystusie.

33. Dozwól, aby mieli siłę i mogli znieść udręki, którymi zostaną doświadczeni wskutek niegodziwości tego ludu.

34. O Panie, pobłogosław anam, aby się nam powiodło, abyśmy mogli przyprowadzić ich z powrotem do Ciebie w Chrystusie.

35. Oto, o Panie, ich adusze są cenne, a wielu z nich to nasi bracia; przeto daj nam, o Panie, moc i mądrość, abyśmy mogli ponownie przywieść tych naszych braci do Ciebie.

36. Teraz stało się, że gdy Alma wypowiedział te słowa, apołożył bręce na wszystkich, którzy z nim byli. I oto, gdy położył na nich ręce, wypełniał ich Duch Święty.

37. I po tym rozeszli się, nie atroszcząc się o to, co będą jeść, co będą pić, czy też co będą mieli za okrycie.

38. I Pan opiekował się nimi, aby nie głodowali i nie cierpieli pragnienia; zaiste, dał im także siłę, aby nie odczuwali żadnych audręk, gdyż zostaną one pochłonięte przez radość Chrystusową. Teraz, stało się to zgodnie z modlitwą Almy; i to dlatego, że modlił się z bwiarą.

◀

1a

Ⅱ Mojż. 20:5; Mos. 13:13.

◀

b

Ⅱ Nefi 9:37. PPŚ Bałwochwalstwo.

◀

c

Alma 35:15.

◀

2a

Mos. 28:3; Ⅲ Nefi 17:14; Mojż. 7:41.

◀

5a

Enos 1:23; Alma 4:19. PPŚ Głosić.

◀

b

Hebr. 4:12; Jakub 2:8; Alma 36:26.

◀

c

Jar. 1:11–12; DiP 11:2.

◀

7a

PPŚ Helaman, syn Almy.

◀

b

Alma 30:59.

◀

8a

Alma 24:30.

◀

9a

PPŚ Odstępstwo.

◀

14a

Mat. 6:1–7.

◀

16a

Alma 38:13–14.

◀

b

Iz. 65:3, 5.

◀

17a

PPŚ Próżny, próżność.

◀

23a

Jak. 1:21–25.

◀

24a

Ⅰ Mojż. 6:5–6.

◀

25a

Jakub 2:13; Alma 1:32.

◀

26a

Mojż. 7:41–58.

◀

27a

Iz. 29:13.

◀

b

PPŚ Pycha.

◀

28a

Iz. 3:16–24.

◀

31a

Jan 16:33.

◀

32a

Alma 31:7.

◀

34a

Ⅱ Nefi 26:33.

◀

35a

PPŚ Dusza — Wartość dusz.

◀

36a

Ⅲ Nefi 18:36–37.

◀

b

PPŚ Ręce, nałożenie [rąk].

◀

37a

Mat. 6:25–34; Ⅲ Nefi 13:25–34.

◀

38a

Mat. 5:10–12; Mos. 24:13–15; Alma 33:23.

◀

b

PPŚ Wiara.

Rozdział 32

Alma naucza ubogich, którzy stali się pokorni przez udręki. Wiara jest nadzieją tego, czego się nie widzi, a co jest prawdą. Alma świadczy, że anioły czynią posługę mężczyznom, kobietom i dzieciom. Alma porównuje słowo do nasiona. Musi być zasadzone i pielęgnowane. Wtedy wyrośnie z niego drzewo, z którego zbiera się owoc życia wiecznego. Około 74 r. p.n.e.

1. I stało się, że poszli i zaczęli głosić słowo Boże ludziom, wchodząc do ich synagog i do ich domów; zaiste, a nawet głosili słowo na ich ulicach.

2. I stało się, że po wielu trudach wśród nich zaczęli odnosić sukces pośród aubogich tego ludu; bowiem oto wypędzano ich z synagog ze względu na pospolitość ich strojów —

3. Przeto nie wolno im było wchodzić do synagog, by oddawać cześć Bogu, bo uważano ich za skalanych; bowiem byli ubodzy; zaiste, byli uważani przez swych braci za zanieczyszczony żużel; przeto byli aubodzy w rzeczy tego świata; i byli także ubodzy w sercu.

4. Teraz, gdy Alma nauczał i przemawiał do ludzi na wzgórzu Onidah, przyszedł do niego wielki tłum tych, o których mówiliśmy, że są aubodzy w sercu przez swój niedostatek w rzeczy tego świata.

5. I przyszli do Almy; a ten, który im przewodził, powiedział: aCóż mają czynić ci moi bracia, wzgardzeni przez wszystkich, a szczególnie przez naszych kapłanów z racji swego ubóstwa; albowiem bwypędzili nas z naszych synagog, które wybudowaliśmy, ciężko pracując własnymi rękami; i uczynili to z powodu naszego skrajnego ubóstwa; i nie mamy żadnego miejsca, by oddawać cześć naszemu Bogu; ccóż mamy zrobić?

6. I gdy Alma to usłyszał, natychmiast zwrócił się twarzą do niego i spojrzał z wielką radością; bowiem widział, że ich audręki naprawdę ich bukorzyły i że byli teraz cgotowi słuchać słowa.

7. Przeto nie powiedział nic więcej do innych z tłumu; lecz wyciągnął rękę i zawołał do tych, których widział, że byli naprawdę skruszeni, i powiedział im:

8. Widzę, że jesteście apokornego serca, i jeśli tak jest, błogosławieni jesteście.

9. Oto wasz brat powiedział: Co mamy zrobić? — gdyż wypędzono nas z naszych synagog i nie możemy oddawać czci naszemu Bogu.

10. Oto pytam was, czy uważacie, że możecie aoddawać cześć Bogu tylko w swoich synagogach?

11. I co więcej, pytam was, czy uważacie, że należy oddawać Bogu cześć tylko raz na tydzień?

12. Powiem wam, dobrze się stało, że wypędzono was z waszych synagog, żebyście mogli się ukorzyć i żebyście nauczyli się amądrości; albowiem konieczne jest, abyście nauczyli się mądrości; bowiem przez to, że wypędzono was, przez to, że wasi bracia wzgardzili wami z powodu waszego skrajnego bubóstwa, przez to, że zostaliście przywiedzeni do pokory serca; bowiem z konieczności staliście się pokorni.

13. I ponieważ zmuszono was do pokory, jesteście błogosławieni; bowiem czasami, gdy człowiek zostaje zmuszony do pokory, stara się odpokutować; i teraz pewne jest, że kto odpokutuje, znajdzie miłosierdzie; a ten, kto znajduje miłosierdzie i kto awytrwa do końca, ten zostanie zbawiony.

14. I teraz, jak wam powiedziałem, jeśli jesteście błogosławieni, ponieważ zmuszono was do pokory, czyż nie uważacie, że jeszcze bardziej błogosławieni są ci, którzy się naprawdę ukorzą ze względu na słowo?

15. Zaiste, ten, kto naprawdę się ukorzy i odpokutuje za swe grzechy, i wytrwa do końca, ten sam będzie błogosławiony — zaiste, znacznie bardziej błogosławiony niż ci, którzy zostali zmuszeni do pokory z powodu swego skrajnego ubóstwa.

16. Przeto błogosławieni są ci, którzy stają się apokorni, nie będąc zmuszeni do bycia pokornym, innymi słowy, błogosławiony jest ten, kto wierzy w słowo Boże i zostaje ochrzczony bez zawziętości serca, zaiste, nie będąc przywiedziony do poznania słowa albo nawet zmuszony do poznania, zanim uwierzy.

17. Zaiste, wielu mówi: Jeśli pokażesz nam aznak z nieba, wtedy będziemy wiedzieć z pewnością; wtedy uwierzymy.

18. Teraz pytam was: Czy to jest wiara? Mówię wam: Nie; albowiem jeśli ktoś wie o czymś, nie potrzebuje awierzyć, bo wie.

19. I teraz, o ile bardziej przeklęty jest ten, kto azna wolę Boga, a nie wykonuje jej, niż ten, kto tylko wierzy lub ma powód, by wierzyć, a popełnia wykroczenia.

20. Teraz sami powinniście to rozsądzić. Oto mówię wam, że tak jest z jednej strony, a tak z drugiej; i stanie się każdemu człowiekowi według jego czynów.

21. I teraz, jak już powiedziałem o wierze — awiara nie oznacza, że ma się doskonałą wiedzę o rzeczach; przeto jeśli macie wiarę, pokładacie bnadzieję w tym, czego cnie widać, a co jest prawdą.

22. I teraz oto mówię wam, pragnę, abyście zapamiętali, że Bóg jest miłosierny wobec wszystkich, którzy wierzą w Jego imię; dlatego pragnie On przede wszystkim, abyście wierzyli, zaiste, w Jego słowo.

23. I teraz przez aniołów przekazuje On Swoje słowo ludziom, zaiste, anie tylko mężczyznom, lecz także kobietom. I to nie wszystko; małym bdzieciom dane są w wielu wypadkach słowa wprawiające w osłupienie mądrych i uczonych.

24. A teraz, moi umiłowani bracia, chcieliście się ode mnie dowiedzieć, co macie czynić, gdyż jesteście dręczeni i wypędzani — i nie pragnę, abyście mniemali, że zamierzam osądzać was jedynie w oparciu o realia —

25. Albowiem nie mam na myśli, że wszyscy zostali zmuszeni do pokory; bowiem szczerze wierzę, że są pośród was tacy, którzy sami by się ukorzyli bez względu na warunki, w których się znajdują.

26. I, jak powiedziałem o wierze — że nie oznacza ona doskonałej wiedzy — tak samo jest z moimi słowami. Nie możecie mieć co do nich od razu doskonałej pewności, tak jak wiara nie jest od razu doskonałą wiedzą.

27. Lecz oto, jeśli przebudzicie się, wytężycie swoje siły i wypróbujecie moje słowa, i wykażecie się wiarą nawet w małym stopniu, zaiste, nawet jeśli macie w sobie zaledwie apragnienie wiary, niech to pragnienie działa w was, aż do czasu, gdy uwierzycie na tyle, że przyjmiecie tę porcję moich słów.

28. Teraz porównajmy słowo do anasiona. I jeśli znajdziecie miejsce, aby bnasiono mogło być zasadzone w waszym csercu, oto, jeśli będzie to prawdziwe nasiono, to znaczy dobre nasiono, i jeśli nie wypchniecie go swą dniewiarą, opierając się Duchowi Pana, oto zacznie ono wzbierać w waszej piersi; i gdy odczujecie ten wzrost, zaczniecie sobie mówić: Musi to być dobre nasiono, inaczej mówiąc, słowo to jest dobre, gdyż zaczyna powiększać moją duszę; zaiste, zaczyna oświecać me ezrozumienie, zaiste, staje się ono wyborne.

29. I czy nie zwiększyłoby to waszej wiary? Mówię wam: Tak; choć nie rozrosła się jeszcze na tyle, by stanowić doskonałą wiedzę.

30. Lecz oto, gdy nasiono pęcznieje i kiełkuje, i zaczyna rosnąć, musicie powiedzieć, że nasiono jest dobre; bo oto pęcznieje i kiełkuje, i zaczyna rosnąć. Otóż, czy nie wzmocni to waszej wiary? Zaiste, wzmocni to waszą wiarę, albowiem powiecie: Wiem, że jest to dobre nasiono; gdyż oto kiełkuje i zaczyna rosnąć.

31. I teraz, czy możecie być pewni, że nasiono to jest dobre? Mówię wam: Tak; gdyż każde nasiono wydaje na swe apodobieństwo.

32. Przeto jeśli nasiono rośnie, jest dobre, jeśli jednak nie rośnie, oto nie jest dobre i zostaje wyrzucone.

33. I ponieważ poddaliście to nasiono próbie i zasadziliście je, i pęcznieje, i kiełkuje, i zaczyna rosnąć, przekonujecie się, że nasiono jest dobre.

34. I teraz, czyż wasza awiedza jest doskonała? Zaiste, wasza wiedza jest doskonała w tym względzie, a wasza bwiara jest w stanie uśpienia; i jest tak dlatego, że wiecie, iż słowo wezbrało w waszych duszach, i wiecie także, że zakiełkowało i że oświeciło wasze zrozumienie, a wasz cumysł zaczął się rozwijać.

35. Otóż, czy faktycznie tak nie jest? Mówię wam: Zaiste, albowiem jest ono aświatłem; a cokolwiek jest światłem, jest dobre, bo można to rozróżnić; przeto będziecie wiedzieć, że jest dobre; i oto, gdy już zakosztowaliście tego światła, czy wasza wiedza jest doskonała?

36. Oto mówię wam: Nie; i nie wolno wam odkładać waszej wiary na bok, gdyż wykazaliście się wiarą tylko na tyle, aby zasadzić nasiono, abyście mogli wypróbować je i przekonać się, czy jest dobre.

37. I oto, gdy drzewko to zaczyna rosnąć, powiecie: Pielęgnujmy je, aby zakorzeniło się, aby wyrosło i wydało nam owoc. I oto, jeśli będziecie je pielęgnować z wielką troską, zakorzeni się i urośnie, i wyda wam owoc.

38. Jeśli jednak azaniedbacie drzewko i nie będziecie myśleć o pielęgnowaniu to, oto nie zakorzeni się; i gdy przypali je żar słońca, ponieważ nie ma korzenia, drzewko uschnie i wyrwiecie je, i wyrzucicie.

39. Zaiste, stanie się tak nie dlatego, że nasiono nie było dobre, ani nie dlatego, że owoc jego nie jest pożądany; lecz stanie się tak dlatego, że wasza aziemia jest jałowa, a wy nie chcieliście pielęgnować tego drzewka; przeto nie możecie mieć z niego owocu.

40. I tak, jeśli nie będziecie pielęgnować słowa, oczekując z wiarą na jego owoc, nigdy nie będziecie mogli zerwać owocu z adrzewa życia.

41. Jeśli jednak będziecie pielęgnować słowo, zaiste, pielęgnować drzewko, gdy zaczyna rosnąć, swoją wiarą z wielką pilnością i z acierpliwością, oczekując owocu jego, zakorzeni się; i oto stanie się drzewem brosnącym ku życiu wiecznemu.

42. I z powodu waszej apilności i waszej wiary, i waszej cierpliwości w pielęgnowaniu słowa, aby zakorzeniło się w was, oto niebawem będziecie mogli zrywać z niego bowoc, który jest najcenniejszy, który jest słodszy ponad wszelką słodycz, i który jest bielszy ponad wszelką biel, zaiste, nieskalany ponad wszelkie nieskalanie; i będziecie delektować się tym owocem, aż się nasycicie, abyście nie byli głodni ani spragnieni.

43. Wtedy, moi bracia, zbierzecie nagrodę za waszą wiarę i waszą pilność, i cierpliwość, i wytrwałość, oczekując, aby drzewo to wydało wam owoc.

◀

2a

PPŚ Biedny.

◀

3a

Alma 34:40.

◀

4a

PPŚ Biedny — Ubodzy w duchu.

◀

5a

Przyp. 18:23.

◀

b

Alma 33:10.

◀

c

Dz. 2:37–38.

◀

6a

PPŚ Przeciwności.

◀

b

PPŚ Pokorny, pokora.

◀

c

Alma 16:16–17; DiP 101:8.

◀

8a

Mat. 5:3–5.

◀

10a

PPŚ Oddawać cześć.

◀

12a

Kazn. 4:13.

◀

b

Przyp. 16:8.

◀

13a

Alma 38:2.

◀

16a

PPŚ Pokorny, pokora.

◀

17a

PPŚ Znak.

◀

18a

Eter 12:12, 18.

◀

19a

Jan 15:22–24.

◀

21a

Jan 20:29; Hebr. 11.

◀

b

PPŚ Nadzieja.

◀

c

Eter 12:6.

◀

23a

Joel 3:1–2.

◀

b

Mat. 11:25; Łuk. 10:21; Ⅲ Nefi 26:14–16; DiP 128:18.

◀

27a

Mar. 11:24.

◀

28a

Alma 33:1.

◀

b

Łuk. 8:11.

◀

c

PPŚ Serce.

◀

d

Mat. 17:20.

◀

e

PPŚ Zrozumienie.

◀

31a

Ⅰ Mojż. 1:11–12.

◀

34a

PPŚ Wiedza.

◀

b

Eter 3:19.

◀

c

PPŚ Umysł.

◀

35a

Jan 3:18–21. PPŚ Światło, światłość Chrystusa.

◀

38a

PPŚ Odstępstwo.

◀

39a

Mat. 13:5.

◀

40a

Ⅰ Mojż. 2:9; Ⅰ Nefi 15:36.

◀

41a

PPŚ Cierpliwość.

◀

b

Alma 33:23; DiP 63:23.

◀

42a

PPŚ Pilność.

◀

b

Ⅰ Nefi 8:10–12.

Rozdział 33

Zenos nauczał, że ludzie powinni się modlić i oddawać cześć w każdym miejscu oraz że ze względu na Syna sądy zostały odwrócone. Zenok nauczał, że miłosierdzie jest zesłane ze względu na Syna. Mojżesz podniósł symbol Syna Bożego na pustkowiu. Około 74 r. p.n.e.

1. Teraz, kiedy Alma powiedział te słowa, posłali do niego, pragnąc wiedzieć, czy powinni wierzyć w ajednego Boga, aby uzyskać ten owoc, o którym mówił, czyli jak mieli zasadzić to bnasiono, a raczej słowo, o którym mówił, że powinno być zasadzone w ich sercach; czyli w jaki sposób powinni zacząć wykazywać się wiarą.

2. I Alma powiedział: Oto powiedzieliście, że anie możecie oddawać czci Swemu Bogu, ponieważ wypędzono was z synagog. Lecz oto, mówię wam, jeśli uważacie, że nie możecie oddawać czci swemu Bogu, jesteście w wielkim błędzie i powinniście zbadać bpisma święte; jeśli uważacie, że one was tego nauczyły, nie rozumiecie ich.

3. Czy pamiętacie, jak czytaliście to, co aZenos, prorok z dawnych czasów, powiedział o modlitwie lub boddawaniu czci?

4. Albowiem powiedział: Jesteś miłosierny, o Boże, bo słyszałeś moją modlitwę, nawet gdy byłem na pustkowiu; zaiste, byłeś miłosierny, gdy modliłem się za tych, którzy byli moimi awrogami, i sprawiłeś, że zmienili się względem mnie.

5. Zaiste, byłeś miłosierny wobec mnie, o Boże, gdy wołałem do Ciebie na moim apolu; słyszałeś mnie, gdy wołałem do Ciebie w mej modlitwie.

6. I powtarzam, o Boże, gdy wracałem do domu, słyszałeś mą modlitwę.

7. I słyszałeś mnie, gdy wszedłem do mej aizby, o Panie, i modliłem się do Ciebie.

8. Zaiste, Tyś jest miłościw wobec swych dzieci, gdy wołają do Ciebie, aby były wysłuchane przez Ciebie, a nie przez ludzi, i Ty je słyszysz.

9. Zaiste, byłeś miłościw wobec mnie, o Boże, i słyszałeś me wołania pośród Twych zgromadzeń.

10. Zaiste, słyszałeś mnie także, gdy zostałem wzgardzony i awypędzony przez moich wrogów; zaiste, słyszałeś me wołania, i rozgniewałeś się na mych wrogów, i w swym gniewie nawiedziłeś ich nagłą zagładą.

11. I słyszałeś mnie ze względu na moją niedolę i szczerość; i ze względu na Twego Syna byłeś tak miłosierny wobec mnie, przeto będę wołał do Ciebie we wszystkich mych niedolach, albowiem w Tobie jest moja radość; gdyż ze względu na Twego Syna odwróciłeś ode mnie Twe sądy.

12. I teraz Alma powiedział im: Czy wierzycie w apisma święte, które zostały spisane przez proroków z dawnych czasów?

13. Oto, jeśli tak, musicie dać wiarę słowom aZenosa; albowiem powiedział: Ze względu na Twego Syna odwróciłeś Twe sądy.

14. Teraz oto moi bracia, pytam was, czy czytaliście pisma święte? Jeśli tak, jak możecie nie wierzyć w Syna Bożego?

15. Albowiem anie zapisano, że jedynie Zenos o tym mówił, lecz bZenok także mówił o tych sprawach —

16. Albowiem powiedział: Jesteś gniewny, o Panie, na ten lud, bo nie chcą zrozumieć miłosierdzia, które na nich zesłałeś ze względu na Twego Syna.

17. I teraz, moi bracia, widzicie, że drugi z dawnych proroków świadczył o Synu Bożym, i ponieważ ludzie nie chcieli zrozumieć jego słów, aukamienowali go na śmierć.

18. Lecz to nie wszystko; nie tylko oni mówili o Synu Bożym.

19. Oto mówił o Nim aMojżesz, zaiste, i bpodniósł na pustkowiu csymbol, aby mogli żyć ci, którzy spojrzą na niego. I wielu spojrzało, i żyło.

20. Jednak niewielu zrozumiało znaczenie tego symbolu, a to z powodu zatwardziałości ich serc. I wielu tak znieczuliło swe serca, że nie chcieli spojrzeć, dlatego zginęli. A przyczyną tego, że nie chcieli spojrzeć, było to, że nie wierzyli, że może ich to auzdrowić.

21. O moi bracia, gdybyście mogli zostać uzdrowieni zaledwie przez podniesienie wzroku, czyż nie spojrzelibyście natychmiast, czy raczej wolelibyście znieczulić swe serca w niewierze i być gnuśni, tak że nie podnieślibyście oczu i zginęli?

22. Jeśli tak, biada wam; ale jeśli nie, podnieście wzrok i azacznijcie wierzyć w Syna Bożego, że przyjdzie odkupić Swój lud i będzie cierpiał, i umrze, aby bzadośćuczynić za jego grzechy; i ponownie cpowstanie z martwych, co doprowadzi do dzmartwychwstania, by wszyscy ludzie stanęli przed Nim i byli sądzeni w dzień ostateczny, w dzień sądu, według swych euczynków.

23. I teraz, moi bracia, pragnę, abyście azasadzili to słowo w waszych sercach, a gdy zacznie wzbierać, pielęgnujcie je swoją wiarą. I oto, stanie się drzewem bwyrastającym w was ku życiu wiecznemu. I niech wówczas Bóg sprawi, że wasze cbrzemiona staną się lekkie poprzez radość Jego Syna. A możecie osiągnąć to wszystko, jeśli tego pragniecie. Amen.

◀

1a

Ⅱ Nefi 31:21; Mos. 15:2–4.

◀

b

Alma 32:28–43.

◀

2a

Alma 32:5.

◀

b

Alma 37:3–10.

◀

3a

PPŚ Pisma święte — Zagubione pisma święte; Zenos.

◀

b

PPŚ Oddawać cześć.

◀

4a

Mat. 5:44.

◀

5a

Alma 34:20–25.

◀

7a

Mat. 6:5–6; Alma 34:26.

◀

10a

Alma 32:5.

◀

12a

PPŚ Pisma święte.

◀

13a

Alma 34:7.

◀

15a

Jakub 4:4.

◀

b

Ⅰ Nefi 19:10; Alma 34:7.

◀

17a

PPŚ Męczennik, męczeńska śmierć.

◀

19a

Ⅴ Mojż. 18:15, 18; Alma 34:7.

◀

b

Jan 3:14; Hel. 8:14–15.

◀

c

Ⅳ Mojż. 21:9; Ⅱ Nefi 25:20; Mos. 3:15.

◀

20a

Ⅰ Nefi 17:40–41.

◀

22a

Alma 32:27–28.

◀

b

Alma 22:14; 34:8–9.

◀

c

PPŚ Zmartwychwstanie.

◀

d

Alma 11:44.

◀

e

PPŚ Uczynki.

◀

23a

Alma 33:1; 34:4.

◀

b

Alma 32:41; DiP 63:23.

◀

c

Alma 31:38.

Rozdział 34

Amulek świadczy, że słowo jest w Chrystusie dla zbawienia. Bez zadośćuczynienia cała ludzkość musiałaby zginąć. Całe prawo Mojżesza wskazuje na ofiarę Syna Bożego. Wiara i pokuta są podstawą wiecznego planu odkupienia. Módlcie się o błogosławieństwa doczesne i duchowe. W tym życiu został dany ludziom czas, aby przygotowali się na spotkanie z Bogiem. Z bojaźnią Bożą wypracujcie swoje zbawienie. Około 74 r. p.n.e.

1. I teraz stało się, że gdy Alma powiedział im te słowa, usiadł na ziemi, a aAmulek powstał i zaczął ich nauczać tymi słowy:

2. Moi bracia, uważam za niemożliwe, abyście nie wiedzieli o tym, co powiedziano o przyjściu Chrystusa, o którym nauczamy, że jest Synem Bożym; zaiste, wiem, że wielokrotnie was ao tym nauczano, zanim odstąpiliście od nas.

3. I pragnęliście, aby mój umiłowany brat powiedział wam, co macie czynić w waszej niedoli; i mówił wam, abyście przygotowali swoje umysły; zaiste, i nawoływał was do wiary i cierpliwości —

4. Zaiste, do tego, abyście mieli na tyle wiary, by azasadzić słowo w waszych sercach, abyście mogli wypróbować, czy jest dobre.

5. I zobaczyliśmy, że ważne pytanie, które zadajecie sobie w umyśle, brzmi: Czy słowo jest w Synu Bożym, czy też nie będzie żadnego Chrystusa?

6. I zobaczyliście także, że mój brat udowodnił wam wielokrotnie, że asłowo jest w Chrystusie dla zbawienia.

7. Mój brat odwołał się do słów Zenosa, że odkupienie następuje przez Syna Bożego, i przytoczył także słowa Zenoka; i odwołał się również do słów Mojżesza, aby udowodnić, że to prawda.

8. A teraz ja sam będę aświadczył, że to prawda. Oto mówię wam, że wiem, iż Chrystus przyjdzie pomiędzy dzieci ludzkie, aby wziąć na siebie wykroczenia Swego ludu, i bzadośćuczyni za grzechy świata; albowiem Pan Bóg tak powiedział.

9. Albowiem konieczne jest, aby dokonano azadośćuczynienia; gdyż według wielkiego bplanu Wiecznego Boga zadośćuczynienie musi zostać dokonane, inaczej cała ludzkość zginęłaby niechybnie; zaiste, wszyscy staliby się zatwardziali; zaiste, wszyscy byliby cupadli i zgubieni, i musieliby zginąć, jeśli nie nastąpiłoby zadośćuczynienie, które koniecznie musi zostać dokonane.

10. Bowiem konieczne jest, aby złożono wielką i ostateczną aofiarę; zaiste, nie ofiarę z człowieka ani ze zwierzęcia, ani żadnego rodzaju ptactwa; gdyż nie będzie to ludzka ofiara; lecz musi to być bnieskończona i wieczna cofiara.

11. I nie ma człowieka, który mógłby ofiarować swą krew, by zadośćuczynić za grzechy innego. I jeśli ktoś popełni morderstwo, oto czy nasze prawo, które jest asprawiedliwe, odbiera za to życie jego bratu? Mówię wam, że nie.

12. Lecz prawo domaga się życia tego, kto azamordował; przeto nic poza nieskończonym zadośćuczynieniem nie wystarczyłoby, aby uczynić zadość za grzechy świata.

13. Dlatego konieczne jest, aby złożono wielką i ostateczną ofiarę, a wtedy stanie się, a raczej konieczne będzie azaprzestanie rozlewu krwi; wtedy zostanie wypełnione bprawo Mojżesza; zaiste, zostanie wypełniona w całości każda jota i każda kreska, i nic nie przeminie.

14. I oto, takie jest całe aznaczenie tego bprawa, że każdy jego szczegół wskazuje na wielką i ostateczną ofiarę; i tą wielką i ostateczną cofiarą będzie Syn Boży, zaiste, nieskończoną i wieczną.

15. I tak przyniesie On azbawienie wszystkim, którzy uwierzą w Jego imię; albowiem celem tej ostatecznej ofiary będzie przyniesienie płynącego z samych trzewi miłosierdzia, które przemoże sprawiedliwość i doprowadzi ludzi do tego, aby mogli mieć wiarę, która skłania do pokuty.

16. I tak amiłosierdzie może zaspokoić wymagania bsprawiedliwości, i otoczy ich ramionami bezpieczeństwa, podczas gdy ten, kto nie wykazuje się wiarą, która skłania do pokuty, musi się poddać całemu prawu, które wymaga csprawiedliwości; przeto tylko ten, kto ma wiarę, która skłania do pokuty, skorzysta z tego wielkiego i wiecznego dplanu odkupienia.

17. Dlatego niech Bóg wam błogosławi, moi bracia, abyście zaczęli wykazywać się awiarą, która skłania do pokuty, i zaczęli bwzywać Jego świętego imienia, żeby był wam miłosierny.

18. Zaiste, wołajcie do Niego o miłosierdzie, gdyż ma On moc zbawienia.

19. Zaiste, bądźcie pokorni i trwajcie w modlitwie do Niego.

20. Wołajcie do Niego, gdy jesteście na swym polu, zaiste, za wszystkie swe stada.

21. aWołajcie do Niego w waszych domach, zaiste, za wszystkich swych domowników, zarówno rano, jak i w południe i wieczorem.

22. Zaiste, wołajcie do Niego o obronę przed mocą waszych wrogów.

23. Zaiste, awołajcie do Niego o obronę przed bdiabłem, który jest wrogiem wszelkiej cprawości.

24. Wołajcie do Niego za zbiory z waszych pól, aby wam się dobrze wiodło.

25. Wołajcie za stada na waszych polach, aby się mnożyły.

26. Lecz to nie wszystko; musicie otworzyć przed Nim swe dusze w waszych aizbach i w waszych tajemnych miejscach, i na waszym pustkowiu.

27. I gdy nie wołacie do Pana, niech wasze aserca będą bnapełnione, nieustannie nastawione na modlitwę do Niego o wasze dobro, a także o dobro tych, którzy są wokół was.

28. I teraz oto, moi umiłowani bracia, mówię wam, nie przypuszczajcie, że to już wszystko; bowiem gdy już uczynicie to wszystko, jeśli będziecie odtrącać apotrzebujących i nagich, i nie będziecie odwiedzać chorych czy udręczonych, i nie będziecie bużyczać ze swych majętności, które posiadacie, potrzebującym — mówię wam, jeśli nie uczynicie żadnej z tych rzeczy, oto wasza cmodlitwa będzie ddaremna i na nic się nie zda, i będziecie jak obłudnicy, którzy zaprzeczają wierze.

29. Dlatego, jeśli nie pamiętacie o tym, aby być amiłosierni, jesteście niczym zanieczyszczony żużel, który wytapiający wyrzucają (bowiem nie ma żadnej wartości), i jest deptany pod stopami ludzi.

30. I teraz, moi bracia, pragnę, abyście, otrzymawszy tyle świadectw, widząc, że pisma święte świadczą o tych sprawach, przyszli i wydali aowoce pokuty.

31. Pragnę, abyście wystąpili i nie znieczulali więcej swych serc; gdyż oto teraz jest czas i adzień waszego zbawienia; przeto jeśli odpokutujecie i nie będziecie znieczulać swych serc, natychmiast będzie wam dany wielki plan odkupienia.

32. Albowiem to życie jest dla ludzi okresem aprzygotowania się na spotkanie z Bogiem; zaiste, dzień tego życia jest dniem danym ludziom na wykonanie ich prac.

33. I teraz, jak już wam przedtem powiedziałem, gdy otrzymaliście tak wiele świadectw, przeto błagam was, abyście nie aodkładali dnia swej bpokuty aż na koniec; bo po tym dniu życia danego nam, byśmy przygotowali się na wieczność, zaiste, jeśli nie udoskonalimy się w czasie tego życia, wówczas czeka nas cnoc dciemności, podczas której żadna praca nie może być wykonana.

34. Nie możecie powiedzieć, gdy nastąpi ten straszny akryzys: Odpokutuję i powrócę do mego Boga. Nie, nie możecie tego powiedzieć; albowiem ten sam duch, który ma władzę nad waszym ciałem, gdy opuszczacie to życie, ten sam duch będzie miał prawo panować nad wami w tamtym wiecznym świecie.

35. Oto bowiem, jeśli odkładaliście dzień swej pokuty aż do śmierci, oto staliście się apoddanymi ducha diabła i bnapiętnuje was jako swoich; przeto Duch Pana opuszcza was i nie ma w was miejsca, i diabeł ma nad wami wszelką władzę; i taki jest ostateczny stan niegodziwych.

36. I wiem to, gdyż Pan powiedział, że nie przebywa On w anieświętych świątyniach, lecz w sercach bprawych; zaiste, i powiedział też, że prawi zasiądą w Jego królestwie i nigdy go nie opuszczą; lecz ich szaty muszą się stać białe przez krew Baranka.

37. I teraz, moi umiłowani bracia, pragnę, abyście to zapamiętali, i abyście z bojaźnią Bożą awypracowali swoje zbawienie i nie zaprzeczali więcej przyjściu Chrystusa;

38. Abyście nie aspierali się więcej z Duchem Świętym, ale przyjęli Go i wzięli na siebie bimię Chrystusa; abyście ukorzyli się, jak byście byli prochem ziemi, i oddawali Bogu ccześć, gdziekolwiek się znajdujecie, w duchu i w prawdzie; abyście żyli, ddziękując Mu codziennie za wielkie miłosierdzie i liczne błogosławieństwa, które na was zsyła.

39. Zaiste, i wzywam was też, moi bracia, nie ustawajcie w swej aczujności, modląc się bezustannie, by nie odciągnęły was bpokusy diabła, aby nad wami nie zapanował, i abyście nie byli jego poddanymi ostatniego dnia; albowiem nie da on wam w nagrodę cniczego dobrego.

40. I teraz, moi umiłowani bracia, wzywam was do acierpliwości, abyście znosili wszelkiego rodzaju udręki; abyście nie bzłorzeczyli tym, którzy wypędzają was z powodu waszego skrajnego ubóstwa, żebyście się nie stali podobnymi do nich grzesznikami;

41. Lecz abyście byli cierpliwi, i znosili te udręki, mając niewzruszoną nadzieję, że pewnego dnia odpoczniecie od wszystkich waszych udręk.

◀

1a

Alma 8:21.

◀

2a

Alma 16:13–21.

◀

4a

Alma 33:23.

◀

6a

Jan 1:1, 14.

◀

8a

PPŚ Świadczyć.

◀

b

PPŚ Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

9a

Alma 33:22.

◀

b

Alma 12:22–33; Mojż. 6:62.

◀

c

PPŚ Upadek Adama i Ewy.

◀

10a

Mojż. 5:6–7.

◀

b

Ⅱ Nefi 9:7.

◀

c

PPŚ Ofiara (poświęcenie).

◀

11a

Ⅴ Mojż. 24:16; Mos. 29:25.

◀

12a

PPŚ Kara śmierci; Morderstwo.

◀

13a

Ⅲ Nefi 9:17, 19–20.

◀

b

Ⅲ Nefi 15:5.

◀

14a

Alma 30:3.

◀

b

PPŚ Prawo Mojżesza.

◀

c

DiP 138:35.

◀

15a

PPŚ Zbawienie.

◀

16a

PPŚ Miłosierny, miłosierdzie.

◀

b

PPŚ Sprawiedliwość.

◀

c

Alma 12:32.

◀

d

PPŚ Plan Odkupienia.

◀

17a

PPŚ Wiara.

◀

b

PPŚ Modlitwa.

◀

21a

Ps. 5:2–4; Ⅲ Nefi 18:21.

◀

23a

Ⅲ Nefi 18:15, 18.

◀

b

PPŚ Diabeł.

◀

c

PPŚ Prawy, prawość.

◀

26a

Mat. 6:5–6.

◀

27a

PPŚ Serce.

◀

b

PPŚ Rozważać.

◀

28a

PPŚ Biedny.

◀

b

PPŚ Jałmużna, dawanie jałmużny.

◀

c

Mat. 15:7–8.

◀

d

Mor. 7:6–8.

◀

29a

PPŚ Prawdziwa miłość.

◀

30a

Mat. 3:8; Alma 13:13.

◀

31a

Rzym. 13:11–12.

◀

32a

Ⅱ Nefi 2:21; Alma 12:24; 42:4–6.

◀

33a

Hel. 13:38; DiP 45:2.

◀

b

PPŚ Pokutować, pokuta.

◀

c

Jan 9:4; DiP 45:17.

◀

d

PPŚ Ciemność duchowa; Śmierć duchowa.

◀

34a

Alma 40:13–14.

◀

35a

Ⅱ Nefi 28:19–23.

◀

b

Ⅱ Nefi 9:9.

◀

36a

Mos. 2:37; Alma 7:21; Hel. 4:24.

◀

b

PPŚ Prawy, prawość.

◀

37a

Fil. 2:12.

◀

38a

PPŚ Spór.

◀

b

Mos. 5:8; Alma 5:38.

◀

c

PPŚ Oddawać cześć.

◀

d

Ps. 69:31; DiP 59:7. PPŚ Wdzięczny, podziękowania, dziękczynienie.

◀

39a

PPŚ Czuwać, strażnicy.

◀

b

PPŚ Kusić, pokusa.

◀

c

Alma 30:60.

◀

40a

PPŚ Cierpliwość.

◀

b

DiP 31:9.

Rozdział 35

Głoszenie słowa niweczy przebiegłość Zoramitów. Wypędzają nawróconych, którzy następnie przyłączają się do ludu Ammona w Jerszon. Alma jest zasmucony z powodu niegodziwości ludu. Około 74 r. p.n.e.

1. Teraz stało się, że gdy Amulek skończył te słowa, odeszli od tłumu i udali się do ziemi jerszońskiej.

2. Zaiste, a pozostali bracia, po wysłuchaniu słowa głoszonego Zoramitom, także przyszli do ziemi jerszońskiej.

3. I stało się, że gdy znaczniejsi spośród Zoramitów wspólnie rozważyli słowa, które były im głoszone, rozgniewali się, gdyż obracały one wniwecz ich aprzebiegłość; dlatego nie chcieli zważać na te słowa.

4. I rozesłali wici po całej ziemi, gromadząc wszystkich ludzi, i naradzali się z nimi nad słowami, które im powiedziano.

5. A ich włodarze i ich kapłani, i ich nauczyciele nie wyjawili ludziom swoich zamiarów; przeto po cichu wywiedzieli się, co wszyscy ludzie sądzą.

6. I stało się, że gdy wywiedzieli się, jakie są myśli wszystkich ludzi, wypędzili z kraju tych, którzy popierali słowa Almy i jego braci; a było ich wielu; i oni także przywędrowali do ziemi jerszońskiej.

7. I stało się, że Alma i jego bracia czynili im posługę.

8. I Zoramici rozgniewali się na lud Ammona zamieszkujący Jerszon, i główny włodarz Zoramitów, będąc bardzo niegodziwym człowiekiem, wysłał obwieszczenie do ludzi Ammona, żądając, aby wypędzili ze swego kraju wszystkich, którzy przywędrowali na ich ziemie.

9. I groził im srodze. I teraz, lud Ammona nie bał się ich słów; toteż ich nie wypędził, lecz przyjął wszystkich ubogich Zoramitów, którzy do niego przywędrowali; i apielęgnował ich, i odział ich, i dał im w posiadanie ziemię; i dopomagał im według ich potrzeb.

10. I pobudziło to Zoramitów do gniewu na lud Ammona, i zaczęli bratać się z Lamanitami, a także podburzać ich przeciw nim.

11. I tak Zoramici i Lamanici zaczęli przygotowywać się do wojny przeciw ludowi Ammona, a także przeciw Nefitom.

12. I na tym kończy się siedemnasty rok panowania sędziów nad ludem Nefiego.

13. I lud Ammona wywędrował z ziemi jerszońskiej, i przyszedł do ziemi meleckiej, ustępując miejsca w ziemi jerszońskiej armiom Nefitów, aby walczyły z armiami Lamanitów i z armiami Zoramitów; i tak w osiemnastym roku panowania sędziów zaczęła się wojna pomiędzy Lamanitami a Nefitami; a azapis ich wojen będzie podany później.

14. I Alma, i Ammon, i ich bracia oraz dwaj synowie Almy, będąc narzędziem w ręku Boga, przywiódłszy awielu Zoramitów do odpokutowania, powrócili do ziemi zarahemlskiej. A tylu, ilu odpokutowało, zostało wypędzonych ze swej krainy; jednak otrzymali w posiadanie ziemie w ziemi jerszońskiej i podjęli broń we własnej obronie, i w obronie swych żon, i swych dzieci, i swej ziemi.

15. A Alma, bolejąc nad niegodziwością swego ludu, zaiste, nad ich wojnami i rozlewem krwi, i sporami, które były pośród nich; i głosiwszy słowo, to jest posławszy innych, aby głosili słowo pośród wszystkich ludzi w każdym mieście; i widząc, że serca ludzi stawały się coraz twardsze, i że zaczynali oni aoburzać się na surowość słowa, jego serce przepełniał niezmierny smutek.

16. Dlatego nakazał swoim synom, żeby się zgromadzili razem, aby mógł dać każdemu z nich swoje azalecenia w sprawach dotyczących prawości. I mamy zapis jego przykazań, które im dał, według jego własnego zapisu.

◀

3a

PPŚ Wypaczanie religii.

◀

9a

Mos. 4:26. PPŚ Pomoc wzajemna.

◀

13a

Alma 43:3.

◀

14a

Alma 35:6.

◀

15a

PPŚ Odstępstwo.

◀

16a

PPŚ Szafarz, szafarstwo.

Przykazania Almy dla Helamana, jego syna.

Obejmują rozdziały 36. i 37.

Rozdział 36

Alma świadczy Helamanowi o swym nawróceniu po tym, jak ujrzał anioła. Cierpiał męki duszy skazanej na potępienie; wzywał imienia Jezusa i narodził się z Boga. Słodka radość przepełniła jego duszę. Widział zastępy aniołów sławiących Boga. Wielu nawróconych kosztowało i widziało, jak on kosztował i widział. Około 74 r. p.n.e.

1. aSynu mój, nadstaw ucha na moje słowa; albowiem przysięgam ci, że jeśli będziesz przestrzegał przykazań Boga, będzie ci się powodziło na tej ziemi.

2. Chciałbym, abyś czynił tak, jak ja czyniłem, pamiętając niewolę naszych ojców; albowiem byli w aniewoli, i nikt z wyjątkiem bBoga Abrahama i Boga Izaaka, i Boga Jakuba nie mógł ich wyzwolić; a On ich faktycznie wyzwolił z ich niedoli.

3. I teraz, Helamanie, mój synu, jesteś młody, dlatego błagam cię, abyś posłuchał moich słów i uczył się ode mnie; gdyż wiem, że kto pokłada ufność w Bogu, będzie podtrzymany w swych apróbach i swych kłopotach, i w swej niedoli, i zostanie bpodniesiony ostatniego dnia.

4. I nie chcę, abyś myślał, że awiem to sam z siebie — wiem to nie z doczesnego, lecz z duchowego, nie z bcielesnego umysłu, lecz od Boga.

5. Teraz oto mówię do ciebie, gdybym nie anarodził się z Boga, nigdy bym tego bnie wiedział; lecz Bóg objawił mi to przez usta Swego świętego anioła, chociaż na to nie czasługiwałem.

6. Albowiem szedłem razem z synami Mosjasza, zamierzając azniszczyć Kościół Boga; lecz Bóg posłał Swego świętego anioła, by nas zatrzymał w drodze.

7. I oto, przemówił on do nas niczym głosem grzmotu, i cała ziemia azadrżała pod naszymi stopami; i przypadliśmy wszyscy do ziemi, przejęci bbojaźnią wobec Pana.

8. Lecz oto, głos ten powiedział mi: Powstań. I podniosłem się, i stanąłem, i ujrzałem anioła.

9. I powiedział mi: Nawet jeśli pragniesz swej zagłady, przestań dążyć do zniszczenia Kościoła Boga.

10. I stało się, że przypadłem do ziemi; i przez okres trzech dni i atrzech nocy nie mogłem otworzyć ust, ani też nie mogłem ruszać swoimi kończynami.

11. I anioł powiedział mi dużo więcej, co słyszeli moi bracia, ale ja już tego nie słyszałem; albowiem gdy usłyszałem słowa — Przestań dążyć do zniszczenia Kościoła Boga, nawet jeśli sam pragniesz swej zagłady — poraził mnie tak wielki strach i zaskoczenie, że ja też mogę zostać zgładzony, iż przypadłem do ziemi i nic więcej nie słyszałem.

12. Lecz cierpiałem awieczną mękę, bowiem dusza moja doznała udręki w największym stopniu z powodu wszystkich moich grzechów.

13. Zaiste, przypomniałem sobie wtedy wszystkie swoje grzechy i całą niegodziwość, i acierpiałem za nie męki piekła; zaiste, widziałem, że powstałem przeciwko memu Bogu i że nie przestrzegałem Jego świętych przykazań.

14. Zaiste, i zamordowałem wiele Jego dzieci, a raczej doprowadziłem je do zguby; zaiste, i krótko mówiąc, tak wielkie były moje niegodziwości, że sama myśl o tym, że stanę w obecności mego Boga, napawała mą duszę przerażeniem nie do opisania.

15. Och, myślałem, aoby skazano mnie na wygnanie i obym przestał istnieć ciałem i duszą, abym nie został przywiedziony, aby stanąć w obecności mego Boga i być sądzony za swoje bczyny.

16. I przez trzy dni i trzy noce cierpiałem, czując ból apotępionej duszy.

17. I stało się, że gdy tak cierpiałem mękę, adręczony wspomnieniem moich licznych grzechów, oto przypomniało mi się, że słyszałem swego ojca, jak prorokował o przyjściu pewnego Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, który zadośćuczyni za grzechy świata.

18. I gdy mój umysł uchwycił się tej myśli, w sercu zawołałem: Jezusie, Synu Boży, zmiłuj się nade mną, który jestem pogrążony aw goryczy żółci, skrępowany wiecznymi błańcuchami śmierci.

19. I wtedy oto, gdy to pomyślałem, nie pamiętałem więcej o bólu; zaiste, nie adręczyło mnie więcej wspomnienie moich grzechów.

20. I, och, jaką aradość, i jakie zdumiewające światło zobaczyłem; zaiste, duszę moją przepełniła radość tak niezmierna, jak wcześniej moja boleść!

21. Zaiste, i mówię ci, mój synu, że nie może być niczego tak straszliwego i pełnego goryczy, jak był mój ból. Zaiste, i znowu mówię ci, mój synu, że z drugiej strony, nie może być niczego tak rozkosznego i słodkiego jak radość, której doznałem.

22. Zaiste, zdawało mi się, że zobaczyłem, tak samo jak zobaczył nasz ojciec aLehi, Boga siedzącego na tronie w otoczeniu niezliczonych zastępów aniołów śpiewających i sławiących Swego Boga; zaiste, i moja dusza pragnęła tam być.

23. Lecz oto, moje kończyny odzyskały swoją asiłę i stanąłem na nogi, i oznajmiłem ludziom, że bnarodziłem się z Boga.

24. Zaiste, i od tej pory aż do teraz, pracowałem nieustannie, by przywieść dusze do pokuty; żebym mógł doprowadzić je do askosztowania tej niezmiernej radości, której ja skosztowałem; aby także mogły narodzić się z Boga i być bnapełnione Duchem Świętym.

25. Zaiste, i teraz oto, mój synu, Pan daje mi niezmiernie wielką radość, gdy widzę owoc moich trudów;

26. Albowiem dzięki asłowu, które mi przekazał, oto wielu narodziło się z Boga i skosztowało, jak ja skosztowałem, i ujrzało na własne oczy, jak ja ujrzałem; przeto oni wiedzą o tym, co powiedziałem, tak jak ja wiem; i wiedza, którą mam, jest od Boga.

27. I otrzymałem wsparcie we wszelkich swych próbach i kłopotach, zaiste, i we wszelkiej niedoli; zaiste, Bóg wyzwolił mnie z więzienia, i z więzów, i ze śmierci; zaiste, i pokładam zaufanie w Nim, a On w dalszym ciągu będzie mnie aratować.

28. I wiem, że On mnie apodniesie ostatniego dnia, bym żył z Nim w bchwale; zaiste, i będę oddawał Mu chwałę na wieki, gdyż cwyprowadził naszych ojców z Egiptu i sprawił, że dEgipcjan pochłonęło Morze Czerwone; i zaprowadził ich Swoją mocą do ziemi obiecanej, i co jakiś czas ratował ich z niewoli.

29. Zaiste, a także wyprowadził naszych ojców z ziemi jerozolimskiej; a także Swą wieczną mocą, co jakiś czas wyzwalał ich z aniewoli aż dotychczas; i na zawsze zachowam w pamięci ich niewolę; zaiste, i ty także powinieneś zachować w pamięci ich niewolę, tak jak ja to zrobiłem.

30. Lecz oto, mój synu, to nie wszystko; albowiem powinieneś wiedzieć, tak samo jak ja wiem, że adopóki będziesz przestrzegał przykazań Boga, będzie ci się powodziło na tej ziemi; i powinieneś także wiedzieć, że jeśli nie będziesz przestrzegał przykazań Boga, zostaniesz odcięty od Jego obecności. Zaiste, dzieje się tak według Jego słowa.

◀

1a

Hel. 5:9–14.

◀

2a

Mos. 23:23; 24:17–21.

◀

b

Ⅱ Mojż. 3:6; Alma 29:11.

◀

3a

Rzym. 8:28.

◀

b

Mos. 23:21–22.

◀

4a

Ⅰ Kor. 2:11; Alma 5:45–46. PPŚ Wiedza.

◀

b

PPŚ Cielesny.

◀

5a

PPŚ Narodzony ponownie, narodzony z Boga.

◀

b

Alma 26:21–22.

◀

c

PPŚ Godny, bycie godnym.

◀

6a

Mos. 27:10.

◀

7a

Mos. 27:18.

◀

b

PPŚ Bojaźń, strach — Bojaźń Boża.

◀

10a

Mos. 27:19–23.

◀

12a

DiP 19:11–15.

◀

13a

PPŚ Wina.

◀

15a

Obj. 6:15–17; Alma 12:14.

◀

b

Alma 41:3; DiP 1:9–10.

◀

16a

PPŚ Potępienie (wyklęcie).

◀

17a

Ⅱ Kor. 7:10.

◀

18a

tzn. w dojmującym żalu.

◀

b

Ⅱ Nefi 9:45; 28:22; Alma 12:11; Mojż. 7:26.

◀

19a

PPŚ Wina.

◀

20a

PPŚ Radość.

◀

22a

Ⅰ Nefi 1:8.

◀

23a

Mojż. 1:10.

◀

b

Alma 5:14. PPŚ Narodzony ponownie, narodzony z Boga.

◀

24a

Ⅰ Nefi 8:12; Mos. 4:11.

◀

b

Ⅱ Nefi 32:5; Ⅲ Nefi 9:20. PPŚ Duch Święty.

◀

26a

Alma 31:5.

◀

27a

Ps. 34:18.

◀

28a

Ⅲ Nefi 15:1.

◀

b

PPŚ Chwała.

◀

c

Ⅱ Mojż. 12:51.

◀

d

Ⅱ Mojż. 14:26–27.

◀

29a

Mos. 24:17; 27:16; Alma 5:5–6.

◀

30a

Ⅱ Nefi 1:9–11; Alma 50:19–22.

Rozdział 37

Płyty z mosiądzu i inne pisma święte są zachowane, aby doprowadzić dusze do zbawienia. Jeredyci zostali zgładzeni z powodu swej niegodziwości. Ich tajemne przysięgi i przymierza powinny być zatajone przed ludźmi. We wszystkim należy się radzić Pana. Słowa Chrystusa wskazują ludziom drogę do życia wiecznego, tak jak Liahona wskazywała drogę Nefitom. Około 74 r. p.n.e.

1. I teraz, Helamanie, mój synu, nakazuję ci, abyś wziął akroniki, które mi bpowierzono.

2. Nakazuję ci także, abyś zapisywał dzieje tego ludu, jak ja to czyniłem, na płytach Nefiego, i zachował to wszystko w świętości, tak jak ja je zachowałem; gdyż zachowane są w amądrym celu.

3. I te apłyty z mosiądzu zawierają grawerunki, na których są zapisy pism świętych jak również rodowody naszych praojców, od samego początku —

4. Oto nasi ojcowie prorokowali, że kroniki te będą chronione i przekazywane z pokolenia na pokolenie, że będą chronione i zachowane ręką Pana, aż zostaną przekazane ludziom każdego narodu, plemienia, języka i ludu, aby poznali zawarte w nich atajemnice.

5. I teraz oto, jeśli są chronione, powinny zachować swą jasność; zaiste, i zachowają swą jasność; zaiste, jak też wszystkie płyty, które zawierają to, co jest pismem świętym.

6. Teraz możesz uważać, że to jest aniedorzecznością z mojej strony; lecz oto mówię ci, że w wyniku bmałych i prostych spraw powstają wielkie dzieła; i skromne środki w wielu wypadkach wprawiają w osłupienie mądrych.

7. I Pan Bóg działa w taki asposób, żeby doprowadzać do spełnienia Swych wielkich i wiecznych celów; i niezwykle bskromnymi środkami Pan wprawia w osłupienie mądrych i doprowadza do zbawienia wielu dusz.

8. I dotychczas było mądrością Boga, aby te sprawy zostały zachowane; bowiem apogłębiły one pamięć tego ludu, zaiste, i przekonały wielu o błędnym postępowaniu, i przywiodły ich do wiedzy Bożej ku zbawieniu ich dusz.

9. Zaiste, mówię ci, agdyby nie było tego, co zawarte jest w tych kronikach umieszczonych na tych płytach, Ammon i jego bracia nie mogliby bprzekonać tak wielu tysięcy Lamanitów o niewłaściwości tradycji ich ojców; zaiste, kroniki te oraz ich csłowa przywiodły ich do pokuty; to znaczy przywiodły ich do wiedzy o Panu, ich Bogu, aby znaleźli radość w Jezusie Chrystusie, Swym Odkupicielu.

10. I kto wie, czy dzięki nim wiele tysięcy z nich, a także wiele tysięcy naszych hardych braci, Nefitów, którzy znieczulają teraz swe serca w grzechu i niegodziwości, nie pozna swego Odkupiciela?

11. Teraz te tajemnice jeszcze nie są mi w pełni wiadome; przeto nic więcej o tym nie powiem.

12. I wystarczy, jeśli tylko powiem, że są one zachowane w mądrym celu, który to cel jest wiadomy Bogu; albowiem aradzi On w mądrości nad wszystkimi Swymi dziełami, a Jego ścieżki są proste, a Jego droga jest bjednym wiecznym kręgiem.

13. Och, pamiętaj, pamiętaj, Helamanie, synu mój, jak asurowe są przykazania Boga. I powiedział On: bJeśli będziecie przestrzegali moich przykazań, będzie się wam cpowodziło na tej ziemi. — Lecz jeśli nie będziesz przestrzegał Jego przykazań, zostaniesz odcięty od Jego obecności.

14. I teraz zapamiętaj, mój synu, że Bóg apowierzył ci te święte przedmioty, które dotąd zachował bświętymi, i które też w Swoim cmądrym celu ochroni i zachowa na przyszłość, aby okazać Swą moc przyszłym pokoleniom.

15. I teraz oto przez ducha proroctwa mówię ci, że jeśli przekroczysz przykazania Boga, oto te rzeczy, które są święte, zostaną ci odebrane mocą Bożą, a ty sam zostaniesz wydany Szatanowi, aby przesiał cię niczym plewy na wietrze.

16. Jeśli jednak będziesz przestrzegał przykazań Boga i uczynisz z tymi świętymi przedmiotami, zgodnie z tym, co ci Pan nakaże (albowiem musisz zwracać się do Pana we wszystkim, co musisz z nimi uczynić), oto żadna moc ziemska czy piekielna nie może ci ich aodebrać, albowiem Bóg ma moc wypełnienia wszystkich Swych słów.

17. Albowiem wypełni On wszystko, co ci przyrzeka, gdyż wypełnia obietnice, które dał naszym ojcom.

18. Albowiem przyrzekł im, że w Swym mądrym celu azachowa te rzeczy, aby okazać Swą moc przyszłym pokoleniom.

19. I teraz oto jeden cel już wypełnił, gdyż awielu tysiącom Lamanitów została przywrócona wiedza o prawdzie; i okazał On Swą moc przez nie, i okaże On jeszcze przez nie Swą moc bprzyszłym pokoleniom; przeto zostaną zachowane.

20. Przeto nakazuję ci, Helamanie, mój synu, abyś pilnie wypełniał wszystkie moje słowa i abyś pilnie przestrzegał przykazań Boga, tak jak są zapisane.

21. A teraz, powiem ci o adwudziestu czterech płytach, abyś je chronił, aby temu ludowi mogły być ukazane tajemnice i uczynki ciemności, i ich btajemne uczynki, czyli tajemne uczynki tych ludzi, którzy zostali zgładzeni; zaiste, aby wszystkie ich morderstwa, i rabunki, i ich grabieże, i wszelka niegodziwość, i występki mogły być wyjawione temu ludowi; zaiste, i abyś także zachował te cinterpretery.

22. Albowiem oto Pan widział, że Jego lud zaczął działać w ciemności, zaiste, popełniać tajemne morderstwa i występki; dlatego Pan powiedział, że jeśli nie odpokutuje, zostanie zgładzony z powierzchni ziemi.

23. I Pan powiedział: Przygotuję mojemu słudze, Gazelemowi, akamień, który będzie jaśniał w ciemności, abym wyjawił moim ludziom, którzy mi służą, abym wyjawił im uczynki ich braci, zaiste, ich tajemne uczynki, ich uczynki ciemności, i ich niegodziwości i występki.

24. I teraz, mój synu, interpretery te zostały przygotowane, by wypełniło się słowo Boga, albowiem powiedział:

25. aWyniosę z ciemności na światło wszystkie ich tajemne uczynki i ich występki; i jeśli nie odpokutują, bzgładzę ich z powierzchni ziemi; i ukażę w świetle wszystkie ich tajemnice i występki każdemu narodowi, który zajmie tę ziemię po nich.

26. I teraz, mój synu, widzimy, że nie odpokutowali; przeto zostali zniszczeni, i dotąd słowo Boga wypełniło się; zaiste, a ich tajemne występki zostały wywiedzione z ciemności i nam ujawnione.

27. I teraz, mój synu, nakazuję ci, abyś zachował w tajemnicy wszystkie ich przysięgi i przymierza, i zmowy dotyczące ich tajemnych występków; zaiste, i wszystkie ich aznaki i dziwy; nie wyjawiaj ich temu ludowi, niech ich nie znają, gdyż poznawszy je, mogą tak samo pogrążyć się w ciemności i zostać zgładzeni.

28. Albowiem oto nad całą tą ziemią wisi aprzekleństwo, że wszyscy, którzy popełniają czyny ciemności, zostaną zgładzeni mocą Bożą, gdy dojrzeją w swej niegodziwości; przeto pragnieniem moim jest, aby nigdy nie nastąpiła zagłada tego ludu.

29. Przeto zachowasz te tajemne plany, aprzysięgi i przymierza w tajemnicy przed tym ludem, i wyjawisz im tylko ich niegodziwość i ich morderstwa, i ich występki; a także będziesz ich uczył, aby bbrzydzili się taką niegodziwością i takimi występkami, i morderstwami, i będziesz ich uczył, że lud ten został zniszczony z powodu swej niegodziwości i występków, i morderstw.

30. Albowiem oto zamordowali wszystkich proroków Pana, których do nich posłał, by głosili im o ich niegodziwości; i krew pomordowanych przez nich proroków wołała do Pana, ich Boga, o pomstę na mordercach; i tak sądy Boga spadły na działających w ciemności i knujących tajemne sprzysiężenia.

31. Zaiste, i na wieki wieków przeklęta niech będzie ta ziemia dla działających w ciemności i knujących tajemne sprzysiężenia, aż do ich zagłady, jeśli nie odpokutują, zanim dojrzeją w niegodziwości.

32. I teraz, mój synu, zapamiętaj słowa, które ci powiedziałem; nie powierzaj tych tajemnych planów temu ludowi, lecz ucz go wiecznej anienawiści do grzechu i niegodziwości.

33. aGłoś mu pokutę i wiarę w Pana Jezusa Chrystusa; nauczaj go, aby ukorzył się, był błagodny i pokornego serca; nauczaj go, aby opierał się wszelkiej cpokusie diabła, wierząc w Pana Jezusa Chrystusa.

34. Nauczaj go, aby nigdy nie był znużony dobrymi uczynkami, aby był łagodny i pokornego serca; bowiem tacy znajdą aodpoczynek dla swych dusz.

35. Och, pamiętaj, mój synu, i naucz się amądrości w swej młodości; zaiste, w młodości naucz się przestrzegać przykazań Boga.

36. Zaiste, i awołaj do Boga, aby cię we wszystkim wspierał; zaiste, cokolwiek czynisz i gdziekolwiek się udajesz, niech będzie to w Panu; zaiste, niech wszystkie twoje myśli kierują się ku Panu; zaiste, niech uczucia twego serca będą skierowane ku Panu na wieki.

37. aRadź się Pana we wszystkim, co czynisz, a On pokieruje tobą dla twego dobra; zaiste, gdy kładziesz się w nocy, kładź się w Panu, aby mógł nad tobą czuwać podczas snu; a gdy wstajesz rano, niech serce twe przepełnia bwdzięczność do Boga; i jeśli będziesz czynił to wszystko, zostaniesz podniesiony ostatniego dnia.

38. I teraz, mój synu, mam nieco do powiedzenia o tym, co nasi ojcowie nazywali kulą lub wskaźnikiem, którą nasi ojcowie nazywali inaczej aLiahoną, co oznacza busolę; i Pan ją przygotował.

39. Oto żaden człowiek nie jest w stanie zrobić czegoś tak misternego. I oto, została ona przygotowana, aby wskazywać naszym ojcom kierunek w ich wędrówkach po pustkowiu.

40. I działała ona zależnie od ich awiary w Boga; przeto jeśli wierzyli w to, że Bóg mógł spowodować, żeby wskazówki tej busoli pokazały im kierunek, w jakim mają się udać, oto tak się działo; przeto doświadczali tego cudu, a także wielu innych cudów dokonywanych mocą Boga dzień po dniu.

41. Jednakże ponieważ cudów tych dokonano za pomocą askromnych środków, ukazało to im zdumiewające dzieła. Byli oni gnuśni i zapominali wypróbowywać swoją wiarę i pilność, a wtedy te zdumiewające dzieła ustawały i nie czynili postępu w swej wędrówce;

42. Dlatego pozostali na pustkowiu, innymi słowy, nie szli we właściwym kierunku i cierpieli niedolę głodu i pragnienia z powodu swych wykroczeń.

43. I teraz, mój synu, pragnę, abyś zrozumiał, że to wszystko jest tylko symboliczne; bowiem kiedy nasi ojcowie byli gnuśni i nie zważali na busolę (a wszystko to jest doczesne), nie wiodło im się; to samo odnosi się do spraw duchowych.

44. Albowiem równie łatwo jest baczyć na asłowa Chrystusa, które wskazują ci prostą drogę ku wiecznemu szczęściu, jak było naszym ojcom zważać na busolę wskazującą im prostą drogę ku ziemi obiecanej.

45. A teraz pytam, czy nie jest to symbolem? Zapewne, tak jak wskaźnik przywiódł naszych ojców podążających wyznaczonym przez niego kursem do ziemi obiecanej, tak samo słowa Chrystusa, jeśli będziemy według nich postępować, przeprowadzą nas przez tę dolinę smutku do znacznie lepszej ziemi obiecanej.

46. O mój synu, nie bądźmy agnuśni z powodu przystępności bdrogi; bowiem tak było z naszymi ojcami; bowiem tak to było dla nich przygotowane, że gdyby spojrzeli, mogliby cżyć; i tak samo jest z nami. Droga jest przygotowana, i jeśli spojrzymy, możemy żyć wiecznie.

47. A teraz, mój synu, zaopiekuj się tymi świętymi rzeczami, zaiste, zwracaj się do Boga, a będziesz żył. Idź do tego ludu i głoś mu słowo, i bądź trzeźwo myślący. Żegnaj, mój synu.

◀

1a

Alma 45:2–8.

◀

b

Mos. 28:20.

◀

2a

Enos 1:13–18; Sł. Morm. 1:6–11; Alma 37:9–12.

◀

3a

Ⅰ Nefi 5:10–19. PPŚ Mosiężne płyty.

◀

4a

PPŚ Tajemnice Boga.

◀

6a

Ⅰ Kor. 2:14.

◀

b

Ⅰ Nefi 16:28–29; DiP 64:33; 123:15–17.

◀

7a

Iz. 55:8–9.

◀

b

Ⅱ Król. 5:1–14.

◀

8a

Ⅱ Tym. 3:15–17; Mos. 1:3–5.

◀

9a

Mos. 1:5.

◀

b

Alma 18:36; 22:12.

◀

c

PPŚ Ewangelia.

◀

12a

Ⅱ Nefi 9:28; Jakub 4:10.

◀

b

Ⅰ Nefi 10:19; Alma 7:20.

◀

13a

Ⅱ Nefi 9:41.

◀

b

Alma 9:13; Ⅲ Nefi 5:22.

◀

c

Mos. 1:7; Alma 50:20.

◀

14a

DiP 3:5.

◀

b

PPŚ Święty (przymiotnik).

◀

c

Ⅰ Nefi 9:3–6.

◀

16a

J.S. — Hist. 1:59.

◀

18a

DiP 5:9.

◀

19a

Alma 23:5.

◀

b

Enos 1:13; Morm. 7:8–10.

◀

21a

Eter 1:1–5.

◀

b

PPŚ Tajemne sprzysiężenia.

◀

c

PPŚ Urim i tummim.

◀

23a

Mos. 8:13.

◀

25a

DiP 88:108–110.

◀

b

Mos. 21:26.

◀

27a

Hel. 6:22.

◀

28a

Alma 45:16; Eter 2:7–12.

◀

29a

Hel. 6:25.

◀

b

Alma 13:12.

◀

32a

Ⅱ Nefi 4:31.

◀

33a

PPŚ Głosić.

◀

b

PPŚ Łagodny, łagodność.

◀

c

PPŚ Kusić, pokusa.

◀

34a

Ps. 37:4–7; Mat. 11:28–30.

◀

35a

PPŚ Mądrość.

◀

36a

PPŚ Modlitwa.

◀

37a

Jakub 4:10; DiP 3:4.

◀

b

DiP 46:32.

◀

38a

Ⅰ Nefi 16:10; 18:12; DiP 17:1.

◀

40a

Ⅰ Nefi 16:28.

◀

41a

Alma 37:6–7.

◀

44a

Ps. 119:105; Ⅰ Nefi 11:25; Hel. 3:29–30.

◀

46a

Ⅰ Nefi 17:40–41.

◀

b

Jan 14:5–6; Ⅱ Nefi 9:41; 31:17–21; DiP 132:22, 25.

◀

c

Jan 11:25; Hel. 8:15; Ⅲ Nefi 15:9.

Przykazania Almy dla Sziblona, jego syna.

Obejmują rozdział 38.

Rozdział 38

Sziblona prześladowano za prawość. Zbawienie jest w Chrystusie, który jest życiem i światłem świata. Należy okiełznać wszystkie swoje namiętności. Około 74 r. p.n.e.

1. Mój synu, nadstaw ucha na moje słowa, bo mówię ci to samo, co powiedziałem Helamanowi, że jeśli będziesz przestrzegał przykazań Boga, będzie ci się powodziło na tej ziemi; a jeśli nie będziesz przestrzegał przykazań Boga, zostaniesz odcięty od Jego obecności.

2. I teraz, mój synu, ufam, że będę miał z ciebie wielką pociechę z powodu twojej stałości i wierności Bogu; bowiem jak zacząłeś w swojej młodości polegać na Panu, twym Bogu, tak mam nadzieję, że anadal będziesz przestrzegał Jego przykazań; albowiem błogosławiony jest ten, kto bwytrwa do końca.

3. Mówię ci, mój synu, że już teraz raduję się wielce ze względu na twą wierność i twą pilność, i twą cierpliwość, i twą wytrwałość pośród ludu aZoramitów.

4. Wiem, że byłeś uwięziony; zaiste, wiem także, że z powodu słowa cię kamienowali; i zniosłeś to wszystko acierpliwie, gdyż Pan był bz tobą; i teraz wiesz, że Pan cię wyzwolił.

5. I teraz, Sziblonie, mój synu, pragnę, abyś zapamiętał, że na ile azaufasz Bogu, na tyle zostaniesz bwyzwolony ze swoich prób i swoich ckłopotów, i swoich udręk, i zostaniesz podniesiony ostatniego dnia.

6. Teraz, mój synu, nie chcę, abyś myślał, że wiem o tym sam z siebie, lecz to Duch Boży, który jest we mnie, oznajmuje mi te sprawy; bowiem gdybym nie anarodził się z Boga, nie wiedziałbym o tych sprawach.

7. Lecz Pan w Swym wielkim miłosierdziu posłał swego aanioła, by mi oznajmić, że muszę zaprzestać dzieła bzniszczenia pośród Jego ludu; zaiste, i widziałem anioła twarzą w twarz, i przemawiał do mnie, a jego głos, który był niczym grzmot, potrząsnął całą ziemią.

8. I stało się, że przez trzy dni i trzy noce cierpiałem w duszy dojmujący ból i mękę duszy; i nigdy nie otrzymałbym, gdybym nie wołał do Pana Jezusa Chrystusa, prosząc o zmiłowanie, aodpuszczenie swoich grzechów. Lecz oto, wołałem do Niego i moja dusza znalazła spokój.

9. I teraz, mój synu, powiedziałem ci to, abyś nauczył się mądrości, abyś nauczył się ode mnie, że nie ma ażadnej innej drogi czy sposobu zbawienia człowieka, jak tylko w Chrystusie i przez Niego. Oto On jest życiem i bświatłem tego świata. Oto jest On słowem prawdy i prawości.

10. I teraz, tak jak zacząłeś nauczać słowa, tak pragnąłbym, abyś dalej nauczał; i pragnę, abyś był pilny i we wszystkim zachowywał umiar.

11. Uważaj, abyś nie wbijał się w pychę; zaiste, uważaj, abyś nie aprzechwalał się swą własną mądrością czy wielką siłą.

12. Bądź śmiały, lecz nie hardy; uważaj także, abyś okiełznał wszystkie twoje namiętności, aby przepełniła cię miłość; uważaj, byś powstrzymał się przed bezczynnością.

13. Nie módl się jak Zoramici, bowiem widziałeś, że modlą się, aby ludzie ich słyszeli i chwalili za ich mądrość.

14. Nie mów: O Boże, dziękuję Ci, że jesteśmy alepsi od naszych braci; ale powiedz raczej: O Panie, przebacz mi, bniegodnemu, i zmiłuj się nad mymi braćmi — zaiste, zawsze miej się za niegodnego przed Panem.

15. I niech Pan błogosławi twą duszę i przyjmie cię w ostatni dzień do swego królestwa, abyś spoczął w pokoju. Teraz idź, mój synu, i nauczaj słowa pośród tego ludu. Bądź trzeźwo myślący. Żegnaj, mój synu.

◀

2a

Alma 63:1–2.

◀

b

Ⅱ Nefi 31:15–20; Ⅲ Nefi 15:9; 27:6, 16–17.

◀

3a

Alma 31:7.

◀

4a

PPŚ Cierpliwość.

◀

b

Rzym. 8:35–39.

◀

5a

Alma 36:27. PPŚ Zaufanie.

◀

b

Mat. 11:28–30.

◀

c

DiP 3:8; 121:7–8.

◀

6a

Alma 36:26; DiP 5:16. PPŚ Narodzony ponownie, narodzony z Boga.

◀

7a

Mos. 27:11–17.

◀

b

Alma 26:17–18; 36:6–11.

◀

8a

PPŚ Odpuszczenie grzechów.

◀

9a

Hel. 5:9.

◀

b

Mos. 16:9.

◀

11a

PPŚ Pycha.

◀

14a

Alma 31:16.

◀

b

Łuk. 18:10–14.

Przykazania Almy dla Koriantona, jego syna.

Obejmują rozdziały od 39. do 42.

Rozdział 39

Grzech seksualny jest występkiem. Grzechy Koriantona uniemożliwiły Zoramitom przyjęcie słowa. Odkupienie Chrystusa działa wstecz dla zbawienia wiernych, którzy żyli wcześniej. Około 74 r. p.n.e.

1. I teraz, mój synu, mam ci nieco więcej do powiedzenia niż to, co powiedziałem twemu bratu; bowiem oto, czy nie widziałeś stałości twego brata, jego wierności i jego pilności w przestrzeganiu przykazań Boga? Oto czy nie był ci on dobrym przykładem?

2. Bowiem nie baczyłeś na moje słowa, jak to czynił twój brat pośród ludu aZoramitów. Teraz mam ci za złe to, że przechwalałeś się swoją siłą i mądrością.

3. Lecz to nie wszystko, mój synu. Uczyniłeś coś, co sprawiło mi ból; bowiem poniechałeś posługi, i poszedłeś do ziemi syrońskiej w okolice granic z Lamanitami za anierządnicą Izabelą.

4. Zaiste, askradła ona serca wielu; lecz to nie jest usprawiedliwieniem dla ciebie, mój synu. Powinieneś był pozostać w posłudze, jak ci to powierzono.

5. Czyż nie wiesz, mój synu, że jest ato występkiem w oczach Pana; zaiste, wstrętniejszym niż wszystkie inne grzechy z wyjątkiem tylko przelania niewinnej krwi lub zaprzeczenia Duchowi Świętemu?

6. Albowiem oto, jeśli azaprzeczysz Duchowi Świętemu po tym, jak już miał w tobie miejsce, i wiesz, że mu zaprzeczasz, oto popełniasz bniewybaczalny grzech; zaiste, i ktokolwiek morduje wbrew światłości i wiedzy danej mu przez Boga, niełatwo mu będzie otrzymać cprzebaczenie; zaiste, mówię ci, mój synu, że nie będzie mu łatwo otrzymać przebaczenie.

7. I teraz, mój synu, proszę Boga, abyś nie był awinien tak wielkiego przestępstwa. Nie rozwodziłbym się nad twymi przestępstwami, dręcząc twą duszę, gdyby nie było to dla twego dobra.

8. Lecz oto, nie możesz ukryć swych przestępstw przed Bogiem; i jeśli nie odpokutujesz, będą one stanowiły świadectwo przeciwko tobie w ostateczny dzień.

9. Teraz, mój synu, pragnę, abyś odpokutował i wyrzekł się swych grzechów; i nie podążaj już więcej za tym, co apożądliwe w twoich oczach; lecz abyś bpowstrzymał się od tego wszystkiego; albowiem jeśli tego nie uczynisz, w żaden sposób nie będziesz mógł odziedziczyć królestwa Bożego. Och, zapamiętaj i weź to na siebie, i powstrzymaj się od tych rzeczy.

10. I przykazuję ci, abyś zwracał się o radę do swych starszych braci w swych przedsięwzięciach; gdyż oto jesteś młody i potrzebujesz opieki twoich braci. I bacz na to, co ci radzą.

11. Nie daj się złudzić jakąś próżną czy nierozsądną rzeczą; nie dozwól, aby diabeł znowu złudził twe serce tymi niegodziwymi nierządnicami. Oto, mój synu, jakże wielką niegodziwość sprowadziłeś na aZoramitów; albowiem gdy zobaczyli twe bpostępowanie, nie chcieli dać wiary moim słowom.

12. I teraz Duch Pana mówi do mnie: aPrzykaż twym dzieciom, aby czyniły dobro, gdyż inaczej złudzą serca wielu ludzi i poprowadzą je do zguby; przeto nakazuję ci, mój synu, abyś w bojaźni przed Bogiem powstrzymał się od twoich niegodziwości;

13. Abyś zwrócił się do Pana całym swym umysłem, mocą i siłą; abyś już nie złudził niczyjego serca i nie sprowadził na drogę niegodziwości; lecz zamiast tego powróć do nich i aprzyznaj się do swych błędów oraz zła, które popełniłeś.

14. aNie ubiegaj się o bogactwa ani o próżne rzeczy tego świata; bo oto nie możesz ich zabrać ze sobą.

15. I teraz, mój synu, pragnę powiedzieć ci o przyjściu Chrystusa. Oto powiadam ci, że jest On tym, który na pewno przyjdzie, aby zgładzić grzechy świata; zaiste, On przyjdzie, by ogłosić dobrą nowinę zbawienia swemu ludowi.

16. Zaiste, mój synu, co do tej posługi, do której zostałeś powołany, aby głosić tę dobrą nowinę tym ludziom, aby przygotować ich umysły; innymi słowy, aby zbawienie mogło przyjść do nich, aby mogli przygotować umysły swych adzieci, aby usłyszały słowo, gdy On przyjdzie.

17. I teraz, pragnę uspokoić twój umysł na ten temat. Oto dziwisz się, dlaczego te sprawy zostały ujawnione na tak długo przed czasem. Oto powiadam ci, czyż dusza nie jest tak samo droga Bogu w czasie obecnym, jak droga będzie dusza w czasie Jego przyjścia?

18. Czyż nie jest potrzebne, aby plan odkupienia został ujawniony temu ludowi, a także ich dzieciom?

19. I czyż nie jest Panu równie łatwo posłać Swego anioła w tej chwili, by głosił nam i naszym dzieciom tę dobrą nowinę, jak po Jego przyjściu?

◀

2a

Alma 38:3.

◀

3a

PPŚ Zmysłowy, zmysłowość.

◀

4a

Przyp. 7:6–27.

◀

5a

PPŚ Niemoralność seksualna.

◀

6a

DiP 76:35–36.

◀

b

PPŚ Niewybaczalny grzech.

◀

c

DiP 64:10. PPŚ Przebaczać.

◀

7a

PPŚ Wina.

◀

9a

PPŚ Cielesny.

◀

b

Ⅲ Nefi 12:30.

◀

11a

Alma 35:2–14.

◀

b

Rzym. 2:21–23; 14:13; Alma 4:11.

◀

12a

PPŚ Nauczać, nauczyciel; Przykazania Boga.

◀

13a

Mos. 27:34–35.

◀

14a

Mat. 6:25–34; Jakub 2:18–19; DiP 6:6–7; 68:31–32.

◀

16a

PPŚ Rodzina — Obowiązki rodziców.

Rozdział 40

Chrystus umożliwia zmartwychwstanie wszystkich ludzi. Prawi odchodzą po śmierci do raju, a niegodziwi zostają wyrzuceni do ciemności na zewnątrz, gdzie oczekują dnia zmartwychwstania. Wszystko zostanie przywrócone do właściwego i doskonałego stanu podczas zmartwychwstania. Około 74 r. p.n.e.

1. Teraz, mój synu, mam ci jeszcze nieco do powiedzenia; bowiem odczuwam, że twój umysł dręczy kwestia zmartwychwstania zmarłych.

2. Oto mówię ci, że nie ma zmartwychwstania — lub powiedziałbym innymi słowy, że to, co jest śmiertelne, nie przyoblecze się w anieśmiertelność, a to, co jest zniszczalne, nie bprzyoblecze się w niezniszczalność — cnie wcześniej niż po przyjściu Chrystusa.

3. Oto doprowadza On do azmartwychwstania zmarłych. Lecz oto, mój synu, jeszcze nie ma zmartwychwstania. Teraz wyjawię ci tajemnicę; chociaż istnieje wiele btajemnic, które są czachowane, i nie wie o nich nikt oprócz samego Boga. Lecz pokażę ci to, o co usilnie prosiłem Boga, abym poznał — a dotyczy to zmartwychwstania.

4. Oto jest wyznaczony czas, kiedy wszyscy apowstaną z martwych. Zaiste, kiedy przyjdzie ten czas, nikt nie wie; ale Bóg zna wyznaczoną porę.

5. A czy będzie jedna pora lub adruga pora, lub trzecia pora, kiedy ludzie zmartwychwstaną, nie ma znaczenia; albowiem Bóg bwie wszystko o tych sprawach; i wystarcza mi wiedza, że tak jest — iż jest wyznaczony czas, gdy wszyscy powstaną z martwych.

6. I między czasem śmierci a czasem zmartwychwstania musi upłynąć pewien okres.

7. A teraz pytam, co dzieje się z aduszami ludzi od czasu śmierci do czasu wyznaczonego na zmartwychwstanie?

8. I nie ma znaczenia, czy jest więcej niż jedna pora wyznaczona ludziom, aby powstali; bowiem nie umierają wszyscy jednocześnie, i nie to ma znaczenia; wszystko jest niczym jeden dzień dla Boga, bo czas jest mierzony tylko dla ludzi.

9. Przeto ludzie mają wyznaczoną porę powstania z martwych; i jest pewien okres między czasem śmierci a zmartwychwstaniem. I teraz, co do tego okresu, usilnie prosiłem Pana, abym mógł wiedzieć, co się dzieje wtedy z duszami ludzi; i jest mi to teraz wiadome.

10. I kiedy nadejdzie czas, gdy wszyscy powstaną, wtedy przekonają się, że Bóg zna wszystkie apory, które są człowiekowi wyznaczone.

11. Teraz, co do stanu duszy między aśmiercią a zmartwychwstaniem — oto anioł oznajmił mi, że duchy wszystkich ludzi, gdy tylko opuszczą to śmiertelne ciało, zaiste, duchy wszystkich ludzi, dobrych czy złych, zostają zabrane do bdomu do tego Boga, który dał im życie.

12. I wtedy stanie się, że dusze tych, którzy są prawi, zostaną przyjęte w stan aszczęścia nazwany brajem, w stan codpoczynku, stan dpokoju, gdzie odpoczywają od wszelkich swoich kłopotów i od wszelkich trosk i smutku.

13. I wtedy stanie się, że dusze niegodziwych, zaiste, tych, którzy są źli — bo oto nie mają żadnej części ani cząstki Ducha Pana; albowiem woleli czynić zło niż dobro; przeto duch diabła w nich wstąpił i zawładnął ich domem — i zostaną wypędzeni do aciemności na zewnątrz; tam będzie bpłacz i zawodzenie, i zgrzytanie zębów, i to z powodu ich własnej niegodziwości, gdyż są wzięci do niewoli według woli diabła.

14. I taki jest stan dusz aniegodziwych, zaiste, w ciemności i w stanie okropnego, bprzeraźliwego wyczekiwania na ognisty gniew oburzenia Boga, który spadnie na nich; tak pozostaną w tym cstanie, jak prawi w raju, aż do czasu swego zmartwychwstania.

15. I niektórzy rozumieją, że ten stan szczęścia i ten stan niedoli duszy przed zmartwychwstaniem jest pierwszym zmartwychwstaniem. Zaiste, przyznaję, że można to określić jako zmartwychwstanie, gdy duch, czyli dusza, powstaje i jest mu przyznane szczęście albo niedola, zgodnie ze słowami, które powiedziano.

16. I oto, powiedziano znowu, że apierwszym bzmartwychwstaniem będzie zmartwychwstanie wszystkich tych, którzy byli albo którzy obecnie są, albo którzy jeszcze będą aż do zmartwychwstania Chrystusa.

17. I nie przypuszczamy, że to pierwsze zmartwychwstanie, o którym powiedziano w ten sposób, może być zmartwychwstaniem dusz i awyznaczeniem im szczęścia lub niedoli. I nie przypuszczaj, że takie jest tego znaczenie.

18. Lecz oto, mówię ci: Nie; pierwsze zmartwychwstanie oznacza ponowne zjednoczenie duszy i ciała tych, którzy żyli od dni Adama do azmartwychwstania Chrystusa.

19. A czy dusze i ciała tych, o których mówiono, zostaną wszystkie ponownie zjednoczone w tym samym czasie, tak niegodziwych, jak i prawych, nie powiem; niech wystarczy, iż powiem, że wszyscy oni powstaną; albo, innymi słowy, ich zmartwychwstanie nastąpi aprzed zmartwychwstaniem tych, którzy umrą po zmartwychwstaniu Chrystusa.

20. Teraz, mój synu, nie mówię, że ich zmartwychwstanie nastąpi równocześnie ze zmartwychwstaniem Chrystusa; ale oto podaję to jako swoją opinię, że dusze i ciała prawych zostaną ponownie zjednoczone, gdy Chrystus zmartwychwstanie i awstąpi do nieba.

21. Ale czy to będzie podczas Jego zmartwychwstania, czy później, tego nie powiem; jednak tyle mogę powiedzieć, że jest pewien aokres między śmiercią a zmartwychwstaniem ciała, i że jest to dla duszy stan bszczęścia lub cniedoli, trwający do czasu wyznaczonego przez Boga, kiedy umarli mają powstać, i być ponownie zjednoczeni, i dusza i ciało, i będą dprzyprowadzeni, aby stanąć przed Bogiem, aby byli osądzeni według swych uczynków.

22. Zaiste, to spowoduje przywrócenie tego, o czym mówiono ustami proroków.

23. aDusza zostanie bprzywrócona cciału, a ciało duszy; zaiste, każda kończyna i każdy staw zostanie przywrócony do swego ciała; zaiste, i nawet włos z głowy nie zagubi się; lecz wszystko zostanie przywrócone do swego właściwego i doskonałego stanu.

24. I teraz, mój synu, to właśnie jest przywrócenie, o którym amówiono ustami proroków —

25. I wtedy to prawi jaśnieć będą w królestwie Bożym.

26. Lecz oto, straszliwa aśmierć przyjdzie na niegodziwych; bowiem oni umierają dla tego, co dotyczy prawości; bowiem są nieczyści, a bnikt nieczysty nie może odziedziczyć królestwa Bożego; lecz zostają wypędzeni, i muszą spożyć owoc swoich uczynków, które były złe, i wypić męty z kielicha goryczy do dna.

◀

2a

Mos. 16:10–13. PPŚ Nieśmiertelny, nieśmiertelność.

◀

b

Ⅰ Kor. 15:53–54.

◀

c

Ⅰ Kor. 15:20.

◀

3a

PPŚ Zmartwychwstanie.

◀

b

PPŚ Tajemnice Boga.

◀

c

DiP 25:4; 124:41.

◀

4a

Jan 5:28–29.

◀

5a

Mos. 26:24–25; DiP 43:18; 76:85.

◀

b

PPŚ Bóg, Boska Trójca.

◀

7a

Alma 40:21; DiP 138. PPŚ Dusza.

◀

10a

Dz. 17:26.

◀

11a

Łuk. 16:22–26; Ⅰ Piotra 3:18–19; 4:6; DiP 76:71–74; 138.

◀

b

Kazn. 12:7; Ⅱ Nefi 9:38.

◀

12a

PPŚ Radość.

◀

b

PPŚ Raj.

◀

c

PPŚ Odpoczynek.

◀

d

DiP 45:46. PPŚ Pokój.

◀

13a

PPŚ Piekło.

◀

b

Mat. 8:12; Mos. 16:2.

◀

14a

DiP 138:20.

◀

b

Jakub 6:13; Mojż. 7:1.

◀

c

Alma 34:34.

◀

16a

Jakub 4:11; Mos. 15:21–23.

◀

b

PPŚ Zmartwychwstanie.

◀

17a

DiP 76:17, 32, 50–51.

◀

18a

Mat. 27:52–53.

◀

19a

Mos. 15:26.

◀

20a

PPŚ Wniebowstąpienie.

◀

21a

Łuk. 23:39–43.

◀

b

PPŚ Raj.

◀

c

PPŚ Piekło.

◀

d

Alma 42:23.

◀

23a

tzn. duch. DiP 88:15–17. PPŚ Dusza.

◀

b

Ⅱ Nefi 9:12–13; Alma 11:40–45.

◀

c

PPŚ Powłoka cielesna.

◀

24a

Iz. 26:19.

◀

26a

Ⅰ Nefi 15:33; Alma 12:16.

◀

b

Alma 11:37.

Rozdział 41

Przy Zmartwychwstaniu ludzie powstają do stanu wiecznego szczęścia lub wiecznej niedoli. Czynienie niegodziwości nigdy nie było szczęściem. Cieleśni ludzie żyją na tym świecie bez Boga. Każda osoba odzyskuje w Przywróceniu przymioty i cechy zdobyte w doczesnym życiu. Około 74 r. p.n.e.

1. I teraz, mój synu, mam ci nieco do powiedzenia na temat przywrócenia, o którym mówiono; bo oto niektórzy aprzeinaczali pisma święte i bbłądzili z tego powodu. I czuję, że to także zadręcza twój umysł. Lecz oto, wytłumaczę ci to.

2. Mówię ci, mój synu, że sprawiedliwość Boga wymaga wypełnienia planu przywrócenia; gdyż wymagane jest, aby wszystkim przywrócono ich właściwy porządek. Oto wymagane jest i sprawiedliwe, zgodnie z mocą i Zmartwychwstaniem Chrystusa, że dusza ludzka ma zostać przywrócona swemu ciału, a każda aczęść ciała ma być przywrócona do siebie.

3. I asprawiedliwość Boga wymaga, aby ludzie byli bsądzeni według swych cuczynków; i jeśli ich uczynki za tego życia były dobre i pragnienia ich serc były dobre, aby też w ostatni dzień zostali dprzywróceni do tego, co dobre.

4. A jeśli uczynki ich były złe, będą aprzywróceni do tego, co złe. Przeto wszystkie rzeczy zostaną przywrócone do swego właściwego porządku, każda rzecz do swej naturalnej postaci — bśmiertelność do nieśmiertelności, to, co cskażone, do tego, co nieskażone — zostanie podniesiona do dniekończącego się szczęścia, aby odziedziczyć królestwo Boże, lub też do niekończącej się niedoli, aby odziedziczyć królestwo diabła, jedno z jednej strony, drugie z drugiej —

5. Jeden będzie podniesiony do szczęścia, zgodnie z jego pragnieniem szczęścia, lub do dobra zgodnie z jego pragnieniem dobra; a drugi otrzyma zło, zgodnie ze swym pragnieniem zła; bo skoro pragnął przez cały dzień czynić zło, to otrzyma zapłatę zła, gdy przyjdzie noc.

6. I tak samo jest z drugiej strony. Jeśli odpokutował za swe grzechy i pragnął prawości do końca swoich dni, to zostanie nagrodzony prawością.

7. aTo są ci, którzy są odkupieni przez Pana; zaiste, to są ci, którzy są wywiedzeni, którzy są wyzwoleni z tej niekończącej się nocy ciemności; i tak powstaną lub upadną; albowiem są swoimi bwłasnymi sędziami decydującymi się czynić dobro lub zło.

8. I dekrety Boże są aniezmienne; przeto przygotowano drogę, by ten, kto zechce, mógł nią pójść i dostąpić zbawienia.

9. I teraz oto, mój synu, nie ryzykuj ani ajednego więcej występku przeciw Swemu Bogu co do tych punktów doktryny, które dotychczas ryzykowałeś, popełniając grzech.

10. Nie przypuszczaj, że ponieważ powiedziano o przywróceniu, zostaniesz przywrócony ze stanu grzechu w stan szczęścia. Oto mówię ci, że aniegodziwość nigdy nie była szczęściem.

11. I teraz, mój synu, wszyscy ludzie, którzy znajdują się w swym anaturalnym czy raczej bcielesnym stanie, są pogrążeni w goryczy żółci i są skrępowani więzami niegodziwości; są na świecie cbez Boga, i postępowali wbrew naturze Boga; przeto przebywają w stanie przeciwnym do istoty szczęścia.

12. I teraz oto, czyż słowo „przywrócenie” oznacza zabranie czegoś z naturalnego stanu i wstawienie tego w nienaturalny stan, czyli wstawienie tego w stan sprzeczny z jego naturą?

13. O mój synu, tak nie jest; gdyż słowo „przywrócenie” oznacza wymierzenie zła za zło, czyli tego, co cielesne, za cielesne, tego, co diabelskie, za diabelskie — dobra za to, co dobre, prawości za to, co prawe, sprawiedliwości za to, co sprawiedliwe, miłosierdzia za to, co miłosierne.

14. Przeto, mój synu, uważaj, abyś był miłosierny wobec swoich braci; postępuj asprawiedliwie i brozsądzaj w prawości, i nie ustawaj w czynieniu cdobra; i jeśli będziesz czynił to wszystko, otrzymasz swą nagrodę; zaiste, dmiłosierdzie zostanie ci przywrócone; sprawiedliwość zostanie ci przywrócona; prawy sąd zostanie ci przywrócony; i dobrem będziesz znowu nagrodzony.

15. Albowiem to, co wydajesz, powróci do ciebie, i będzie ci przywrócone; dlatego słowo „przywrócenie” bardziej potępia grzesznika i nie daje mu żadnego usprawiedliwienia.

◀

1a

Ⅱ Piotra 1:20; 3:16; Alma 13:20.

◀

b

PPŚ Odstępstwo.

◀

2a

Alma 40:23.

◀

3a

PPŚ Sprawiedliwość.

◀

b

PPŚ Sędzia, Sąd; Zdać sprawę, odpowiedzialny, odpowiedzialność.

◀

c

PPŚ Uczynki.

◀

d

Hel. 14:31.

◀

4a

Alma 42:28.

◀

b

Ⅱ Nefi 9:12–13; DiP 138:17. PPŚ Zmartwychwstanie.

◀

c

Ⅰ Kor. 15:51–55.

◀

d

PPŚ Życie wieczne.

◀

7a

DiP 76:50–70.

◀

b

Ⅱ Nefi 2:26; Alma 42:27; Hel. 14:30. PPŚ Wolna wola.

◀

8a

DiP 1:38.

◀

9a

DiP 42:23–28.

◀

10a

Ps. 32:10; Iz. 57:20–21; Hel. 13:38.

◀

11a

Mos. 3:19. PPŚ Człowiek naturalny.

◀

b

PPŚ Cielesny.

◀

c

Efez. 2:12.

◀

14a

PPŚ Uczciwy, uczciwość.

◀

b

Jan 7:24; DiP 11:12.

◀

c

DiP 6:13; 58:27–28.

◀

d

PPŚ Miłosierny, miłosierdzie.

Rozdział 42

Życie doczesne jest czasem próby, który umożliwia człowiekowi, odpokutowanie i służbę Bogu. Upadek sprowadził śmierć doczesną i duchową na całą ludzkość. Odkupienie nastąpi przez pokutę. Sam Bóg zadośćuczyni za grzechy świata. Miłosierdzie jest dla tych, którzy odpokutują. Wszyscy inni podlegają sprawiedliwości Boga. Miłosierdzie przychodzi z powodu Zadośćuczynienia. Tylko naprawdę skruszeni zostaną zbawieni. Około 74 r. p.n.e.

1. I teraz, mój synu, czuję, że jest jeszcze coś, co zadręcza twój umysł, czego nie możesz zrozumieć — co odnosi się do asprawiedliwości Boga w ukaraniu grzesznika; bowiem starasz się domniemywać, że niesprawiedliwością jest skazywanie grzesznika na stan niedoli.

2. Teraz oto, mój synu, wytłumaczę ci to. Bowiem oto, gdy Pan Bóg awypędził naszych pierwszych rodziców z ogrodu bEden, by uprawiali ziemię, z której powstali — zaiste, wywiódł On człowieka, i umieścił na wschodnim krańcu ogrodu Eden ccheruby i płomienny miecz, który obracał się we wszystkie strony, aby chronić ddrzewo życia.

3. I widzimy, że człowiek stał się podobny Bogu, znając dobro i zło; i na wypadek, gdyby wyciągnął rękę i wziął także z drzewa życia, zjadł i żył na wieki, Pan Bóg umieścił cheruby i płomienny miecz, aby człowiek nie spożywał tego owocu —

4. I tak widzimy, że dano człowiekowi czas, aby odpokutował, zaiste, aczas próby, czas, aby odpokutował i służył Bogu.

5. Bowiem oto, gdyby Adam natychmiast wyciągnął rękę i zjadł owoc z drzewa życia, żyłby na wieki, zgodnie ze słowem Boga, nie mając czasu na pokutę; zaiste, i słowo Boga byłoby na próżno, a wielki plan zbawienia zostałby zniweczony.

6. Jednak oto wyznaczono człowiekowi, że ma aumrzeć — przeto jako zostali odcięci od drzewa życia, zostaną też usunięci z powierzchni ziemi — i człowiek stał się na zawsze stracony, zaiste, i stał się bupadłym człowiekiem.

7. I teraz widzisz z tego, że nasi pierwsi rodzice zostali aodcięci, zarówno docześnie, jak i duchowo, od obecności Pana; i tak widzimy, że stali się poddanymi swej własnej bwoli.

8. Teraz oto nie było konieczne wybawienie człowieka od śmierci doczesnej, gdyż zniszczyłoby to wielki aplan szczęścia.

9. Przeto, ponieważ dusza nigdy nie umiera, a aupadek sprowadził śmierć duchową, a także śmierć doczesną na całą ludzkość, że została ona odcięta od obecności Pana, konieczne było, aby człowiek został wybawiony od tej duchowej śmierci.

10. Przeto, gdy stali się az natury bcieleśni, zmysłowi i diabelscy, ten cstan próby stał się dla nich stanem przygotowania; stał się stanem przygotowawczym.

11. A teraz zapamiętaj, mój synu, że gdyby nie było planu odkupienia (zakładając, że go nie ma), w chwili śmierci dusze ludzi znalazłyby się w stanie aniedoli, będąc odcięte od obecności Pana.

12. I w żaden sposób nie można by było wybawić ludzi z tego upadłego stanu, który człowiek sprowadził na siebie przez własne nieposłuszeństwo;

13. Przeto, według sprawiedliwości, aplan odkupienia mógł nastąpić jedynie pod warunkiem bodpokutowania ludzi podczas stanu próby, zaiste, tego stanu przygotowawczego; albowiem bez tego warunku miłosierdzie nie mogłoby zadziałać, chyba że zniszczyłoby dzieło sprawiedliwości. Zaiste, dzieło sprawiedliwości nie może być zniszczone; gdyby tak się stało, Bóg cprzestałby być Bogiem.

14. I tak widzimy, że cała ludzkość była aupadła i była w mocy bsprawiedliwości; zaiste, sprawiedliwości Boga, według której miała być odcięta od Jego obecności.

15. I plan miłosierdzia nie mógłby być dokonany bez zadośćuczynienia; dlatego sam Bóg azadośćuczyni za grzechy świata, aby wykonać plan bmiłosierdzia, aby wymaganiom csprawiedliwości stało się zadość, aby Bóg pozostał ddoskonałym, sprawiedliwym Bogiem, a także miłosiernym Bogiem.

16. I pokuta nie mogłaby być udostępniona ludziom, gdyby nie było kary, tak wiecznej, jak awieczne jest życie duszy, ustanowionej w przeciwieństwie do planu szczęścia, który także jest wieczny, jak życie duszy.

17. I jak człowiek mógłby odpokutować, gdyby nie azgrzeszył? Jak mógłby zgrzeszyć, gdyby nie istniało żadne bprawo? Jak mogłoby istnieć prawo, gdyby nie było kary?

18. A kara została wyznaczona, i dano sprawiedliwe prawo, które przyniosło człowiekowi wyrzuty asumienia.

19. Teraz, jeśli człowiekowi nie zostałoby dane prawo — jeśli azamordujesz, musisz umrzeć — czyż obawiałby się, że umrze, jeśli popełni morderstwo?

20. A także, gdyby nie było prawa zabraniającego grzechu, ludzie nie obawialiby się grzeszyć.

21. I gdyby nie było dane ażadne prawo, to jeżeli człowiek by zgrzeszył, co miałaby do tego sprawiedliwość, czy miłosierdzie, bowiem nie rościłyby sobie prawa do tej istoty?

22. Jednak dano prawo i wyznaczono karę, i umożliwiono aodpokutowanie, którego wymaga miłosierdzie; w przeciwnym razie sprawiedliwość rości sobie prawo do takiej istoty i egzekwuje prawo, i wymierza jej karę; gdyby tak się nie stało, uczynki sprawiedliwości zostałyby zatracone, a Bóg przestałby być Bogiem.

23. Lecz Bóg nie przestaje być Bogiem, a amiłosierdzie rości sobie prawo do skruszonych, i miłosierdzie przyjdzie dzięki bzadośćuczynieniu; a zadośćuczynienie doprowadza do czmartwychwstania zmarłych; a zmartwychwstanie zmarłych przywodzi ludzi dz powrotem do obecności Boga; i tak powracają do Jego obecności, aby zostali eosądzeni według swych uczynków, zgodnie z prawem i sprawiedliwością.

24. Albowiem oto sprawiedliwość przedstawia wszystkie swe żądania, a także miłosierdzie domaga się wszystkich tych, do których ma prawo; i tak nikt z wyjątkiem naprawdę skruszonych nie zostanie zbawiony.

25. Czy przypuszczasz więc, że miłosierdzie może obrabować asprawiedliwość? Mówię ci: Nie, nie może. Gdyby tak się stało, Bóg przestałby być Bogiem.

26. I tak Bóg urzeczywistnia Swe wielkie i wieczne acele, które zostały przygotowane bod założenia świata. I tak następuje zbawienie i odkupienie ludzi, a także ich zagłada i nieszczęście.

27. Przeto, mój synu, akto chce, może przyjść i pić do woli z wód życia, a kto nie chce przyjść, nie jest do tego zmuszany, ale ostatniego dnia zostanie mu bprzywrócone według jego cczynów.

28. Jeśli pragnął czynić azło i nie odpokutował w ciągu swych dni, oto zło będzie mu dane zgodnie z przywróceniem Bożym.

29. A teraz, mój synu, pragnę, abyś tym więcej się nie niepokoił, i niech tylko twe grzechy niepokoją cię tym niepokojem, który przywiedzie cię do pokuty.

30. O synu mój, pragnę, abyś nie zaprzeczał więcej sprawiedliwości Boga. Nie staraj się usprawiedliwiać swych grzechów, nawet w najmniejszym stopniu, zaprzeczając sprawiedliwości Boga; ale pozwól, aby sprawiedliwość Boga i Jego miłosierdzie, i Jego cierpliwość miały całkowity wpływ na twoje serce; i niech to uniży cię aż do prochu ziemi w apokorze.

31. I teraz, o synu mój, jesteś powołany przez Boga, abyś głosił temu ludowi słowo. I teraz pójdź swą drogą, mój synu, głoś słowo zgodnie z prawdą i rozsądkiem, abyś mógł przywieść dusze do pokuty, aby ten wielki plan miłosierdzia rościł sobie do nich prawo. I niech Bóg błogosławi ci według moich słów. Amen.

◀

1a

Ⅱ Nefi 26:7; Mos. 15:26–27. PPŚ Sprawiedliwość.

◀

2a

Ⅰ Mojż. 3:23–24; Mojż. 4:28–31.

◀

b

PPŚ Eden.

◀

c

PPŚ Cheruby.

◀

d

Ⅰ Mojż. 2:9.

◀

4a

Alma 34:32–33.

◀

6a

PPŚ Śmierć fizyczna.

◀

b

Mos. 16:3–5. PPŚ Upadek Adama i Ewy.

◀

7a

Ⅱ Nefi 2:5; 9:6; Hel. 14:16. PPŚ Śmierć duchowa.

◀

b

PPŚ Wolna wola.

◀

8a

Alma 34:9; Mojż. 6:62.

◀

9a

PPŚ Upadek Adama i Ewy.

◀

10a

PPŚ Człowiek naturalny.

◀

b

PPŚ Cielesny.

◀

c

PPŚ Śmiertelny, doczesność.

◀

11a

Ⅱ Nefi 9:7–9.

◀

13a

PPŚ Plan Odkupienia.

◀

b

PPŚ Pokutować, pokuta.

◀

c

Ⅱ Nefi 2:13–14.

◀

14a

Alma 22:13–14.

◀

b

Ⅱ Nefi 2:5.

◀

15a

Ⅱ Nefi 9:7–10; Mos. 16:7–8. PPŚ Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

b

PPŚ Miłosierny, miłosierdzie.

◀

c

PPŚ Sprawiedliwość.

◀

d

Ⅲ Nefi 12:48.

◀

16a

DiP 19:10–12.

◀

17a

PPŚ Grzech.

◀

b

Rzym. 4:15.

◀

18a

PPŚ Sumienie.

◀

19a

PPŚ Morderstwo.

◀

21a

Ⅱ Nefi 9:25–26; Mos. 3:11.

◀

22a

PPŚ Pokutować, pokuta.

◀

23a

PPŚ Miłosierny, miłosierdzie.

◀

b

PPŚ Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

c

Ⅱ Nefi 2:8; 9:4; Alma 7:12; 11:41–45; 12:24–25; Hel. 14:15–18; Morm. 9:13.

◀

d

Alma 40:21–24.

◀

e

PPŚ Sąd Ostateczny.

◀

25a

PPŚ Sprawiedliwość.

◀

26a

Ⅱ Nefi 2:14–30; Mojż. 1:39.

◀

b

Alma 13:3; Ⅲ Nefi 1:14.

◀

27a

Alma 5:34; Hel. 14:30. PPŚ Wolna wola.

◀

b

Alma 41:15.

◀

c

Iz. 59:18; Obj. 20:12.

◀

28a

Alma 41:2–5.

◀

30a

PPŚ Pokorny, pokora.

Rozdział 43

Alma i jego synowie głoszą słowo. Zoramici i inni, którzy odstąpili od Nefitów przystępują do Lamanitów. Lamanici wychodzą do walki przeciw Nefitom. Moroni uzbraja Nefitów do obrony. Pan objawia Almie strategię Lamanitów. Nefici bronią swych domów, wolności, rodzin i religii. Armie Moroniego i Lehiego otaczają Lamanitów. Około 74 r. p.n.e.

1. I teraz stało się, że synowie Almy poszli między ludzi, aby głosić im słowo. I sam Alma także nie mógł odpoczywać, i również poszedł.

2. I nie powiemy więcej o ich głoszeniu oprócz tego, że głosili słowo i prawdę według ducha proroctwa i objawienia; i głosili według aświętego porządku Boga, według którego zostali powołani.

3. A teraz powrócę do opisu wojen pomiędzy Nefitami a Lamanitami w osiemnastym roku panowania sędziów.

4. Albowiem oto stało się, że aZoramici przyłączyli się do Lamanitów; przeto na początku osiemnastego roku lud Nefitów widział, że Lamanici chcieli na nich najechać; dlatego przygotowali się do wojny, gromadząc swe armie w ziemi jerszońskiej.

5. I stało się, że Lamanici przyszli tysiącami; i wkroczyli do ziemi antiońskiej, która jest ziemią Zoramitów; a ich przywódcą był człowiek o imieniu Zerahemnasz.

6. I ponieważ Amalekici sami z siebie byli bardziej niegodziwi i skłonni do mordowania niż Lamanici, Zerahemnasz wyznaczył naczelnych dowódców nad Lamanitami, i wszyscy byli Amalekitami i Zoramitami.

7. A uczynił tak, aby mógł utrzymać ich nienawiść do Nefitów i aby mógł uczynić ich sobie poddanymi w celu zrealizowania swoich zamiarów.

8. Albowiem oto zamierzał podburzać Lamanitów do gniewu przeciw Nefitom; tak czynił, aby mógł przywłaszczyć sobie wielką władzę nad nimi, a także po to, aby mógł zdobyć władzę nad Nefitami, biorąc ich do niewoli.

9. I teraz zamierzeniem Nefitów było zachowanie swych ziem i swych domów, i swych ażon, i dzieci, aby mogli je zachować, aby nie wpadły w ręce wrogów; a także aby mogli zachować swe prawa i swe przywileje, zaiste, a także swą bwolność, aby mogli oddawać Bogu cześć według swych pragnień.

10. Albowiem wiedzieli, że jeśli wpadną w ręce Lamanitów, to Lamanici zniszczą każdego, kto będzie oddawał Bogu acześć w bduchu i prawdzie, prawdziwemu i żyjącemu Bogu.

11. Zaiste, i wiedzieli także o skrajnej nienawiści Lamanitów do swych abraci, którzy byli ludem Anti-Nefi-Lehitów, zwanych także ludem Ammona — i nie chcieli oni wziąć broni do ręki, zaiste, zawarli przymierze i nie chcieli go złamać — przeto, gdyby się dostali w ręce Lamanitów, zostaliby zniszczeni.

12. I Nefici nie chcieli pozwolić na ich zniszczenie; dlatego ofiarowali im ziemię w posiadanie.

13. I ludzie Ammona oddawali Nefitom dużą część swych majętności na utrzymanie armii; i tak Nefici byli zmuszeni sami opierać się Lamanitom, którzy składali się z potomków Lamana i Lemuela oraz synów Ismaela i wszystkich tych, którzy odstąpili od Nefitów, którzy byli Amalekitami, Zoramitami i apotomkami kapłanów Noego.

14. A potomkowie ci byli prawie tak samo liczni jak Nefici; i tak Nefici byli zmuszeni do walki ze swymi braćmi aż do rozlewu krwi.

15. I stało się, że gdy armie Lamanitów zgromadziły się na ziemi antiońskiej, oto armie Nefitów były przygotowane na spotkanie z nimi w ziemi jerszońskiej.

16. A przywódca Nefitów, to znaczy ten, który został wyznaczony na naczelnego dowódcę nad Nefitami — zaiste, naczelny dowódca objął dowództwo nad wszystkimi armiami Nefitów — a na imię mu było Moroni;

17. I Moroni przejął całe dowództwo i kierowanie ich wojnami. A miał zaledwie dwadzieścia pięć lat, gdy wyznaczono go na naczelnego dowódcę nad armiami Nefitów.

18. I stało się, że spotkał się z Lamanitami w granicach Jerszon, a jego ludzie byli uzbrojeni w miecze i w bułaty, i wszelkiego rodzaju broń wojenną.

19. I gdy armie Lamanitów zobaczyły, że lud Nefiego, czy raczej Moroni uzbroił swoich ludzi w pancerze i w tarcze, zaiste, a także w hełmy, aby chronić ich głowy, jak również nosili oni grube ubranie —

20. A armia Zerahemnasza nie była tak przygotowana; mieli jedynie swoje miecze i bułaty, swoje łuki i swoje strzały, swoje kamienie i swoje proce; i byli anadzy poza skórą przepasaną na ich biodrach; zaiste, wszyscy byli nadzy z wyjątkiem Zoramitów i Amalekitów.

21. Lecz nie byli uzbrojeni w pancerze ani tarcze — przeto niezmiernie się bali armii Nefitów z powodu ich zbroi, mimo że było ich znacznie więcej niż Nefitów.

22. Oto teraz stało się, że nie odważyli się walczyć z Nefitami w granicach Jerszon; przeto uszli z ziemi antiońskiej na pustkowie i, zataczając koło na pustkowiu, wędrowali, kierując się ku źródłu rzeki Sydon, aby wkroczyć do ziemi mantijskiej i zająć ją; gdyż nie przypuszczali, że armie Moroniego dowiedzą się, dokąd się udali.

23. Lecz stało się, że gdy tylko uszli na pustkowie, Moroni posłał zwiadowców na pustkowie, aby obserwowali ich obozowisko; i Moroni, wiedząc o proroctwach Almy, wysłał do niego posłańców, pragnąc, aby dowiedział się od Pana, agdzie armie Nefitów powinny się udać, aby obronić Nefitów przed Lamanitami.

24. I stało się, że słowo Pana doszło do Almy i Alma powiedział posłańcom Moroniego, że armie Lamanitów zataczają koło na pustkowiu, aby przejść do ziemi mantijskiej, aby mogli napaść na słabszą część ludu. I posłańcy przekazali tę wiadomość Moroniemu.

25. I Moroni pozostawił część swej armii w ziemi jerszońskiej na wypadek, gdyby część Lamanitów tam wkroczyła i zajęła miasto, a resztę swej armii zabrał ze sobą i pomaszerował do ziemi mantijskiej.

26. I zarządził, aby wszyscy ludzie w tej części kraju zebrali się do bitwy z Lamanitami w aobronie swej ziemi i swego kraju, swych praw i swych swobód; przeto byli przygotowani na czas przyjścia Lamanitów.

27. I stało się, że Moroni zarządził, aby jego armia ukryła się w dolinie, która była w pobliżu brzegu rzeki Sydon, która znajdowała się na pustkowiu na zachód od rzeki Sydon.

28. I Moroni rozmieścił wokół zwiadowców, żeby wiedzieć, kiedy nadejdzie obóz Lamanitów.

29. I teraz, jako że Moroni znał zamiary Lamanitów, że ich zamiarem było albo zniszczyć swych braci, albo wziąć ich do niewoli, aby mogli ustanowić dla siebie królestwo nad całą tą ziemią;

30. I wiedząc też, że jedynym pragnieniem Nefitów było zachowanie swej ziemi, swej awolności i swego Kościoła, dlatego uważał, że nie ma w tym grzechu, jeśli będzie ich bronił fortelem; dlatego dowiedział się od swych zwiadowców, w którym kierunku zdążali Lamanici.

31. Przeto rozdzielił swą armię i sprowadził część do tej doliny, ukrywając ją na wschodnim i południowym zboczu wzgórza Riplah;

32. A resztę ukrył w zachodniej dolinie, na zachód od rzeki Sydon, a więc w granicach ziemi Manti.

33. I tak, rozmieściwszy swoją armię według swego zamiaru, był przygotowany na spotkanie z nimi.

34. I stało się, że Lamanici weszli na północne zbocze wzgórza, na którym ukrywała się część armii Moroniego.

35. I gdy Lamanici minęli wzgórze Riplah, i wkroczyli do doliny, i zaczęli przechodzić rzekę Sydon w bród, armia, która była ukryta na południowym zboczu wzgórza i dowodzona przez męża o imieniu aLehi, poprowadzona została przez niego i otoczyła tyły Lamanitów od wschodu.

36. I stało się, że gdy Lamanici zobaczyli Nefitów nacierających na ich tyły, obrócili się i zaczęli walczyć z armią Lehiego.

37. I po obu stronach zaczęło się dzieło śmierci, ale było ono straszliwsze po stronie Lamanitów, gdyż w swej anagości byli bardziej narażeni na ciężkie ciosy Nefitów zadawane mieczami i bułatami, przynoszące śmierć prawie za każdym uderzeniem.

38. Natomiast po drugiej stronie, wśród Nefitów, tylko od czasu do czasu padał człowiek od miecza i z upływu krwi, ponieważ osłonięte były najważniejsze części ciała, a raczej najważniejsze części ciała były osłonięte apancerzami, ich naręcznymi zbrojami i ich hełmami. I tak Nefici dokonywali żniwa śmierci pośród Lamanitów.

39. I stało się, że Lamanitów zaczął ogarniać strach z powodu wielkiej zagłady ich ludzi, aż zaczęli uciekać w kierunku rzeki Sydon.

40. I Lehi ze swymi ludźmi ścigał ich, aż weszli do wód Sydonu, i przekroczyli wody Sydonu. I Lehi zatrzymał swe wojska na brzegu rzeki Sydon, aby nie przeszły przez rzekę.

41. I stało się, że Moroni ze swoją armią napotkał Lamanitów w dolinie, po drugiej stronie rzeki Sydon, i zaczęli nacierać, i zabijać ich.

42. I Lamanici uciekali przed nimi w kierunku ziemi mantijskiej; a tam też napotkali armie Moroniego.

43. Teraz w tej sytuacji Lamanici walczyli niezmiernie zaciekle; zaiste, nigdy przedtem, od samego początku, nie słyszano, aby Lamanici walczyli z tak niezmiernie wielką siłą i odwagą.

44. I byli zagrzewani do walki przez aZoramitów i Amalekitów, którzy byli ich naczelnymi dowódcami i przywódcami, oraz przez Zerahemnasza, ich naczelnego dowódcę, a raczej ich naczelnego przywódcę i wodza; zaiste, walczyli niczym smoki, i wielu Nefitów zginęło z ich rąk, zaiste, gdyż swymi ciosami roztrzaskali na pół wiele ich hełmów, i przeszyli na wskroś wiele ich pancerzy, i odcięli wiele ich ramion; i tak Lamanici walczyli w swym srogim gniewie.

45. Jednak Nefici byli natchnieni przez lepszą sprawę, bo nie awalczyli o panowanie czy władzę, lecz bronili swych domów i swych bswobód, swych żon i swych dzieci, i wszystkiego, co mieli, zaiste, bronili swych obrządków oddawania czci i swego Kościoła.

46. I czynili to, co uważali za aobowiązek wobec Boga; gdyż Pan powiedział im, jak również ich ojcom: bJeśli nie jesteście winni cpierwszej urazy ani drugiej, nie będziecie cierpieć śmierci z rąk waszych wrogów.

47. I ponownie Pan powiedział: Będziecie abronić swych rodzin aż do rozlewu krwi. Przeto z tej przyczyny Nefici walczyli z Lamanitami, aby bronić siebie i swych rodzin, i swych ziem, swego kraju i swych praw, i swej religii.

48. I stało się, że gdy ludzie Moroniego zobaczyli zawziętość i gniew Lamanitów, chcieli się wycofać i uciec przed nimi. I Moroni, przeczuwając ich zamiar, posłał do nich odezwę i rozpalił ich serca tymi myślami — zaiste, myślami o ich ziemi, ich wolności, zaiste, ich swobodzie od niewoli.

49. I stało się, że zwrócili się przeciwko Lamanitom i azawołali jednym głosem do Pana, Swego Boga, o swą wolność i swobodę od niewoli.

50. I z mocą zaczęli stawiać czoła Lamanitom; i w tej samej godzinie, gdy zawołali do Pana o swą wolność, Lamanici zaczęli przed nimi uciekać; i uciekali aż do wód Sydonu.

51. Teraz Lamanici byli liczniejsi, zaiste, ponad dwa razy liczniejsi od Nefitów; a mimo to byli wypierani, aż w końcu wszyscy zgromadzili się w jedną grupę w tej dolinie, na brzegu rzeki Sydon.

52. Przeto armie Moroniego otaczały ich, zaiste, nawet po obu stronach rzeki, gdyż oto na wschodzie byli ludzie Lehiego.

53. Przeto gdy Zerahemnasz zobaczył ludzi Lehiego na wschód od rzeki Sydon i armie Moroniego na zachód od rzeki Sydon, przekonał się, że są otoczeni przez Nefitów, i ogarnęło ich przerażenie.

54. Teraz Moroni, widząc ich przerażenie, nakazał swym ludziom, aby zaprzestali rozlewu ich krwi.

◀

2a

PPŚ Kapłaństwo Melchizedeka.

◀

4a

Alma 35:2–14; 52:33.

◀

9a

Alma 44:5; 46:12.

◀

b

PPŚ Wolność (wola).

◀

10a

PPŚ Oddawać cześć.

◀

b

Jan 4:23–24.

◀

11a

Alma 24:1–3, 5, 20; 25:1, 13; 27:2, 21–26.

◀

13a

Alma 25:4.

◀

20a

Enos 1:20.

◀

23a

Alma 48:16.

◀

26a

DiP 134:11.

◀

30a

Alma 46:12, 35.

◀

35a

Alma 49:16.

◀

37a

Alma 3:5.

◀

38a

Alma 44:8–9.

◀

44a

Alma 43:6.

◀

45a

Alma 44:5.

◀

b

PPŚ Wolność (wola).

◀

46a

PPŚ Obowiązek.

◀

b

Alma 48:14; DiP 98:33–36.

◀

c

Ⅲ Nefi 3:21; DiP 98:23–24.

◀

47a

DiP 134:11.

◀

49a

Ⅱ Mojż. 2:23–25; Mos. 29:20.

Rozdział 44

Moroni nakazuje Lamanitom zawrzeć przymierze pokoju, inaczej zostaną zniszczeni. Zerahemnasz odrzuca propozycję i wznawia walkę. Armie Moroniego pokonują Lamanitów. W okresie lat 74–73 p.n.e.

1. I stało się, że zaprzestali, i odstąpili od nich na niewielką odległość. I Moroni powiedział do Zerahemnasza: Oto, Zerahemnaszu, anie chcemy być ludem żądnym krwi. Wiesz, że jesteście w naszych rękach, jednak nie chcemy was zabić.

2. Oto nie wyszliśmy walczyć z wami, abyśmy mogli przelewać waszą krew dla władzy; ani też nie pragniemy przyprowadzić nikogo pod jarzmo niewoli. Lecz z tej właśnie przyczyny wy wyszliście przeciwko nam; zaiste, jesteście gniewni na nas z powodu naszej religii.

3. Lecz teraz widzicie, że Pan jest z nami i że wydał was w nasze ręce. I teraz chcę, abyś zrozumiał, że tak nam się stało za przyczyną naszej religii i naszej wiary w Chrystusa. I widzisz teraz, że nie możecie zniszczyć naszej wiary.

4. Widzisz teraz, że jest to prawdziwa wiara w Boga; zaiste, widzisz, że Bóg wspomoże i podtrzyma, i zachowa nas, jak długo będziemy Mu wierni i oddani naszej wierze i naszej religii; i Pan nigdy nie pozwoli, abyśmy zostali zniszczeni, chyba że dopuścimy się wykroczenia i zaprzeczymy naszej wierze.

5. I teraz, Zerahemnaszu, przykazuję ci, w imię tego Wszechmogącego Boga, który wzmocnił nasze ramiona, że was przemogliśmy, w imię naszej wiary, w imię naszej religii, w imię naszych aobrządków oddawania czci, w imię naszego Kościoła, w imię świętej opieki, która jest naszym obowiązkiem wobec naszych żon i dzieci, w imię bwolności, która wiąże nas z naszą ziemią i naszym krajem; zaiste, a także w imię zachowania świętego słowa Boga, któremu zawdzięczamy całe nasze szczęście i wszystko, co jest nam drogie —

6. Zaiste, i to nie wszystko; w imię wszystkich waszych pragnień, by żyć, nakazuję ci, abyście oddali nam swą broń wojenną, i nie pragniemy waszej krwi, ale darujemy wam życie, jeśli pójdziecie swoją drogą i nie powrócicie, by walczyć z nami.

7. A jeśli jednak tego nie uczynicie, oto jesteście w naszych rękach, i rozkażę moim ludziom, aby was zaatakowali i zadali śmiertelne rany waszym ciałom, abyście wyginęli; i wtedy zobaczymy, kto będzie miał władzę nad tym ludem; zaiste, i zobaczymy, kto zostanie przywiedziony do niewoli.

8. I teraz stało się, że gdy Zerahemnasz to usłyszał, wystąpił i oddał swój miecz i swój bułat, i swój łuk w ręce Moroniego, i powiedział mu: Oto nasza broń wojenna; oddamy ją wam, ale nie zgodzimy się złożyć wam aprzysięgi, gdyż wiemy, że jej nie dotrzymamy, ani my, ani nasze dzieci; lecz weźcie naszą broń wojenną i pozwólcie nam odejść na pustkowie; w przeciwnym wypadku zachowamy nasze miecze i zginiemy albo zwyciężymy.

9. Oto nie jesteśmy waszego wyznania; nie wierzymy, że to Bóg wydał nas w wasze ręce; lecz wierzymy, że to wasza przebiegłość uratowała was od naszych mieczy. Oto wasze apancerze i wasze tarcze ochroniły was.

10. I teraz, gdy Zerahemnasz skończył wypowiadać te słowa, Moroni zwrócił Zerahemnaszowi miecz i broń wojenną, którą otrzymał, mówiąc: Oto skończymy ten konflikt.

11. Teraz nie mogę odwołać słów, które wypowiedziałem, przeto jako żyje Pan, nie odejdziecie bez złożenia przysięgi, że nie powrócicie, by z nami walczyć. Teraz, skoro jesteście w naszych rękach, przelejemy waszą krew na tej ziemi, jeśli nie poddacie się na warunkach, które wam zaproponowałem.

12. I teraz, gdy Moroni wypowiedział te słowa, Zerahemnasz wziął z powrotem swój miecz i rozgniewany na Moroniego rzucił się naprzód, aby zabić Moroniego; lecz gdy podniósł swój miecz, oto jeden z żołnierzy Moroniego wbił mu go w ziemię, że złamał się przy rękojeści; i uderzył też Zerahemnasza mieczem, ścinając mu skalp, który spadł na ziemię. I Zerahemnasz wycofał się sprzed ich oblicza, i uszedł w szeregi swoich żołnierzy.

13. I stało się, że żołnierz, który stał obok, który ściął skalp Zerahemnasza, podniósł ten skalp z ziemi, trzymając go za włosy, i wbił go na ostrze swego miecza, i wyciągnąwszy w ich kierunku, zawołał donośnym głosem:

14. Jak ten skalp, który jest skalpem waszego naczelnika, upadł na ziemię, tak samo wy padniecie na ziemię, jeśli nie oddacie swej broni wojennej i nie odejdziecie, przystąpiwszy do przymierza pokoju.

15. I strach ogarnął wielu, gdy usłyszeli te słowa i zobaczyli zatknięty na miecz skalp; i wielu wystąpiło, złożyło swą broń wojenną u stóp Moroniego i przystąpiło do aprzymierza pokoju. I tylu, ilu przystąpiło do przymierza, pozwolono odejść na pustkowie.

16. Teraz stało się, że Zerahemnasz był niezmiernie rozgniewany i podburzył resztę swych żołnierzy, aby z większą potęgą walczyli przeciw Nefitom.

17. A teraz Moroni był rozgniewany z powodu uporu Lamanitów; przeto rozkazał swoim ludziom, aby na nich uderzyli i zabijali ich. I stało się, że zaczęli ich zabijać; zaiste, i Lamanici walczyli swymi mieczami ze wszystkich sił.

18. Lecz oto, ich obnażona skóra i odsłonięte głowy były narażone na uderzenia ostrymi mieczami Nefitów; zaiste, oto byli przebijani i bici, zaiste, i padali niezmiernie szybko od mieczy Nefitów; i rozpoczęło się ich zniszczenie, tak jak prorokował o tym żołnierz Moroniego.

19. Teraz Zerahemnasz, gdy widział, że bliska była ich całkowita zagłada, wołał usilnie do Moroniego, obiecując, że zawrze przymierze, a wraz z nim lud jego, że jeśli darują życie pozostałym, anigdy więcej nie przyjdą z nimi walczyć.

20. I stało się, że Moroni rozkazał, aby poniechano żniwa śmierci wśród ludzi. I odebrał od Lamanitów broń wojenną; i gdy zawarli z nim aprzymierze pokoju, pozwolono im odejść na pustkowie.

21. I nie zliczono poległych, bo tak wielka była ich liczba; zaiste, i niezmiernie wielka była liczba poległych zarówno po stronie Nefitów, jak i Lamanitów.

22. I stało się, że wrzucili ciała swoich poległych do wód Sydonu, i zostały one poniesione dalej i pogrzebane w głębinach morskich.

23. I armie Nefitów, czyli Moroniego, powróciły, i poszły do swych domów i na swoje ziemie.

24. I na tym kończy się osiemnasty rok panowania sędziów nad ludem Nefiego. I tak zakończyła się kronika Almy, która została napisana na płytach Nefiego.

◀

1a

Alma 43:45.

◀

5a

PPŚ Obrzędy.

◀

b

PPŚ Wolność (wola).

◀

8a

PPŚ Przysięga.

◀

9a

Alma 43:38.

◀

15a

Ⅰ Nefi 4:37; Alma 50:36.

◀

19a

Alma 47:6.

◀

20a

Alma 62:16–17.

Dzieje ludu Nefiego, ich wojny i rozłamy za dni Helamana, według kroniki Helamana, którą prowadził w swoich dniach.

Obejmują rozdziały od 45. do 62.

Rozdział 45

Helaman wierzy w słowa Almy. Alma prorokuje o zagładzie Nefitów. Błogosławi i przeklina ziemię. Alma, jak Mojżesz, prawdopodobnie został zabrany przez Ducha. Rozłam narasta w Kościele. Około 73 r. p.n.e.

1. Oto teraz stało się, że lud Nefiego radował się niezmiernie, że Pan ponownie wybawił ich z rąk wrogów; przeto składali podziękowania Panu, Swemu Bogu; zaiste, apościli często i modlili się wiele i oddawali Bogu cześć z niezmiernie wielką radością.

2. I stało się, że w dziewiętnastym roku panowania sędziów nad ludem Nefiego Alma przyszedł do swego syna Helamana i powiedział mu: Czy wierzysz w to, co ci powiedziałem o akronikach, które są prowadzone?

3. I Helaman powiedział mu: Zaiste, wierzę.

4. I Alma mówił dalej: Czy wierzysz w Jezusa Chrystusa, który przyjdzie?

5. I powiedział: Zaiste, wierzę we wszystkie słowa, które powiedziałeś.

6. I Alma mówił mu dalej: Czy będziesz aprzestrzegał moich przykazań?

7. I powiedział: Zaiste, całym sercem będę przestrzegał twoich przykazań.

8. Wtedy Alma powiedział mu: Błogosławiony jesteś; i Pan sprawi, że będzie ci się dobrze awiodło na tej ziemi.

9. Lecz oto, muszę ci przekazać o czymś aproroctwo; lecz nie ujawnisz tego, o czym będę ci prorokować; zaiste, ani też nie zostanie to ujawnione, aż wypełni się to proroctwo; przeto zapisz te słowa, które ci powiem.

10. I to są te słowa: Oto pojmuję, według ducha objawienia, który jest we mnie, że ten lud, to jest Nefici, zmarnieje w aniewierze w bczterysta lat po objawieniu im się Jezusa Chrystusa.

11. Zaiste, i doświadczą wtedy wojen i zarazy, zaiste, głodu i rozlewu krwi, aż lud Nefiego aprzestanie istnieć —

12. Zaiste, a to dlatego, że zmarnieją w niewierze i popadną w uczynki ciemności i alubieżność, i wszelką niegodziwość; zaiste, mówię ci, że nastąpi to, ponieważ będą grzeszyć, postępując wbrew tak wielkiej światłości i wiedzy; zaiste, mówię ci, że nie przeminie od tego dnia całe czwarte pokolenie, gdy nastanie wielka niegodziwość.

13. I gdy nadejdzie ten wielki dzień, oto niedługo nadejdzie czas, kiedy ci, którzy są teraz, a raczej potomkowie tych, którzy są teraz zaliczani do ludu Nefiego, już anie będą zaliczani do ludu Nefiego.

14. Lecz kto się ostanie i nie zostanie zgładzony w ten wielki i straszny dzień, zostanie azaliczony do Lamanitów i stanie się im podobny, wszyscy, z wyjątkiem tylko kilku, którzy będą nazwani uczniami Pana; i tych Lamanici będą ścigać, baż wyginą. A proroctwo to spełni się z powodu niegodziwości.

15. I teraz stało się, że gdy Alma powiedział to Helamanowi, błogosławił go, a także swych pozostałych synów; i błogosławił też tę ziemię ze względu na aprawych.

16. I powiedział: Tak mówi Pan Bóg — aprzeklętą będzie ta ziemia, zaiste, ta ziemia, dla każdego narodu, plemienia, języka i ludu czyniącego zło, aż do jego zagłady, gdy dojrzeje w swej niegodziwości; i jak powiedziałem, tak się stanie; bowiem jest to przekleństwem, jak też bbłogosławieństwem Boga dla tej ziemi, albowiem Bóg nie może patrzeć na grzech nawet z cnajmniejszym pobłażaniem.

17. I gdy Alma powiedział te słowa, błogosławił aKościół, zaiste, i tych wszystkich, którzy od tego czasu będą trwać niezachwianie w wierze.

18. I kiedy Alma to uczynił, odszedł z ziemi zarahemlskiej, jakby zamierzając pójść do ziemi meleckiej. I stało się, że nigdy więcej o nim nie słyszano; i nie wiemy nic o jego śmierci czy pochówku.

19. Oto wiemy, że był prawym człowiekiem; i rozeszła się w Kościele wieść, że został zabrany przez Ducha albo apochowany ręką Pana jak Mojżesz. Lecz oto, pismo święte mówi, że Pan zabrał Mojżesza do Siebie; i przypuszczamy, że również Almę przyjął w duchu do Siebie; przeto nie wiemy nic o jego śmierci i pochówku.

20. I teraz stało się, że na początku dziewiętnastego roku panowania sędziów nad ludem Nefiego Helaman poszedł pośród Nefitów, aby głosić im słowo.

21. Albowiem oto z powodu wojen z Lamanitami, a także wielu drobnych rozłamów i zamieszek pośród nich, koniecznym stało się, aby asłowo Boże zostało głoszone pośród nich, zaiste, i aby uregulowano sprawy w całym Kościele.

22. Przeto Helaman ze swymi braćmi poszli ponownie ustanowić Kościół na całej ziemi, zaiste, w każdym mieście zajętym przez Nefitów, na całej ziemi. I stało się, że wyznaczali kapłanów i nauczycieli na całej ziemi, nad wszystkimi kościołami.

23. I teraz stało się, że gdy Helaman i jego bracia wyznaczyli kapłanów i nauczycieli nad kościołami, powstał arozłam pośród nich i niektórzy nie chcieli baczyć na słowa Helamana i jego braci.

24. Lecz stali się pyszni i unosili się w pysze swych serc z powodu swych niezmiernie wielkich abogactw; przeto stali się bogaci w swych bwłasnych oczach, i nie baczyli na ich słowa, by postępować zacnie przed Bogiem.

◀

1a

PPŚ Post, pościć.

◀

2a

Alma 37:1–5; 50:38.

◀

6a

PPŚ Posłuszeństwo, posłuszny, być posłusznym; Przykazania Boga.

◀

8a

Ⅰ Nefi 4:14; Alma 48:15–16, 25.

◀

9a

PPŚ Proroctwo, prorokować.

◀

10a

PPŚ Niewiara; Odstępstwo.

◀

b

Ⅰ Nefi 12:10–15; Hel. 13:9; Morm. 8:6–7.

◀

11a

Jar. 1:10; Morm. 8:2–3, 6–7.

◀

12a

PPŚ Żądza.

◀

13a

Hel. 3:16.

◀

14a

Mor. 9:24.

◀

b

Mor. 1:1–3.

◀

15a

Alma 46:10; 62:40.

◀

16a

Ⅱ Nefi 1:7; Alma 37:31; Eter 2:8–12.

◀

b

DiP 130:21.

◀

c

DiP 1:31.

◀

17a

PPŚ Kościół Jezusa Chrystusa.

◀

19a

PPŚ Przeobrażone Istoty.

◀

21a

Alma 31:5.

◀

23a

Ⅲ Nefi 11:28–29.

◀

24a

PPŚ Bogactwo, bogactwa.

◀

b

PPŚ Pycha.

Rozdział 46

Amalikiasz spiskuje, aby zostać królem. Moroni podnosi hasło wolności. Zbiera ludzi, aby bronili swojej religii. Prawdziwie wierzący są nazywani chrześcijanami. Resztka potomstwa Józefa zostanie zachowana. Amalikiasz i odstępcy uciekają do ziemi nefickiej. Ci, którzy nie popierają sprawy wolności, są skazani na śmierć. W okresie lat 73–72 p.n.e.

1. I stało się, że tylu, ilu nie chciało zważać na słowa Helamana i jego braci, zgromadziło się razem przeciwko swym braciom.

2. I teraz oto byli niezmiernie rozgniewani, do tego stopnia, że postanowili ich zabijać.

3. Teraz przywódcą tych, którzy rozgniewali się na swych braci, był rosły i silny mężczyzna o imieniu Amalikiasz.

4. I Amalikiasz chciał być królem; i ci, którzy byli rozgniewani, też chcieli, aby został ich królem; i większość z nich stanowili aniżsi sędziowie kraju, i dążyli oni do władzy.

5. I zostali zwiedzeni pochlebstwami Amalikiasza, że jeśli go poprą i ustanowią swym królem, on uczyni ich włodarzami nad ludem.

6. I tak Amalikiasz skłonił ich do odstępstwa pomimo głoszenia ewangelii przez Helamana i jego braci, zaiste, pomimo ich niezmiernie troskliwej opieki nad Kościołem, bowiem byli wyższymi kapłanami nad Kościołem.

7. I było wielu w Kościele, którzy dali wiarę schlebiającym słowom Amalikiasza, przeto odstąpili oni od Kościoła; i tak sprawy ludu Nefitów przybrały bardzo niepewny i niebezpieczny obrót, mimo wielkiego azwycięstwa, jakie odnieśli nad Lamanitami, i mimo wielkiej radości, którą odczuwali z powodu swego wyzwolenia ręką Pana.

8. Tak widzimy, jak aszybko dzieci ludzkie zapominają Pana, Swego Boga, zaiste, jak szybko czynią niegodziwość i dają się zwieść złemu.

9. Zaiste, i widzimy też, jak wielką aniegodziwość może jeden bardzo niegodziwy człowiek wyrządzić pośród dzieci ludzkich.

10. Zaiste, widzimy, że Amalikiasz, ponieważ był mężem przebiegłym i mężem wielu schlebiających słów, zwiódł serca wielu ludzi do czynienia niegodziwości; zaiste, do starań, aby zniszczyć Kościół Boga, i do zniszczenia podstawy awolności nadanej im przez Boga, czyli błogosławieństwa, jakie Bóg przelał na powierzchnię tej ziemi dla dobra bprawych.

11. I teraz stało się, że gdy Moroni, anaczelny wódz armii Nefitów, dowiedział się o ich rozłamie, rozgniewał się na Amalikiasza.

12. I stało się, że rozdarł swój płaszcz i na kawałku napisał — aBy pamiętać o naszym Bogu, naszej religii i wolności, i naszym pokoju, naszych żonach i naszych dzieciach — i przymocował do drzewca.

13. I włożył swój hełm i swój pancerz, i przymocował swoje tarcze, i opasał swe lędźwie resztą swej zbroi, i wziął drzewiec z płachtą ze swego płaszcza (i nazwał go hasłem wolności), i skłonił się do ziemi, i modlił się usilnie do Swego Boga, by błogosławieństwa wolności spoczywały na jego braciach, jak długo ziemię tę zamieszkiwać będzie grupa chrześcijan —

14. Albowiem tak byli nazywani wszyscy prawdziwie wierzący w Chrystusa, którzy należeli do Kościoła Boga, przez tych, którzy nie należeli do Kościoła.

15. I wszyscy, którzy należeli do Kościoła, byli wierni; zaiste, wszyscy prawdziwie wierzący w Chrystusa wzięli na siebie z radością aimię Chrystusa lub byli nazywani bchrześcijanami z powodu swej wiary w Chrystusa, który ma przyjść.

16. I dlatego w tym czasie Moroni modlił się, aby sprzyjano sprawie chrześcijan i wolności kraju.

17. I stało się, że gdy Moroni otworzył swe serce przed Bogiem, nazwał całą ziemię na południe od ziemi aSpustoszenie, zaiste, krótko mówiąc, całą ziemię, zarówno na północ, jak i na południe — ziemią wybraną i ziemią wolności.

18. I powiedział: Z pewnością Bóg nie pozwoli, abyśmy my, wzgardzeni za wzięcie na siebie imienia Chrystusa, zostali zdeptani i zniszczeni, aż nie sprowadzimy tego na siebie własnymi wykroczeniami.

19. I gdy Moroni powiedział te słowa, poszedł między lud, machając płachtą oderwaną ze swej aszaty, aby wszyscy mogli zobaczyć napis, który na niej umieścił, i wołał do nich donośnym głosem tymi słowy:

20. Oto, kto pragnie zachować hasło wolności na tej ziemi, niech wystąpi w sile Pana i przystąpi do przymierza, że będzie bronił swych praw i swej religii, aby Pan Bóg mógł mu błogosławić.

21. I stało się, że gdy Moroni głosił te słowa, oto ludzie zbiegali się, opasawszy swe lędźwie zbroją, i rozdzierali swe szaty symbolicznie, czyli na znak przymierza, że nie wyrzekną się Pana, Swego Boga; czyli innymi słowy, jeśli przekroczą przykazania Boga albo dopuszczą się wykroczenia, i będą się awstydzić, że wzięli na siebie imię Chrystusa, Pan ma ich rozerwać, jak rozerwali swe szaty.

22. A takie było przymierze, które zawarli, rzucając swe szaty do stóp Moroniego: Zawieramy przymierze z naszym Bogiem, że mamy zostać zgładzeni jak nasi bracia na ziemi na północy, jeśli dopuścimy się wykroczenia; zaiste, może On rzucić nas do stóp naszych wrogów, jak my rzuciliśmy nasze szaty pod twoje stopy, żebyśmy tak samo zostali zdeptani, jeśli dopuścimy się wykroczenia.

23. I Moroni powiedział im: Oto jesteśmy resztką z potomstwa Jakuba; zaiste, resztką z apotomstwa bJózefa, którego cszata została podarta przez jego braci na wiele kawałków; zaiste, i teraz oto pamiętajmy o przestrzeganiu przykazań Boga, aby nasze szaty nie zostały rozerwane przez naszych braci, a my sami wtrąceni do więzienia albo sprzedani, albo zabici.

24. Zaiste, zachowajmy naszą wolność jako aresztka potomstwa Józefa; zaiste, pamiętajmy o słowach Jakuba przed śmiercią, bowiem oto widział on, że szczątki szaty Józefa zachowały się i nie gniły. I powiedział: Jak zachowały się te szczątki szaty mego syna, tak ręką Boga zostanie zachowana bresztka potomstwa mego syna, którą zabierze On do Siebie, podczas gdy reszta potomstwa Józefa przepadnie, jak przepadła reszta jego szaty.

25. I oto, zasmuca to moją duszę; jednak moja dusza ma radość w mym synu z powodu tej części jego potomstwa, która zostanie zabrana do Boga.

26. I taka oto była mowa Jakuba.

27. I teraz, kto wie, czy resztką potomstwa Józefa, która miała ulec zagładzie jak jego szata, nie są ci, którzy od nas odstąpili. Zaiste, możliwe jest nawet, że to my będziemy tą resztką, jeśli nie będziemy trwać niezachwianie w wierze w Chrystusa.

28. I teraz stało się, że gdy Moroni powiedział te słowa, poszedł, a także rozsyłał wici po całej ziemi, gdziekolwiek nastąpił rozłam, i zgromadził wszystkich ludzi, którzy pragnęli zachować swą wolność i stawić opór Amalikiaszowi oraz odstępcom zwanym Amalikiaszitami.

29. I stało się, że gdy Amalikiasz zobaczył, iż ludzie Moroniego byli liczniejsi od Amalikiaszitów — a także widział, że jego ludzie wątpili w słuszność sprawy, za którą się opowiedzieli — przeto, obawiając się, że nie osiągnie swego celu, zabrał tych spośród swoich ludzi, którzy się na to zgodzili, i wyruszył z nimi do ziemi nefickiej.

30. I Moroni uważał, że nie jest słuszne, aby Lamanici powiększyli w ten sposób swoje siły; myślał więc o odcięciu Amalikiaszitom drogi lub o wzięciu ich i przyprowadzeniu z powrotem, i skazaniu Amalikiasza na śmierć; zaiste, gdyż wiedział, że Amalikiasz pobudziłby do gniewu Lamanitów przeciwko Nefitom i nakłonił ich do tego, by przyszli walczyć z Nefitami; i wiedział, że Amalikiasz zrobiłby to, aby osiągnąć swe cele.

31. Przeto Moroni uważał za słuszne zabranie swych armii, które zgromadziły się i uzbroiły, i przystąpiły do przymierza, aby zachować pokój — i stało się, że wziął swą armię, i pomaszerowali ze swymi namiotami na pustkowie, aby odciąć drogę Amalikiaszowi na pustkowiu.

32. I stało się, że uczynił, jak zamierzał, i pomaszerował na pustkowie, aż zagrodził drogę armiom Amalikiasza.

33. I stało się, że Amalikiasz uciekł z niewielką liczbą swych ludzi, a reszta została wydana w ręce Moroniego, i została zabrana z powrotem do ziemi zarahemlskiej.

34. A Moroni był mężem awyznaczonym przez naczelnych sędziów i głosem ludu, przeto miał upoważnienie, aby działać według swej woli z armiami Nefitów, aby ustanowić i sprawować władzę nad nimi.

35. I stało się, że Amalikiaszici, którzy nie chcieli przystąpić do przymierza, aby poprzeć sprawę wolności, aby mogli zachować wolny rząd, byli skazywani przez niego na śmierć; i było zaledwie kilku, którzy odrzucili przymierze wolności.

36. I stało się także, że nakazał, aby hasło wolności zostało wywieszone na każdej wieży na całej ziemi, która należała do Nefitów; i tak Moroni zasadził sztandar wolności pośród Nefitów.

37. I znowu zapanował pokój na tej ziemi; i tak zachowali pokój prawie do końca dziewiętnastego roku panowania sędziów.

38. I Helaman, i awyżsi kapłani także utrzymywali porządek w Kościele; zaiste, nawet przez okres czterech lat mieli pokój i wiele radości w Kościele.

39. I stało się, że było wielu, którzy umarli, mając niezłomną awiarę, że ich dusze były odkupione przez Pana Jezusa Chrystusa; i tak radując się, odeszli z tego świata.

40. A niektórzy umarli z gorączki, która w pewnych porach roku często występowała na tej ziemi — ale nie było zbyt wielu tych, którzy umarli z powodu gorączki, dzięki znakomitym właściwościom wielu aroślin i korzeni, które Bóg przygotował, aby usuwać przyczynę chorób, którym ludzie ulegali z powodu klimatu —

41. Lecz było wielu, którzy umarli ze starości; a ci, którzy umarli, wierząc w Chrystusa, są aszczęśliwi w Nim, jak powinniśmy mniemać.

◀

4a

Mos. 29:11, 28–29.

◀

7a

Alma 44:19–20.

◀

8a

Hel. 12:2, 4–5.

◀

9a

Mos. 29:17–18.

◀

10a

Ⅱ Nefi 1:7; Mos. 29:32.

◀

b

Ⅱ Nefi 1:7.

◀

11a

Alma 43:16–17.

◀

12a

Neh. 4:14; Alma 44:5.

◀

15a

Mos. 5:7–9.

◀

b

Dz. 11:26; Ⅰ Piotra 4:16.

◀

17a

Alma 22:30–31.

◀

19a

PPŚ Sztandar.

◀

21a

Ⅰ Nefi 8:25–28; Morm. 8:38.

◀

23a

Ⅰ Mojż. 49:22–26; Ⅰ Nefi 5:14–15.

◀

b

PPŚ Józef, syn Jakuba.

◀

c

Ⅰ Mojż. 37:3, 31–36.

◀

24a

Am. 5:15; Ⅲ Nefi 5:21–24; 10:17.

◀

b

Ⅱ Nefi 3:5–24; Eter 13:6–7.

◀

34a

Alma 43:16.

◀

38a

Alma 46:6.

◀

39a

Mor. 7:3, 41.

◀

40a

DiP 89:10.

◀

41a

Obj. 14:13.

Rozdział 47

Amalikiasz przez zdradę, morderstwa i intrygi staje się królem Lamanitów. Odstępcy neficcy są bardziej niegodziwi i okrutni niż Lamanici. Około 72 r. p.n.e.

1. Teraz powrócimy w naszym zapisie do Amalikiasza i tych, którzy razem z nim auciekli na pustkowie; bo oto zabrał tych, którzy z nim poszli do bziemi nefickiej, do Lamanitów, i podburzył Lamanitów do gniewu przeciwko ludowi Nefiego, aż król Lamanitów rozesłał po całej swej ziemi obwieszczenie, pomiędzy wszystkich swoich ludzi, że mają się znowu zgromadzić, aby walczyć z Nefitami.

2. I stało się, że gdy im to obwieszczono, ogarnął ich wielki lęk; zaiste, bali się urazić króla i bali się także, że stracą życie, jeśli pójdą walczyć z Nefitami. I stało się, że nie chcieli oni, to jest większość z nich nie chciała usłuchać rozkazów króla.

3. I teraz stało się, że król rozgniewał się z powodu ich nieposłuszeństwa; dlatego dał Amalikiaszowi dowództwo nad częścią swej armii, posłusznej jego rozkazom, i nakazał mu, aby poszedł i zmusił ich do podjęcia broni.

4. I oto, właśnie tego pragnął Amalikiasz; gdyż będąc wyrafinowany w czynieniu zła, umyślił sobie w sercu plan, że zdetronizuje króla Lamanitów.

5. I teraz otrzymał dowództwo nad Lamanitami popierającymi króla; i chciał uzyskać poparcie tych, którzy nie byli posłuszni; dlatego udał się do miejsca zwanego aOnidah, dokąd zbiegli wszyscy tamci Lamanici; bowiem dowiedzieli się o nadejściu armii i, przypuszczając, że zostaną zgładzeni, uciekli do Onidah, gdzie składowano broń.

6. I wyznaczyli sobie męża na króla i przywódcę nad nimi, będąc nieustępliwi w swoim zamiarze i z niezachwianym postanowieniem, że nie ulegną i nie pójdą walczyć z Nefitami.

7. I stało się, że w przygotowaniu do bitwy zgromadzili się na szczycie góry zwanej Antipas.

8. Lecz Amalikiasz nie zamierzał z nimi walczyć, choć król mu nakazał; lecz oto, chciał zdobyć przychylność armii Lamanitów, aby mógł stanąć na ich czele i zdetronizować króla, i przejąć królestwo.

9. I oto, stało się, że nakazał swej armii rozbić namioty w dolinie, w pobliżu góry Antipas.

10. I stało się, że gdy nadeszła noc, wysłał na górę Antipas tajnego posła, chcąc, aby przywódca tych, którzy byli na górze, a któremu na imię było Lehonti, zszedł do stóp góry, bowiem pragnął z nim pomówić.

11. I stało się, że gdy Lehonti otrzymał to posłanie, nie odważył się zejść do stóp góry. I stało się, że Amalikiasz posłał po niego po raz drugi, chcąc, aby zszedł. I stało się, że Lehonti nie chciał; i posłał po niego po raz trzeci.

12. I stało się, że gdy Amalikiasz zobaczył, że nie może przekonać Lehontiego, aby zszedł z góry, podszedł pod tę górę, w pobliże obozowiska Lehontiego; i po raz czwarty posłał wiadomość do Lehontiego, aby zszedł i zabrał ze sobą swoją straż.

13. I stało się, że gdy Lehonti przyszedł do Amalikiasza ze swoją strażą, Amalikiasz powiedział mu, aby w nocy zszedł z góry ze swoją armią i otoczył obozowisko tych, nad którymi król mu dał dowództwo, a wyda ich w ręce Lehontiego, jeśli Lehonti uczyni go (Amalikiasza) swoim zastępcą w dowodzeniu całą armią.

14. I stało się, że Lehonti zszedł ze swymi ludźmi i otoczył ludzi Amalikiasza tak, że zanim przebudzili się rano, byli otoczeni przez armie Lehontiego.

15. I stało się, że gdy zobaczyli, że zostali otoczeni, prosili Amalikiasza, aby pozwolił im przystać do swoich braci, żeby nie zostali zgładzeni. I tego właśnie pragnął Amalikiasz.

16. I stało się, że poddał swoich ludzi awbrew nakazom króla. I tego pragnął Amalikiasz, aby zrealizować swe zamiary zdetronizowania króla.

17. A było zwyczajem Lamanitów, że w wypadku śmierci naczelnego przywódcy wyznaczali na jego miejsce jego zastępcę.

18. I stało się, że Amalikiasz nakazał jednemu ze swych sług, aby stopniowo dawkował Lehontiemu truciznę, aż ten umarł.

19. Teraz, gdy Lehonti umarł, Lamanici wyznaczyli Amalikiasza na swego przywódcę i naczelnego wodza.

20. I stało się, że Amalikiasz pomaszerował ze swoją armią (albowiem osiągnął to, czego pragnął) do ziemi nefickiej, do miasta Nefi, które było głównym miastem.

21. I król wyszedł mu naprzeciw ze swymi strażami, uważając, że Amalikiasz wypełnił jego rozkazy, i zgromadził tak wielką armię, by pójść walczyć z Nefitami.

22. Lecz oto, gdy król wyszedł mu na spotkanie, Amalikiasz nakazał swym sługom, aby wyszli na spotkanie króla. I pokłonili mu się, by złożyć mu hołd ze względu na jego wielkość.

23. I stało się, że król wyciągnął do nich rękę, aby powstali, co było zwyczajem wśród Lamanitów, jako symbol pokoju, który to zwyczaj przejęli od Nefitów.

24. I stało się, że gdy podniósł pierwszego z ziemi, oto ugodził on króla w serce; i ten padł na ziemię.

25. I słudzy króla uciekli; a słudzy Amalikiasza podnieśli krzyk:

26. Oto słudzy króla ugodzili króla w serce, i upadł on, a oni uciekli; oto chodźcie i zobaczcie.

27. I stało się, że Amalikiasz nakazał swym armiom, aby pomaszerowały zobaczyć, co się stało królowi; a gdy przyszli na miejsce i znaleźli króla leżącego w swojej krwi, Amalikiasz udał gniew i zawołał: Kto kocha króla, niech wystąpi i ściga jego sługi, aby ponieśli śmierć.

28. I stało się, że wszyscy, którzy kochali króla, gdy usłyszeli te słowa, ruszyli i ścigali sługi króla.

29. I gdy słudzy króla zobaczyli ścigającą ich armię, przerazili się i uciekli na pustkowie, aż doszli do ziemi zarahemlskiej i przyłączyli się do aludu Ammona.

30. A ścigająca ich armia powróciła, albowiem ścigali ich na próżno; i tak Amalikiasz swym oszustwem podbił serca tego ludu.

31. I stało się, że nazajutrz wszedł do miasta Nefi ze swoją armią i zajął miasto.

32. I teraz stało się, że królowa dowiedziała się o zabiciu króla — bowiem Amalikiasz wysłał posła do królowej, który jej powiedział, że król został zabity przez swe sługi, i że on ścigał ich ze swoją armią, ale na próżno, gdyż udało im się uciec —

33. Przeto, gdy królowa otrzymała tę wiadomość, posłała do Amalikiasza, prosząc go, aby oszczędził lud tego miasta; i pragnęła także, aby przyszedł do niej; i pragnęła ona także, aby przyprowadził ze sobą świadków, którzy zaświadczyliby o śmierci króla.

34. I stało się, że Amalikiasz zabrał ze sobą tego samego sługę, który zabił króla, i wszystkich, którzy z nim byli, i poszedł na miejsce, gdzie królowa siedziała; i wszyscy oni świadczyli, że król został zabity przez swe własne sługi; i powiedzieli również: Oni zbiegli; czyż nie świadczy to przeciwko nim? I w ten sposób przekonali królową w kwestii śmierci króla.

35. I stało się, że Amalikiasz zdobył przychylność królowej i wziął ją za żonę; i tak przez swe oszustwo i z pomocą podstępnych sług zdobył królestwo; zaiste, i został uznany za króla całej tej ziemi, pośród wszystkich ludów Lamanitów, aw skład których wchodzili Lamanici i Lemuelici, i Ismaelici, i wszyscy ci, którzy odstąpili od Nefitów od panowania Nefiego aż do tej pory.

36. A aodstępcy ci otrzymali te same nauki i te same wiadomości, co Nefici, zaiste, otrzymali tę samą bwiedzę o Panu, jednakże, co dziwne, wkrótce po swym odejściu stawali się ludźmi hardymi i cnieskruszonymi, bardziej dzikimi, niegodziwymi i okrutnymi niż Lamanici — chłonąc tradycje Lamanitów, oddając się próżniactwu i wszelkiej lubieżności; zaiste, zupełnie zapominając o Panu, Swym Bogu.

◀

1a

Alma 46:33.

◀

b

Ⅱ Nefi 5:5–8; Omni 1:12–13.

◀

5a

Alma 32:4.

◀

16a

Alma 47:3.

◀

29a

Alma 43:11–12. PPŚ Anti-Nefi-Lehici.

◀

35a

Jakub 1:13–14.

◀

36a

PPŚ Odstępstwo.

◀

b

Hebr. 10:26–27; Alma 24:30.

◀

c

Jer. 8:12.

Rozdział 48

Amalikiasz podburza Lamanitów przeciw Nefitom. Moroni przygotowuje swój lud do obrony sprawy Chrześcijan. Raduje się ze swobody i wolności i jest potężnym mężem Bożym. Około 72 r. p.n.e.

1. I teraz stało się, że gdy tylko Amalikiasz objął królestwo, zaczął podburzać serca Lamanitów przeciwko Nefitom; zaiste, i wyznaczył ludzi, którzy przemawiali do Lamanitów z ich wież przeciwko Nefitom.

2. I tak podburzał ich serca przeciwko Nefitom, że pod koniec dziewiętnastego roku panowania sędziów, wykonawszy swe dotychczasowe zamiary, zaiste, zostawszy królem Lamanitów, chciał także zapanować nad całą ziemią, zaiste, nad wszystkimi ludami, które były na tej ziemi, zarówno Nefitami, jak i Lamanitami.

3. Przeto zrealizował swój zamiar, bowiem znieczulił serca Lamanitów i zaślepił ich umysły, i podburzył ich do gniewu, tak że zgromadził liczne zastępy do walki z Nefitami.

4. Postanowił bowiem, ze względu na wielką liczebność swoich ludzi, pokonać Nefitów i wziąć ich do niewoli.

5. I tak wyznaczył anaczelnych dowódców spośród Zoramitów, gdyż byli najlepiej zaznajomieni z siłami Nefitów i miejscami ich obrony, i najsłabszymi punktami ich miast; przeto wyznaczył ich na naczelnych dowódców nad jego armiami.

6. I stało się, że zwinęli obóz i przemieścili się na pustkowie w kierunku ziemi zarahemlskiej.

7. Teraz stało się, że podczas gdy Amalikiasz zdobywał władzę oszustwem i podstępem, Moroni, z drugiej strony, aprzygotowywał umysły ludzi, aby byli wierni Panu, Swemu Bogu.

8. Zaiste, wzmacniał armie Nefitów, budując małe forty i twierdze; usypując wały ziemi wokół swych armii, a także budując mury z kamieni dookoła pozycji swych armii, wokół miast i wzdłuż granic swych ziem; zaiste, wokół całej tej ziemi.

9. A w najsłabszych fortyfikacjach umieszczał największą liczbę ludzi; i tak obwarował i wzmocnił ziemię, która była w posiadaniu Nefitów.

10. I tak przygotowywał się do aobrony ich wolności, ich ziemi, ich żon i ich dzieci, i ich pokoju, aby mogli żyć dla Pana, Swego Boga, i zachować to, co ich wrogowie nazywali sprawą chrześcijan.

11. I Moroni był silnym i potężnym mężem; był mężem wykazującym się doskonałym azrozumieniem; zaiste, mężem, który nie lubował się w rozlewie krwi; mężem, którego dusza radowała się swobodą i wolnością jego kraju, i jego braci, bez niewoli i bez niewolnictwa;

12. Zaiste, mężem, którego serce przepełniała wdzięczność Bogu za wiele przywilejów i błogosławieństw, które zesłał On na Swój lud; mężem, który trudził się niezmiernie dla adobra i bezpieczeństwa swego ludu.

13. Zaiste, był mężem, który był wytrwały w wierze w Chrystusa i azłożył przysięgę, że będzie bronił swego ludu i swych praw, i swego kraju, i swej religii aż do przelania swej krwi.

14. I nauczano Nefitów, aby bronili się przed wrogami aż do rozlewu krwi, jeśli będzie to konieczne; zaiste, i nauczano ich, aby nigdy nie byli winni pierwszej obrazy, zaiste, i anigdy nie podnieśli miecza, jeśli nie będzie to przeciwko wrogom, tylko dla zachowania ich życia.

15. I wierzyli oni, że jeśli będą tak czynić, Bóg sprawi, że będzie im się dobrze wiodło na tej ziemi, innymi słowy, jeśli będą wierni, przestrzegając przykazań Boga, to sprawi On, że będzie im się dobrze wiodło na tej ziemi; zaiste, ostrzeże ich, by uciekli czy też przygotowali się do wojny, zależnie od niebezpieczeństwa;

16. A także, że Bóg objawi im, dokąd mają się udać, by stawić opór wrogom, i że w ten sposób Pan ich ocali; i tak wierzył Moroni, i tym jego serce się szczyciło; anie rozlewem krwi, lecz czynieniem dobra, obroną swego ludu, zaiste, przestrzeganiem przykazań Boga, zaiste, i opieraniem się niegodziwości.

17. Zaiste, zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, że gdyby wszyscy ludzie, którzy byli, są i będą, byli podobni do Moroniego, oto moce piekielne zostałyby zachwiane na zawsze; zaiste, adiabeł nigdy nie miałby władzy nad sercami dzieci ludzkich.

18. I Moroni podobny był do Ammona, syna Mosjasza, zaiste, a nawet do innych synów Mosjasza, zaiste, a także do Almy i jego synów, gdyż wszyscy oni byli mężami Bożymi.

19. Teraz oto Helaman ze swymi braćmi byli nie mniej niż Moroni pomocni Nefitom; albowiem głosili słowo Boże i chrzcili dla pokuty wszystkich, którzy zważali na ich słowa.

20. I tak poszli, i ludzie akorzyli się pod wpływem ich słów, tak że Pan miał w nich wielkie bupodobanie, i tak byli wolni od wojen i sporów między sobą, zaiste, nawet przez okres czterech lat.

21. Lecz, jak powiedziałem, przy końcu dziewiętnastego roku, zaiste, pomimo pokoju między sobą, zostali zmuszeni wbrew swej woli do walki ze swymi braćmi, Lamanitami.

22. Zaiste, i krótko mówiąc, ich wojny z Lamanitami nie ustawały przez okres wielu lat, pomimo ich wielkiego oporu.

23. I ażałowali, że musieli użyć broni przeciwko Lamanitom, bo nie lubowali się w rozlewie krwi; zaiste, i to nie wszystko — żałowali, że wysyłali tak wielu swych braci z tego świata do wiecznego świata bez przygotowania na spotkanie z ich Bogiem.

24. Mimo to nie mogli pozwolić na oddanie swojego życia, aby ich ażony i dzieci zostały wymordowane z barbarzyńskim okrucieństwem przez tych, którzy kiedyś byli ich braćmi, a bodstąpili od swego Kościoła i opuścili ich, i poszli, aby ich zniszczyć, połączywszy się z Lamanitami.

25. Zaiste, nie mogli znieść tego, że ich bracia radowali się rozlewem krwi Nefitów, tak długo, jak długo żyli ci, którzy przestrzegali przykazań Boga, albowiem obietnicą Pana było, że jeśli będą przestrzegać Jego przykazań, będzie im się powodziło na tej ziemi.

◀

5a

Alma 43:6.

◀

7a

Alma 49:8.

◀

10a

Alma 46:12–13.

◀

11a

PPŚ Zrozumienie.

◀

12a

PPŚ Pomoc wzajemna.

◀

13a

Alma 46:20–22.

◀

14a

Alma 43:46–47; Ⅲ Nefi 3:20–21; Morm. 3:10–11; DiP 98:16.

◀

16a

Alma 55:19.

◀

17a

Ⅰ Nefi 22:26; Ⅲ Nefi 6:15.

◀

20a

PPŚ Pokorny, pokora.

◀

b

Ⅰ Nefi 17:35.

◀

23a

DiP 42:45.

◀

24a

Alma 46:12.

◀

b

PPŚ Odstępstwo.

Rozdział 49

Najeżdżający Lamanici nie mogą zająć obwarowanych miast Ammonihah i Noe. Amalikiasz przeklina Boga i przysięga, że będzie pił krew Moroniego. Helaman i jego bracia w dalszym ciągu wzmacniają Kościół. Około 72 r. p.n.e.

1. I teraz stało się, że dziesiątego dnia jedenastego miesiąca, dziewiętnastego roku zauważono armie Lamanitów zbliżające się do ziemi ammonihańskiej.

2. I oto, miasto to zostało odbudowane i Moroni rozstawił wojsko przy granicy miasta, i usypali wały, aby zabezpieczyć się przed strzałami i kamieniami Lamanitów; albowiem walczyli kamieniami i strzałami.

3. Oto powiedziałem, że miasto aAmmonihah zostało odbudowane. Mówię wam, zaiste, zostało częściowo odbudowane; i ponieważ Lamanici niegdyś zniszczyli je z powodu niegodziwości ludzi, przypuszczali, że i tym razem stanie się dla nich łatwym łupem.

4. Lecz oto, jak wielkie było ich rozczarowanie, gdy zobaczyli, że Nefici otoczyli się wałem z ziemi tak wysokim, że Lamanici nie mogli dosięgnąć ich swymi kamieniami ani strzałami, ani też nie mogli na nich napaść inaczej niż przez sforsowanie bramy.

5. Teraz w tym czasie naczelni dowódcy Lamanitów byli niezmiernie zdumieni mądrością Nefitów w przygotowaniu ich umocnionych miejsc.

6. Teraz przywódcy Lamanitów przypuszczali, że dzięki swej wielkiej liczebności, zaiste, przypuszczali, że będą mogli na nich napaść jak przedtem; zaiste, a także przygotowali sobie tarcze i pancerze; a także przygotowali sobie szaty ze skór, zaiste, bardzo grube szaty, aby okryć swą nagość.

7. I, będąc tak przygotowani, przypuszczali, że będą mogli łatwo pokonać i wziąć swych braci pod jarzmo niewoli albo do woli ich zabijać i masakrować.

8. Lecz oto, ku ich wielkiemu zdumieniu Nefici aprzygotowali się na ich przyjście w sposób dotychczas nieznany dzieciom Lehiego. Teraz byli przygotowani na Lamanitów, aby walczyć z nimi według nakazów Moroniego.

9. I stało się, że Lamanici, a raczej Amalikiaszici, byli niezmiernie zdumieni ich przygotowaniem do wojny.

10. I jeśli król Amalikiasz przyszedłby z aziemi nefickiej na czele swojej armii, może nakłoniłby Lamanitów do ataku na Nefitów w mieście Ammonihah; gdyż, oto, nie troszczył się o krew swego ludu.

11. Lecz oto, Amalikiasz sam nie przyszedł walczyć. I oto, jego naczelni dowódcy nie odważyli się zaatakować Nefitów w mieście Ammonihah, bowiem Moroni zmienił sposób zarządzania pośród Nefitów tak, że Lamanici ku swemu rozczarowaniu zostali zmuszeni do odwrotu i nie mogli przypuścić ataku.

12. Przeto zwinęli swój obóz i wycofali się na pustkowie, maszerując w kierunku ziemi Noego, przypuszczając, że będzie to dla nich drugie w kolejności dobre miejsce, aby napaść na Nefitów.

13. Nie wiedzieli bowiem, że Moroni obwarował, czyli zbudował aforty obronne we wszystkich miastach na całej tej ziemi; przeto pomaszerowali do ziemi Noego z pewną determinacją; zaiste, ich naczelni dowódcy złożyli przysięgę, że zgładzą lud tego miasta.

14. Lecz oto, ku ich zdumieniu miasto Noe, które, jak dotąd, było słabym miejscem, obecnie dzięki Moroniemu stało się silne, zaiste, a nawet przewyższało siłę miasta Ammonihah.

15. I teraz oto była to mądrość w Moronim; gdyż przypuszczał, że przestraszą się miasta Ammonihah; a ponieważ miasto Noe było, jak dotąd, najsłabszą częścią tej ziemi, przeto pomaszerują walczyć właśnie tam; i tak stało się wedle jego pragnienia.

16. I oto, Moroni wyznaczył Lehiego na naczelnego dowódcę nad ludem tego miasta; i był to aten sam Lehi, który walczył z Lamanitami w dolinie na wschód od rzeki Sydon.

17. I teraz oto stało się, że gdy Lamanici dowiedzieli się, że Lehi dowodził miastem, byli znowu nieradzi, bowiem bali się Lehiego niezmiernie; jednak ich naczelni dowódcy złożyli przysięgę, że zaatakują miasto; podprowadzili więc swoje armie.

18. Teraz oto Lamanici nie mogli przedostać się do twierdzy obronnej w żaden inny sposób, jak tylko przez bramę, ze względu na wysokość usypanego wału i głębokość wykopanej wokół fosy, jedynie przez bramę.

19. I tak Nefici, rzucając kamieniami i strzelając z łuków, byli gotowi zniszczyć wszystkich, którzy próbowaliby wspiąć się, aby wejść do twierdzy w jakikolwiek inny sposób.

20. I tak byli przygotowani, zaiste, grupa ich najsilniejszych mężczyzn uzbrojonych w miecze i proce, aby powalić wszystkich, którzy spróbowaliby wedrzeć się na umocnione stanowisko przy bramie; i tak byli przygotowani do obrony przed Lamanitami.

21. I stało się, że dowódcy Lamanitów podprowadzili swe armie do bramy i zaczęli walczyć z Nefitami, aby wedrzeć się do tego umocnionego miejsca; lecz oto, raz po raz byli odpierani, tak że zostali zabici, a była to wielka rzeź.

22. Teraz, gdy Lamanici przekonali się, że nie mogą pobić Nefitów, wdzierając się przez przejście, zaczęli podkopywać brzeg fosy i zasypywać ją, aby w ten sposób przejść do ich wojsk i wyrównać szanse w walce; lecz oto, próby te zawiodły, gdyż znaleźli się pod gradem kamieni i strzał; i zamiast zasypywania fosy ziemią z wałów, fosa ta wypełniała się ciałami ich poległych i rannych.

23. I tak Nefici mieli pełną przewagę nad swymi wrogami; i Lamanici ponawiali swe próby zniszczenia ich, aż wszyscy ich naczelni dowódcy polegli; zaiste, i ponad tysiąc Lamanitów zostało zabitych; podczas gdy po drugiej stronie ani jedna dusza spośród Nefitów nie została zabita.

24. A było około pięćdziesięciu rannych, którzy byli wystawieni na strzały Lamanitów przez przejście, ale będąc osłonięci swoimi tarczami i swoimi hełmami, i swoimi pancerzami, odnieśli rany głównie na nogach, z których wiele było ciężkich.

25. I stało się, że gdy Lamanici zobaczyli, że wszyscy ich naczelni dowódcy polegli, uciekli na pustkowie. I stało się, że powrócili do ziemi nefickiej, aby powiadomić swego króla Amalikiasza, który był z urodzenia Nefitą, o swoich wielkich stratach.

26. I stało się, że rozgniewał się niezmiernie na swój lud, ponieważ nie ziścił swego pragnienia dotyczącego Nefitów; nie nałożył na nich jarzma niewoli.

27. Zaiste, był niezmiernie rozgniewany i aprzeklinał Boga, a także Moroniego, bprzysięgając, że pić będzie jego krew; a stało się tak, ponieważ Moroni przestrzegał przykazań Boga i przygotował swój lud do obrony.

28. I stało się, że z drugiej strony lud Nefiego adziękował Panu, Swemu Bogu, że okazał swą niezrównaną moc w ocaleniu ich z rąk ich wrogów.

29. I tak upłynął dziewiętnasty rok panowania sędziów nad ludem Nefiego.

30. Zaiste, i panował nieprzerwany pokój wśród nich, i ogromny dobrobyt w Kościele ze względu na ich uwagę i pilność w przestrzeganiu słowa Bożego głoszonego im przez Helamana i Sziblona, i Koriantona, i Ammona, i jego braci, zaiste, i przez tych wszystkich, którzy będąc ochrzczeni dla pokuty, zostali ustanowieni według aświętego porządku Boga i posłani, aby głosić słowo pośród ludzi.

◀

3a

Alma 16:2–3, 9, 11.

◀

8a

Alma 48:7–10.

◀

10a

Ⅱ Nefi 5:8; Omni 1:12; Alma 47:1.

◀

13a

Alma 48:8.

◀

16a

Alma 43:35.

◀

27a

PPŚ Bluźnić, bluźnierstwo.

◀

b

Dz. 23:12.

◀

28a

PPŚ Wdzięczny, podziękowania, dziękczynienie.

◀

30a

Alma 43:2.

Rozdział 50

Moroni zabezpiecza ziemie Nefitów. Budują wiele nowych miast. Wojny i zniszczenie spadną na Nefitów w dniach ich niegodziwości i występków. Morianton i jego odstępcy zostają pokonani przez Teankuma. Nefihah umiera, a jego syn, Pahoran, zasiada na tronie sędziowskim. W okresie lat 72–67 p.n.e.

1. I teraz stało się, że Moroni nie przestał czynić przygotowań do wojny, czyli bronić swego ludu przed Lamanitami; albowiem na początku dwudziestego roku panowania sędziów zarządził, aby armie zaczęły usypywać wały wokół wszystkich miast na całej ziemi zajętej przez Nefitów.

2. I zarządził, aby wokół owych miast, na szczycie tych nasypów z ziemi, były bale, zaiste, aby wokół miast zbudowano konstrukcje z bali na wysokość człowieka.

3. I zarządził, aby na tych konstrukcjach z bali umieszczono palisadę zbudowaną na balach; i były one wytrzymałe i wysokie.

4. I zarządził, aby wybudowano wieże górujące nad palisadami, i zarządził, aby wybudowano umocnione miejsca na tych wieżach, żeby kamienie i strzały Lamanitów nie mogły ich zranić.

5. I byli przygotowani, że ze szczytu wież mogli z siłą i do woli rzucać kamieniami i zabijać tych, którzy spróbowaliby zbliżyć się do murów miasta.

6. W ten sposób wokół wszystkich miast na całej ziemi Moroni przygotował twierdze na wypadek napaści ich nieprzyjaciół.

7. I stało się, że Moroni zarządził, aby jego armie udały się do wschodniej części pustkowia; zaiste, i poszli, i wygnali wszystkich Lamanitów, którzy byli na wschodnim pustkowiu, na ich własne ziemie, które były na południe od ziemi zarahemlskiej.

8. I ziemia neficka rozciągała się w prostej linii od wschodniego morza na zachód.

9. I stało się, że gdy Moroni wyparł wszystkich Lamanitów ze wschodniej części pustkowia, znajdującego się na północ od ziemi znajdującej się w ich posiadaniu, zarządził, aby mieszkańcy ziemi zarahemlskiej i okolicznych ziem poszli do wschodniej części pustkowia, nawet aż do granic znajdujących się przy wybrzeżu, i zajęli tę ziemię.

10. A także rozmieścił armie na południowej granicy ich posiadłości, i zarządził wybudowanie afortyfikacji, które zabezpieczyłyby ich armie i lud przed wpadnięciem w ręce ich wrogów.

11. I w ten sposób odciął wszystkie twierdze Lamanitów na wschodnim pustkowiu, zaiste, a także na zachodzie, zabezpieczając granicę między Nefitami a Lamanitami, między ziemią zarahemlską a ziemią neficką, granicę przebiegającą od morza na zachodzie i w pobliżu źródła rzeki Sydon — Nefici zajmowali wszystkie ziemie na północ, zaiste, nawet całą ziemię na północ od ziemi Obfitość, według ich upodobania.

12. I tak Moroni ze swymi armiami, które powiększały się z każdym dniem dzięki zapewnieniu o bezpieczeństwie, jakie dawały im poczynione przez niego umocnienia, dążył do odcięcia sił i mocy Lamanitów od ziemi znajdującej się w ich posiadaniu, aby nie mieli żadnej mocy nad ziemiami znajdującymi się w ich posiadaniu.

13. I stało się, że Nefici zaczęli budowę miasta, które nazwali Moroni, i założyli je w pobliżu morza wschodniego; a znajdowało się na południu, przy granicy z posiadłościami Lamanitów.

14. I zaczęli także zakładać miasto między miastem Moroni a miastem Aaron, łącząc granice obu tych miast; i nazwali to miasto, czyli ziemię, Nefihah.

15. I zaczęli też w tym samym roku budować wiele miast na północy, a jedno w szczególny sposób, i nazwali je Lehi, a znajdowało się na północy przy wybrzeżu.

16. I tak zakończył się dwudziesty rok.

17. I w takich sprzyjających warunkach znajdował się lud Nefiego na początku dwudziestego pierwszego roku panowania sędziów nad ludem Nefiego.

18. I niezmiernie dobrze im się wiodło, i bogacili się ogromnie; zaiste, i mnożyli się, i umacniali się na tej ziemi.

19. I tak widzimy, jak miłosierne i sprawiedliwe jest całe postępowanie Pana, aż do spełnienia wszystkich Jego słów, jakie dał dzieciom ludzkim; zaiste, i widzimy, że Jego słowa sprawdziły się, nawet wtedy, gdy powiedział Lehiemu:

20. Błogosławiony jesteś ty i twoje dzieci; i będą one błogosławione, jeśli przestrzegać będą moich przykazań, będzie im się powodziło na tej ziemi. Lecz zapamiętaj, że jeśli nie będą przestrzegać moich przykazań, zostaną aodcięte od obecności Pana.

21. I widzimy, że obietnice te sprawdziły się co do ludu Nefiego; bowiem ich kłótnie, ich spory, zaiste, ich morderstwa i ich rabunki, ich bałwochwalstwo, ich rozpusta i ich występki, które były między nimi, sprowadziły na nich ich wojny i ich zniszczenia.

22. A ci, którzy pozostawali wierni, przestrzegając przykazań Pana, zawsze byli wyzwalani, podczas gdy tysiące ich niegodziwych braci było skazanych na niewolę albo śmierć od miecza czy zmarnienie w niewierze i zmieszanie się z Lamanitami.

23. Lecz oto od dni Nefiego nigdy nie było aszczęśliwszego czasu pośród ludu Nefiego niż za dni Moroniego, zaiste, w tym czasie, w dwudziestym pierwszym roku panowania sędziów.

24. I stało się, że dwudziesty drugi rok panowania sędziów także upłynął w pokoju; zaiste, a także dwudziesty trzeci rok.

25. I stało się, że na początku dwudziestego czwartego roku panowania sędziów byłby także pokój pośród ludu Nefiego, gdyby nie powstał pomiędzy nimi aspór dotyczący ziemi lehickiej i ziemi moriantońskiej, która graniczyła z ziemią lehicką; i obydwie znajdowały się na granicy u wybrzeży.

26. Albowiem oto ci, którzy zajmowali ziemię moriantońską, domagali się części ziemi lehickiej; dlatego rozgorzał między nimi spór, tak że ludzie Moriantona chwycili za broń przeciwko swym braciom i chcieli zabić ich mieczem.

27. Lecz oto, ludzie, którzy posiadali ziemię lehicką, uciekli do obozowiska Moroniego i zwrócili się do niego o pomoc; bowiem nie zawinili.

28. I stało się, że gdy ludzie z ziemi moriantońskiej, których przywódcą był mąż o imieniu Morianton, dowiedzieli się, że mieszkańcy ziemi lehickiej uciekli do obozowiska Moroniego, niezmiernie obawiali się tego, że armia Moroniego napadnie na nich i zniszczy ich.

29. Przeto Morianton przekonał ich serca, że powinni uciec do ziemi, która znajdowała się na północy, gdzie znajdowały się duże zbiorniki wodne, i zająć tę ziemię, która znajdowała się na północy.

30. I oto, zrealizowaliby ten plan (który byłby powodem do lamentowania), ale oto Morianton, będąc porywczym człowiekiem, rozgniewał się na jedną ze swych służących i zaatakował ją, i dotkliwie pobił.

31. I stało się, że uciekła, i przyszła do obozowiska Moroniego, i powiedziała o wszystkich sprawach Moroniemu, a także o ich zamiarach ucieczki do ziemi na północy.

32. Teraz oto ludzie, którzy przebywali na ziemi Obfitość, a raczej Moroni, obawiali się, że będą zważać oni na słowa Moriantona, i przyłączą się do jego ludu, i w ten sposób zagarnie on tę część kraju, co miałoby poważne skutki dla ludu Nefiego, zaiste, skutki te doprowadziłyby do utraty ich awolności.

33. Dlatego Moroni posłał armię z obozem, aby wyprzedzić ludzi Moriantona i zagrodzić im drogę ucieczki do ziemi na północy.

34. I stało się, że dogonili ich dopiero, gdy ludzie Moriantona doszli do ziemi aSpustoszenie; i tam wyprzedzili ich przy wąskim przejściu przy morzu, prowadzącym do ziemi na północy, zaiste, i graniczącym z morzem i na zachodzie, i na wschodzie.

35. I stało się, że armia posłana przez Moroniego, która była pod dowództwem męża o imieniu Teankum, spotkała ludzi Moriantona; i tak nieustępliwi byli ludzie Moriantona (będąc pod wpływem pochlebstw i niegodziwości Moriantona), że zaczęła się między nimi walka, w której Teankum zabił Moriantona i pokonał jego armię, i wziął ich do niewoli, i powrócił do obozowiska Moroniego. I tak upłynął dwudziesty czwarty rok panowania sędziów nad ludem Nefiego.

36. I tak przyprowadzono z powrotem ludzi Moriantona. I po zawarciu przymierza, że zachowają pokój, pozwolono im wrócić do ziemi moriantońskiej, i zawarli sojusz z ludem Lehiego; i przywrócono im także ich ziemie.

37. I stało się, że w tym samym roku, w którym przywrócono pokój pośród ludu Nefiego, zmarł Nefihah, ich drugi naczelny sędzia, który na tronie sędziowskim postępował z doskonałą zacnością przed Bogiem.

38. Jednakże odmówił przyjęcia od Almy tych kronik i przedmiotów, które Alma i jego ojcowie uważali za święte; dlatego Alma przekazał je swemu synowi, Helamanowi.

39. Oto stało się, że syn Nefihaha został wyznaczony, aby objąć tron sędziowski po swym ojcu; zaiste, został wyznaczony na naczelnego sędziego i namiestnika nad ludem, z przysięgą i świętym obrzędem, aby rozsądzał w prawości i dbał o zachowanie pokoju i wolności ludu, i zapewnił im święte przywileje oddawania czci Panu, ich Bogu, zaiste, aby przez wszystkie swe dni popierał i bronił sprawy Bożej i aby wymierzał sprawiedliwość niegodziwym według ich przestępstw.

40. Teraz oto nazywał się on Pahoran. I Pahoran zajął miejsce swego ojca, i zaczął panować nad ludem Nefiego w końcu dwudziestego czwartego roku.

◀

10a

Alma 49:18–22.

◀

20a

DiP 1:14.

◀

23a

Mos. 2:41.

◀

25a

PPŚ Spór.

◀

32a

PPŚ Wolność (wola).

◀

34a

Alma 46:17.

Rozdział 51

Rojaliści starają się zmienić prawo i ustanowić króla. Pahoran i wolnościowcy mają poparcie głosu ludu. Moroni zmusza rojalistów do wyboru między obroną swego kraju a skazaniem na śmierć. Amalikiasz i Lamanici zajmują wiele umocnionych miast. Teankum odpiera najazd Lamanitów i zabija Amalikiasza w jego namiocie. W okresie lat 67–66 p.n.e.

1. I teraz stało się, że na początku dwudziestego piątego roku panowania sędziów nad ludem Nefiego, po ustanowieniu pokoju między ludem Lehiego a ludem Moriantona co do ich ziemi, rozpoczęli dwudziesty piąty rok w pokoju;

2. Jednakże nie udało się zbyt długo podtrzymać całkowitego pokoju, gdyż powstał spór pośród ludzi co do naczelnego sędziego Pahorana; oto część ludzi chciała zmienić kilka poszczególnych punktów prawa.

3. Lecz oto, Pahoran nie chciał pozwolić, aby zmieniono prawo; przeto nie zważał na tych, którzy posłali swoje głosy z wnioskami o zmianę prawa.

4. Przeto ci, którzy dążyli do zmiany prawa, rozgniewali się na niego i chcieli usunąć go z urzędu naczelnego sędziego nad tą ziemią; dlatego powstała gorąca dysputa w tej sprawie, ale bez rozlewu krwi.

5. I stało się, że tych, którzy chcieli usunąć Pahorana z tronu sędziowskiego, nazwano rojalistami, gdyż chcieli, aby prawo zostało zmienione w taki sposób, aby obalić wolny rząd i ustanowić króla nad tą ziemią.

6. A ci, którzy chcieli, aby Pahoran pozostał naczelnym sędzią nad ziemią, przyjęli nazwę wolnościowców; i taki podział powstał między nimi, gdyż wolnościowcy ślubowali, czyli zawarli przymierze, aby bronić swych praw i przywilejów swej religii przez wolny rząd.

7. I stało się, że rozstrzygnięto ten spór głosowaniem ludu. I stało się, że głos ludu padł na wolnościowców, i Pahoran utrzymał tron sędziowski ku wielkiej radości jego braci oraz wielu wolnościowców, którzy także uciszyli rojalistów, że nie odważyli się stawiać oporu, ale zostali zobowiązani bronić sprawy wolności.

8. A ci, którzy byli za ustanowieniem króla, pochodzili z awysokich rodów i sami chcieli zostać królami; i popierali ich ci, którzy chcieli mieć moc i władzę nad ludem.

9. Lecz oto, był to niebezpieczny czas na takie spory pośród ludu Nefiego; gdyż oto Amalikiasz ponownie podburzył serca Lamanitów przeciwko Nefitom i gromadził żołnierzy ze wszystkich części ziemi, uzbrajając ich i z całą pilnością przygotowując się do wojny; albowiem aprzysiągł pić krew Moroniego.

10. Lecz oto, zobaczymy, że jego przysięga okazała się pochopna; jednakże przygotował siebie i swe armie, aby poszli na bitwę przeciw Nefitom.

11. Teraz jego armie nie były tak liczne jak poprzednio, ponieważ wiele tysięcy zostało zabitych przez Nefitów; jednak pomimo wielkich strat Amalikiasz zgromadził zadziwiająco wielką armię, do tego stopnia, że nie obawiał się pójść do ziemi zarahemlskiej.

12. Zaiste, sam Amalikiasz przyszedł na czele Lamanitów. I był to dwudziesty piąty rok panowania sędziów; i działo się to w tym samym czasie, kiedy zaczęli rozstrzygać sprawę sporów co do naczelnego sędziego Pahorana.

13. I stało się, że gdy ludzie, których nazwano rojalistami, dowiedzieli się, że Lamanici przychodzą z nimi walczyć, ucieszyli się z tego powodu w swych sercach, i odmówili użycia broni, bowiem byli tak rozgniewani na naczelnego sędziego i awolnościowców, że nie chcieli chwycić za broń w obronie swego kraju.

14. I stało się, że gdy Moroni to zobaczył, a także zobaczył, że Lamanici przekraczają granice ziemi, rozgniewał się niezmiernie z powodu uporu tych ludzi, dla których z tak wielką pilnością się trudził dla ich obrony; zaiste, był on niezmiernie rozgniewany; jego duszę przepełniał gniew w stosunku do nich.

15. I stało się, że wysłał petycję z głosem ludu do namiestnika tej ziemi, pragnąc, aby ten przeczytał ją, i nadał mu (Moroniemu) władzę, aby zmusić tych odstępców do obrony kraju albo skazać ich na śmierć.

16. Albowiem Moroni chciał przede wszystkim położyć kres tego rodzaju sporom i rozłamowi pośród ludzi; bo oto dotąd były one przyczyną wszelkiego zniszczenia. I stało się, że zgodnie z głosem ludu przyznano mu to.

17. I stało się, że Moroni nakazał swej armii pójść walczyć z rojalistami, zdławić ich pychę i wyniosłość i zrównać ich z ziemią, jeśli nie chwycą za broń w obronie wolności.

18. I stało się, że armie pomaszerowały przeciwko nim; i zostali oni poniżeni w swej pysze i wyniosłości na tyle, że gdy podnosili broń wojenną, aby walczyć z ludźmi Moroniego, zabijano ich i równano z ziemią.

19. I stało się, że cztery tysiące spośród tych aodstępców zginęło od miecza; i dowódców, którzy nie polegli w bitwie, pojmano i wtrącono do więzienia, gdyż nie było wtedy czasu na sądzenie ich.

20. A pozostali odstępcy, aby nie zginąć od miecza, wybrali poparcie dla sztandaru wolności i zostali zobowiązani wywiesić flagi z ahasłem wolności na swych wieżach i w swych miastach oraz zbrojnie stanąć w obronie swego kraju.

21. I tak Moroni położył kres rojalistom, że nikogo nie znano pod nazwą rojalistów; i tak położył kres hardości i pysze tych ludzi, którzy twierdzili, że mają szlachecką krew; lecz zostali zmuszeni do ukorzenia się, jak ich bracia, i do tego, by walczyć mężnie za swą wolność od poddaństwa.

22. Oto stało się, że podczas gdy aMoroni w ten sposób kładł kres wojnie domowej i sporom pośród własnego ludu, zmuszając go do zachowania pokoju i porządku i ustanawiając przepisy w przygotowaniu do wojny z Lamanitami, oto Lamanici wkroczyli do ziemi Moroniego znajdującej się przy granicy, w pobliżu wybrzeża.

23. I stało się, że Nefici nie byli dostatecznie silni w mieście Moroni; przeto Amalikiasz wyparł ich, zabijając wielu. I stało się, że Amalikiasz zajął to miasto, zaiste, i wszystkie ich fortyfikacje.

24. A ci, którzy uciekli z miasta Moroni, przyszli do miasta Nefihah; i zgromadziła się tam także ludność miasta Lehi, i przygotowywali się, i byli gotowi na przyjęcie Lamanitów w bitwie.

25. Lecz stało się, że Amalikiasz nie pozwolił Lamanitom pójść przeciwko miastu Nefihah w bitwie, ale zatrzymał ich przy wybrzeżu, pozostawiając ludzi w każdym mieście, aby ich bronili i utrzymali.

26. I tak szedł, zajmując wiele miast, aż zajął miasto Nefihah i miasto Lehi, i miasto Morianton, i miasto Omner, i miasto Gid, i miasto Mulek, a wszystkie leżały przy wschodniej granicy w pobliżu wybrzeża.

27. I tak dzięki przebiegłości Amalikiasza Lamanici ze swymi niezliczonymi zastępami zajęli wiele miast, wszystkie, które były dobrze obwarowane na wzór afortyfikacji Moroniego; a wszystkie stały się twierdzami Lamanitów.

28. I stało się, że Lamanici maszerowali do granic ziemi Obfitość, wypierając Nefitów przed sobą i zabijając wielu.

29. Lecz stało się, że napotkali tam Teankuma, który azabił Moriantona i zagrodził drogę jego ludziom, którzy uciekali.

30. I stało się, że zagrodził on także drogę Amalikiaszowi, gdy maszerował ze swą liczną armią, aby zająć ziemię Obfitość, a także ziemię na północy.

31. Lecz oto Amalikiasz zawiódł się w swoich planach, gdyż został odparty przez Teankuma i jego ludzi, albowiem byli oni wielkimi wojownikami; gdyż każdy z ludzi Teankuma przewyższał Lamanitów siłą i opanowaniem sztuki wojennej, tak że zdobywali przewagę nad Lamanitami.

32. I stało się, że nękali ich, tak że zabijali ich, aż do zmierzchu. I stało się, że Teankum i jego ludzie rozbili swe namioty przy granicy w ziemi Obfitość; i Amalikiasz rozbił swe namioty w granicach na plaży, na wybrzeżu morza, i w ten sposób zostali wypędzeni.

33. I stało się, że gdy zapadła noc, Teankum i jego sługa wymknęli się potajemnie i pod osłoną nocy poszli do obozu Amalikiasza; i oto, Lamanici spali zmożeni snem po trudach walki w upale dnia.

34. I stało się, że Teankum zakradł się do namiotu króla i przebił mu serce oszczepem; i spowodował natychmiastową śmierć króla, tak że nie przebudził on swych sług.

35. I powrócił po cichu do swego obozu, a oto jego ludzie spali, i obudził ich, i opowiedział im o wszystkim, co uczynił.

36. I nakazał swym armiom stać w gotowości na wypadek, gdyby Lamanici przebudzili się i uderzyli na nich.

37. I na tym kończy się dwudziesty piąty rok panowania sędziów nad ludem Nefiego; i tak zakończyły się dni Amalikiasza.

◀

8a

PPŚ Pycha.

◀

9a

Alma 49:26–27.

◀

13a

Alma 46:10–16.

◀

19a

Alma 60:16.

◀

20a

Alma 46:12–13.

◀

22a

PPŚ Moroni, dowódca.

◀

27a

Alma 48:8–9.

◀

29a

Alma 50:35.

Rozdział 52

Ammoron zostaje następcą Amalikiasza jako król Lamanitów. Moroni, Teankum i Lehi dowodzą Nefitami w zwycięskiej wojnie przeciw Lamanitom. Miasto Mulek zostaje odzyskane, a Jakub Zoramita ginie. W okresie lat 66–64 p.n.e.

1. I teraz stało się, że w dwudziestym szóstym roku panowania sędziów nad ludem Nefiego, oto gdy Lamanici przebudzili się pierwszego ranka, pierwszego miesiąca, oto znaleźli martwego Amalikiasza w jego namiocie, i zobaczyli także, że Teankum był gotowy do bitwy z nimi tego dnia.

2. I teraz, gdy Lamanici to zobaczyli, ogarnął ich strach; i zrezygnowali z zamiaru marszu do ziemi na północy, i wycofali się z całą swą armią do miasta Mulek, aby znaleźć ochronę w swych fortyfikacjach.

3. I stało się, że brat Amalikiasza został wyznaczony na króla nad ludem; a jego imię było Ammoron; i tak król Ammoron, brat króla Amalikiasza, został wyznaczony, aby panować jako jego następca.

4. I stało się, że Ammoron zarządził, aby Lamanici utrzymali miasta, które zdobyli kosztem przelania krwi; gdyż nie zdobyli żadnych miast, nie straciwszy wiele własnej krwi.

5. I teraz Teankum widząc, że Lamanici byli zdecydowani utrzymać miasta, które przejęli, i te części ziemi, które zajęli; a także widząc ich ogromną liczbę, uważał, że nie powinien podejmować prób atakowania ich w twierdzach.

6. Lecz rozmieścił swych ludzi naokoło, jak gdyby czyniąc przygotowania do wojny; zaiste, a tak naprawdę przygotowywał się do obrony przed nimi, ausypując wały i przygotowując miejsca obrony.

7. I stało się, że wciąż przygotowywał się w ten sposób do wojny, aż Moroni dosłał mu wielki poczet ludzi dla wzmocnienia jego armii.

8. Moroni posłał mu także rozkaz, aby zachował przy życiu wszystkich jeńców, którzy wpadną w jego ręce; albowiem skoro Lamanici wzięli wielu jeńców, powinien więc zatrzymać wszystkich jeńców Lamanitów na okup za tych, których pojmali Lamanici.

9. I rozkazał mu, aby umocnił obronę ziemi Obfitość i zabezpieczył awąskie przejścia prowadzące do ziemi na północy, aby Lamanici nie zdobyli tego miejsca i nie mogli ich nękać ze wszystkich stron.

10. I Moroni posłał też do niego, prosząc, aby wytrwał wiernie w utrzymaniu tej części ziemi i starał się wszelkimi sposobami nękać Lamanitów zamieszkujących tę część na tyle, na ile było to w jego mocy, że może uda mu się fortelem czy też w inny sposób odzyskać miasta, które im zabrano; i aby obwarowywał i umacniał przyległe miasta, które nie wpadły w ręce Lamanitów.

11. I Moroni także powiedział mu: Przyszedłbym do ciebie, lecz oto, Lamanici napadają na nas na granicach ziemi przy morzu zachodnim; i oto, idę z nimi walczyć; przeto nie mogę przyjść do ciebie.

12. A król (Ammoron) odszedł z ziemi zarahemlskiej i zawiadomił królową o śmierci swego brata, i zgromadził dużą liczbę ludzi, i pomaszerował walczyć z Nefitami przy granicy w pobliżu morza zachodniego.

13. I tak starał się nękać Nefitów, i odciągnąć część ich armii do tej części ziemi, podczas gdy nakazał, aby ci, których pozostawił w zajętych miastach, nękali Nefitów od strony granicy przy morzu wschodnim i zagarniali ich ziemie na tyle, na ile było to w ich mocy, według siły ich armii.

14. I tak Nefici byli w tej groźnej sytuacji przy końcu dwudziestego szóstego roku panowania sędziów nad ludem Nefiego.

15. Lecz oto, w dwudziestym siódmym roku panowania sędziów stało się, że Teankum na rozkaz Moroniego — który po rozmieszczeniu armii dla obrony południowej i zachodniej granicy ziemi wyruszył w kierunku ziemi Obfitość, aby ze swoją armią pomóc Teankumowi w odzyskaniu utraconych miast —

16. I stało się, że Teankum otrzymał rozkaz, aby napaść na miasto Mulek i odzyskać je, jeśli jest to możliwe.

17. I stało się, że Teankum poczynił przygotowania do ataku na miasto Mulek i pomaszerował ze swą armią naprzeciw Lamanitom; lecz zobaczył, że niemożliwe było pokonanie ich, gdy byli w swych fortyfikacjach; przeto zrezygnował ze swych zamiarów i powrócił do miasta Obfitość, aby poczekać na przyjście Moroniego, który miał wzmocnić siły jego armii.

18. I stało się, że Moroni przybył ze swą armią do ziemi Obfitość przy końcu dwudziestego siódmego roku panowania sędziów nad ludem Nefiego.

19. I na początku dwudziestego ósmego roku Moroni i Teankum, i wielu innych naczelnych dowódców odbyło naradę wojenną nad tym, co mają uczynić, aby Lamanici wyszli walczyć z nimi; aby mogli w jakiś sposób wywabić ich z twierdz, aby zdobyć nad nimi przewagę i odzyskać miasto Mulek.

20. I stało się, że wysłali posłów do dowódcy armii Lamanitów broniących miasta Mulek, który nazywał się Jakub, aby wyszedł ze swoją armią walczyć z nimi na równinie pomiędzy miastami. Lecz oto, Jakub, który był Zoramitą, nie chciał wyjść ze swoją armią i walczyć na równinie.

21. I stało się, że Moroni, nie mając nadziei stoczenia z nim otwartej walki, zdecydował się na plan wywabienia Lamanitów z ich twierdz.

22. Zarządził więc, aby Teankum zabrał ze sobą niewielką liczbę swych ludzi i pomaszerował wzdłuż wybrzeża; i Moroni ze swoją armią pomaszerował nocą na pustkowie na zachód od miasta Mulek; i tak nazajutrz, gdy Lamanici ze straży zauważyli Teankuma, pobiegli i powiedzieli o tym Jakubowi, swemu przywódcy.

23. I stało się, że armie Lamanitów pomaszerowały przeciw Teankumowi, przypuszczając, że łatwo pokonają Teankuma z powodu ich niewielkiej liczby. I gdy Teankum zobaczył idące mu naprzeciw armie Lamanitów, zaczął wycofywać się na północ wzdłuż wybrzeża.

24. I stało się, że Lamanici widząc, że zaczął uciekać, nabrali odwagi i zapalili się do pościgu za nim. Gdy więc Teankum odwodził bezskutecznie ścigających go Lamanitów, Moroni nakazał, aby część jego armii wkroczyła do miasta i zajęła je.

25. I tak też uczynili i zabili wszystkich, którzy pozostali, aby bronić miasta, zaiste, wszystkich, którzy nie złożyli broni wojennej.

26. I tak część armii Moroniego zajęła miasto Mulek, a on sam pomaszerował z resztą armii, by spotkać Lamanitów powracających z pościgu za Teankumem.

27. I stało się, że Lamanici ścigali Teankuma, aż podeszli do miasta Obfitość, a tam spotkał ich Lehi z niewielką armią pozostawioną dla obrony miasta Obfitość.

28. I teraz oto, gdy naczelni dowódcy Lamanitów zobaczyli Lehiego i jego armię idącą im naprzeciw, zaczęli w zamieszaniu odwrót, obawiając się, że Lehi ich dosięgnie, zanim przybędą do miasta Mulek; bowiem byli zmęczeni marszem, a ludzie Lehiego byli wypoczęci.

29. I Lamanici nie wiedzieli, że Moroni ze swoją armią był na ich tyłach; i bali się tylko Lehiego i jego ludzi.

30. A Lehi nie zamierzał ich pokonać, dopóki nie napotkają Moroniego i jego armii.

31. I stało się, że zanim Lamanici mieli czas się wycofać, zostali otoczeni przez Nefitów, z jednej strony przez ludzi Moroniego, a z drugiej przez ludzi Lehiego, którzy byli wypoczęci i pełni sił; a Lamanici byli wyczerpani długim marszem.

32. I Moroni nakazał swym ludziom, aby z nimi walczyli, aż oddadzą swą broń wojenną.

33. I stało się, że Jakub, ich przywódca, który był aZoramitą o nieugiętym duchu, poprowadził Lamanitów do bitwy przeciw Moroniemu z niezmierną wściekłością.

34. Ponieważ Moroni zastępował im drogę, Jakub zdecydował się ich zniszczyć i utorować sobie drogę do miasta Mulek. Lecz oto, Moroni i jego ludzie byli potężniejsi, i nie zeszli Lamanitom z drogi.

35. I stało się, że Lamanici walczyli z wielką wściekłością na dwa fronty; i wielu zostało zabitych po obydwu stronach; zaiste, i Moroni został ranny, a Jakub zabity.

36. I Lehi ze swymi silnymi ludźmi nacierał na ich tyły z taką wściekłością, że Lamanici na tyłach swej armii złożyli broń wojenną; a reszta z nich w zamieszaniu nie wiedziała, czy ma się wycofać czy też atakować.

37. I Moroni, widząc ich zamieszanie, zawołał do nich: Jeśli przyniesiecie swą broń wojenną i oddacie ją, zaniechamy rozlewu waszej krwi.

38. I stało się, że gdy Lamanici usłyszeli te słowa, wszyscy ich naczelni dowódcy, którzy pozostali przy życiu, wystąpili i złożyli broń wojenną u stóp Moroniego i rozkazali swym ludziom uczynić to samo.

39. Lecz oto, było wielu, którzy nie chcieli się na to zgodzić; i ci, którzy nie oddali swych mieczy, zostali pojmani i związani, i gdy odebrano im broń wojenną, zmuszono ich do marszu z ich braćmi do ziemi Obfitość.

40. A liczba jeńców, których pojmano, przekraczała liczbę poległych, zaiste, było ich więcej niż zabitych po obu stronach.

◀

6a

Alma 50:1–6; 53:3–5.

◀

9a

Alma 22:32; Morm. 2:29.

◀

33a

Alma 31:12.

Rozdział 53

Lamaniccy jeńcy zatrudnieni przy budowie umocnień miasta Obfitość. Rozłam pośród Nefitów umożliwia Lamanitom zdobycie przewagi. Helaman obejmuje dowództwo nad dwoma tysiącami młodych synów ludu Ammona. W okresie lat 64–63 p.n.e.

1. I stało się, że rozstawili straże nad jeńcami Lamanitów i nakazali im pójść i pochować swych poległych, zaiste, a także poległych Nefitów; i Moroni rozstawił nad nimi ludzi, aby ich pilnowali, gdy będą wykonywać swoją pracę.

2. I Moroni poszedł z Lehim do miasta Mulek, i przejął dowództwo nad miastem, i przekazał je Lehiemu. Teraz oto Lehi był z Moronim w większości bitew; i był on mężem apodobnym do Moroniego, i radowali się nawzajem swym bezpieczeństwem; zaiste, miłowali oni jeden drugiego i byli umiłowani przez cały lud Nefiego.

3. I stało się, że gdy Lamanici skończyli grzebanie swych poległych, a także poległych Nefitów, poszli pod strażą z powrotem do miasta Obfitość; i Teankum z rozkazu Moroniego zarządził, aby zaczęli pracować, kopiąc fosę wokół tej ziemi, czyli miasta Obfitość.

4. I zarządził, aby zbudowali aścianę z bali od wewnętrznej strony fosy; i obrzucili błotem z fosy tę ścianę z bali; i tak nakazali Lamanitom pracować, aż otoczyli miasto Obfitość mocnym wałem z bali i ziemi o niezwykle dużej wysokości.

5. I od tego czasu miasto to stało się niezmiernie silną twierdzą; i trzymano w nim pod strażą Lamanitów wziętych do niewoli; zaiste, nawet trzymano ich za wałem, który zmuszeni byli wybudować własnymi rękoma. Teraz Moroni musiał dać im zatrudnienie, gdyż łatwiej było ich pilnować, gdy pracowali; i chciał mieć wszystkie siły do ataku na Lamanitów.

6. I stało się, że w ten sposób Moroni odniósł zwycięstwo nad jedną z największych armii Lamanitów, i zajął miasto Mulek należące do najsilniejszych z twierdz Lamanitów w ziemi nefickiej; i w ten sposób on również zbudował twierdzę, aby utrzymać swych jeńców.

7. I stało się, że tego roku nie dążył więcej do bitwy z Lamanitami, ale zatrudnił swych ludzi przygotowaniami do wojny, zaiste, i w budowie umocnień w obronie przed Lamanitami, zaiste, a także w niesieniu pomocy kobietom i dzieciom cierpiącym głód i wszelką udrękę, i w zaopatrywaniu swych armii w żywność.

8. I teraz stało się, że pod nieobecność Moroniego, przez jakąś intrygę pośród Nefitów, która spowodowała pośród nich rozłam, armie Lamanitów przy zachodnim morzu na południu zdobyły przewagę nad Nefitami, zaiste, do tego stopnia, że zajęły wiele ich miast w tej części ziemi.

9. I tak wskutek niegodziwości między nimi, zaiste, z powodu rozłamu i intrygi między nimi znaleźli się w bardzo groźnej sytuacji.

10. I teraz oto mam nieco do powiedzenia o aAmmonitach, którzy z pochodzenia są Lamanitami; lecz przez Ammona i jego braci, a raczej mocą i słowem Bożym, zostali bnawróceni do Pana; i zostali przyprowadzeni do ziemi zarahemlskiej, gdzie są odtąd pod opieką Nefitów.

11. I ze względu na ich przysięgę powstrzymano ich od tego, żeby podjęli broń przeciwko swym braciom; bowiem przysięgli, że anigdy więcej nie przeleją krwi; i zginęliby oni na skutek swej przysięgi; zaiste, dostaliby się w ręce swych braci, gdyby nie litość i niezmierna miłość, które Ammon i jego bracia odczuwali do nich.

12. I z tego powodu przyszli do ziemi zarahemlskiej; i odtąd byli achronieni przez Nefitów.

13. Lecz stało się, że gdy zobaczyli, jakie niebezpieczeństwo i jak wiele udręk i utrapień Nefici znosili dla nich, byli przepełnieni współczuciem i apragnęli chwycić za broń w obronie swej ojczyzny.

14. Lecz oto, gdy mieli właśnie podjąć broń wojenną, zostali powstrzymani perswazjami Helamana i jego braci, bowiem mieli oni właśnie azłamać bprzysięgę, którą złożyli.

15. I Helaman obawiał się, że czyniąc to, zgubiliby swe dusze; wszyscy więc, którzy zawarli to przymierze, byli zmuszeni patrzeć, jak ich bracia przechodzą przez udręki w tej groźnej sytuacji w tym czasie.

16. Lecz oto, stało się, że mieli wielu synów, którzy nie zawarli przymierza, że nie użyją broni wojennej w obronie przeciwko wrogom; przeto tylu, ilu było zdolnych do walki, zebrało się w tym czasie i przyjęło imię Nefitów.

17. I zawarli przymierze, że będą walczyć o wolność Nefitów, zaiste, że będą bronić tej ziemi aż do poświęcenia swego życia; zaiste, a nawet zawarli przymierze, że nigdy nie oddadzą swej awolności, ale w każdych okolicznościach będą bronić Nefitów i siebie przed poddaństwem.

18. Teraz oto było dwa tysiące tych młodych mężczyzn, którzy zawarli to przymierze i podjęli broń wojenną w obronie swej ojczyzny.

19. I teraz oto, mimo że nigdy dotąd nie byli ciężarem dla Nefitów, to teraz stali się wielką podporą; gdyż podjęli broń wojenną i chcieli, aby Helaman był ich przywódcą.

20. I wszyscy byli młodymi mężczyznami, i byli niezmiernie amężni, jeśli chodzi o odwagę, a także o siłę i chęć działania; lecz to nie wszystko — byli takimi ludźmi, którzy byli zawsze bwierni we wszystkim, co im powierzono.

21. Zaiste, byli ludźmi prawdy i rozsądku, gdyż nauczono ich przestrzegać przykazań Boga i apostępować zacnie przed Nim.

22. I teraz stało się, że Helaman pomaszerował na czele swych adwóch tysięcy młodych wojowników, aby wspierać ludzi w granicach tej ziemi na południe przy zachodnim morzu.

23. I na tym kończy się dwudziesty ósmy rok panowania sędziów nad ludem Nefiego.

◀

2a

Alma 48:16–17.

◀

4a

Alma 50:2–3.

◀

10a

Alma 27:24–26.

◀

b

Alma 23:8–13.

◀

11a

Alma 24:17–19.

◀

12a

Alma 27:23.

◀

13a

Alma 56:7.

◀

14a

Ⅳ Mojż. 30:3.

◀

b

PPŚ Przysięga.

◀

17a

Alma 56:47. PPŚ Wolność (wola).

◀

20a

PPŚ Odwaga, odważny.

◀

b

PPŚ Rzetelność, uczciwość.

◀

21a

PPŚ Chodzić, kroczyć z Bogiem.

◀

22a

Alma 56:3–5.

Rozdział 54

Ammoron i Moroni negocjują wymianę jeńców. Moroni żąda, aby Lamanici wycofali się i poniechali swych morderczych napadów. Ammoron żąda, aby Nefici złożyli broń i poddali się Lamanitom. Około 63 r. p.n.e.

1. I teraz stało się, że na początku dwudziestego dziewiątego roku panowania sędziów aAmmoron posłał do Moroniego, pragnąc wymiany jeńców.

2. I stało się, że Moroni ucieszył się niezmiernie z tej prośby, gdyż pragnął ze swych zapasów żywić własny lud niż lamanickich więźniów; i pragnął mieć także więcej swoich własnych ludzi dla wzmocnienia armii.

3. A Lamanici wzięli do niewoli wiele kobiet i dzieci, podczas gdy pośród wszystkich jeńców Moroniego, to znaczy pośród tych, których Moroni wziął do niewoli, nie było ani jednej kobiety czy dziecka; przeto Moroni zdecydował się na fortel, aby odebrać możliwie najwięcej nefickich więźniów od Lamanitów.

4. Przeto napisał list i posłał go przez sługę Ammorona, tego samego, który przyniósł list Moroniemu. Teraz takie są słowa, które napisał Ammoronowi:

5. Oto, Ammoronie, piszę do ciebie w związku z wojną, którą toczysz przeciw mojemu ludowi, a raczej, którą twój abrat zaczął przeciw niemu i którą nadal jesteś zdecydowany kontynuować po jego śmierci.

6. Oto chciałbym ci nieco powiedzieć o asprawiedliwości Boga i o mieczu Jego wszechmocnego gniewu, który wisi nad tobą, jeśli nie odpokutujesz i nie wycofasz armii na swoje ziemie, to jest na swoje posiadłości, czyli ziemię neficką.

7. Zaiste, powiedziałbym ci o tych sprawach, jeśli byłbyś zdolny zważać na nie; zaiste, powiedziałbym ci o straszliwym apiekle, które czeka bmorderców takich jak ty i twój brat, jeśli nie odpokutujecie, odstępując od swych morderczych zamiarów i nie wycofacie się ze swoimi armiami na swoje własne ziemie.

8. Lecz jako że już raz odrzuciłeś te sprawy i walczyłeś przeciwko ludowi Pana, tak przypuszczam, że i tym razem tak postąpisz.

9. I teraz oto jesteśmy przygotowani na przyjęcie was; zaiste, i jeśli nie zrezygnujecie ze swych celów, oto sprowadzicie na siebie gniew Boga, którego odrzuciliście, ku waszej całkowitej zagładzie.

10. Lecz jako żyje Pan, jeśli nie wycofacie się, nasze armie uderzą na was i nawiedzi was śmierć, albowiem utrzymamy nasze miasta i ziemie; zaiste, i zachowamy naszą religię i sprawę naszego Boga.

11. Lecz przypuszczam, że mówię ci o tym na próżno; to znaczy przypuszczam, że jesteś adzieckiem piekła; kończę więc mój list, mówiąc ci, że wymienię jeńców tylko pod warunkiem, że oddasz mężczyznę i jego żonę, i jego dzieci za jednego jeńca; jeśli się na to zgodzisz, dokonam wymiany.

12. I oto, jeśli tego nie zrobisz, wystąpię przeciw tobie z moimi armiami; zaiste, i uzbroję nawet kobiety i dzieci, i wystąpię przeciw tobie, i będę cię ścigał aż do twej własnej ziemi, która jest ziemią anaszego pierwszego dziedzictwa; zaiste, i będzie krew za krew, zaiste, życie za życie; i stoczymy bitwę, aż całkowicie zgładzę cię z powierzchni ziemi.

13. Oto ponosi mnie gniew, mnie i mój lud; pragnąłeś nas wymordować, a my chcieliśmy tylko się obronić. Oto, jeśli nadal będziecie dążyć do naszej zagłady, naszym celem stanie się wasza zagłada; zaiste, i odzyskanie naszej ziemi, ziemi naszego pierwszego dziedzictwa.

14. Teraz kończę swój list. Jestem Moroni; jestem przywódcą ludu Nefitów.

15. Teraz stało się, że gdy Ammoron otrzymał ten list, rozgniewał się i napisał kolejny list do Moroniego, a to są słowa, które napisał:

16. Jestem Ammoron, król Lamanitów; jestem bratem Amalikiasza, którego azamordowaliście. Oto pomszczę na was jego krew, zaiste, i napadnę na was ze swoimi armiami, gdyż nie boję się waszych gróźb.

17. Albowiem oto wasi ojcowie skrzywdzili swych braci, tak że pozbawili ich aprawa do panowania, które im się słusznie należało.

18. I teraz oto, jeśli złożycie broń i poddacie się, aby ci, którym należy się władza, panowali nad wami, nakażę, aby moi ludzie złożyli broń i więcej z wami nie walczyli.

19. Oto groziłeś srodze mnie i memu ludowi; lecz oto, nie boimy się waszych gróźb.

20. Jednak chętnie zgodzę się wymienić jeńców na twych warunkach, abym mógł zachować żywność dla swoich wojowników; i będziemy toczyć wieczną wojnę, aż do zmuszenia Nefitów do poddania się naszej władzy albo do ich wiecznej zagłady.

21. A co się tyczy Boga, o którym mówicie, że Go odrzuciliśmy, oto nie znamy takiej istoty, podobnie jak wy; jeśli jednak jest taka istota, wiemy tylko, że stworzył nas tak samo jak was.

22. I jeśli jednak istnieje diabeł i piekło, oto czyż nie pośle was tam On, abyście byli z moim bratem, którego zamordowaliście i o którym napomknąłeś, że tam poszedł? Lecz to nie ma znaczenia.

23. Jestem Ammoron, potomek aZorama, którego wasi ojcowie zmusili do opuszczenia Jerozolimy.

24. I oto teraz jestem śmiałym Lamanitą; oto prowadzę tę wojnę, aby pomścić ich krzywdy, aby odzyskać i zachować swe prawo do władzy; i kończę swój list do Moroniego.

◀

1a

Alma 52:3.

◀

5a

Alma 48:1.

◀

6a

PPŚ Sprawiedliwość.

◀

7a

PPŚ Piekło.

◀

b

Alma 47:18, 22–24. PPŚ Morderstwo.

◀

11a

Jan 8:42–44.

◀

12a

Ⅱ Nefi 5:5–8.

◀

16a

Alma 51:34.

◀

17a

Ⅱ Nefi 5:1–4; Mos. 10:12–17.

◀

23a

Ⅰ Nefi 4:31–35.

Rozdział 55

Moroni odmawia wymiany jeńców. Straże Lamanitów zostają spojone winem, a uwięzieni Nefici uwolnieni. Miasto Gid odzyskane bez rozlewu krwi. W okresie lat 63–62 p.n.e.

1. Teraz stało się, że gdy Moroni otrzymał ten list, jeszcze bardziej się rozgniewał, gdyż wiedział, że Ammoron miał doskonałą wiedzę o swym aoszustwie; zaiste, i wiedział, że Ammoron rozumie, iż walczy w niesłusznej sprawie, prowadząc wojnę z ludem Nefitów.

2. I powiedział: Oto nie wymienię z Ammoronem jeńców, jeśli nie wycofa się, jak to podałem w mym liście; gdyż nie pozwolę mu, żeby miał więcej władzy, niż już ma.

3. Oto znam miejsce, gdzie Lamanici pilnują moich ludzi, których wzięli do niewoli; i ponieważ Ammoron nie zgodził się na to, o co prosiłem w moim liście, oto uczynię z nim zgodnie z moimi słowami; zaiste, będę siać pośród nich śmierć, aż prosić będą o pokój.

4. I teraz stało się, że gdy Moroni powiedział te słowa, zarządził, aby rozpytano się pośród jego ludzi, czy znajdzie się człowiek, który jest potomkiem Lamana.

5. I stało się, że znaleźli go, a miał na imię Laman; i był on ajednym ze sług króla zamordowanego przez Amalikiasza.

6. I Moroni zarządził, aby Laman z niewielką liczbą jego ludzi poszedł do strażników pilnujących Nefitów.

7. I pilnowano Nefitów w mieście Gid; przeto Moroni wyznaczył Lamana i niewielką liczbę ludzi, aby tam z nim poszli.

8. I gdy nastała noc, Laman poszedł do strażników pilnujących Nefitów; i oto, gdy go zobaczyli, przywołali go; lecz powiedział im: Nie bójcie się, jestem Lamanitą. Oto uciekliśmy Nefitom, gdy spali; i oto wzięliśmy ich wino, i przynieśliśmy je ze sobą.

9. Teraz, gdy Lamanici usłyszeli te słowa, przyjęli go z radością; i powiedzieli mu: Daj nam waszego wina, abyśmy się napili; cieszymy się, że wzięliście ze sobą wino, gdyż jesteśmy znużeni.

10. Lecz Laman powiedział im: Zachowajmy nasze wino na później, aż pójdziemy walczyć z Nefitami. Jednak to tylko zwiększyło ich pragnienie, aby napić się wina.

11. Bowiem powiedzieli: Jesteśmy znużeni, weźmy więc to wino, a niebawem dostaniemy nasze racje wina, które wzmocnią nas do walki z Nefitami.

12. I Laman powiedział im: Czyńcie, wedle swych pragnień.

13. I stało się, że pili wino do woli; i smakowało im, dlatego jeszcze więcej pili, a było ono mocne, będąc tak przygotowane.

14. I stało się, że tak pili i weselili się, aż stopniowo wszyscy się upili.

15. I teraz, gdy Laman i jego ludzie zobaczyli, że wszyscy byli pijani, i zapadli w głęboki sen, powrócili do Moroniego i opowiedzieli mu o wszystkim, co się zdarzyło.

16. I stało się to zgodnie z zamysłem Moroniego. I Moroni zaopatrzył swych ludzi w broń wojenną; i poszedł do miasta Gid, gdy Lamanici spali głębokim snem, będąc pijani, i przerzucił broń wojenną jeńcom, aż wszyscy zostali uzbrojeni;

17. Zaiste, nawet ich kobiety i wszystkie ich dzieci, tyle, ile było zdolnych do władania bronią wojenną, gdyż Moroni uzbroił wszystkich jeńców; a wszystko to nastąpiło w wielkiej ciszy.

18. I nawet gdyby obudzili Lamanitów, oto ci byli pijani, i Nefici mogliby ich zabić.

19. Lecz oto, Moroni tego nie chciał; nie lubował się on w mordowaniu czy arozlewie krwi, ale lubował się w ocaleniu swych ludzi od zagłady; a nie chcąc postąpić niesprawiedliwie, nie pozwolił na zgładzenie Lamanitów, gdy byli pijani.

20. Lecz spełnił swoje pragnienia; bowiem uzbroił nefickich jeńców, którzy przebywali za murami miasta, i umożliwił im zajęcie innych części miasta, które były w obrębie murów.

21. I wtedy zarządził, aby jego ludzie, którzy byli z nimi, oddalili się nieco od nich, i otoczyli armie Lamanitów.

22. A uczynili to w nocy, tak że gdy Lamanici przebudzili się rano, zobaczyli, że są otoczeni przez Nefitów na zewnątrz, a ich jeńcy wewnątrz miasta są uzbrojeni.

23. I tak widzieli, że Nefici mieli nad nimi przewagę; i w tej sytuacji bezcelowa byłaby walka z Nefitami; przeto ich naczelni dowódcy zażądali od nich broni wojennej, i przynieśli ją, i złożyli u stóp Nefitów, prosząc, aby się nad nimi zlitowali.

24. Teraz oto tego pragnął Moroni. Wziął jeńców wojennych i zajął miasto, zarządzając, aby uwolniono wszystkich jeńców, którzy byli Nefitami; i przyłączyli się oni do armii Moroniego, i byli wielkim wsparciem dla jego armii.

25. I stało się, że Moroni zarządził, aby Lamanici, których wziął do niewoli, zaczęli apracę przy umacnianiu fortyfikacji wokół miasta Gid.

26. I stało się, że gdy umocnił miasto Gid, jak tego chciał, zarządził, aby zabrano jeńców do miasta Obfitość; i ochraniał także to miasto z niezmiernie dużą siłą.

27. I stało się, że pomimo wszelkich podstępów Lamanitów Nefici zachowali i ochronili wszystkich jeńców, których wzięli, a także utrzymali cały teren i przewagę, jakie odzyskali.

28. I stało się, że Nefici zaczęli znowu zwyciężać i odzyskiwać swe prawa i przywileje.

29. Wiele razy Lamanici próbowali otoczyć ich nocą, ale w tych próbach tracili wielu jeńców.

30. I wiele razy próbowali podsunąć swe wino Nefitom, aby mogli ich zgładzić trucizną lub pijaństwem.

31. Lecz oto, Nefici nie ociągali się z apamiętaniem o Panu, Swym Bogu w tym okresie swej niedoli. Nie można było ich usidlić; zaiste, i nie pili wina bez wypróbowania go najpierw na swych jeńcach spośród Lamanitów.

32. I byli na tyle ostrożni, aby nie dano im żadnej trucizny; bo jeśli ich wino mogłoby otruć Lamanitę, otrułoby także Nefitę; i tak sprawdzali wszystkie ich napoje.

33. I teraz stało się, że Moroni uznał za stosowne przygotowanie się do ataku na miasto Morianton; gdyż Lamanici obwarowali je pracą swych rąk, aż stało się niezmiernie silną twierdzą.

34. I bezustannie ściągali do tego miasta nowe posiłki wojska, a także nowe zapasy.

35. I na tym kończy się dwudziesty dziewiąty rok panowania sędziów nad ludem Nefiego.

◀

1a

Alma 47:12–35.

◀

5a

Alma 47:29.

◀

19a

Alma 48:16.

◀

25a

Alma 53:3–5.

◀

31a

Alma 62:49–51.

Rozdział 56

Helaman wysyła list do Moroniego, opisując przebieg wojny z Lamanitami. Antipus i Helaman odnoszą wielkie zwycięstwo nad Lamanitami. Dwa tysiące młodych synów Helamana walczy z cudowną siłą i żaden z nich nie ginie. Werset 1. — około 62 r. p.n.e., wersety 2–19 — około 66 r. p.n.e. oraz wersety 20–57 — w okresie lat 65–64 r. p.n.e.

1. I teraz stało się, że na początku trzydziestego roku panowania sędziów, w drugi dzień pierwszego miesiąca, Moroni otrzymał list od Helamana opisujący sytuację ludu w tej części ziemi.

2. I takie są słowa Helamana, które napisał: Mój umiłowany bracie, Moroni, umiłowany w Panu i umiłowany pośród naszych utrapień wojennych; oto, mój umiłowany bracie, mam ci nieco do powiedzenia o działaniach wojennych w tej części ziemi.

3. Oto adwa tysiące synów tych, których Ammon przywiódł z ziemi nefickiej — a wiesz, że są to potomkowie Lamana, najstarszego syna naszego ojca Lehiego;

4. I nie muszę powtarzać ci o ich tradycjach czy też o braku wiary, gdyż wiesz wszystko o tych sprawach —

5. Przeto niech wystarczy, że powiem ci, że dwa tysiące tych młodych mężczyzn podjęło broń wojenną, i chcieli, abym został ich przywódcą; i przyszliśmy tutaj, aby bronić naszej ojczyzny.

6. I wiesz także o aprzymierzu zawartym przez ich ojców, że nie podniosą broni wojennej przeciwko swym braciom, aby przelać krew.

7. Lecz w dwudziestym szóstym roku, gdy zobaczyli nasze udręki i nasze utrapienia związane z nimi, niemal azłamali przymierze, które zawarli, i chcieli podjąć broń wojenną w naszej obronie.

8. Jednak nie pozwoliłem im złamać zawartego przymierza, przypuszczając, że Bóg wzmocni nas na tyle, że nie będziemy cierpieć więcej z powodu wypełniania złożonej przysięgi.

9. Lecz oto, z jednego powodu możemy się wielce radować. Bowiem w dwudziestym szóstym roku ja, Helaman, pomaszerowałem na czele tych dwóch tysięcy młodych mężczyzn do miasta Judei, aby pomóc Antipusowi, którego wyznaczyłeś przywódcą w tej części ziemi.

10. I dodałem dwa tysiące moich synów (gdyż zasługują na miano synów) do armii Antipusa, który ucieszył się niezmiernie; bowiem jego armia została zmniejszona przez Lamanitów, ponieważ ich armie zabiły wielką liczbę naszych ludzi, nad czym bolejemy.

11. Jednakże pocieszamy się tym, że zginęli oni za sprawę swej ojczyzny i za sprawę Swego Boga, zaiste, i są aszczęśliwi.

12. I Lamanici także wzięli wielu jeńców, z których wszyscy byli naczelnymi dowódcami, gdyż nikogo innego nie zachowali przy życiu. I przypuszczamy, że są teraz w ziemi nefickiej, jeśli ich nie zabito.

13. I teraz oto są miasta, które Lamanici zajęli, przelewając krew tak wielu naszych walecznych mężów:

14. Ziemia mantijska, to jest miasto Manti, i miasto Zeezrom, i miasto Kumeni, i miasto Antiparah.

15. I zajmowali te miasta, gdy przybyłem do miasta Judei; i zastałem Antipusa i jego ludzi, którzy trudzili się wszelkimi siłami przy umocnieniach miasta.

16. Zaiste, i byli wyczerpani zarówno fizycznie, jak i duchowo, gdyż musieli dzielnie walczyć za dnia, a nocą trudzić się, pracując nad utrzymaniem swych miast; i tak znosili wielkie udręki wszelkiego rodzaju.

17. I byli teraz zdecydowani zwyciężyć w obronie miasta albo zginąć; przeto możesz sobie wyobrazić, że ten mały oddział, który przyprowadziłem, zaiste, ci moi synowie, natchnęli ich ogromną nadzieją i wielką radością.

18. I teraz stało się, że gdy Lamanici zobaczyli, że Antipus otrzymał większe siły dla swej armii, Ammoron zakazał im stoczenia bitwy przeciw miastu Judei, czyli przeciw nam.

19. I tak Pan miał w nas upodobanie; bowiem gdyby napadli na nas, jak byliśmy jeszcze słabi, to być może zniszczyliby naszą małą armię; a tak zostaliśmy oszczędzeni.

20. I Ammoron nakazał im utrzymać miasta, które zajęli. I na tym skończył się dwudziesty szósty rok. I na początku dwudziestego siódmego roku przygotowaliśmy nasze miasto oraz nas samych do obrony.

21. I pragnęliśmy, aby Lamanici najechali na nas; gdyż nie chcieliśmy napadać na nich w ich twierdzach.

22. I stało się, że rozesłaliśmy wokół zwiadowców, aby obserwowali przemieszczenia Lamanitów, aby nie przeszli obok nas nocą czy w ciągu dnia i nie zaatakowali innych naszych miast położonych bardziej na północ.

23. Albowiem zdaliśmy sobie sprawę z tego, że miasta te nie były dostatecznie silne, aby podjąć walkę; chcieliśmy więc, gdy będą obok nas przechodzić, uderzyć na ich tyły i równocześnie uderzyć od przodu. Przypuszczaliśmy, że w ten sposób możemy ich pokonać; lecz oto, nasze nadzieje były płonne.

24. Nie odważyli się przejść obok nas całą swoją armią, ani jej częścią, z obawy, że nie dorównają nam w sile i zostaną pokonani.

25. I nie odważyli się pomaszerować przeciwko miastu Zarahemli; ani nie odważyli się przejść przez źródło rzeki Sydon do miasta Nefihah.

26. I tak byli zdecydowani utrzymać swoimi siłami miasta, które zajęli.

27. I teraz stało się, że w drugim miesiącu tego roku otrzymaliśmy wiele zapasów od ojców tych moich dwóch tysięcy synów.

28. Przysłano nam również dwa tysiące mężów z ziemi zarahemlskiej. I tak byliśmy przygotowani, mając dziesięć tysięcy mężów, i żywność dla nich, a także dla ich żon i dzieci.

29. I Lamanici, widząc, jak z dnia na dzień nasze siły powiększają się, i że otrzymujemy zapasy, zaczęli się tym niepokoić i robić wypady, aby, jeśli to możliwe, położyć kres dostarczaniu nam zapasów i posiłków wojska.

30. I gdy zobaczyliśmy, że Lamanici są tym zaniepokojeni, chcieliśmy zastosować fortel wobec nich; przeto Antipus rozkazał, abym pomaszerował z moimi synkami do sąsiadującego miasta niby z zapasami dla owego sąsiadującego miasta.

31. I mieliśmy przejść w pobliżu miasta Antiparah, jak gdyby udając się do następnego miasta znajdującego się na pograniczu, w pobliżu wybrzeża.

32. I stało się, że pomaszerowaliśmy do tego miasta niby z naszymi zapasami.

33. I stało się, że Antipus wymaszerował z częścią swej armii, pozostawiając resztę dla obrony miasta. Lecz odczekał z wymarszem, aż doszedłem z moją niewielką armią w okolice miasta Antiparah.

34. A w mieście Antiparah stacjonowała najsilniejsza armia Lamanitów, zaiste najliczniejsza.

35. I stało się, że gdy ich zwiadowcy donieśli im o nas, wyszli ze swoją armią i pomaszerowali przeciwko nam.

36. I stało się, że uciekaliśmy przed nimi na północ. I tak odwiedliśmy najpotężniejszą armię Lamanitów;

37. Zaiste, nawet na tak dużą odległość, że gdy zobaczyli armię Antipusa ścigającą ich ze wszystkich sił, nie zmienili kierunku na prawo czy na lewo, lecz maszerowali wprost za nami; i, jak przypuszczamy, chcieli nas zabić, zanim Antipus by ich dogonił, żeby nie zostali przez nas otoczeni.

38. I teraz, Antipus, widząc nasze niebezpieczeństwo, przyśpieszył marsz swej armii. Lecz oto, zapadła noc; przeto nie dogonili nas, ani też Antipus ich nie dogonił; dlatego rozbiliśmy obóz na noc.

39. I stało się, że przed świtem Lamanici nas ścigali. Teraz nie byliśmy dostatecznie silni, aby z nimi walczyć; zaiste, nie pozwoliłbym, aby moi synkowie wpadli w ich ręce; dlatego kontynuowaliśmy nasz marsz i pomaszerowaliśmy na pustkowie.

40. I Lamanici nie odważyli się skierować na prawo czy na lewo, żeby nie zostali otoczeni; ja także nie chciałem skręcić w prawo czy w lewo na wypadek, gdyby mnie dosięgli, bo nie będąc w stanie stawić im oporu, musielibyśmy zginąć, a oni by uszli; i tak uciekaliśmy w głąb pustkowia przez cały dzień, aż zrobiło się ciemno.

41. I stało się, że znowu, gdy nastał świt, zobaczyliśmy Lamanitów zbliżających się do nas i uciekaliśmy przed nimi.

42. Lecz stało się, że nie ścigali nas długo, zanim się zatrzymali; a miało to miejsce rankiem trzeciego dnia siódmego miesiąca.

43. I teraz, nie wiedząc, czy Antipus ich dogonił, powiedziałem do moich ludzi: Oto nie wiemy, czy zatrzymali się, aby złapać nas w pułapkę, gdy na nich uderzymy.

44. Przeto cóż powiecie, moi synowie, czy pójdziecie walczyć z nimi?

45. I teraz mówię ci, mój umiłowany bracie Moroni, że nigdy pośród wszystkich Nefitów nie widziałem tak wielkiej aodwagi.

46. I ponieważ zawsze nazywałem ich moimi synami (gdyż wszyscy byli bardzo młodzi), tak mi odpowiedzieli: Ojcze, oto nasz Bóg jest z nami i nie pozwoli, abyśmy zginęli; pójdźmy więc; nie zabijalibyśmy naszych braci, gdyby zostawili nas w spokoju; pójdźmy więc, aby nie zdobyli przewagi nad armią Antipusa.

47. I nigdy przedtem nie walczyli, a mimo to nie bali się śmierci; i troszczyli się bardziej o awolność swych ojców niż o własne życie; zaiste, ich bmatki nauczyły ich, że jeśli nie będą wątpić, to Bóg ich ocali.

48. I powtórzyli mi słowa swych matek: Nie wątpimy, że nasze matki o tym wiedziały.

49. I stało się, że zawróciłem z moimi dwoma tysiącami przeciw tym Lamanitom, którzy nas ścigali. I oto, Antipus ich dogonił i rozgorzała straszliwa bitwa.

50. Armia Antipusa wyczerpana tak długim marszem w tak krótkim czasie niemal wpadła w ręce Lamanitów; i gdybym nie powrócił z moimi dwoma tysiącami, Lamanici osiągnęliby swój cel.

51. Albowiem Antipus zginął od miecza, jak też wielu jego przywódców, z powodu zmęczenia szybkim marszem — przeto ludzie Antipusa, straciwszy swych przywódców, byli zdezorientowani i zaczęli ustępować Lamanitom.

52. I stało się, że Lamanici nabrali odwagi i zaczęli ich ścigać; i tak Lamanici ścigali ich z wielkim zapałem, gdy Helaman uderzył na ich tyły ze swymi dwoma tysiącami i zaczął ich zabijać w wielkiej liczbie, tak że cała armia Lamanitów wstrzymała pościg i zwróciła się przeciw Helamanowi.

53. Teraz, gdy ludzie Antipusa zobaczyli, że Lamanici zmienili kierunek ataku, zgromadzili razem swych mężów i uderzyli na tyły Lamanitów.

54. I teraz stało się, że my, ludzie Nefiego, to jest ludzie Antipusa, i ja z moimi dwoma tysiącami, otoczyliśmy Lamanitów i zabijaliśmy ich; zaiste, aż zostali zmuszeni złożyć broń wojenną, a także poddać się jako jeńcy wojenni.

55. I teraz stało się, że kiedy się nam poddali, oto przeliczyłem tych młodych mężczyzn, którzy razem ze mną walczyli, obawiając się, że wielu z nich zginęło.

56. Lecz ku mojej wielkiej radości aani jedna dusza nie poległa; zaiste, i walczyli niczym z siłą Bożą; zaiste, nigdy nie słyszano, aby ludzie walczyli z tak cudowną siłą; i z tak wielką mocą uderzyli na Lamanitów, że ich przestraszyli; i dlatego Lamanici poddali się jako jeńcy wojenni.

57. I nie mając miejsca dla naszych jeńców, aby ich upilnować przed wojskami Lamanitów, wysłaliśmy ich do ziemi zarahemlskiej, a część tych ludzi Antipusa, którzy nie zostali zabici, przyłączyła się do moich chłopców, aAmmonitów, i podjęliśmy marsz powrotny do miasta Judei.

◀

3a

Alma 53:22.

◀

6a

Alma 24:17–18.

◀

7a

Alma 53:13–15.

◀

11a

Alma 28:12.

◀

45a

Alma 53:20–21.

◀

47a

Alma 53:16–18.

◀

b

Alma 57:21. PPŚ Matka.

◀

56a

Alma 57:25; 58:39.

◀

57a

Alma 27:26; 53:10–11, 16.

Rozdział 57

Helaman opisuje odzyskanie Antiparah i poddanie się oraz późniejszą obronę Kumeni. Synowie Ammonitów walczą dzielnie; wszyscy odnoszą rany, ale żaden nie ginie. Gid opowiada o zabiciu lamanickich jeńców i ich ucieczce. Około 63 r. p.n.e.

1. I teraz stało się, że otrzymałem list od króla Ammorona, w którym powiedział, że jeśli oddam jeńców wojennych, których wzięliśmy do niewoli, odda nam miasto Antiparah.

2. Lecz wysłałem list do króla, że jesteśmy pewni, iż nasze siły wystarczą, aby zdobyć miasto Antiparah siłą; i że oddając jeńców za to miasto, musielibyśmy uważać siebie za nierozsądnych, i że oddamy naszych jeńców jedynie w ramach wymiany.

3. I Ammoron odrzucił propozycję zawartą w liście, gdyż nie chciał wymienić jeńców; przeto zaczęliśmy przygotowania do bitwy o miasto Antiparah.

4. Lecz mieszkańcy Antiparah opuścili miasto i zbiegli do innych miast będących w ich posiadaniu, aby je wzmocnić; i tak miasto Antiparah wpadło w nasze ręce.

5. I na tym kończy się dwudziesty ósmy rok panowania sędziów.

6. I stało się, że na początku dwudziestego dziewiątego roku otrzymaliśmy z ziemi zarahemlskiej i z okolicznych ziem dostawę żywności, i powiększyła się także nasza armia do liczby sześciu tysięcy ludzi, nie licząc sześćdziesięciu asynów Ammonitów, którzy przyszli przyłączyć się do swych braci, mojej małej brygady dwóch tysięcy. I teraz oto byliśmy silni, zaiste, a także dobrze zaopatrzeni, mając dostarczoną nam żywność.

7. I stało się, że naszym zamiarem było stoczenie bitwy z armią broniącą miasto Kumeni.

8. I teraz oto pokażę ci, że w niedługim czasie osiągnęliśmy nasz zamiar; zaiste, nasza silna armia, to jest jej część, otoczyła miasto Kumeni nocą, na krótko przed przybyciem ich dostaw żywności.

9. I stało się, że obozowaliśmy wokół miasta przez wiele nocy; lecz spaliśmy na naszych mieczach, i trzymaliśmy straż, aby Lamanici nie napadli na nas nocą i nie zabili nas, gdyż usiłowali uczynić to wiele razy; lecz tyle razy, ile usiłowali to uczynić, przelewaliśmy ich krew.

10. W końcu przybyły dostawy i Lamanici mieli zamiar wejść do miasta nocą. A my, będąc Nefitami, a nie Lamanitami, pojmaliśmy ich i przejęliśmy ich zapasy.

11. I mimo że Lamanici zostali w ten sposób odcięci od swych dostaw, nadal byli zdecydowani utrzymać miasto; przeto uznaliśmy za konieczne przesłanie tych dostaw do Judei, a naszych jeńców do ziemi zarahemlskiej.

12. I stało się, że nie upłynęło wiele dni, zanim Lamanici utracili wszelką nadzieję odsieczy; dlatego wydali miasto w nasze ręce; i tak zrealizowaliśmy nasze zamiary, zdobywając miasto Kumeni.

13. I stało się, że nasi jeńcy byli tak liczni, że mimo naszej dużej liczebności, musieliśmy zaangażować wszystkie nasze siły do pilnowania ich, bo inaczej musielibyśmy ich zgładzić.

14. Albowiem oto wykradali się w dużych grupach i walczyli na kamienie, na pałki lub cokolwiek, co wpadło im w ręce, aż zabiliśmy ponad dwa tysiące z nich, odkąd poddali się jako jeńcy wojenni.

15. Dlatego byliśmy zmuszeni albo ich zabić, albo pilnować ich z mieczem w ręku, odstawiając ich do ziemi zarahemlskiej; i co więcej nasze zapasy ledwo starczały dla naszych ludzi, mimo że zabraliśmy Lamanitom dostawę żywności.

16. W tej krytycznej sytuacji sprawą wielkiej wagi stało się podjęcie decyzji dotyczącej jeńców wojennych; postanowiliśmy jednak posłać ich do ziemi zarahemlskiej; przeto wybraliśmy część naszych ludzi i daliśmy im nadzór nad jeńcami, aby zabrali ich do ziemi zarahemlskiej.

17. Lecz stało się, że nazajutrz powrócili. I teraz oto nie pytaliśmy ich o jeńców; bowiem oto Lamanici właśnie nas atakowali, i powrócili oni na czas, aby nas uratować przed wpadnięciem w ich ręce. Albowiem oto Ammoron dosłał Lamanitom nowe zapasy, a także liczną armię ludzi.

18. I stało się, że ci ludzie, których posłaliśmy z jeńcami, przybyli na czas, aby ich powstrzymać wtedy, gdy oni prawie nas pokonali.

19. Oto moja mała brygada dwóch tysięcy i sześćdziesięciu walczyła zaciekle; zaiste, stanowczo opierała się Lamanitom, zadając śmierć wszystkim tym, którzy stawiali jej opór.

20. I podczas gdy reszta naszej armii bliska była ustąpienia Lamanitom, oto tych dwa tysiące i sześćdziesięciu pozostało nieugiętych i nieustraszonych.

21. Zaiste, i byli posłuszni, i z dokładnością wykonywali każde słowo rozkazu; zaiste, i stało im się według ich wiary; i pamiętałem słowa, których, jak mi powiedzieli, amatki ich nauczały.

22. I teraz oto zawdzięczamy tym moim synom i tym ludziom, którzy zostali wybrani, aby przewozić jeńców, to wielkie zwycięstwo; bowiem to oni pokonali Lamanitów; zaiste, zostali wyparci z powrotem do miasta Manti.

23. I utrzymaliśmy miasto Kumeni, i nie wszyscy zostaliśmy zniszczeni mieczem, jednakże ponieśliśmy wielkie straty.

24. I stało się, że gdy Lamanici uciekli, natychmiast wydałem rozkazy, aby pośród poległych odnaleziono moich rannych, i aby opatrzono im rany.

25. I stało się, że dwustu spośród mych dwóch tysięcy sześćdziesięciu omdlało wskutek utraty krwi; jednak dzięki dobroci Boga i ku naszemu wielkiemu zdumieniu, a także ku radości całej naszej armii, aani jedna dusza nie poległa; zaiste, a także nie było pośród nich ani jednego, który by nie odniósł wielu ran.

26. A ich pozostanie przy życiu zadziwiło całą naszą armię, zaiste, to, że zostali oszczędzeni, podczas gdy tysiąc naszych braci poległo. I słusznie przypisujemy to cudownej amocy Bożej z powodu ich niezmiernej bwiary w to, czego ich uczono — że istnieje sprawiedliwy Bóg, i że ten, kto nie wątpi, zostanie zachowany Jego zdumiewającą mocą.

27. Teraz taka była wiara tych, o których mówiłem; są młodzi, a w ich umysłach jest pewność, i stale pokładają ufność w Bogu.

28. I teraz stało się, że gdy zajęliśmy się naszymi rannymi i pochowaliśmy naszych poległych, jak też poległych Lamanitów, a było ich wielu, oto zapytaliśmy Gida o jeńców, z którymi wyruszyli do ziemi zarahemlskiej.

29. A Gid był naczelnym dowódcą oddziału wyznaczonego do pilnowania jeńców w drodze do tej ziemi.

30. I teraz to są słowa, które Gid mi powiedział: Oto wyruszyliśmy do ziemi zarahemlskiej z naszymi jeńcami. I stało się, że po drodze napotkaliśmy zwiadowców naszych armii, których wysłano, aby obserwowali obozowisko Lamanitów.

31. I zawołali do nas tymi słowy: Oto armie Lamanitów maszerują w kierunku miasta Kumeni; i oto, napadną na nich, zaiste, i zniszczą naszych ludzi.

32. I stało się, że gdy pojmani przez nas jeńcy usłyszeli te krzyki, nabrali odwagi; i powstali w buncie przeciwko nam.

33. I stało się, że z powodu ich buntu zdecydowaliśmy, że podniesiemy nasze miecze przeciwko nim. I stało się, że gromadnie naparli na nasze miecze, przez co większość z nich zginęła; a reszta z nich przedarła się i uciekła od nas.

34. I oto, gdy uciekli, a nie mogliśmy ich dogonić, szybko podjęliśmy nasz marsz do miasta Kumeni; i oto, przybyliśmy w porę, aby pomóc naszym braciom w obronie miasta.

35. I oto, jeszcze raz zostaliśmy wyzwoleni z rąk naszych wrogów. I błogosławione niech będzie imię naszego Boga, gdyż On jest Tym, który nas wyzwolił; zaiste, Tym, który dokonał dla nas tak wielkiej rzeczy.

36. Teraz stało się, że gdy ja, Helaman, usłyszałem te słowa Gida, przepełniła mnie niezmierna radość z powodu dobroci Boga w zachowaniu nas przy życiu, że nie wszyscy wyginęliśmy; zaiste, i ufam, że dusze tych, którzy zginęli, aweszły do odpoczynku Swego Boga.

◀

6a

Alma 53:16–18.

◀

21a

Alma 56:47–48.

◀

25a

Alma 56:56.

◀

26a

PPŚ Moc.

◀

b

PPŚ Wiara.

◀

36a

Alma 12:34.

Rozdział 58

Helaman, Gid i Teomner fortelem zdobywają miasto Manti. Lamanici wycofują się. Synowie ludu Ammona zostają zachowani, walcząc mężnie w obronie wolności i wiary. W okresie lat 63–62 p.n.e.

1. I oto, teraz stało się, że naszym następnym celem było odzyskanie miasta Manti; lecz oto, nie mogliśmy w żaden sposób wywabić ich z miasta naszymi małymi oddziałami. Gdyż oto pamiętali dobrze, co przedtem zrobiliśmy; przeto nie mogliśmy azwabić ich, aby opuścili swe twierdze.

2. I byli znacznie liczniejsi niż nasza armia, dlatego nie odważyliśmy się wyjść i napaść na nich w ich twierdzach.

3. Zaiste, i stało się konieczne, że musieliśmy zaangażować naszych ludzi do obrony tej części ziemi, którą odzyskaliśmy jako swą własność; przeto stało się konieczne, że musieliśmy poczekać na posiłki z ziemi zarahemlskiej, a także na nową dostawę zapasów.

4. I stało się, że wysłałem posła do namiestnika naszej ziemi, aby zaznajomić go ze sprawami naszego ludu. I stało się, że czekaliśmy na otrzymanie dostaw i posiłków wojska z ziemi zarahemlskiej.

5. Lecz oto, na niewiele nam się to zdało; bowiem Lamanici rośli w siłę z dnia na dzień, i otrzymywali także dużo zapasów; i taka była nasza sytuacja w tym okresie.

6. I od czasu do czasu Lamanici robili przeciwko nam wypady, postanowiwszy zniszczyć nas fortelem; nie mogliśmy jednak stoczyć z nimi bitwy ze względu na ich schronienia i twierdze.

7. I stało się, że przez okres wielu miesięcy czekaliśmy, będąc w tej trudnej sytuacji, aż byliśmy bliscy wyginięcia z powodu braku żywności.

8. Lecz stało się, że otrzymaliśmy żywność przysłaną nam pod ochroną armii dwóch tysięcy ludzi, którzy przyszli nam z pomocą; i było to jedyną pomocą, jaką otrzymaliśmy do obrony siebie i naszej ojczyzny, aby nie wpadła w ręce naszych wrogów, zaiste, aby walczyć z wrogiem, który był niezliczony.

9. A przyczyny tych naszych trudności, czy też przyczyny, dla których nie przysłano nam więcej posiłków, nie znaliśmy; dlatego byliśmy zasmuceni, a także napełnieni lękiem, że w jakiś sposób sądy Boże mogą spaść na naszą ziemię, i że nastąpi nasz upadek i całkowita zagłada.

10. Przeto otworzyliśmy nasze dusze w modlitwie do Boga, aby nas wzmocnił i wyzwolił z rąk naszych wrogów, zaiste, a także, aby dał nam siłę, żebyśmy mogli obronić nasze miasta i nasze ziemie, i naszą własność dla utrzymania naszego ludu.

11. Zaiste, i stało się, że Pan, nasz Bóg, nawiedził nas zapewnieniami, że nas wyzwoli; zaiste, zwiastował On pokój naszym duszom, i dał nam wielką wiarę, i sprawił, że pokładaliśmy w Nim nadzieję naszego wyzwolenia.

12. I nabraliśmy odwagi, otrzymawszy nieco wzmocnienia w sile, i byliśmy zdecydowani pokonać swych wrogów i aobronić swe ziemie, i swą własność, i swe żony, i swe dzieci, i sprawę swej bwolności.

13. I tak poszliśmy z całą mocą przeciw Lamanitom, którzy byli w mieście Manti; i rozbiliśmy swe namioty na skraju pustkowia, które było blisko miasta.

14. I stało się, że nazajutrz, gdy Lamanici zobaczyli, że byliśmy na skraju pustkowia, w pobliżu miasta, rozesłali wokół nas swych zwiadowców, aby wywiedzieli się o liczbie i sile naszej armii.

15. I stało się, że gdy zobaczyli, że nie byliśmy silni co do naszej liczby, i obawiając się, że odetniemy im dostawy, jeśli nie wyjdą z nami walczyć i nie zabiją nas, a także przypuszczając, że ze swą liczną armią łatwo będą mogli nas zniszczyć, zaczęli przygotowania, aby wyjść do bitwy przeciw nam.

16. I gdy zobaczyliśmy, że zaczęli przygotowywać się, aby wyjść do bitwy przeciw nam, oto rozkazałem, aby Gid z niewielką liczbą ludzi ukrył się na pustkowiu, a także, aby Teomner z niewielką liczbą ludzi ukrył się także na pustkowiu.

17. Teraz Gid ze swoimi ludźmi ukrył się po prawej, a pozostali po lewej stronie; a gdy się tak ukryli, oto ja sam pozostałem z resztą mojej armii na tym samym miejscu, gdzie najpierw rozbiliśmy swoje namioty, czekając, aż Lamanici wyjdą z nami walczyć.

18. I stało się, że Lamanici wyszli nam naprzeciw ze swą liczną armią. I gdy podeszli, i byli gotowi napaść na nas z mieczem, nakazałem swoim ludziom, którzy byli ze mną, aby zawrócili na pustkowie.

19. I stało się, że Lamanici pośpiesznie podążyli za nami, niezmiernie pragnąc nas dogonić i zabić; przeto podążyli za nami na pustkowie; i przeszliśmy pomiędzy Gidem a Teomnerem tak, że nie zostali oni odkryci przez Lamanitów.

20. I stało się, że gdy Lamanici ich minęli, a raczej, gdy minęła ich armia, Gid i Teomner wyszli ze swego ukrycia i odcięli zwiadowców Lamanitów, aby nie powrócili do miasta.

21. I stało się, że gdy ich odcięli, pośpieszyli do miasta i napadli na straż, którą pozostawiono do obrony miasta, tak że zniszczyli ją i zajęli miasto.

22. A stało się to, ponieważ Lamanici pozwolili, by cała ich armia, z wyjątkiem tylko nielicznej straży, została wywabiona na pustkowie.

23. I stało się, że w ten sposób Gid i Teomner zajęli ich twierdze. I stało się, że po długiej wędrówce po pustkowiu obraliśmy kierunek na ziemię zarahemlską.

24. I gdy Lamanici zobaczyli, że maszerują w kierunku ziemi zarahemlskiej, obawiali się niezmiernie, że jest to plan prowadzący do ich zagłady; przeto podjęli odwrót na pustkowie, zaiste, tą samą drogą, którą przybyli.

25. I oto, zapadła noc, i rozbili swe namioty, gdyż naczelni dowódcy Lamanitów przypuszczali, że Nefici byli wyczerpani marszem; i przypuszczając, że przegonili całą ich armię, nie myśleli o mieście Manti.

26. Teraz stało się, że gdy zapadła noc, rozkazałem, aby moi ludzie nie spoczęli, lecz pomaszerowali inną drogą do ziemi mantijskiej.

27. I maszerując przez całą noc, oto nazajutrz wyprzedziliśmy Lamanitów i przybyliśmy do miasta Manti przed nimi.

28. I tak stało się, że dzięki temu fortelowi zajęliśmy miasto Manti bez rozlewu krwi.

29. I stało się, że gdy armie Lamanitów podeszły do miasta i zobaczyły, że byliśmy już przygotowani na spotkanie z nimi, były tym niezmiernie zaskoczone, i ogarnął ich strach tak wielki, że uciekli na pustkowie.

30. Zaiste, i stało się, że armie Lamanitów uciekły z tej części kraju. Lecz oto, uprowadzili ze sobą wiele kobiet i dzieci z tej ziemi.

31. I ate miasta, które Lamanici zajęli, są teraz wszystkie w naszym posiadaniu; a nasi ojcowie i nasze kobiety, i nasze dzieci powracają do swych domów, to jest wszyscy z wyjątkiem tych, którzy zostali więźniami uprowadzonymi przez Lamanitów.

32. Lecz oto, nasze armie są za małe, aby utrzymać tak wielką liczbę miast i bronić tak wielkich posiadłości.

33. Lecz oto, ufamy naszemu Bogu, który dał nam zwycięstwo nad tymi ziemiami, tak że odzyskaliśmy te miasta i ziemie, które do nas należały.

34. I nie wiemy, dlaczego rząd nie przysłał nam więcej posiłków; ani też ci, których do nas przysłano, nie wiedzą, dlaczego nie otrzymaliśmy więcej posiłków.

35. Oto nic nie wiemy, ale jest możliwe, że ponieśliście klęskę i ściągnęliście wojska do swej części ziemi; jeśli tak, nie chcemy szemrać.

36. Jeśli jednak tak się nie stało, oto obawiamy się, że musiał nastąpić arozłam w rządzie i dlatego nie przysyłają nam więcej ludzi do pomocy; gdyż wiemy, że są liczniejsi niż to, co nam posłali.

37. Lecz nie ma to znaczenia — ufamy, że Bóg nas awyzwoli pomimo słabości naszych armii, zaiste, i wyzwoli nas z rąk naszych wrogów.

38. Oto jest to koniec dwudziestego dziewiątego roku, i odebraliśmy nasze ziemie; a Lamanici uszli do ziemi nefickiej.

39. A synowie ludu Ammona, których tak chwaliłem, są ze mną w mieście Manti; i Pan ich wspierał, zaiste, i zachował ich od miecza, tak że ani ajedna dusza nie poległa.

40. Lecz oto, zadano im wiele ran; trwają jednak niezachwianie w awolności, do której Bóg ich wyzwolił; i sumiennie pamiętają o Panu, Swym Bogu, z dnia na dzień; zaiste, pilnie przestrzegają Jego statutów i Jego sądów, i Jego przykazań; i silna jest ich wiara w proroctwa o tym, co ma nastąpić.

41. A teraz, mój umiłowany bracie Moroni, niech Pan, nasz Bóg, który nas odkupił i uczynił nas wolnymi, zachowa cię zawsze w Jego obecności; zaiste, i niech błogosławi temu ludowi, abyście odzyskali wszystko, co nam Lamanici zabrali, co stanowiło nasze utrzymanie. I teraz, oto na tym kończę mój list. Jestem Helaman, syn Almy.

◀

1a

Alma 52:21; 56:30.

◀

12a

Alma 46:12–13; Morm. 2:23.

◀

b

PPŚ Wolność (wola).

◀

31a

Alma 56:14.

◀

36a

Alma 61:1–5.

◀

37a

Ⅱ Król. 17:38–39.

◀

39a

Alma 56:56.

◀

40a

PPŚ Wolność (wola).

Rozdział 59

Moroni prosi Pahorana o wzmocnienie armii Helamana. Lamanici zajmują miasto Nefihah. Moroni rozgniewał się na rząd. Około 62 r. p.n.e.

1. Teraz stało się, że w trzydziestym roku panowania sędziów nad ludem Nefiego, gdy Moroni otrzymał i przeczytał alist Helamana, ucieszył się niezmiernie z powodu dobra, jakie ich spotkało, zaiste, niezmiernie wielkiego sukcesu Helamana w odzyskaniu utraconych ziem.

2. Zaiste, i uczynił to wiadomym wszystkim swym ludziom znajdującym się wokół tej części ziemi, gdzie on był, aby oni także się ucieszyli.

3. I stało się, że natychmiast posłał alist do bPahorana, prosząc go, aby zarządził zgromadzenie ludzi, aby wzmocnić Helamana, to znaczy armie Helamana, aby łatwiej mu było bronić tej części ziemi, którą w tak cudowny sposób odzyskał.

4. I stało się, że gdy Moroni posłał ten list do ziemi zarahemlskiej, zaczął znowu układać plan, jak mógłby odzyskać pozostałe posiadłości i miasta, które Lamanici im odebrali.

5. I stało się, że podczas gdy Moroni czynił przygotowania do walki z Lamanitami, oto mieszkańcy Nefihah, którzy zgromadzili się razem, przybywszy z miasta Moroni i z miasta Lehi, i z miasta Morianton, zostali zaatakowani przez Lamanitów.

6. Zaiste, tych samych, których zmuszono do ucieczki z ziemi mantijskiej i okolic, i przyszli, i przyłączyli się do Lamanitów w tej części ziemi.

7. I tak, będąc niezwykle liczni, zaiste, i z dnia na dzień rosnąc w siłę, przyszli pod wodzą Ammorona przeciw mieszkańcom miasta Nefihah i zaczęli pośród nich niezmiernie wielkie żniwo śmierci.

8. I armie ich były tak liczne, że reszta mieszkańców miasta Nefihah musiała przed nimi uciekać; i przyszli, i przyłączyli się do armii Moroniego.

9. I teraz Moroni, przypuszczając, że dosłano ludzi do miasta Nefihah, aby pomóc tym, którzy starali się utrzymać to miasto, i wiedząc, że łatwiej jest obronić miasto przed wpadnięciem w ręce Lamanitów, niż je od nich odzyskać, uważał, że łatwiej będzie im obronić to miasto.

10. Przeto zatrzymał wszystkie swoje siły dla obrony tych miejsc, które odzyskał.

11. I teraz, gdy Moroni zobaczył, że stracono miasto Nefihah, był niezmiernie zasmucony, i zaczął wątpić z powodu niegodziwości ludzi, czy nie wpadną w ręce swych braci.

12. I tak samo było ze wszystkimi jego naczelnymi dowódcami. Oni także wątpili i zdumiewali się niegodziwością ludu, a to z powodu triumfu Lamanitów nad nimi.

13. I stało się, że Moroni rozgniewał się na rząd z powodu jego aobojętności na kwestię wolności ich ojczyzny.

◀

1a

Alma 56:1.

◀

3a

Alma 60:1–3.

◀

b

Alma 50:40.

◀

13a

Alma 58:34; 61:2–3.

Rozdział 60

Moroni skarży się do Pahorana na zaniedbanie rządu wobec armii. Pan pozwala na śmierć prawych. Nefici muszą użyć wszystkich swych sił i środków, aby wyzwolić się od swych wrogów. Moroni grozi, że będzie walczył przeciwko rządowi, jeśli nie doślą posiłków jego armiom. Około 62 r. p.n.e.

1. I stało się, że Moroni ponownie napisał do Pahorana, namiestnika tej ziemi, a oto słowa, które napisał: Oto kieruję ten list do Pahorana w mieście Zarahemla, anaczelnego sędziego i namiestnika nad tą ziemią, a także do wszystkich, którzy zostali wybrani przez ten lud, aby rządzili i kierowali sprawami tej wojny.

2. Albowiem oto mam im nieco do zarzucenia; bo oto sami wiecie, że zostaliście wyznaczeni, aby zebrać razem mężczyzn i uzbroić ich w miecze i bułaty, i wszelkiego rodzaju broń wojenną, i wysłać ich do walki przeciw Lamanitom, gdziekolwiek weszliby do naszej ziemi.

3. A teraz oto, mówię wam, że ja sam, a także moi ludzie, jak również Helaman i jego ludzie, znosiliśmy niezmiernie wielkie cierpienia; zaiste, nawet głód i pragnienie, i wyczerpanie, i wszelkiego rodzaju udręki.

4. Lecz oto, gdybyśmy wycierpieli jedynie to, nie szemralibyśmy ani nie narzekalibyśmy.

5. Lecz oto, wielka była rzeź wśród naszych ludzi; zaiste, tysiące naszych padło od miecza, podczas gdy mogło być inaczej, gdybyście wystarczająco zasilili naszą armię i pomogli nam. Zaiste, wielkie było wasze zaniedbanie wobec nas.

6. I teraz oto chcemy poznać przyczynę tak niezmiernie wielkiego zaniedbania; zaiste, chcemy wiedzieć, co jest przyczyną waszej bezmyślności.

7. Czy uważacie, że możecie zasiadać na swych tronach w stanie bezmyślnego odrętwienia, podczas gdy wasi wrogowie zadają wokół was śmierć? Zaiste, gdy mordują tysiące waszych braci —

8. Zaiste, nawet tych, którzy oczekują od was obrony, zaiste, tych, którzy dali wam te urzędy, abyście im pomagali, zaiste, abyście mogli posłać armie, aby ich wzmocnić i uratować tysiące z nich, aby nie padli od miecza.

9. Lecz to nie wszystko — oto wstrzymaliście im dostawy żywności, tak że wielu z nich walczyło i wykrwawiło swe życie, ponieważ wielce pragnęli dobra dla tego ludu; zaiste, i uczynili to, gdy byli bliscy głodowej aśmierci spowodowanej waszym niezmiernie wielkim zaniedbaniem wobec nich.

10. I teraz, moi umiłowani bracia — albowiem powinniście być umiłowanymi; zaiste, i powinniście pilniej troszczyć się o dobro i wolność tego ludu; lecz oto, zaniedbaliście go i dlatego krew tysięcy spadnie na wasze głowy jako pomsta; zaiste, bo znane były Bogu wszystkie ich wołania i wszystkie ich cierpienia —

11. Oto, czy uważacie, że możecie zasiadać na swoich tronach i ze względu na niezmierną dobroć Boga możecie nic nie robić, a On was wyzwoli? Oto, jeśli tak uważacie, to się mylicie.

12. Czy amniemacie, że ponieważ tak wielu waszych braci zostało zabitych, stało się to z powodu ich niegodziwości? Mówię wam, że jeżeli tak uważacie, to się mylicie; albowiem mówię wam, że wielu z nich padło od miecza; i oto stało się tak ku waszemu potępieniu.

13. Albowiem Pan pozwala na śmierć aprawych, aby Jego sprawiedliwość i sądy spadły na niegodziwych; przeto nie powinniście przypuszczać, że prawi przepadają, bo zostają zabici; lecz oto, wchodzą do odpoczynku Pana, Swego Boga.

14. I teraz oto powiem wam, że obawiam się niezmiernie, że sądy Boga spadną na ten lud za jego niezmierną gnuśność, zaiste, gnuśność naszego rządu i za jego niezmiernie wielkie zaniedbanie wobec swych braci, zaiste, wobec tych, których zabito.

15. Albowiem, gdyby nie było aniegodziwości, która najpierw zaczęła się wśród naszej władzy, moglibyśmy oprzeć się naszym wrogom, aby nie zyskali nad nami żadnej mocy.

16. Zaiste, gdyby nie było awojny, która wybuchła między nami samymi; zaiste, gdyby nie było tych brojalistów, którzy przyczynili się do tak wielkiego rozlewu krwi pośród nas; zaiste, i wtedy, kiedy walczyliśmy między sobą; gdybyśmy zjednoczyli nasze siły, jak to przedtem czyniliśmy; zaiste, gdyby rojaliści nie dążyli do zagarnięcia mocy i władzy nad nami; gdyby pozostali wierni sprawie naszej wolności i zjednoczyli się z nami, i wyruszyli przeciw naszym wrogom, zamiast podnieść miecze przeciwko nam, co spowodowało tak wielki rozlew krwi pośród nas; zaiste, gdybyśmy w sile Pana poszli przeciwko nim, rozpędzilibyśmy naszych wrogów, aż do wypełnienia się Jego słowa.

17. Lecz oto, teraz Lamanici atakują nas, zabierając nasze ziemie i mordując naszych ludzi mieczem, zaiste, nasze kobiety i nasze dzieci, a także biorąc ich do niewoli, przyczyniając się do tego, że znoszą wszelkiego rodzaju udręki, a to za przyczyną wielkiej niegodziwości tych, którzy chcą zagarnąć moc i władzę, zaiste, za sprawą tych samych rojalistów.

18. Lecz dlaczego miałbym tak dużo o tym mówić? Gdyż nie wiemy, czy wy sami nie pragniecie władzy. Nie wiemy, czy nie jesteście też zdrajcami swojej ojczyzny.

19. A może zaniedbaliście nas, ponieważ jesteście w sercu naszego kraju i czujecie się bezpieczni, tak że nie zarządziliście, aby przysłano nam żywność czy też ludzi, aby wzmocnili nasze armie?

20. Czy zapomnieliście przykazania Pana, Swego Boga? Zaiste, czy zapomnieliście niewolę naszych ojców? Czy zapomnieliście, jak wiele razy zostaliśmy wyzwoleni z rąk nieprzyjaciół?

21. Albo czy przypuszczacie, że Pan wyzwoli nas, gdy rozsiadamy się na naszych tronach i nie robimy użytku ze środków, w które Pan nas zaopatrzył?

22. Zaiste, czy będziecie siedzieć bezczynnie, otoczeni tysiącami, a raczej dziesiątkami tysięcy tych, którzy także siedzą bezczynnie, podczas gdy wokół są tysiące tych, którzy w granicach tej ziemi padają od miecza, zaiste, krwawią od zadanych ran?

23. Czy przypuszczacie, że Bóg będzie patrzeć na was jak na niewinnych, podczas gdy siedzicie bezczynnie, patrząc na to wszystko? Mówię wam: Nie. Teraz chciałbym, abyście przypomnieli sobie, że Bóg powiedział, iż naczynie najpierw powinno się oczyścić od awewnątrz, a potem powinno być oczyszczone na zewnątrz.

24. I jeśli teraz nie odpokutujecie za to, co uczyniliście, jeśli nie podniesiecie się i nie przejdziecie do czynu, posyłając żywność i ludzi Helamanowi, aby mógł utrzymać odzyskaną część kraju, oraz nam, abyśmy odzyskali resztę naszych ziem w tej części kraju, oto uznałem za właściwe zaprzestać walki z Lamanitami, aż oczyścimy od wewnątrz nasze naczynie, zaiste, nawet naczelne władze naszego rządu.

25. Jeśli nie zgodzicie się z tym, o co proszę w mym liście, i nie wyjdziecie, i nie wykażecie się prawdziwym aduchem wolności, jeśli nie postaracie się wzmocnić i wesprzeć naszych armii, i nie dacie nam żywności dla ich utrzymania, oto pozostawię część mych wolnościowców, aby bronili tej części kraju, a pozostawię ich z mocą i błogosławieństwami Bożymi, że żadna inna moc nie zadziała przeciwko nim —

26. I to ze względu na ich niezmierną wiarę i ich wytrwałość w utrapieniach —

27. I pójdę do was, i jeśli będzie pośród was ktoś, kto pragnie wolności, zaiste, jeśli pozostała chociażby iskierka wolności, oto wzniecę pośród was powstanie, aż wszyscy, którzy pragną przywłaszczać sobie moc i władzę, wyginą.

28. Zaiste, oto nie boję się waszej władzy ani waszej mocy, lecz boję się tylko mego aBoga; i według Jego przykazania podejmuję miecz w obronie sprawy ojczyzny, gdyż na skutek waszej niegodziwości ponieśliśmy tak wielkie straty.

29. Oto nastał czas, zaiste, czas jest już blisko, że jeśli nie powstaniecie w obronie swej ojczyzny i swych małych dzieci, oto amiecz sprawiedliwości wisi nad wami; zaiste, i spadnie na was, i ukarze was aż do waszej całkowitej zagłady.

30. Oto czekam na pomoc od was; i jeśli nie pomożecie nam, oto pójdę do was, nawet do ziemi zarahemlskiej, i zgładzę was mieczem, abyście nie mieli więcej mocy, aby hamować postęp tego ludu w sprawie naszej wolności.

31. Albowiem oto Pan nie pozwoli, abyście żyli i umacniali się w swej niegodziwości, niszcząc Jego prawy lud.

32. Oto czy przypuszczacie, że Pan oszczędzi was i wyda sąd na Lamanitów, kiedy to tradycje ich ojców są przyczyną ich nienawiści, zaiste, a podwoili ją ci, którzy od nas odstąpili, podczas gdy wasza niegodziwość wywodzi się z waszego umiłowania chwały i próżnych rzeczy tego świata?

33. Wiecie, że przekraczacie prawa Boże i że depczecie je swymi stopami. Oto Pan mi powiedział: Jeśli ci, których wyznaczyliście na waszych namiestników, nie odpokutują za swe grzechy i niegodziwości, staniesz do walki przeciw nim.

34. I teraz oto ja, Moroni, jestem zmuszony zgodnie z przymierzem, które zawarłem, aby przestrzegać przykazań mego Boga; przeto pragnę, abyście zastosowali się do słowa Bożego i przysłali mi szybko zapasy i ludzi, a także Helamanowi.

35. I oto, jeśli tego nie uczynicie, szybko się do was wyprawię; gdyż Bóg nie pozwoli, abyśmy zginęli z głodu; przeto On da nam z waszej żywności, nawet jeśli stanie się to pod groźbą miecza. Teraz dopilnujcie, abyście wypełniali słowo Boże.

36. Oto jestem Moroni, wasz naczelny dowódca. Nie adążę do władzy, ale ją odbieram. Nie dbam o zaszczyty tego świata, lecz o chwałę mego Boga oraz wolność i dobro mojej ojczyzny. I na tym kończę mój list.

◀

1a

Alma 50:39–40.

◀

9a

Alma 58:7.

◀

12a

Łuk. 13:1–5.

◀

13a

Alma 14:10–11; DiP 42:46–47.

◀

15a

Alma 51:9, 13.

◀

16a

Alma 51:16–19.

◀

b

Alma 51:5, 8.

◀

23a

Mat. 23:25–26.

◀

25a

Alma 51:6; 61:15.

◀

28a

Dz. 5:26–29.

◀

29a

Hel. 13:5; Ⅲ Nefi 2:19.

◀

36a

DiP 121:39–42.

Rozdział 61

Pahoran opowiada Moroniemu o powstaniu i buncie przeciwko rządowi. Rojaliści zdobywają Zarahemlę i zmawiają się z Lamanitami. Pahoran prosi o pomoc w walce przeciw buntownikom. Około 62 r. p.n.e.

1. Oto teraz stało się, że wkrótce po wysłaniu swego listu do naczelnego namiestnika Moroni otrzymał list od aPahorana, owego naczelnego namiestnika. A takie były słowa, które otrzymał:

2. Ja, Pahoran, naczelny namiestnik tej ziemi, piszę te słowa do Moroniego, naczelnego dowódcy armii. Oto powiadam ci, Moroni, że nie znajduję przyjemności w waszych audrękach, zaiste, zasmuca to moją duszę.

3. Lecz oto, są tacy, którzy radują się waszymi udrękami, zaiste, na tyle, że powstali w buncie przeciwko mnie i wszystkim tym z moich ludzi, którzy są awolnościowcami, zaiste, a ci buntownicy są bardzo liczni.

4. I to ci, którzy starali się odebrać mi tron sędziowski, stali się przyczyną tej wielkiej niegodziwości; albowiem swymi pochlebstwami zwiedli serca wielu ludzi, co będzie przyczyną dotkliwej udręki pośród nas; zatrzymali nasze dostawy żywności i zastraszyli naszych wolnościowców, że nie poszli do was.

5. I oto, wypędzili mnie, i uciekłem do ziemi gedeońskiej, zabierając ze sobą tylu ludzi, ilu udało mi się zebrać.

6. I oto, rozesłałem w tej części ziemi obwieszczenie; i oto, przybywają do nas każdego dnia, po broń, aby stanąć w obronie swej ojczyzny i awolności, i aby pomścić nasze krzywdy.

7. I przyszli do nas w takiej liczbie, że ci, którzy powstali w buncie przeciwko nam, zostali odparci, zaiste, w takiej liczbie, że zaczęli się nas bać i nie odważyli się wyjść do bitwy przeciw nam.

8. Zajęli oni ziemię, to jest miasto Zarahemla; wyznaczyli nad sobą króla, i napisał on list do króla Lamanitów, w którym zawarł z nim sojusz; a w tym sojuszu zgodził się utrzymać miasto Zarahemla, co, jak przypuszcza, umożliwi Lamanitom podbicie reszty ziemi, a on stanie się królem nad tym ludem, kiedy Lamanici ich pokonają.

9. Otóż zganiłeś mnie w swym liście, ale to nie ma znaczenia; nie jestem gniewny, ale cieszy mnie szlachetność twojego serca. Ja, Pahoran, nie pragnę władzy, lecz tylko utrzymać tron sędziowski, abym mógł zachować prawa i wolność mego ludu. Moja dusza stoi niezachwianie w wolności, do której Bóg nas awyzwolił.

10. I teraz oto będziemy bronić się przed niegodziwością aż do rozlewu krwi. Nie przelewalibyśmy krwi Lamanitów, gdyby pozostali na swej własnej ziemi.

11. Nie przelewalibyśmy krwi naszych braci, gdyby nie powstali w buncie i nie podnieśli miecza przeciwko nam.

12. Poddalibyśmy się jarzmu niewoli, jeśli wymagałaby tego sprawiedliwość Boża lub gdyby nam to nakazał.

13. Lecz oto, nie nakazuje On nam poddać się naszym wrogom, lecz chce, byśmy Mu aufali, a On nas wyzwoli.

14. Przeto, mój umiłowany bracie Moroni, opierajmy się złu, a jeśli nie będziemy w stanie pokonać naszymi słowami jakiegoś zła, jak bunty i rozłam, stawiajmy mu aopór naszymi mieczami, abyśmy zachowali naszą wolność, abyśmy cieszyli się wielkim przywilejem naszego Kościoła i sprawą naszego Odkupiciela i naszego Boga.

15. Przeto przybądź szybko do mnie z niewielką liczbą ludzi i pozostaw resztę pod opieką Lehiego i Teankuma, upoważniając ich, aby prowadzili wojnę w tamtej części ziemi, zgodnie z aDuchem Bożym, który jest także Duchem wolności, który jest w nich.

16. Oto posyłam im trochę zapasów, aby nie poginęli z głodu, aż przyjdziecie do mnie.

17. Zbierz razem w swoim marszu jak najwięcej sił i ruszymy szybko przeciw tym odstępcom, w sile naszego Boga, według wiary, która jest w nas.

18. I zajmiemy miasto Zarahemla, abyśmy mogli posłać więcej żywności Lehiemu i Teankumowi; zaiste, pójdziemy z nimi walczyć w sile Pana i położymy kres tej wielkiej niegodziwości.

19. I teraz, Moroni, cieszę się z otrzymania twego listu, gdyż byłem nieco zmartwiony w kwestii tego, co mamy uczynić, i czy byłoby to sprawiedliwe, gdybyśmy poszli walczyć z naszymi braćmi.

20. Lecz tyś powiedział, że jeśli nie odpokutują, Pan nakazał ci z nimi walczyć.

21. Dopilnuj, abyś awzmocnił Lehiego i Teankuma w Panu; powiedz im, aby się nie bali, gdyż Bóg ich wyzwoli, zaiste, a także wszystkich tych, którzy trwają niezachwianie w tej wolności, do której Bóg ich wyzwolił. I na tym kończę mój list do ciebie, umiłowany bracie Moroni.

◀

1a

Alma 50:39–40.

◀

2a

Alma 60:3–9.

◀

3a

Alma 51:6–7.

◀

6a

PPŚ Wolność (wola); Wolność (wolność osobista).

◀

9a

Jan 8:31–36; DiP 88:86.

◀

13a

PPŚ Wiara; Zaufanie.

◀

14a

Alma 43:47.

◀

15a

Ⅱ Kor. 3:17. PPŚ Duch Święty.

◀

21a

Zach. 10:12.

Rozdział 62

Moroni maszeruje na pomoc Pahoranowi do ziemi gedeońskiej. Rojaliści, którzy odmówili obrony swego kraju, są skazani na śmierć. Pahoran i Moroni odzyskują Nefihah. Wielu Lamanitów przyłącza się do ludu Ammona. Teankum zabija Ammorona i sam ginie. Lamanici zostają wyparci z ziemi i nastaje pokój. Helaman powraca do posługi i buduje Kościół. W okresie lat 62–57 p.n.e.

1. I teraz stało się, że gdy Moroni otrzymał ten list, jego serce nabrało odwagi i wypełniło się niezmiernie wielką radością z powodu wierności Pahorana, że nie był też azdrajcą wolności i sprawy swej ojczyzny.

2. Lecz też rozpaczał niezmiernie z powodu niegodziwości tych, którzy strącili Pahorana z tronu sędziowskiego, zaiste, to jest z powodu tych, którzy powstali przeciwko swej ojczyźnie, a także przeciw swemu Bogu.

3. I stało się, że Moroni zabrał ze sobą niewielką liczbę ludzi, jak chciał tego Pahoran, i przekazał dowództwo nad resztą swej armii Lehiemu i Teankumowi, i podjął marsz do ziemi gedeońskiej.

4. I wywieszał asztandar bwolności w każdym miejscu, przez które przechodził, i zbierał wszelkie możliwe siły podczas całego marszu do ziemi gedeońskiej.

5. I stało się, że tysiące gromadziły się pod jego sztandarem, i podniosły swoje miecze w obronie ich wolności, aby nie dostać się do niewoli.

6. I tak, gdy Moroni zgromadził podczas całego marszu, tylu ludzi, ilu tylko mógł, przyszedł do ziemi gedeońskiej; i kiedy połączyli swe siły z siłami Pahorana, stali się niezmiernie silni, nawet silniejsi od ludzi Pachusa, akróla odstępców, którzy wypędzili bwolnościowców z ziemi zarahemlskiej i zawładnęli tą ziemią.

7. I stało się, że Moroni i Pahoran poszli ze swymi armiami do ziemi zarahemlskiej i wystąpili przeciw miastu, i spotkali ludzi Pachusa, tak że stanęli do bitwy.

8. I oto, Pachus został zabity, a jego ludzie zostali jeńcami, i Pahoran ponownie objął tron sędziowski.

9. I ludzie Pachusa stanęli przed sądem, zgodnie z prawem, a także ci rojaliści, którzy zostali wtrąceni do więzienia; i według prawa astracono ich, zaiste, ci ludzie Pachusa i ci rojaliści, którzy nie chcieli podnieść broni w obronie ojczyzny, lecz walczyli przeciw niej, zostali uśmierceni.

10. I tak stało się konieczne, aby ściśle przestrzegano tego prawa dla bezpieczeństwa państwa; zaiste, i ktokolwiek odmawiał im wolności, natychmiast, zgodnie z prawem, zostawał skazany na śmierć.

11. I na tym kończy się trzydziesty rok panowania sędziów nad ludem Nefiego; Moroni i Pahoran przywrócili pokój ziemi zarahemlskiej pośród swego ludu, karząc śmiercią wszystkich, którzy nie byli wierni sprawie wolności.

12. I stało się, że na początku trzydziestego pierwszego roku panowania sędziów nad ludem Nefiego Moroni zarządził, aby niezwłocznie posłano Helamanowi żywność oraz sześć tysięcy ludzi do pomocy w utrzymaniu tamtej części ziemi.

13. I zarządził także, aby dosłano armię sześciu tysięcy ludzi z dostateczną ilością żywności armiom Lehiego i Teankuma. I stało się, że dokonano tego, aby obwarować ziemię przeciw Lamanitom.

14. I stało się, że Moroni z Pahoranem, pozostawiwszy dużą grupę ludzi w ziemi zarahemlskiej, podjęli marsz z dużą grupą ludzi do ziemi nefihańskiej, zamierzając pokonać Lamanitów w tym mieście.

15. I stało się, że maszerując do tej ziemi, pojmali dużą grupę lamanickich mężów i zabili wielu z nich, i zabrali im zapasy i broń wojenną.

16. I stało się, że wziąwszy ich do niewoli, zarządzili, aby przystąpili do przymierza, że już nigdy nie podniosą broni wojennej przeciw Nefitom.

17. I gdy przystąpili do przymierza, posłano ich do ludzi Ammona, aby z nimi zamieszkali, i było ich około czterech tysięcy, którzy nie zostali zabici.

18. I stało się, że odprawiwszy ich, kontynuowali marsz do ziemi nefihańskiej. I stało się, że gdy podeszli pod miasto Nefihah, rozbili namioty na równinie Nefihah, która jest w pobliżu miasta Nefihah.

19. I Moroni chciał, by Lamanici wyszli walczyć z nim na równinie; lecz Lamanici, wiedząc o niezmiernie wielkiej odwadze Nefitów i widząc ich wielką liczbę, nie odważyli się wyjść przeciw nim; przeto nie wyszli do bitwy tego dnia.

20. I gdy zapadła noc, Moroni pod osłoną ciemności nocy zakradł się na szczyt muru, aby wywiedzieć się, w której części miasta obozowała armia Lamanitów.

21. I stało się, że byli oni na wschodzie, przy wejściu; i wszyscy spali. I teraz Moroni powrócił do swej armii i rozkazał, aby szybko przygotowano mocne sznury i drabiny do spuszczenia ze szczytu muru po wewnętrznej jego części.

22. I stało się, że Moroni rozkazał, aby jego ludzie podeszli do muru i weszli na jego szczyt, i opuścili się do tej części miasta, zaiste, do zachodniej części, gdzie Lamanici nie obozowali ze swymi armiami.

23. I stało się, że wszyscy spuścili się do miasta nocą za pomocą swych mocnych sznurów i drabin; i tak, gdy nastał poranek, wszyscy byli wewnątrz murów miasta.

24. A gdy Lamanici przebudzili się i zobaczyli, że armie Moroniego były wewnątrz murów miasta, byli przerażeni tak bardzo, że uciekli przez bramę.

25. I teraz, gdy Moroni zobaczył, że przed nim uciekają, rozkazał swoim ludziom, aby poszli przeciw nim i zabili wielu, a wielu innych otoczyli i wzięli do niewoli; a reszta uciekła do ziemi Moroniego położonej w granicach przy wybrzeżu.

26. I tak Moroni i Pahoran zajęli miasto Nefihah, nie tracąc jednej duszy; a wielu Lamanitów zostało zabitych.

27. Teraz stało się, że wielu Lamanitów wziętych do niewoli chciało się przyłączyć do aludu Ammona i stać się wolnym ludem.

28. I stało się, że tylu, ilu tego chciało, uczyniono według ich pragnienia.

29. Przeto wszyscy jeńcy lamaniccy połączyli się z ludem Ammona i zaczęli pilnie pracować, uprawiając ziemię, siejąc wszelkie zboża, hodując stada i trzody każdego rodzaju; i tak ciężkie brzemię zostało zdjęte z Nefitów; zaiste, zdjęto z nich brzemię wszystkich jeńców lamanickich.

30. Teraz stało się, że kiedy Moroni zajął miasto Nefihah, wziął do niewoli wielu jeńców, co znacznie zmniejszyło armie Lamanitów, i odzyskał wielu Nefitów będących w niewoli, niezmiernie powiększając w ten sposób swą armię; przeto Moroni poszedł z ziemi nefihańskiej do ziemi lehickiej.

31. I stało się, że gdy Lamanici zobaczyli, że Moroni szedł przeciw nim, ponownie opanował ich strach, i uciekali przed armiami Moroniego.

32. I stało się, że Moroni ścigał ich ze swoją armią z miasta do miasta, aż napotkali ich Lehi i Teankum; i Lamanici uciekali przed Lehim i Teankumem aż do granic, wzdłuż wybrzeża, aż doszli do ziemi Moroniego.

33. I armie Lamanitów zgromadziły się razem, tak że wszyscy byli w jednej grupie na ziemi Moroniego. Teraz Ammoron, król Lamanitów, także był z nimi.

34. I stało się, że Moroni i Lehi, i Teankum ze swymi armiami rozbili obóz wokół granic ziemi Moroniego, tak że Lamanici byli przez nich otoczeni w granicach przy pustkowiu na południu i w granicach przy pustkowiu na wschodzie.

35. I tak rozbili obóz na noc, bo oto Nefici i Lamanici byli wyczerpani długim marszem; przeto nikt nie próbował żadnego fortelu tej nocy oprócz Teankuma; bowiem gniewał się on niezmiernie na Ammorona, tak bardzo, że uważał, iż Ammoron i jego brat Amalikiasz byli aprzyczyną tej wielkiej i długiej wojny pomiędzy nimi a Lamanitami, która przyniosła tyle wojen i rozlewu krwi, zaiste, i wielkiego głodu.

36. I stało się, że Teankum w swym gniewie poszedł do obozu Lamanitów i spuścił się po sznurze z murów do miasta. I szedł z miejsca na miejsce, aż znalazł króla; i atrafił go oszczepem, przebijając tuż przy sercu. Lecz król, zanim skonał, przebudził swoje sługi, tak że ścigali Teankuma, i zabili go.

37. Teraz stało się, że gdy Lehi i Moroni dowiedzieli się, że Teankum zginął, byli niezmiernie zasmuceni; gdyż oto był on człowiekiem, który walczył mężnie za swą ojczyznę, zaiste, był prawdziwym przyjacielem wolności; i przeszedł przez wiele niezmiernie bolesnych udręk. Lecz oto, zginął i poszedł drogą przeznaczenia całej ziemi.

38. Teraz stało się, że nazajutrz Moroni pomaszerował i uderzył na Lamanitów, tak że zabito ich w wielkiej rzezi; i wyparto ich z tej ziemi; i uszli, i nie powrócili tym razem przeciw Nefitom.

39. I na tym kończy się trzydziesty pierwszy rok panowania sędziów nad ludem Nefiego; i tak mieli wieloletni okres wojen, rozlewu krwi, głodu i niedoli.

40. I były morderstwa, i spory, i rozłam, i wszelka niegodziwość pośród ludu Nefiego; ale ze względu na aprawych, zaiste, dzięki modlitwom prawych, został on oszczędzony.

41. Lecz oto, z powodu niezmiernie długiej wojny między Nefitami a Lamanitami wielu stało się bardziej zatwardziałych z powodu niezmiernie długiej wojny; a wielu stało się wrażliwszych z powodu swych audręk, do tego stopnia, że ukorzyli się przed Bogiem, a pokora ich była głęboka.

42. I stało się, że gdy Moroni umocnił obronę ziemi, dostatecznie zabezpieczając miejsca najbardziej narażone na atak Lamanitów, powrócił do miasta Zarahemla; a także Helaman powrócił do miejsca swego dziedzictwa; i jeszcze raz ustanowiono pokój pośród ludu Nefiego.

43. I Moroni oddał dowództwo nad armiami w ręce swego syna, który miał na imię Moronihah; a sam powrócił do swego domu, aby w spokoju spędzić resztę swych dni.

44. I Pahoran objął ponownie urząd sędziowski; i Helaman ponownie podjął się zadania, aby głosić ludziom słowo Boże; bowiem z powodu tylu wojen i sporów trzeba było znowu uregulować sprawy w Kościele.

45. Przeto Helaman z braćmi poszli i głosili słowo Boże z wielką mocą, że aprzekonali wielu ludzi o ich niegodziwości, co spowodowało, że odpokutowali za swe grzechy i zostali ochrzczeni w Panu, Swym Bogu.

46. I stało się, że ponownie ustanowili Kościół Boga na całej tej ziemi.

47. Zaiste, i uregulowano prawo. I wybrano asędziów oraz naczelnych sędziów.

48. I ludowi Nefiego zaczęło się znowu dobrze awieść, i zaczęli się rozmnażać, i znowu stawali się niezmiernie silni na tej ziemi. I stawali się niezmiernie bogaci.

49. Lecz pomimo swych bogactw, to jest swej siły czy swego dobrobytu, nie wbijali się w pychę w swoich oczach; i nie ociągali się z pamiętaniem o Panu, Swym Bogu; lecz ukorzyli się przed Nim niezmiernie.

50. Zaiste, pamiętali, jak wielkich rzeczy dokonał dla nich Pan, że wybawił ich od śmierci i od niewoli, i od więzienia, i od udręki wszelkiego rodzaju, i że wyzwolił ich z rąk ich wrogów.

51. I nieustannie modlili się do Pana, Swego Boga, i Pan błogosławił im zgodnie ze Swym słowem, że umacniali się i dobrze im się wiodło na tej ziemi.

52. I stało się, że wszystko to się dokonało. I Helaman umarł w trzydziestym piątym roku panowania sędziów nad ludem Nefiego.

◀

1a

Alma 60:18.

◀

4a

Alma 46:12–13, 36. PPŚ Sztandar.

◀

b

PPŚ Wolność (wola).

◀

6a

Alma 61:4–8.

◀

b

Alma 51:5–7.

◀

9a

PPŚ Kara śmierci.

◀

27a

PPŚ Anti-Nefi-Lehici.

◀

35a

Alma 48:1.

◀

36a

Alma 51:33–34.

◀

40a

Alma 45:15–16.

◀

41a

PPŚ Przeciwności.

◀

45a

DiP 18:44.

◀

47a

Mos. 29:39.

◀

48a

Alma 50:20.

Rozdział 63

Sziblon, a następnie Helaman przejmują święte zapisy. Wielu Nefitów wędruje do ziemi na północy. Hagot buduje okręty, które pływają po morzu zachodnim. Moronihah pokonuje Lamanitów w bitwie. W okresie lat 56–52 p.n.e.

1. I stało się, że na początku trzydziestego szóstego roku panowania sędziów nad ludem Nefiego aSziblon przejął bświęte przedmioty przekazane Helamanowi przez Almę.

2. I był on sprawiedliwym mężem, i postępował on zacnie przed Bogiem; i nie ustawał w czynieniu dobra i w przestrzeganiu przykazań Pana, Swego Boga; i tak samo postępował jego brat.

3. I stało się, że Moroni także umarł. I upłynął trzydziesty szósty rok panowania sędziów.

4. I stało się, że w trzydziestym siódmym roku panowania sędziów duża grupa ludzi licząca pięć tysięcy czterystu mężczyzn z żonami oraz dziećmi opuściła ziemię zarahemlską i udała się do ziemi znajdującej się ana północy.

5. I stało się, że Hagot, opanowany niezmiernie wielką ciekawością, poszedł i wybudował niezmiernie wielki okręt na granicy ziemi Obfitość w pobliżu ziemi Spustoszenie, i spuścił go na morze zachodnie przy awąskim przesmyku prowadzącym do ziemi na północy.

6. I wielu Nefitów weszło na ten okręt, i wypłynęło z dużymi zapasami na morze, kierując się na północ, i zabrali ze sobą wiele kobiet i dzieci. I na tym kończy się trzydziesty siódmy rok.

7. I w trzydziestym ósmym roku Hagot wybudował inne okręty. I pierwszy okręt także powrócił, i jeszcze wielu ludzi wsiadło na niego; i zabrali ze sobą duże zapasy, i ponownie okręt ten wyruszył do ziemi na północy.

8. I stało się, że nigdy więcej o nich nie słyszano. I przypuszczamy, że pochłonęły ich głębiny morskie. I stało się, że jeszcze jeden okręt wypłynął na morze; i nie wiemy, dokąd popłynął.

9. I stało się, że w tym samym roku wielu ludzi wywędrowało do ziemi ana północy. I tak upłynął trzydziesty ósmy rok.

10. I stało się, że w trzydziestym dziewiątym roku panowania sędziów zmarł także Sziblon, a Korianton popłynął okrętem do ziemi na północy, aby dostarczyć zapasy ludziom, którzy udali się do tej ziemi.

11. Dlatego stało się konieczne, aby Sziblon przed swą śmiercią przekazał święte przedmioty synowi aHelamana, nazwanemu po ojcu Helamanem.

12. Teraz oto wszystkie te agrawerunki będące w posiadaniu Helamana, z wyjątkiem tylko tych części, których ujawnienia Alma im bzabronił, zostały przepisane i rozesłane do dzieci ludzkich po całej ziemi.

13. Niemniej jednak rzeczy te miały być utrzymywane w świętości, i aprzekazywane z pokolenia na pokolenie; przeto w tym roku zostały przekazane Helamanowi, przed śmiercią Sziblona.

14. I stało się, że w tym samym roku niektórzy odstąpili od nich i poszli do Lamanitów; i podburzono ich znowu do gniewu przeciwko Nefitom.

15. I tego samego roku przyszli oni z liczną armią walczyć z ludem Moronihaha, czyli z armią aMoronihaha, lecz zostali pobici i wyparci z powrotem do swych własnych ziem, ponosząc wielkie straty.

16. Na tym kończy się trzydziesty dziewiąty rok panowania sędziów nad ludem Nefiego.

17. I tak kończy się zapis Almy i jego syna Helamana, a także Sziblona, który był jego synem.

◀

1a

Alma 38:1–2.

◀

b

Alma 37:1–12. PPŚ Święty (przymiotnik).

◀

4a

Alma 22:31.

◀

5a

Alma 22:32; Eter 10:20.

◀

9a

Hel. 3:11–12.

◀

11a

Zob. wprowadzenie do księgi Helamana.

◀

12a

Alma 18:36.

◀

b

Alma 37:27–32.

◀

13a

Alma 37:4.

◀

15a

Alma 62:43.

Księga Helamana

Dzieje Nefitów. Ich wojny, spory i rozłamy. A także proroctwa wielu świętych proroków przed przyjściem Chrystusa według zapisów Helamana, który był synem Helamana, oraz według zapisów jego synów aż do czasu przyjścia Chrystusa. A także wielu Lamanitów nawraca się. Dzieje ich nawrócenia. Dzieje prawości Lamanitów oraz niegodziwości i występków Nefitów według zapisu Helamana i jego synów aż do przyjścia Chrystusa, nazwane Księgą Helamana i tak dalej.

Rozdział 1

Pahoran Ⅱ zostaje naczelnym sędzią i zostaje zamordowany przez Kiszkumena. Pakumeni obejmuje urząd naczelnego sędziego. Koriantumr, dowodząc armiami Lamanitów, zajmuje Zarahemlę i zabija Pakumeniego. Moronihah pokonuje Lamanitów i odzyskuje Zarahemlę, a Koriantumr zostaje zabity. W okresie lat 52–50 p.n.e.

1. A na początku czterdziestego roku panowania sędziów nad ludem Nefiego stało się, że zaczęły się poważne trudności pośród ludu Nefitów.

2. Oto bowiem, gdy aPahoran umarł i poszedł drogą przeznaczenia całej ziemi, nastał poważny spór o to, kto ma zasiąść na tronie sędziowskim spośród braci, którzy byli synami Pahorana.

3. Oto są imiona tych, którzy ubiegali się o tron sędziowski, którzy wywołali spory pośród ludu: Pahoran, Paanchi i Pakumeni.

4. A nie są to wszyscy synowie Pahorana (gdyż miał ich wielu), lecz są to ci spośród nich, którzy ubiegali się o tron sędziowski; przeto spowodowali rozłam pośród tego ludu na trzy grupy.

5. Niemniej stało się, że agłosem ludu wyznaczono Pahorana na naczelnego sędziego i namiestnika nad ludem Nefitów.

6. I stało się, że gdy Pakumeni przekonał się, że nie może zasiąść na tronie sędziowskim, zjednoczył się z głosem ludu.

7. Lecz oto, Paanchi i ci spośród ludu, którzy chcieli uczynić go swym namiestnikiem, rozgniewali się niezmiernie; przeto zamierzał on pochlebstwem nakłonić tych ludzi do powstania w buncie przeciwko swym braciom.

8. I stało się, że gdy miał to uczynić, został pojmany i osądzony według głosu ludu, i skazany na śmierć; gdyż powstał w buncie i pragnął zniszczyć awolność tego ludu.

9. Teraz, gdy ci, którzy chcieli uczynić go swym namiestnikiem, zobaczyli, że został skazany na śmierć, rozgniewali się i posłali jednego ze swoich, Kiszkumena, przed sam tron sędziowski Pahorana, i zamordował Pahorana, gdy zasiadał na tronie sędziowskim.

10. I słudzy Pahorana ścigali go; lecz oto, tak szybka była ucieczka Kiszkumena, że nikt nie mógł go dogonić.

11. I poszedł do tych, którzy go wysłali, i wszyscy oni przystąpili do przymierza, zaiste, przysięgając na swego wiecznego Stwórcę, że nie wyjawią nikomu, iż Kiszkumen zamordował Pahorana.

12. Przeto Kiszkumen nie był znany pośród ludu Nefiego, albowiem zamordował Pahorana, będąc w przebraniu. I Kiszkumen razem ze swoją bandą tych, którzy zawarli z nim przymierze, zmieszali się z ludem tak, że nie można ich było wszystkich znaleźć; ale tylu, ilu znaleziono, skazano na aśmierć.

13. I teraz oto Pakumeni został wyznaczony, zgodnie z głosem ludu, na naczelnego sędziego i namiestnika nad ludem, aby panował zamiast swego brata Pahorana; i miał do tego prawo. I wszystko to nastąpiło w czterdziestym roku panowania sędziów; i rok ten dobiegł końca.

14. I stało się, że w czterdziestym pierwszym roku panowania sędziów Lamanici zgromadzili niezliczoną armię mężów i uzbroili ich w miecze i w bułaty, i w łuki, i w strzały, i w hełmy, i w pancerze i we wszelkie tarcze każdego rodzaju.

15. I ponownie przyszli walczyć z Nefitami. I prowadził ich człowiek o imieniu Koriantumr; a był on potomkiem Zarahemli; i odstąpił on od Nefitów; a był mężczyzną rosłym i tęgim.

16. Przeto król Lamanitów, który nazywał się Tubalot, który był synem aAmmorona, przypuszczał, że Koriantumr, będąc potężnym mężem, będzie mógł przeciwstawić się Nefitom swą siłą i wielką mądrością oraz że kiedy go pośle, zdobędzie władzę nad Nefitami —

17. Przeto podburzył ich do gniewu, zebrał swe armie i wyznaczył Koriantumra na przywódcę, rozkazując, aby pomaszerowali do ziemi zarahemlskiej i walczyli z Nefitami.

18. I stało się, że z powodu tak wielu sporów i tak wielu trudności w rządzie, nie było dostatecznej straży w ziemi zarahemlskiej; bowiem uważano, że Lamanici nie odważą się wejść do serca ich ziem i zaatakować wielkie miasto Zarahemla.

19. Lecz stało się, że Koriantumr pomaszerował na czele licznych zastępów i napadł na mieszkańców tego miasta, i maszerowali z tak niezmierną szybkością, że Nefici nie mieli czasu zebrać swych armii.

20. I Koriantumr, zabiwszy strażników przy bramie miasta, wkroczył z całą armią do miasta, zabijając wszystkich, którzy stawiali im opór, aż wzięli w posiadanie całe miasto.

21. I stało się, że Pakumeni, który był naczelnym sędzią, uciekł przed Koriantumrem aż do murów miasta. I stało się, że Koriantumr cisnął nim o mur, że umarł. I tak nastąpił kres dni Pakumeniego.

22. I teraz, gdy Koriantumr zobaczył, że wziął w posiadanie miasto Zarahemla, i że Nefici przed nimi uciekają, że są zabijani, brani do niewoli i wtrącani do więzienia, i że zdobył najsilniejszą twierdzę na całej tej ziemi, jego serce nabrało tyle odwagi, że zamierzał zająć całą tę ziemię.

23. I nie pozostał w ziemi zarahemlskiej, ale pomaszerował z liczną armią aż do miasta Obfitość; postanowił bowiem pójść i utorować sobie drogę mieczem, aby mógł zająć północną część ziemi.

24. I przypuszczając, że największe siły znajdowały się w centrum tej ziemi, maszerował, nie dając im czasu na zebranie się w większe oddziały; i w ten sposób napadł i wyciął ich w pień.

25. Lecz oto, marsz Koriantumra przez środek tej ziemi dał Moronihahowi znaczną przewagę nad nimi, pomimo wielkiej liczby poległych Nefitów.

26. Albowiem oto Moronihah uważał, że Lamanici nie odważą się wkroczyć do centrum ziemi, lecz będą atakować miasta wokół granic, jak to dotychczas czynili; przeto Moronihah rozmieścił silne armie wokół granic ziemi, aby je utrzymać.

27. Lecz oto, Lamanici nie ulękli się, jak tego pragnął, lecz wkroczyli do centrum tej ziemi i zajęli stolicę, miasto Zarahemla, i maszerowali przez najważniejsze obszary ziemi, dokonując wielkiej rzezi zarówno wśród mężczyzn, jak i kobiet i dzieci, i wzięli w posiadanie wiele miast i twierdz.

28. Lecz na wieść o tym Moronihah wysłał natychmiast Lehiego z armią, aby wyprzedzili ich, zanim dojdą do ziemi Obfitość.

29. I tak uczynił; i zagrodził im drogę, zanim doszli do ziemi Obfitość, i stanął do bitwy z nimi, aż zaczęli wycofywać się w kierunku ziemi zarahemlskiej.

30. I stało się, że Moronihah powstrzymał ten odwrót, i stanął do bitwy z nimi, aż wywiązała się niezmiernie krwawa bitwa; zaiste, wielu poległo, a pośród licznych poległych znaleziono także aKoriantumra.

31. I teraz oto Lamanici nie mogli się wycofać w żadnym kierunku, ani na północ, ani na południe, ani na wschód, ani na zachód, gdyż ze wszystkich stron byli otoczeni przez Nefitów.

32. I tak Koriantumr poprowadził Lamanitów między Nefitów, że znaleźli się w mocy Nefitów, sam zaś został zabity, a Lamanici oddali się w ręce Nefitów.

33. I stało się, że Moronihah ponownie wziął w posiadanie miasto Zarahemla i zarządził, aby Lamanici, którzy byli jeńcami, odeszli z tej ziemi w pokoju.

34. I tak upłynął czterdziesty pierwszy rok panowania sędziów.

◀

2a

Alma 50:40.

◀

5a

Mos. 29:26–29.

◀

8a

PPŚ Wolność (wola).

◀

12a

PPŚ Kara śmierci.

◀

16a

Alma 52:3.

◀

30a

Hel. 1:15.

Rozdział 2

Helaman, syn Helamana, zostaje naczelnym sędzią. Gadianton przewodzi bandzie Kiszkumena. Sługa Helamana zabija Kiszkumena, a banda Gandiantona ucieka na pustkowie. W okresie lat 50–49 p.n.e.

1. I stało się, że w czterdziestym drugim roku panowania sędziów, gdy Moronihah ponownie przywrócił pokój pomiędzy Nefitami a Lamanitami, oto nie było nikogo, kto zasiadłby na tronie sędziowskim; przeto znowu zaczął się między nimi spór o to, kto ma objąć tron sędziowski.

2. I stało się, że Helaman, który był synem Helamana, został wyznaczony głosem ludu, aby objąć tron sędziowski.

3. Lecz oto, aKiszkumen, który zamordował Pahorana, czyhał, aby zniszczyć także Helamana; i miał poparcie swej bandy, gdyż wszyscy oni zawarli przymierze, że nikt się nie dowie o jego niegodziwości.

4. Albowiem był pewien aGadianton, który był niezmiernie biegły w wielu słowach, a także w swym fachu dokonywania tajemnych morderstw i rozbojów; dlatego stał się przywódcą bandy Kiszkumena.

5. Przeto schlebiał im, a także Kiszkumenowi, obiecując, że jeśli osadzą go na tronie sędziowskim, przyzna tym, którzy należą do jego bandy, moc i władzę pośród ludu; przeto Kiszkumen usiłował zniszczyć Helamana.

6. I stało się, że gdy Kiszkumen podszedł do tronu sędziowskiego, aby zniszczyć Helamana, oto jeden ze sług Helamana, który wyszedłszy nocą w przebraniu, posiadł wiedzę o planach, jakie ułożyła owa banda, aby zniszczyć Helamana —

7. I stało się, że spotkał Kiszkumena i dał mu znak; dlatego Kiszkumen oznajmił mu, czego pragnął, a chciał, żeby go zaprowadził do tronu sędziowskiego, aby mógł zamordować Helamana.

8. I gdy sługa Helamana całkowicie poznał serce Kiszkumena, i poznał, że jego celem jest morderstwo oraz że celem wszystkich, którzy należeli do jego bandy, jest mord, rozbój i zagarnięcie władzy (taki był ich atajemny plan i spisek), sługa Helamana powiedział Kiszkumenowi: Chodźmy do tronu sędziowskiego.

9. I ucieszyło to Kiszkumena niezmiernie, gdyż przypuszczał, że zrealizuje swój zamiar; lecz oto, gdy szli w kierunku tronu sędziowskiego, sługa Helamana ugodził Kiszkumena sztyletem w serce, że padł on martwy bez jęku. I pobiegł, i opowiedział Helamanowi o wszystkim, co widział i słyszał, i uczynił.

10. I stało się, że Helaman posłał ludzi, aby pojmali tę bandę złoczyńców i skrytobójców, aby zostali straceni zgodnie z prawem.

11. Lecz oto, gdy Gadianton zobaczył, że Kiszkumen nie wraca, zląkł się, że zostanie zgładzony; przeto nakazał, aby banda poszła za nim. I uciekli z tej ziemi przez tajemne przejście na pustkowie; i tak, gdy Helaman wysłał ludzi, aby ich pojmać, nigdzie nie można było ich znaleźć.

12. I więcej o tym Gadiantonie zostanie powiedziane później. I na tym kończy się czterdziesty drugi rok panowania sędziów nad ludem Nefiego.

13. I oto, pod koniec tej księgi przekonacie się, że aGadianton spowodował przewrót, zaiste, i niemal całkowitą zagładę ludu Nefiego.

14. Oto nie mam na myśli końca księgi Helamana, ale mam na myśli koniec księgi Nefiego, z której zaczerpnąłem wszystko, co napisałem.

◀

3a

Hel. 1:9.

◀

4a

PPŚ Złoczyńcy Gadiantona.

◀

8a

Ⅱ Nefi 10:15. PPŚ Tajemne sprzysiężenia.

◀

13a

Hel. 6:18; Ⅳ Nefi 1:42.

Rozdział 3

Wielu Nefitów emigruje do ziemi na północy. Budują domy z cementu i zapisują wiele kronik. Dziesiątki tysięcy nawracają się i zostają ochrzczone. Słowo Boże prowadzi ludzi do zbawienia. Nefi, syn Helamana, obejmuje urząd sędziowski. W okresie lat 49–39 p.n.e.

1. I teraz stało się, że w czterdziestym trzecim roku panowania sędziów nie było żadnych sporów pośród ludu Nefiego z wyjątkiem odrobiny pychy w Kościele, która wywołała drobne rozłamy pośród ludu, które zostały załagodzone pod koniec czterdziestego trzeciego roku.

2. I w czterdziestym czwartym roku nie było żadnych sporów pośród ludzi; ani w czterdziestym piątym roku nie było wielu sporów.

3. I stało się, że w czterdziestym szóstym, zaiste, było dużo sporów i wiele rozłamów; tak wiele, że niezmiernie duża liczba Nefitów odeszła z ziemi zarahemlskiej i poszła do ziemi na apółnocy, aby odziedziczyć tę ziemię.

4. I przeszedłszy niezmiernie dużą odległość, doszli do awielkich akwenów i wielu rzek.

5. Zaiste, aż rozeszli się na wszystkie strony tej ziemi, gdziekolwiek nie była spustoszona i bezdrzewna, ponieważ wielu ludzi poprzednio odziedziczyło tę ziemię.

6. I teraz, żadna część tej ziemi nie była spustoszona, brakowało tylko drzewa; jednak nazwali ją aspustoszenie z powodu wielkiej bzagłady ludu, który uprzednio zamieszkiwał tę ziemię.

7. I na powierzchni ziemi było niewiele drzewa, niemniej ludzie, którzy tam poszli, stali się niezmiernie biegli w użyciu cementu; przeto budowali domy z cementu, w których zamieszkiwali.

8. I stało się, że mnożyli się i rozprzestrzeniali, od ziemi na południu do ziemi na północy, i rozprzestrzeniali się, aż zajęli powierzchnię całej tej ziemi, od morza na południu do morza na północy i od amorza na zachodzie do morza na wschodzie.

9. I ludzie, którzy byli w ziemi na północy, mieszkali w namiotach i w domach z cementu, i nie pozwalali na zniszczenie żadnego drzewka, które zakiełkowało na powierzchni ziemi, pragnąc, aby się rozrosło i aby z czasem mieli drzewo do budowy swych domów, zaiste, swych miast i swych świątyń, i swych synagog, i swych sanktuariów, i wszelkich swych budynków.

10. I stało się, że ponieważ drzewo występowało niezmiernie rzadko w ziemi na północy, wysyłano im dużo aokrętami.

11. I tak umożliwiano ludziom w ziemi na północy budowanie wielu miast, zarówno z drewna, jak i z cementu.

12. I stało się, że wielu aludzi Ammona będących z urodzenia Lamanitami, także wywędrowało do tej ziemi.

13. I wiele jest zapisów prowadzonych o dziejach tego ludu, przez wielu z tego ludu, które są dokładne i bardzo obszerne na jego temat.

14. Lecz oto, nawet setna część dziejów tego ludu, zaiste, dzieje Lamanitów i Nefitów i ich wojen, i sporów, i rozłamów, i ich głoszenia, i ich proroctw, i ich wypraw, i budowania okrętów, i budowania aświątyń, i synagog, i sanktuariów, i ich prawości, i ich niegodziwości, i ich morderstw, i ich rozbojów, i ich grabieży, i wszelkich występków, i rozpusty, nie może być tutaj podana.

15. Lecz oto, jest wiele ksiąg i wiele kronik każdego rodzaju, a były one prowadzone głównie przez Nefitów.

16. I były aprzekazywane z pokolenia na pokolenie przez Nefitów aż do czasu, gdy popełnili wykroczenia, i mordowano ich, grabiono i ścigano, i wypędzano, i zabijano, i tak zostali rozproszeni po całej powierzchni tej ziemi, i zmieszali się z Lamanitami, aż w końcu bjuż nie nazywano ich Nefitami, gdy stali się niegodziwi, dzicy i okrutni, zaiste, aż stali się Lamanitami.

17. I teraz powracam do mojego zapisu; przeto to, co powiedziałem, nastąpiło po wielkich sporach i rozruchach, i wojnach, i rozłamach pośród ludu Nefiego.

18. Upłynął czterdziesty szósty rok panowania sędziów.

19. I stało się, że panowała wielka niezgoda na tej ziemi, zaiste, nawet w czterdziestym siódmym roku, a także w czterdziestym ósmym roku.

20. Jednak Helaman wypełniał obowiązki tronu sędziowskiego słusznie i właściwie; zaiste, pilnie przestrzegał statutów i sądów, i przykazań Boga; i nie ustawał w czynieniu tego, co właściwe w oczach Boga, i postępował jak jego ojciec, tak, że dobrze mu się wiodło na tej ziemi.

21. I stało się, że miał on dwóch synów. Starszego nazwał aNefi, a młodszego bLehi. I poczęli wzrastać ku chwale Pana.

22. I stało się, że wojny i spory pośród ludu Nefitów zaczęły stopniowo ustawać pod koniec czterdziestego ósmego roku panowania sędziów nad ludem Nefiego.

23. I stało się, że w czterdziestym dziewiątym roku panowania sędziów przywrócono trwały pokój na tej ziemi, z wyjątkiem tylko tajemnych sprzysiężeń, które złoczyńca aGadianton ustanowił w bardziej zaludnionych częściach ziemi, o których w tym czasie nie wiedzieli ludzie będący na czele rządu; przeto nie zostały zmiecione z tej ziemi.

24. I stało się, że w tym samym roku Kościołowi bardzo dobrze się wiodło, tak dobrze, że tysiące przystąpiły do Kościoła i zostały ochrzczone dla pokuty.

25. Zaiste, wspaniale wiodło się Kościołowi, i tak wiele błogosławieństw zostało wylanych na ludzi, że sami wyżsi kapłani i nauczyciele byli tym ponad miarę zdumieni.

26. I stało się, że dzieło Pana rozkwitło tak, że wiele dusz zostało ochrzczonych, i przyłączyło się do Kościoła Boga, zaiste, nawet dziesiątki tysięcy.

27. Zatem możemy zobaczyć, że Pan jest miłosierny wszystkim, którzy w szczerości serca wzywają Jego świętego imienia.

28. Zaiste, i tak widzimy, że abrama niebios jest otwarta dla bwszystkich, którzy uwierzą w imię Jezusa Chrystusa, który jest Synem Boga.

29. Zaiste, widzimy, że każdy, kto chce, może przyjąć asłowo Boże, które jest bżywe i potężne, które obróci wniwecz wszelkie knowania i wszystkie zasadzki, i podstępy diabła, i przeprowadzi człowieka Chrystusowego ciasną i cwąską drogą nad wieczną dotchłanią niedoli przygotowaną na pochłonięcie niegodziwych —

30. I przywiedzie ich dusze, zaiste, ich nieśmiertelne dusze, by zasiadły po aprawicy Boga w królestwie niebieskim, obok Abrahama i Izaaka, i Jakuba, i wszystkich naszych świętych ojców, aby nie musiały nigdy odejść.

31. I tego roku nastała trwała radość na ziemi zarahemlskiej i we wszystkich regionach wokół, innymi słowy, na całej ziemi zajętej przez Nefitów.

32. I stało się, że panował pokój i niezmiernie wielka radość do końca czterdziestego dziewiątego roku; zaiste, i trwały pokój, i wielka radość panowały także w pięćdziesiątym roku panowania sędziów.

33. I w pięćdziesiątym pierwszym roku panowania sędziów nadal panował pokój, z wyjątkiem pychy, która zaczęła pojawiać się w Kościele — nie w Kościele Boga, lecz w sercach ludzi, którzy podawali się za członków Kościoła Boga —

34. I unosili się w apysze, a nawet prześladowali wielu braci. A było to wielkie zło, które spowodowało, że pokorniejsza część ludu cierpiała wielkie prześladowania i znosiła wiele udręk.

35. Mimo to apościli i bmodlili się często, i tak umacniali się coraz bardziej w swej cpokorze i byli coraz bardziej wytrwali w wierze w Chrystusa, aż dusze ich przepełniły radość i ukojenie, zaiste, aż ich serca stały się dczyste i euświęcone, a uświęcenie to następuje, ponieważ foddali swe serca Bogu.

36. I stało się, że pięćdziesiąty drugi rok upłynął również w pokoju z wyjątkiem niezmiernie wielkiej pychy, która wdarła się do serc ludzi; i stało się to z powodu ich niezmiernie wielkich abogactw i dobrobytu na tej ziemi; i z dnia na dzień rosła w nich.

37. I stało się, że w pięćdziesiątym trzecim roku panowania sędziów zmarł Helaman, a po nim zaczął panować jego najstarszy syn, Nefi. I stało się, że wypełniał obowiązki urzędu sędziowskiego słusznie i właściwie; zaiste, przestrzegał przykazań Boga i postępował drogami swego ojca.

◀

3a

Alma 63:4.

◀

4a

Mos. 8:8; Morm. 6:4.

◀

6a

Alma 22:31.

◀

b

Mos. 21:25–27.

◀

8a

Alma 22:27, 32.

◀

10a

Alma 63:5–8.

◀

12a

Alma 27:21–26.

◀

14a

Ⅱ Nefi 5:16; Jakub 1:17; Ⅲ Nefi 11:1.

◀

16a

Ⅰ Nefi 5:16–19; Alma 37:4.

◀

b

Alma 45:12–14.

◀

21a

PPŚ Nefi, syn Helamana.

◀

b

PPŚ Lehi, neficki misjonarz.

◀

23a

Hel. 2:4.

◀

28a

Ⅱ Nefi 31:9, 17.

◀

b

Dz. 10:28; Rzym. 2:10–11.

◀

29a

PPŚ Słowo Boga.

◀

b

Hebr. 4:12; DiP 11:2.

◀

c

Ⅱ Nefi 9:41; 33:9.

◀

d

Ⅰ Nefi 15:28–30.

◀

30a

Mat. 25:33–34.

◀

34a

PPŚ Pycha.

◀

35a

PPŚ Post, pościć.

◀

b

PPŚ Modlitwa.

◀

c

PPŚ Pokorny, pokora.

◀

d

PPŚ Nieskalany, czystość.

◀

e

PPŚ Uświęcenie.

◀

f

Ⅱ Kron. 30:8; Mos. 3:19.

◀

36a

PPŚ Bogactwo, bogactwa.

Rozdział 4

Odstępcy od Nefitów i Lamanici łączą swoje siły i zajmują ziemię zarahemlską. Nefici ponoszą klęski na skutek swej niegodziwości. Kościół podupada, a ludzie stają się słabi jak Lamanici. W okresie lat 38–30 p.n.e.

1. I stało się, że w pięćdziesiątym czwartym roku było wiele rozłamów w Kościele, a także były aspory pośród ludu, tak wielkie, że przelewano dużo krwi.

2. A część, która się zbuntowała, została zabita i wyparta z ziemi, i poszli oni do króla Lamanitów.

3. I stało się, że starali się podburzyć Lamanitów do wojny przeciw Nefitom; lecz oto, Lamanici bali się niezmiernie, tak bardzo, że nie zważali na słowa tych odstępców.

4. I w pięćdziesiątym szóstym roku panowania sędziów stało się, że byli aodstępcy, którzy odeszli od Nefitów do Lamanitów; i razem z tymi poprzednimi z powodzeniem pobudzili Lamanitów do gniewu przeciw Nefitom; i przez cały ten rok przygotowywali się do wojny.

5. I w pięćdziesiątym siódmym roku przyszli walczyć przeciw Nefitom, i rozpoczęli dzieło śmierci; zaiste, do tego stopnia, że w pięćdziesiątym ósmym roku panowania sędziów udało im się wziąć w posiadanie ziemię zarahemlską; zaiste, a także wszystkie ziemie aż do ziemi, która znajdowała się w pobliżu ziemi Obfitość.

6. I Nefici razem z armiami Moronihaha zostali wyparci aż do ziemi Obfitość.

7. I tam umocnili swą obronę przed Lamanitami od morza zachodniego aż do wschodniego; a była to odległość jednego dnia dla Nefity, wzdłuż linii, którą umocnili, i gdzie rozstawili swe armie, aby bronić swego północnego kraju.

8. I tak ci, którzy odstąpili od Nefitów, z pomocą licznej armii Lamanitów zajęli wszystkie posiadłości Nefitów w południowej części kraju. I wszystko to nastąpiło w pięćdziesiątym ósmym i dziewiątym roku panowania sędziów.

9. I stało się w sześćdziesiątym roku panowania sędziów, że Moronihahowi i jego armiom udało się zająć dużą część ziem; zaiste, odzyskali wiele miast, które wpadły w ręce Lamanitów.

10. I stało się, że w sześćdziesiątym pierwszym roku panowania sędziów udało im się odzyskać aż połowę wszystkich ich posiadłości.

11. A ta wielka strata Nefitów i ta wielka rzeź pośród nich nie nastąpiłyby, gdyby nie było niegodziwości i występków pośród nich; zaiste, szczególnie pośród tych, którzy podawali się za członków Kościoła Boga.

12. I było tak z powodu apychy ich serc, z powodu ich niezmiernych bbogactw; zaiste, było to z powodu ucisku cubogich, odmawiania jedzenia głodującym, odmawiania odzienia nagim i policzkowania ich pokornych braci, szydzenia z tego, co święte, zaprzeczania duchowi proroctwa i objawienia, z powodu morderstw, rozboju, kłamstw, kradzieży, cudzołożenia, zamieszek z powodu wielkich sporów i odejścia do ziemi nefickiej między Lamanitów —

13. I na skutek swej wielkiej niegodziwości i aprzechwalania się własną siłą zostali pozostawieni sami sobie w swojej sile; przeto przestało im się dobrze wieść, lecz cierpieli niedolę, i byli ścigani przez Lamanitów, aż stracili prawie wszystkie swoje ziemie.

14. Lecz oto, Moronihah głosił ludziom o wielu sprawach z powodu ich niegodziwości, a także aNefi i Lehi, którzy byli synami Helamana, głosili ludziom o wielu sprawach, zaiste, prorokowali im wiele o ich niegodziwości i o tym, co się z nimi stanie, jeśli nie odpokutują za swe grzechy.

15. I stało się, że odpokutowali, i w takim stopniu, w jakim odpokutowali, zaczęło im się dobrze wieść.

16. I gdy Moronihah zobaczył, że odpokutowali, odważył się poprowadzić ich z miejsca na miejsce i od miasta do miasta, aż odzyskali połowę swych posiadłości i połowę wszystkich swych ziem.

17. I tak upłynął sześćdziesiąty pierwszy rok panowania sędziów.

18. I stało się, że w sześćdziesiątym drugim roku panowania sędziów Moronihah nie mógł odzyskać od Lamanitów żadnych innych ziem.

19. Przeto poniechali zamysł odzyskania reszty swoich ziem, bowiem tak liczni byli Lamanici, że niemożliwe było, aby Nefici zdobyli nad nimi więcej władzy. I Moronihah zaangażował wszystkie swe armie w utrzymanie tych części, które zdobył.

20. I stało się, że z powodu wielkiej liczby Lamanitów Nefici bardzo bali się, że zostaną pokonani i zdeptani, i zabici, i zniszczeni.

21. Zaiste, zaczęli przypominać sobie proroctwa Almy, a także słowa Mosjasza; i widzieli, że byli ludem o hardych karkach i że zlekceważyli przykazania Boga;

22. I że przekształcili i zdeptali swymi stopami aprawa Mosjasza, czyli to, co mu Pan nakazał przekazać ludziom; i widzieli, że ich prawa uległy zepsuciu, i że stali się oni niegodziwym ludem, do tego stopnia, że byli niegodziwi na podobieństwo Lamanitów.

23. I przez ich niegodziwość Kościół zaczął apodupadać; i przestali wierzyć w ducha proroctwa i w ducha objawienia; a sądy Boże zaglądały im w oczy.

24. I zobaczyli, że stali się asłabi tak, jak ich bracia, Lamanici, i że Duch Pana już ich nie ochrania; zaiste, opuścił ich, gdyż bDuch Pana nie pozostaje w cnieświętych świątyniach —

25. Przeto Pan przestał ochraniać ich Swą cudowną i niezrównaną mocą, bowiem popadli w stan aniewiary i straszliwej niegodziwości; i widzieli, że Lamanici są od nich znacznie liczniejsi, i że jeśli nie będą btrwali przy Panu, Swym Bogu, muszą niechybnie zginąć.

26. Albowiem oto widzieli, że siła Lamanitów była tak wielka, jak ich siła, siła każdego Lamanity była równa sile Nefity. I tak popełniali wielkie wykroczenia; zaiste, tak stali się słabi wskutek swych wykroczeń w przeciągu aniewielu lat.

◀

1a

Ⅲ Nefi 11:29.

◀

4a

Hel. 5:17.

◀

12a

Abd. 1:3–4; DiP 101:42.

◀

b

Ⅰ Tym. 6:17; Ⅱ Nefi 9:42.

◀

c

DiP 42:30–31.

◀

13a

PPŚ Pycha.

◀

14a

Hel. 3:21.

◀

22a

Alma 1:1.

◀

23a

PPŚ Odstępstwo.

◀

24a

Mos. 1:13.

◀

b

PPŚ Duch Święty.

◀

c

Mos. 2:37; Alma 7:21; 34:36.

◀

25a

PPŚ Niewiara.

◀

b

Jakub 6:5.

◀

26a

Alma 46:8; Hel. 12:3–4.

Rozdział 5

Nefi i Lehi oddają się głoszeniu ewangelii. Ich imiona są zachętą, aby wzorowali swoje życie na przodkach. Chrystus odkupi tych, którzy odpokutują. Nefi i Lehi nawracają wielu i zostają uwięzieni, i są otoczeni ogniem. Ciemna chmura otacza trzysta osób. Ziemia drży i głos nawołuje ludzi do pokuty. Nefi i Lehi rozmawiają z aniołami, a cała rzesza jest otoczona ogniem. Około 30 r. p.n.e.

1. I stało się, że tego samego roku aNefi przekazał tron sędziowski mężowi o imieniu Cezoram.

2. Ponieważ ich prawa i rządy zostały ustanowione agłosem ludu, i ponieważ ci, którzy bwybierali zło, byli liczniejsi od pragnących dobra, przeto dojrzewali do zagłady, bowiem ich prawa uległy zepsuciu.

3. Zaiste, i to nie wszystko; byli ludźmi o hardych karkach, do tego stopnia, że nie chcieli podporządkować się prawu ani sprawiedliwości, chyba że pod groźbą zniszczenia.

4. I stało się, że Nefi był już znużony ich niegodziwością; i austąpił z tronu sędziowskiego, i podjął się głoszenia słowa Bożego przez całą resztę swych dni, i jego brat Lehi także, przez całą resztę swych dni.

5. Albowiem pamiętali słowa, które powiedział im ich ojciec, Helaman. A takie były słowa, które powiedział:

6. Oto, moi synowie, pragnę, abyście pamiętali o przestrzeganiu przykazań Boga; i pragnę, abyście głosili te słowa temu ludowi. Oto dałem wam imiona naszych pierwszych arodziców, którzy odeszli z ziemi jerozolimskiej; i uczyniłem to, abyście, pamiętając ich imiona, pamiętali o nich; i pamiętając o nich, pamiętali o ich uczynkach; i pamiętając ich uczynki, abyście wiedzieli, że mówiono i pisano o nich, że były one bdobre.

7. Przeto, moi synowie, pragnę, abyście czynili to, co dobre, aby i o was można było powiedzieć i napisać to, co powiedziano i napisano na ich temat.

8. I teraz, moi synowie, oto pragnąłbym od was nieco więcej, pragnę, abyście nie czynili tego dla chwalenia się, lecz abyście czynili to, aby odłożyć sobie w niebie askarb, zaiste, który jest wieczny i nie niszczeje; zaiste, abyście mieli ten bdrogocenny dar życia wiecznego, który, jak mamy powód przypuszczać, został dany naszym ojcom.

9. Och, zapamiętajcie, zapamiętajcie, moi synowie, asłowa, które król Beniamin powiedział temu ludowi; zaiste, zapamiętajcie, że nie ma innej drogi ani żadnego innego sposobu, przez który człowiek może być zbawiony, jak tylko przez bzadośćuczynienie krwią Jezusa Chrystusa, który przyjdzie; zaiste, zapamiętajcie, że przyjdzie On codkupić dświat.

10. I zapamiętajcie także asłowa, które Amulek powiedział Zeezromowi w mieście Ammonihah; bowiem powiedział, że Pan na pewno przyjdzie odkupić Swój lud, ale że nie przyjdzie, aby odkupić ich w ich grzechach, lecz aby odkupić ich z ich grzechów.

11. I ma On moc, daną Mu przez Ojca, aby odkupić ich z ich grzechów z powodu pokuty; przeto aposłał Swych aniołów, aby głosili dobrą nowinę o warunkach pokuty, która prowadzi do mocy Odkupiciela, do zbawienia ich dusz.

12. I teraz, moi synowie, zapamiętajcie, zapamiętajcie, że to na aopoce naszego Odkupiciela — którym jest Chrystus, Syn Boga — musicie budować swą bpodstawę; aby gdy diabeł wyśle swe potężne wichry, zaiste, swe strzały w trąbach powietrznych, zaiste, gdy uderzy w was całym swym gradem i gwałtowną cburzą, nie miał siły, aby przemóc was, ściągając was w otchłań nieszczęścia i niekończącej się niedoli, z powodu opoki, na której jesteście zbudowani, która jest pewną podstawą, i jeśli ludzie budują na tej podstawie, nie mogą upaść.

13. I stało się, że takie były słowa, których Helaman anauczał swych synów; zaiste, uczył ich wielu rzeczy, które nie są zapisane, a także wielu rzeczy, które są zapisane.

14. I zapamiętali jego słowa; dlatego, będąc posłuszni przykazaniom Boga, poszli nauczać słowa Bożego pośród całego ludu Nefiego, zaczynając w mieście Obfitość.

15. A stamtąd poszli do miasta Gid, a z miasta Gid do miasta Mulek;

16. A nawet z miasta do miasta, aż obeszli cały lud Nefiego zamieszkujący ziemię na południu; a stamtąd do ziemi zarahemlskiej pośród Lamanitów.

17. I stało się, że głosili słowo z tak wielką mocą, że skonfundowali wielu aodstępców, którzy odeszli od Nefitów, do tego stopnia, że ci wystąpili i wyznali swe grzechy, i zostali ochrzczeni dla pokuty, i niezwłocznie powrócili do Nefitów, starając się naprawić zło, które wyrządzili.

18. I stało się, że Nefi i Lehi głosili Lamanitom ewangelię z tak wielką mocą i upoważnieniem, gdyż dane im były moc i upoważnienie, aby mogli amówić, a także było im dane, co mieli mówić.

19. Przeto wielce zdumiewali Lamanitów swą przemową i aprzekonali tak wielu z nich, że osiem tysięcy Lamanitów w ziemi zarahemlskiej i w okolicach, przekonawszy się o niegodziwości tradycji swych ojców, zostało ochrzczonych dla pokuty.

20. I stało się, że Nefi i Lehi poszli stamtąd do ziemi nefickiej.

21. I stało się, że zostali pojmani przez armię Lamanitów i wtrąceni do awięzienia, zaiste, do tego samego więzienia, do którego słudzy Limhiego wtrącili Ammona i jego braci.

22. A po upływie wielu dni w niewoli, podczas których pozostawiono ich bez jedzenia, przyszli do więzienia, żeby ich zabrać, aby mogli ich zabić.

23. I stało się, że Nefi i Lehi zostali otoczeni jak gdyby aogniem, tak, że nie odważyli się oni ich tknąć, gdyż bali się, że spłoną. Lecz Nefi i Lehi nie spłonęli; i stali pośród ognia, i nie spłonęli.

24. I gdy zobaczyli, że są otoczeni asłupem ognia, który ich nie pali, nabrali odwagi w sercu.

25. Gdyż widzieli, że Lamanici nie ważą się podnieść na nich ręki; ani też nie ważą się podejść do nich, lecz stoją, jak gdyby zaniemówili z zaskoczenia.

26. I stało się, że Nefi i Lehi wstali i zaczęli do nich przemawiać tymi słowy: Nie bójcie się, gdyż oto Bóg pokazał wam tę zdumiewającą rzecz, aby wam ukazać, że nie możecie podnieść na nas ręki, aby nas zabić.

27. I oto, gdy wypowiedzieli te słowa, ziemia zatrzęsła się niezmiernie i zadrżały ściany więzienia, jak gdyby miały zaraz runąć na ziemię; lecz oto, nie runęły. I oto, ci, którzy byli w więzieniu, byli Lamanitami i Nefitami, którzy byli odstępcami.

28. I stało się, że zostali otoczeni chmurą aciemności, i ogarnął ich okropny, ogromny strach.

29. I stało się, że doszedł do nich agłos jak gdyby sponad tej chmury ciemności, mówiący: Odpokutujcie, odpokutujcie i nie usiłujcie więcej niszczyć moich sług, których posłałem do was, aby głosili dobre nowiny.

30. I stało się, że gdy usłyszeli ten głos, i pojęli, że nie był to głos grzmotu ani wielki, ogłuszający zgiełk, ale oto był to aspokojny głos, doskonale łagodny, niczym szept, i docierał on aż do głębi duszy —

31. I pomimo łagodności tego głosu, oto ziemia zatrzęsła się niezmiernie i ponownie zadrżały ściany więzienia, jak gdyby miały runąć na ziemię; i oto chmura ciemności, która ich otoczyła, nie rozpraszała się —

32. I oto ponownie doszedł nas ten głos, mówiący: Odpokutujcie, odpokutujcie, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie, i nie usiłujcie więcej niszczyć moich sług. I stało się, że ponownie zatrzęsła się ziemia i zadrżały ściany.

33. I po raz trzeci doszedł ten głos, i mówił do nich zdumiewające słowa, niemożliwe do wypowiedzenia przez człowieka; i ściany ponownie zadrżały, i ziemia zatrzęsła się, jakby miała się rozpaść na kawałki.

34. I stało się, że Lamanici nie mogli uciec z powodu chmury ciemności, która ich otaczała; zaiste, i nie mogli się poruszyć z powodu strachu, który ich ogarnął.

35. A był pośród nich jeden, z urodzenia Nefita, który należał niegdyś do Kościoła Boga, ale odstąpił od niego.

36. I stało się, że odwrócił się i oto zobaczył przez chmurę ciemności twarze Nefiego i Lehiego; i oto ajaśniały one niezmiernie, jaśniały niczym twarze aniołów. I widział, że podnieśli oczy ku niebu; i stali tam, jakby rozmawiali czy mówili do jakiejś istoty, którą widzieli.

37. I stało się, że człowiek ten zawołał do rzeszy, aby odwrócili się i spojrzeli. I oto, dana im była siła, że odwrócili się i spojrzeli; i zobaczyli twarze Nefiego i Lehiego.

38. I powiedzieli temu człowiekowi: Zaiste, co to wszystko oznacza i kim jest ten, z którym ci ludzie rozmawiają?

39. A człowiek ten miał na imię Aminadab. I Aminadab powiedział im: Rozmawiają z aniołami Boga.

40. I stało się, że Lamanici zapytali go: aCo mamy czynić, aby zdjęto z nas otaczającą nas chmurę ciemności?

41. I Aminadab powiedział im: Musicie aodpokutować i wołać do tego głosu, aż będziecie bwierzyć w Chrystusa, o którym uczyli was Alma i Amulek, i Zeezrom; i gdy to uczynicie, chmura ciemności zostanie z was zdjęta i nie będzie was otaczała.

42. I stało się, że wszyscy zaczęli wołać do Tego, którego głos zatrząsł ziemią; zaiste, wołali, aż rozstąpiła się chmura ciemności.

43. I stało się, że gdy rozejrzeli się wokół, zobaczyli, że rozstąpiła się chmura ciemności, która ich ogarniała, i oto, widzieli, że byli aotoczeni, zaiste, każda dusza, słupem ognia.

44. I Nefi i Lehi byli pośród nich; zaiste, byli otoczeni; zaiste, znajdowali się jakby pośród płonącego ognia, jednak nie wyrządził im krzywdy ani też nie zajął ścian więzienia; i wszyscy byli przepełnieni aradością, która była niewymowna i pełna chwały.

45. I oto, aŚwięty Duch Boga zstąpił z niebios i wstąpił do ich serc; i byli oni przepełnieni jakby ogniem, i mogli bwypowiadać zdumiewające słowa.

46. I stało się, że doszedł do nich głos, zaiste, miły głos, niczym szept, mówiący:

47. aPokój, pokój wam ze względu na waszą wiarę w Mojego Umiłowanego, który istnieje od założenia świata.

48. I teraz, gdy to usłyszeli, wznieśli oczy, aby zobaczyć, skąd dochodzi ten głos; i oto, ujrzeli aniebiosa otwarte; i aniołowie zstępowali z nieba, i czynili im posługę.

49. I było około trzystu dusz, które to widziały i słyszały; i nakazano im, aby szły, i nie zdumiewały się ani nie wątpiły.

50. I stało się, że poszli i czynili posługę temu ludowi, rozgłaszając we wszystkich okolicach wszystko, co usłyszeli i zobaczyli, aż przekonali większość Lamanitów, dzięki wspaniałości dowodów, które otrzymali.

51. I tylu, ilu zostało aprzekonanych, złożyło broń wojenną i wyrzekło się nienawiści i tradycji swych ojców.

52. I stało się, że oddali Nefitom ziemie ich posiadania.

◀

1a

Hel. 3:37.

◀

2a

Mos. 29:25–27.

◀

b

Alma 10:19.

◀

4a

Alma 4:15–20.

◀

6a

Ⅰ Nefi 1:1, 5.

◀

b

Ⅱ Nefi 33.

◀

8a

Ⅲ Nefi 13:19–21.

◀

b

DiP 14:7.

◀

9a

Mos. 2:9.

◀

b

Mos. 3:17–18. PPŚ Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

c

PPŚ Odkupić, odkupiony, odkupienie.

◀

d

PPŚ Świat — Ludzie, którzy nie są posłuszni przykazaniom.

◀

10a

Alma 11:34.

◀

11a

Alma 13:24–25.

◀

12a

Mat. 7:24–27; DiP 6:34; Mojż. 7:53. PPŚ Kamień węgielny; Opoka.

◀

b

Iz. 28:16; Jakub 4:16.

◀

c

Ⅲ Nefi 14:25, 27.

◀

13a

Mos. 1:4.

◀

17a

Hel. 4:4.

◀

18a

DiP 100:5–8. PPŚ Proroctwo, prorokować.

◀

19a

PPŚ Nawrócenie, nawrócić; Praca misjonarska.

◀

21a

Mos. 7:6–7; 21:23.

◀

23a

Ⅱ Mojż. 3:2.

◀

24a

Ⅱ Mojż. 14:24; Ⅰ Nefi 1:6; DiP 29:12; J.S. — Hist. 1:16.

◀

28a

Ⅱ Mojż. 14:20.

◀

29a

Ⅲ Nefi 11:3–14.

◀

30a

Ⅰ Król. 19:12; DiP 85:6.

◀

36a

Ⅱ Mojż. 34:29–35; Dz. 6:15.

◀

40a

Dz. 2:37–39.

◀

41a

PPŚ Pokutować, pokuta.

◀

b

PPŚ Wiara.

◀

43a

Ⅲ Nefi 17:24; 19:14.

◀

44a

PPŚ Radość.

◀

45a

Ⅲ Nefi 9:20; Eter 12:14.

◀

b

PPŚ Dary Ducha.

◀

47a

PPŚ Pokój.

◀

48a

Ⅰ Nefi 1:8.

◀

51a

Alma 31:5.

Rozdział 6

Prawi Lamanici głoszą ewangelię niegodziwym Nefitom. Obydwu ludom powodziło się w czasie pokoju i dobrobytu. Lucyfer, autor grzechu, podburza serca niegodziwych i złoczyńców Gadiantona do popełniania morderstw i czynienia niegodziwości. Złoczyńcy przejmują rząd Nefitów. W okresie lat 29–23 p.n.e.

1. I stało się, że wszystko to nastąpiło, zanim upłynął sześćdziesiąty drugi rok panowania sędziów, i większość Lamanitów stała się prawym ludem, tak że ich aprawość przewyższała prawość Nefitów z powodu ich pewności i stałości w wierze.

2. Albowiem oto było wielu Nefitów, którzy stali się azatwardziali i nie chcieli się ukorzyć, i stali się wielce niegodziwi, do tego stopnia, że odrzucili słowo Boże i wszelkie nauki, i proroctwa, które im głoszono.

3. Pomimo tego ludzie Kościoła radowali się wielce z powodu nawrócenia Lamanitów, zaiste, i z powodu Kościoła Boga, który został ustanowiony pośród nich. I abratali się jedni z drugimi, i cieszyli się między sobą, i panowała wielka radość.

4. I stało się, że wielu Lamanitów przywędrowało do ziemi zarahemlskiej i głosiło Nefitom, w jaki sposób zostali anawróceni, i nawoływało ich do wiary i pokuty.

5. Zaiste, i wielu głosiło z niezmiernie wielką mocą i upoważnieniem, i dzięki nim wielu zanurzyło się do głębi w pokorze, i stało się pokornymi wyznawcami Boga i Baranka.

6. I stało się, że wielu Lamanitów poszło do ziemi na północy; a także Nefi z Lehim poszli do aziemi na północy, aby głosić ludziom ewangelię. I tak upłynął sześćdziesiąty trzeci rok.

7. I oto, panował pokój na całej ziemi, że Nefici mogli pójść do jakiejkolwiek części tych ziem, czy do Nefitów czy do Lamanitów.

8. I stało się, że Lamanici także mogli pójść, dokąd chcieli, między Lamanitów czy Nefitów; i tak mieli pełną swobodę wymiany między sobą, aby kupować, sprzedawać i zarabiać, jak chcieli.

9. I stało się, że zarówno Lamanici, jak i Nefici, stali się niezmiernie bogaci; i mieli mnóstwo złota i srebra, i cennych metali wszelkiego rodzaju, zarówno na ziemi na południu, jak i na ziemi na północy.

10. I ziemię na południu nazwali Lehi, a ziemię na północy aMulek, po synu Sedekiasza; albowiem Pan przywiódł Muleka do ziemi na północy, a Lehiego do ziemi na południu.

11. I oto, na obydwu tych ziemiach było wszelkiego rodzaju złoto i srebro, i każdego rodzaju cennych rud; i byli tam także zdolni rzemieślnicy, którzy oczyszczali rudy i przetapiali je; i tak się bogacili.

12. I uprawiali zboża w obfitości na ziemi na północy i na ziemi na południu; i niezmiernie im się wiodło i na północy, i na południu. I mnożyli się, i rośli niezmiernie w siłę na tej ziemi. I hodowali trzodę i mieli dużo stad, zaiste, mieli wielką ilość zwierząt tucznych.

13. Oto ich kobiety trudziły się i przędły, i tkały wszelkiego rodzaju materiały, cienkie płótno i sukna każdego rodzaju, aby mogli okryć swą nagość. I tak upłynął w pokoju sześćdziesiąty czwarty rok.

14. I w sześćdziesiątym piątym roku również panowała wielka radość i pokój, zaiste, wielokrotnie głoszono i prorokowano o tym, co ma nastąpić. I tak upłynął sześćdziesiąty piąty rok.

15. I stało się, że oto w sześćdziesiątym szóstym roku panowania sędziów aCezoram zginął z ręki nieznanego mordercy, gdy zasiadał na tronie sędziowskim. I stało się, że w tym samym roku zamordowano także jego syna, który został wyznaczony przez lud na jego miejsce. I tak upłynął sześćdziesiąty szósty rok.

16. I na początku sześćdziesiątego siódmego roku ludzie znowu zaczęli stawać się niezmiernie niegodziwi.

17. Albowiem oto Pan błogosławił im przez tak długi czas, dając im bogactwa tego świata, że nie mieli powodu do gniewu, wojen czy rozlewu krwi; przeto ich serca nastawiły się na bogactwa; zaiste, zaczęli szukać bogactw, aby wywyższać się ponad innych; przeto dla zysku zaczęli popełniać atajemne morderstwa i rabować, i kraść.

18. I oto, ci mordercy i grabieżcy byli bandą zorganizowaną przez Kiszkumena i aGadiantona. I teraz stało się, że było ich wielu, nawet pośród Nefitów, z bandy Gadiantona. Lecz oto, byli oni liczniejsi pośród najbardziej niegodziwej części Lamanitów. I nazywano ich złoczyńcami i mordercami Gadiantona.

19. To oni zamordowali naczelnego sędziego Cezorama i jego syna, gdy zasiadali na tronie sędziowskim; i oto, nie znaleziono ich.

20. I teraz stało się, że gdy Lamanici przekonali się, że ci złoczyńcy są pośród nich, byli niezmiernie zasmuceni, i użyli wszelkich dostępnych środków, aby ich zgładzić z powierzchni ziemi.

21. Lecz oto, Szatan podburzał serca większości Nefitów do tego stopnia, że przyłączyli się do tych band złoczyńców i zawarli z nimi przymierza, przysięgając, że będą bronić i ochraniać jeden drugiego bez względu na to, w jak trudnej sytuacji się znajdą, aby nie ponieśli kary za swe morderstwa, swe rabunki i swe kradzieże.

22. I stało się, że mieli swoje znaki, zaiste, swoje atajemne znaki i hasła; a to, aby mogli rozpoznać brata, który przystąpił do przymierza, że bez względu na niegodziwość, jakiej dopuścił się ich brat, nie zostanie skrzywdzony ani przez swego brata, ani przez tych, którzy należeli do bandy i przystąpili do przymierza.

23. I tak mogli mordować i rabować, i kraść, i popełniać rozpustę, i wszelkiego rodzaju niegodziwości wbrew prawom kraju, a także wbrew prawom Swego Boga.

24. I jeśli ktoś z tych, którzy należeli do ich bandy, wyjawiłby światu ich aniegodziwość i występki, miał być sądzony, nie według praw ich kraju, ale według praw ich niegodziwości, które ustanowili Gadianton i Kiszkumen.

25. I oto, są to tajemne aprzysięgi i przymierza, których wyjawienia światu Alma zabronił swojemu synowi, żeby nie przyczyniły się do sprowadzenia zagłady na ten lud.

26. Teraz oto te atajemne przysięgi i przymierza nie były wyjawione Gadiantonowi z kronik przekazanych Helamanowi; lecz oto, serce Gadiantona było nakłaniane przez btę samą istotę, która skusiła naszych pierwszych rodziców do zjedzenia zakazanego owocu.

27. Zaiste, to ta sama istota, która spiskowała z aKainem, że jeśli zamorduje Abla, swego brata, nie będzie to wyjawione światu. I spiskowała ona od tej pory z Kainem i jego zwolennikami.

28. I jest to także ta sama istota, która nakłoniła serca ludzi do awybudowania wieży tak wysokiej, aby dostać się do nieba. I była to ta sama istota, która zwiodła ludzi, którzy przybyli z wieży do tej ziemi, szerząc uczynki ciemności i występki po całej powierzchni tej ziemi, aż doprowadziła tych ludzi do bcałkowitej zagłady i do wiecznego piekła.

29. Zaiste, jest to ta sama istota, która nakłoniła serce aGadiantona do kontynuowania dzieła ciemności i tajemnych morderstw; i działo się tak od początków człowieka aż do tego czasu.

30. I oto, jest ona aautorem wszelkiego grzechu. I oto, wykonuje swoje uczynki ciemności i tajemnych morderstw, i przekazuje ich spiski i ich przysięgi, i ich przymierza, i ich plany strasznej niegodziwości z pokolenia na pokolenie, zależnie od tego, jak uda jej się zawładnąć sercami dzieci ludzkich.

31. I teraz oto zdobyła ona wielką władzę nad sercami Nefitów; zaiste, jako że stali się niezmiernie niegodziwi; zaiste, większość z nich zeszła z drogi prawości i apodeptała pod stopami przykazania Boga, i zeszła na swoje własne drogi, i robiła sobie bożków ze swego złota i swego srebra.

32. I stało się, że cała ta niegodziwość pojawiła im się w przeciągu aniewielu lat, tak, że większa jej część ujawniła się pośród nich w sześćdziesiątym siódmym roku panowania sędziów nad ludem Nefiego.

33. I wzrastali w swej niegodziwości w sześćdziesiątym ósmym roku, ku wielkiemu smutkowi i lamentom prawych.

34. I tak widzimy, że Nefici zaczęli marnieć w niewierze i wzrastać w niegodziwości i występkach, podczas gdy Lamanici niezmiernie wzrastali w wiedzy Bożej; zaiste, zaczęli przestrzegać Jego statutów i przykazań, i kroczyć w prawdzie i zacności przed Nim.

35. I tak widzimy, że Duch Pana zaczął aopuszczać Nefitów z powodu niegodziwości i zatwardziałości ich serc.

36. I tak widzimy, że Pan zaczął przelewać Swego Ducha na Lamanitów ze względu na ich łagodność i gotowość do wiary w Jego słowa.

37. I stało się, że Lamanici ścigali bandę złoczyńców Gadiantona; i głosili słowo Boże najbardziej niegodziwym spośród nich, aż ta banda złoczyńców zupełnie zanikła spośród Lamanitów.

38. I stało się, z drugiej strony, że Nefici wzmacniali i popierali ich, początkowo ich najbardziej niegodziwą część, aż rozprzestrzenili się na wszystkich ziemiach Nefitów, i zwiedli większą część prawych, aż doszło do tego, że dali wiarę ich uczynkom, i mieli udział w ich łupach, i przyłączyli się do nich i ich tajemnych morderstw i spisków.

39. I tak uzyskali całkowite przewodnictwo w rządzie, do tego stopnia, że deptali pod stopami i bili, i rozdzierali, i odwracali się plecami do aubogich i łagodnych, i pokornych wyznawców Boga.

40. I tak widzimy, że byli w straszliwym położeniu, adojrzewając do wiecznej zagłady.

41. I stało się, że tak upłynął sześćdziesiąty ósmy rok panowania sędziów nad ludem Nefiego.

◀

1a

Hel. 13:1.

◀

2a

Rzym. 1:28–32.

◀

3a

PPŚ Wspólnota.

◀

4a

PPŚ Nawrócenie, nawrócić.

◀

6a

Alma 63:4–9; Hel. 3:11–12.

◀

10a

Mos. 25:2–4; Hel. 8:21.

◀

15a

Hel. 5:1.

◀

17a

Ⅲ Nefi 9:9.

◀

18a

Hel. 2:4, 12–13.

◀

22a

PPŚ Tajemne sprzysiężenia.

◀

24a

PPŚ Niegodziwy, niegodziwość.

◀

25a

Alma 37:27–32.

◀

26a

Mojż. 5:29, 49–52.

◀

b

Ⅲ Nefi 6:28; Mojż. 4:6–12.

◀

27a

Mojż. 5:18–33.

◀

28a

Ⅰ Mojż. 11:1–4; Eter 1:3.

◀

b

Eter 8:9, 15–25.

◀

29a

Hel. 2:4–13.

◀

30a

Alma 5:39–42; Mor. 7:12, 17; Mojż. 4:4.

◀

31a

Ⅰ Nefi 19:7.

◀

32a

Alma 46:8.

◀

35a

Mos. 2:36; DiP 121:37.

◀

39a

Ps. 109:16; Alma 5:54–56; DiP 56:16.

◀

40a

Hel. 5:2; 11:37; DiP 18:6.

Proroctwo Nefiego, Syna Helamana — Bóg grozi ludowi Nefiego, że nawiedzi go w Swym gniewie, ku jego całkowitej zagładzie, jeśli nie odpokutuje za swą niegodziwość. Bóg poraża lud Nefiego zarazą; pokutują i zwracają się do Niego. Lamanita Samuel prorokuje Nefitom.

Obejmuje rozdziały od 7. do 16.

Rozdział 7

Nefi zostaje odrzucony na północy i powraca do Zarahemli. Modli się na wieży w swym ogrodzie i wzywa ludzi, aby odpokutowali lub zginęli. W okresie lat 23–21 p.n.e.

1. Oto teraz stało się w sześćdziesiątym dziewiątym roku panowania sędziów nad ludem Nefiego, że Nefi, syn Helamana, apowrócił do ziemi zarahemlskiej z ziemi na północy.

2. Albowiem poszedł do ludzi, którzy byli w ziemi na północy, i głosił im słowo Boże, i prorokował im o wielu rzeczach;

3. Lecz odrzucili wszystkie jego słowa, tak że nie mógł pośród nich pozostać, i powrócił do rodzinnej ziemi.

4. I widząc ludzi w stanie tak wielkiej niegodziwości, i tych złoczyńców Gadiantona zasiadających na tronach sędziowskich — albowiem przywłaszczyli sobie moc i władzę nad tą ziemią, odrzucając przykazania Boga i postępując niewłaściwie przed Nim w każdej kwestii; nie wymierzając sprawiedliwości dzieciom ludzkim;

5. Potępiając prawych za ich prawość; pozwalając winnym i niegodziwym ujść bez kary za pieniądze; i co więcej, pozwalając im zajmować czołowe pozycje w rządzie, aby panując mogli do woli zdobywać zyski i chwałę aświata, i aby jeszcze łatwiej było im popełniać cudzołóstwo i kraść, i zabijać, i czynić wszystko wedle swej woli —

6. Teraz ta wielka niegodziwość przyszła na Nefitów w przeciągu niewielu lat; i gdy Nefi to zobaczył, serce jego przepełnił smutek; i zawołał w udręce duszy:

7. Och, obym żył w dniach, gdy mój ojciec Nefi opuścił ziemię jerozolimską, obym mógł razem z nim radować się ziemią obiecaną; wtedy ludzie byli bardziej ustępliwi, byli nieporuszeni w przestrzeganiu przykazań Boga i nie było im śpieszno do czynienia niegodziwości; i skwapliwie zważali na słowa Pana —

8. Zaiste, gdybym żył w tamtych dniach, moja dusza radowałaby się prawością moich braci.

9. Lecz oto, wyznaczono mi te dni i duszę moją przepełnia boleść z powodu niegodziwości moich braci.

10. I oto, teraz stało się, że było to na wieży, która stała w ogrodzie Nefiego, która znajdowała się przy drodze prowadzącej na główny rynek, która była w mieście Zarahemli; przeto Nefi skłonił się nisko na wieży, która stała w jego ogrodzie, która znajdowała się w pobliżu bramy ogrodowej przy drodze.

11. I stało się, że pewni ludzie przechodzili obok i zobaczyli, jak Nefi na wieży otworzył swoją duszę przed Bogiem; i pobiegli, i powiedzieli ludziom, co zobaczyli, i ludzie tłumnie przyszli, aby poznać przyczynę jego wielkiej rozpaczy nad niegodziwością ludu.

12. I teraz, gdy Nefi powstał, zobaczył zgromadzoną wokół rzeszę, która się zebrała.

13. I stało się, że otworzył usta i przemówił do nich: Zaiste, apo co się tutaj zgromadziliście? Czy po to, abym powiedział wam o waszej niegodziwości?

14. Zaiste, wszedłem na wieżę, abym mógł otworzyć swoją duszę przed mym Bogiem z powodu niezmiernego smutku mego serca, z powodu waszej niegodziwości!

15. I z powodu mej rozpaczy i lamentu zgromadziliście się tutaj, i jesteście tym zdumieni; zaiste, i macie się czym zdumiewać, zaiste, powinniście się zdumiewać, albowiem diabeł ma tak wielką władzę nad waszymi sercami.

16. Zaiste, jak mogliście ulec pokusom tego, który chce wtrącić wasze dusze do wiecznej otchłani nieszczęścia i niedoli?

17. Odpokutujcie, odpokutujcie! aDlaczego chcecie umrzeć? Zwróćcie się, zwróćcie się do Pana, Swego Boga. Dlaczego On was porzucił?

18. Uczynił to, ponieważ znieczuliliście swe serca; zaiste, nie chcecie zważać na głos aDobrego Pasterza; zaiste, bsprowadziliście na siebie Jego gniew.

19. I oto, jeśli nie odpokutujecie, zamiast was azgromadzić, rozproszy On was, abyście stali się żerem dla psów i dzikiej zwierzyny.

20. Och, jak mogliście zapomnieć Swojego Boga w ten sam dzień, gdy was wyzwolił?

21. Lecz oto, uczyniliście to dla zysku, dla chwały ludzkiej i dla zdobycia złota i srebra. I wasze serca nastawione są na bogactwa i próżne rzeczy tego aświata, dlatego mordujecie i rabujecie, i kradniecie, i dajecie bfałszywe świadectwo przeciw bliźniemu swemu, i popełniacie wszelką niegodziwość.

22. I z tego powodu biada wam, jeśli nie odpokutujecie. Bowiem jeśli nie odpokutujecie, to wielkie miasto i wszystkie wielkie miasta wokół, na ziemiach będących w naszym posiadaniu, zostaną zabrane i nie znajdziecie w nich miejsca; albowiem oto Pan nie doda wam asiły, jak to dotychczas czynił, abyście mogli oprzeć się swoim wrogom.

23. Albowiem oto tak rzecze Pan: Nie okażę mej mocy niegodziwym, ani jednym, ani drugim, lecz tylko tym, którzy odpokutują za swe grzechy i będą zważać na moje słowa. Teraz przeto pragnę, abyście dostrzegli, moi bracia, że jeśli nie odpokutujecie, alepiej będzie Lamanitom niż wam.

24. Albowiem oto są oni od was bardziej prawi, albowiem nie grzeszyli, postępując wbrew wielkiej wiedzy, jaką wam dano; przeto Pan będzie im miłosierny; zaiste, aprzedłuży ich dni i pomnoży ich potomstwo, nawet gdy wy ulegniecie zupełniej bzagładzie, jeśli nie odpokutujecie.

25. Zaiste, biada wam z powodu wielkiego występku, który pojawił się pośród was; i zjednoczyliście się z nim, zaiste, z tą atajemną bandą założoną przez Gadiantona!

26. Zaiste, abiada wam z powodu pychy, którą wpuściliście do swych serc, i która was wynosi ponad wszystko, co dobre, z powodu waszych niezmiernie wielkich bbogactw.

27. Zaiste, biada wam z powodu waszych niegodziwości i występków!

28. I jeśli nie odpokutujecie, zginiecie; zaiste, nawet wasze ziemie zostaną wam odebrane, a sami zostaniecie zgładzeni z powierzchni tej ziemi.

29. Oto teraz nie mówię sam z siebie, że tak się stanie, gdyż nie awiem tego sam z siebie; lecz oto, wiem, że jest to prawdą, albowiem Pan Bóg uczynił mi to wiadomym, dlatego świadczę, że to wszystko się stanie.

◀

1a

Hel. 6:6.

◀

5a

Mat. 13:22; 16:26.

◀

13a

Mat. 3:5–8.

◀

17a

Ez. 18:23, 31–32.

◀

18a

Ez. 34:12; Jan 10:14–16; Alma 5:38–41, 57–60. PPŚ Dobry Pasterz.

◀

b

Jakub 1:8; Alma 12:36–37.

◀

19a

Ⅲ Nefi 10:4–7.

◀

21a

PPŚ Światowość.

◀

b

Ⅱ Mojż. 20:16; Mat. 15:19–20.

◀

22a

Mos. 7:29.

◀

23a

Hel. 15:11–15.

◀

24a

Alma 9:16; DiP 5:33.

◀

b

Alma 9:19.

◀

25a

Hel. 3:23.

◀

26a

Iz. 5:8–25.

◀

b

Jakub 2:13.

◀

29a

Alma 5:45–46.

Rozdział 8

Skorumpowani sędziowie podburzają lud przeciwko Nefiemu. Abraham, Mojżesz, Zenos, Zenok, Ezjasz, Izajasz, Jeremiasz, Lehi i Nefi wszyscy świadczyli o Chrystusie. Pod natchnieniem Nefi oznajmia, że ich naczelny sędzia został zamordowany. W okresie lat 23–21 p.n.e.

1. I teraz stało się, że gdy Nefi powiedział te słowa, wielu sędziów należących do tajemnej bandy Gadiontona rozgniewało się na niego i podburzało lud przeciwko niemu, wołając: Dlaczego nie schwytacie tego człowieka, i nie sprowadzicie go, aby został skazany za zbrodnię, którą popełnił?

2. Jak możecie na niego patrzeć i słuchać, gdy złorzeczy temu ludowi i naszemu prawu?

3. Oto bowiem Nefi mówił im o zepsuciu ich prawa; zaiste, wiele rzeczy Nefi powiedział, które nie mogą być zapisane, i nie powiedział niczego wbrew przykazaniom Boga.

4. I sędziowie ci rozgniewali się na niego, gdyż jasno amówił im o ich tajemnych uczynkach ciemności; mimo to nie odważyli się go pojmać, bojąc się, że podburzą tym lud przeciwko sobie.

5. Dlatego wołali do ludzi tymi słowy: Dlaczego pozwalacie, aby ten człowiek nam złorzeczył? Oto potępia cały lud, mówiąc, że zasługuje na zagładę; zaiste, a także, że nasze wielkie miasta zostaną nam odebrane, że nie znajdziemy w nich miejsca.

6. I teraz wiemy, że to jest niemożliwe, gdyż jesteśmy silni, a nasze miasta potężne, a nasi wrogowie nie mogą zdobyć nad nami przewagi.

7. I stało się, że tak podburzali ludzi do gniewu przeciw Nefiemu, iż powstały pośród nich spory; gdyż niektórzy wołali: Zostawcie tego człowieka w spokoju, bo to dobry człowiek, i to, co mówi, na pewno nastąpi, jeśli nie odpokutujemy.

8. Zaiste, oto spadną na nas wszystkie sądy, o których nam świadczył; gdyż wiemy, że miał rację, świadcząc o naszych niegodziwościach. I oto jest ich dużo, i on awie o wszystkim, co nam się stanie, tak samo jak wie o naszych niegodziwościach.

9. Zaiste, zaiste, gdyby nie był prorokiem, nie mógłby świadczyć o tych sprawach.

10. I stało się, że ci ludzie, którzy chcieli zgładzić Nefiego, zostali powstrzymani, gdyż bali się go pojmać; przeto zaczął znowu do nich przemawiać, widząc, że zdobył poparcie w oczach niektórych, tak duże, że reszta się ich bała.

11. Przeto był zmuszony powiedzieć im więcej: Oto, moi bracia, czyż nie czytaliście, że Bóg dał moc jednemu człowiekowi, samemu Mojżeszowi, by uderzył wody aMorza Czerwonego, że rozdzieliły się, aby Izraelici, nasi ojcowie, przeszli po suchej ziemi, i wody zamknęły się nad armiami Egipcjan, i pochłonęły je?

12. I teraz oto, jeśli Bóg dał temu człowiekowi taką moc, dlaczego dysputujecie między sobą, mówiąc, że On nie dał mi żadnej mocy, abym mógł wiedzieć o sądach, które na was spadną, jeśli nie odpokutujecie?

13. Lecz oto, nie tylko zaprzeczacie moim słowom, lecz również zaprzeczacie wszystkim słowom powiedzianym przez naszych ojców, a także słowom powiedzianym przez tego człowieka, Mojżesza, któremu dano tak wielką moc, zaiste, słowom powiedzianym o przyjściu Mesjasza.

14. Zaiste, czyż nie składał świadectwa, że Syn Boży przyjdzie? I tak jak apodniósł mosiężnego węża na pustkowiu, tak samo zostanie podniesiony ten, który ma przyjść.

15. I tylu, ilu spojrzało na tego węża, zostało zachowanych przy ażyciu, tak samo tylu, ilu patrzy na Syna Boga z wiarą, mając skruszonego ducha, będzie dane bżycie, zaiste, życie wieczne.

16. I teraz oto nie tylko Mojżesz świadczył o tych sprawach, lecz również awszyscy święci prorocy od jego dni aż do dni Abrahama.

17. Zaiste, oto aAbraham widział Jego przyjście i przepełniło go szczęście, i radował się.

18. Zaiste, zaiste mówię wam, że nie tylko Abraham wiedział o tym, ale było awielu do dni Abrahama, których powołano według bporządku Boga; zaiste, według porządku Jego Syna; i stało się to, aby pokazano ludziom na wiele tysięcy lat przed Jego przyjściem, że, zaiste, odkupienie przyjdzie do nich.

19. I teraz pragnę, abyście wiedzieli, że nawet od dni Abrahama było wielu proroków, którzy świadczyli o tych rzeczach; zaiste, oto prorok aZenos śmiało świadczył; i został za to zabity.

20. I oto, także aZenok, a także Ezjasz, a także bIzajasz i cJeremiasz (Jeremiasz był tym samym prorokiem, który świadczył o zagładzie dJerozolimy), i teraz wiemy, że Jerozolima uległa zagładzie zgodnie ze słowami Jeremiasza. Przeto dlaczego Syn Boży nie miałby przyjść zgodnie z jego proroctwem?

21. I teraz, czy będziecie dysputować o tym, czy aJerozolima uległa zagładzie? Czy powiecie, że bsynowie Sedekiasza nie zostali zabici, wszyscy, z wyjątkiem cMuleka? Zaiste, i czy nie widzicie, że potomkowie Sedekiasza są pośród nas, i że musieli opuścić ziemię jerozolimską? Lecz oto, to nie wszystko —

22. Nasz ojciec Lehi został wygnany z Jerozolimy dlatego, że o tym świadczył. Także Nefi świadczył o tym, jak też prawie wszyscy nasi ojcowie aż po nasze czasy; zaiste, świadczyli o aprzyjściu Chrystusa i oczekiwali, i radowali się tym Jego dniem, który nastanie.

23. I, zaiste, jest On Bogiem, i jest z nimi, i objawił im się, że zostali przez Niego odkupieni; i oddawali Mu chwałę za to, co ma nastąpić.

24. I teraz, przekonawszy się, że o tym wiecie, i że tylko kłamiąc, możecie temu zaprzeczyć, przeto w tym zgrzeszyliście, albowiem odrzuciliście to wszystko pomimo tak wielu dowodów, które wam dano; zaiste, nawet otrzymaliście awszystko i na niebie, i wszystko na ziemi jako świadectwo, że jest to prawdą.

25. Lecz oto, odrzuciliście prawdę i azbuntowaliście się przeciw waszemu Świętemu Bogu; i nawet w tej chwili, zamiast odkładać sobie bskarby w niebie, gdzie nic nie niszczeje i gdzie nie ma wstępu nic, co jest nieczyste, gromadzicie sobie gniew na dzień csądu.

26. Zaiste, nawet w tej chwili dojrzewacie do wiecznej zagłady z powodu swych morderstw i swego anierządu, i niegodziwości; zaiste, i jeśli nie odpokutujecie, wasza zagłada wkrótce nastąpi.

27. Zaiste, oto jest już u waszych drzwi; zaiste, idźcie do tronu sędziowskiego i szukajcie; i oto, zamordowano waszego sędziego, i ależy w kałuży krwi; i został zamordowany bprzez swego brata, który chce zasiąść na tronie sędziowskim.

28. I oto, obydwaj należą do waszej tajemnej bandy, którą azałożył Gadianton oraz ta zła istota, która pragnie zniszczyć dusze ludzkie.

◀

4a

Ⅰ Nefi 16:2–3.

◀

8a

Hel. 7:29.

◀

11a

Ⅱ Mojż. 14:16; Ⅰ Nefi 17:26; Mos. 7:19; DiP 8:2–3; Mojż. 1:25.

◀

14a

Ⅳ Mojż. 21:6–9; Ⅱ Nefi 25:20; Alma 33:19–22. PPŚ Jezus Chrystus — Przykłady lub symbole Chrystusa.

◀

15a

Ⅰ Nefi 17:41; Alma 37:45–47; Ⅲ Nefi 15:9.

◀

b

Jan 11:25.

◀

16a

Jakub 4:4–5; 7:11.

◀

17a

Ⅰ Mojż. 22:8–14; Jan 8:56.

◀

18a

Alma 13:19; DiP 84:6–16; 136:37.

◀

b

PPŚ Kapłaństwo Melchizedeka.

◀

19a

Alma 34:7.

◀

20a

Ⅰ Nefi 19:10; Ⅲ Nefi 10:15–16. PPŚ Pisma święte — Zagubione pisma święte.

◀

b

Iz. 53.

◀

c

Ⅰ Nefi 5:13; 7:14.

◀

d

Jer. 26:18; Ⅰ Nefi 1:4.

◀

21a

Ⅱ Nefi 6:8; Omni 1:15.

◀

b

Ⅱ Król. 25:7; Jer. 39:6; 52:10.

◀

c

Ez. 17:22–23; Hel. 6:10.

◀

22a

PPŚ Jezus Chrystus — Proroctwa o narodzinach i śmierci Jezusa Chrystusa.

◀

24a

Alma 30:44; Mojż. 6:63.

◀

25a

Mos. 2:36–38; 3:12.

◀

b

Hel. 5:8; Ⅲ Nefi 13:19–21.

◀

c

DiP 10:20–23; 121:23–25.

◀

26a

PPŚ Nierząd.

◀

27a

Hel. 9:3, 15.

◀

b

Hel. 9:6, 26–38.

◀

28a

Hel. 6:26–30.

Rozdział 9

Posłańcy znajdują martwego naczelnego sędziego na tronie. Zostają uwięzieni, a później uwolnieni. Nefi wyjawia pod natchnieniem, że Seantum jest mordercą. Niektórzy uznają Nefiego za proroka. W okresie lat 23–21 p.n.e.

1. Oto teraz stało się, że gdy Nefi powiedział te słowa, pewni ludzie spośród nich pobiegli do tronu sędziowskiego; zaiste, było ich pięciu, którzy poszli, a w drodze mówili między sobą:

2. Teraz przekonamy się, czy człowiek ten jest prorokiem Boga i czy Bóg nakazał mu, aby prorokował nam o tych zdumiewających rzeczach. Oto nie wierzymy, że mu to nakazał; zaiste, nie wierzymy, że jest on prorokiem; jeśli jednak, co powiedział o naczelnym sędzi, jest prawdą, że on jest martwy, wtedy uwierzymy w pozostałe słowa, które powiedział.

3. I stało się, że pobiegli co sił i dotarli do tronu sędziowskiego; i oto, naczelny sędzia osunął się na ziemię, i ależał we własnej krwi.

4. I teraz oto, gdy to zobaczyli, byli niezmiernie zdumieni, do tego stopnia, że przypadli do ziemi; albowiem nie wierzyli słowom, które Nefi powiedział o naczelnym sędzi.

5. Lecz teraz, gdy to zobaczyli, uwierzyli i ogarnął ich strach, że wszystkie sądy, o których mówił Nefi, spadną na ten lud; przeto drżeli i przypadli do ziemi.

6. Teraz, jak tylko sędziego zamordowano — a został on potajemnie ugodzony przez swego brata, który uciekł, zaś służba pobiegła i powiedziała ludziom, podnosząc krzyk, że popełniono morderstwo pośród nich;

7. I oto ludzie zgromadzili się na miejscu tronu sędziowskiego — i oto, ku swemu zdumieniu ujrzeli tych pięciu mężczyzn, którzy przypadli do ziemi.

8. I teraz oto ludzie ci nie wiedzieli nic o zgromadzeniu w aogrodzie Nefiego; przeto mówili między sobą: Ci mężczyźni zamordowali sędziego, a Bóg ich poraził, aby nie mogli przed nami uciec.

9. I stało się, że ich pojmali, związali i wtrącili do więzienia. I wszędzie rozesłano obwieszczenie, że sędzia został zabity, a jego mordercy ujęci i wtrąceni do więzienia.

10. I stało się, że nazajutrz ludzie zebrali się, aby rozpaczać i apościć na pogrzebie wielkiego naczelnego sędziego, który został zabity.

11. Także ci sędziowie, którzy słuchali słów Nefiego w jego ogrodzie, zgromadzili się na pogrzebie.

12. I stało się, że pytali ludzi: Co się stało z tymi pięcioma, których posłano, aby dowiedzieli się, czy naczelny sędzia jest martwy? I odpowiedziano im: Nic nie wiemy o pięciu, których posłaliście; lecz ujęliśmy pięciu morderców i wtrąciliśmy ich do więzienia.

13. I stało się, że sędziowie zapragnęli, aby ich przyprowadzono; i przyprowadzono ich, i oto było to tych samych pięciu, których wysłano; i oto sędziowie wypytali ich, aby dowiedzieć się nieco więcej o tej sprawie, i powiedzieli im o wszystkim, co uczynili, tymi słowy:

14. Pobiegliśmy i dotarliśmy na miejsce tronu sędziowskiego, a gdy zobaczyliśmy wszystko, tak jak świadczył Nefi, byliśmy tak zdumieni, że przypadliśmy do ziemi; a gdy przyszliśmy do siebie, oto wtrącono nas do więzienia.

15. A co do morderstwa tego człowieka, to nie wiemy, kto je popełnił; i tylko tyle wiemy, że pobiegliśmy i przyszliśmy na wasze życzenie, a oto był martwy, zgodnie ze słowami Nefiego.

16. I teraz stało się, że sędziowie objaśnili sprawę ludowi i wołali przeciwko Nefiemu tymi słowy: Oto wiemy, że ten Nefi musiał się z kimś zmówić w sprawie zabicia sędziego, aby mógł nam to oznajmić i nawrócić nas na swoją wiarę, aby mógł wynieść się ponad innych jako wielki człowiek, wybrany przez Boga, i prorok.

17. A teraz oto wykryjemy tego człowieka, i przyzna się do winy, i wyjawi nam prawdziwego mordercę sędziego.

18. I stało się, że uwolniono tych pięciu w dniu pogrzebu. Jednak zganili oni sędziów za słowa, które mówili przeciwko Nefiemu, i spierali się z nimi, każdy z osobna, tak że ich skonfundowali.

19. Mimo to zarządzili, aby pojmano, związano i przyprowadzono Nefiego przed zgromadzoną rzeszę, i zaczęli wypytywać go na różne sposoby, aby go zbić z tropu, oskarżyć i skazać na śmierć —

20. Mówiąc mu: Jesteś wspólnikiem zbrodni; kim jest człowiek, który dokonał tego morderstwa? Powiedz nam i przyznaj się do winy; i mówili: Oto pieniądze, a także darujemy ci życie, jeśli nam powiesz i przyznasz, że byłeś z nim w zmowie.

21. Lecz Nefi powiedział im: O wy, agłupcy, o nieobrzezanym sercu, wy ślepi i wy ludzie o bhardych karkach, czy wiecie, jak długo Pan, wasz Bóg, będzie znosił to, że postępujecie tą drogą grzechu?

22. Oto powinniście już zacząć zawodzić i arozpaczać, gdyż w tej chwili czeka was wielka zagłada, jeśli nie odpokutujecie.

23. Oto mówicie, że zmówiłem się z kimś, by zamordować Syzorama, naszego naczelnego sędziego. Lecz oto, powiadam wam, że tak się stało, ponieważ świadczyłem wam, abyście wiedzieli o tym; zaiste, jako świadectwo dla was, że wiem o waszych występkach.

24. I dlatego teraz twierdzicie, że zmówiłem się z kimś, by to uczynił; zaiste, ponieważ dałem wam ten znak, jesteście na mnie rozgniewani i chcecie odebrać mi życie.

25. I teraz oto dam wam inny znak i zobaczymy, czy i w tej sytuacji będziecie chcieli mnie zgładzić.

26. Oto mówię wam: Idźcie do domu Seantuma, abrata Syzorama, i zapytajcie go —

27. Czy Nefi, który twierdzi, że jest prorokiem, i prorokuje o wielkim złu panującym pośród tego ludu, zmówił się z tobą, byś zamordował Syzorama, swego brata?

28. I oto, odpowie wam: Nie.

29. Wtedy zapytajcie go: Czy zamordowałeś swego brata?

30. I powstanie przejęty strachem, i nie będzie wiedział, co powiedzieć. I oto, zaprzeczy przed wami; i uda zdziwienie; jednak oświadczy wam, że jest niewinny.

31. Lecz oto, przeszukacie go i znajdziecie krew u poły jego płaszcza.

32. A gdy to zobaczycie, zapytajcie: Skąd ta krew? Czyż nie wiemy, że jest to krew twego brata?

33. Wtedy zadrży i zblednie niczym w obliczu śmierci.

34. A wtedy powiecie: Przez ten strach i tę bladość, jaka pojawiła się na twojej twarzy, oto wiemy, że jesteś winny.

35. I wtedy ogarnie go jeszcze większy strach; i wtedy przyzna się wam, i nie będzie więcej zaprzeczał, że dokonał tego morderstwa.

36. I wówczas powie wam, że ja, Nefi, nic o tym nie wiedziałem, z wyjątkiem tego, co zostało mi wyjawione mocą Bożą. Wtedy przekonacie się, że jestem uczciwym człowiekiem i że Bóg mnie do was posłał.

37. I stało się, że poszli i uczynili, jak im Nefi powiedział. I oto, słowa, które powiedział Nefi, sprawdziły się; bowiem zgodnie z tymi słowami zaprzeczył; a także zgodnie z tymi słowami przyznał się.

38. I został nakłoniony do potwierdzenia tego, że on sam jest mordercą, tak że tych pięciu zostało uwolnionych, a także Nefi.

39. I niektórzy Nefici dali wiarę słowom Nefiego; i byli też tacy, którzy uwierzyli ze względu na świadectwo tych pięciu, bowiem nawrócili się oni w więzieniu.

40. Niektórzy pośród ludzi mówili, że Nefi jest prorokiem.

41. I byli inni, którzy mówili: Oto jest bogiem, gdyż jeśli nie byłby bogiem, nie wiedziałby o tym wszystkim. Bowiem oto powiedział nam o myślach naszych serc, a także o innych rzeczach; a nawet wyjawił nam prawdziwego mordercę naszego naczelnego sędziego.

◀

3a

Hel. 8:27.

◀

8a

Hel. 7:10.

◀

10a

PPŚ Post, pościć.

◀

21a

Dz. 7:51.

◀

b

PPŚ Bunt.

◀

22a

Mos. 7:24.

◀

26a

Hel. 8:27.

Rozdział 10

Pan daje Nefiemu moc pieczętowania. Jest on upoważniony, aby związać lub rozwiązać na ziemi i w niebie. Nakazuje ludziom, aby odpokutowali albo zginą. Duch przenosi go od zgromadzenia do zgromadzenia. W okresie lat 21–20 p.n.e.

1. I stało się, że powstał rozłam między ludźmi, tak wielki, że rozeszli się i poszli swoją drogą, zostawiając Nefiego samotnego, gdy stał pośród nich.

2. I stało się, że Nefi poszedł do swego domu, arozważając to, co mu Pan ukazał.

3. I stało się, że gdy tak rozważał — przygnębiony myślą o niegodziwości ludu Nefitów, ich tajemnych uczynkach ciemności i ich morderstwach, i ich rabowaniu, i wszelkiego rodzaju niegodziwościach — i stało się, że gdy tak rozważał w sercu, oto doszedł do niego głos, mówiący:

4. Błogosławiony jesteś, Nefi, za to, co uczyniłeś; bowiem widziałem, że anieznużenie głosiłeś słowo, które ci przekazałem dla tego ludu. I nie bałeś się ich, i nie troszczyłeś o bswoje życie, ale pragnąłeś wypełnić moją cwolę i przestrzegać moich przykazań.

5. I teraz, ponieważ czyniłeś to tak nieznużenie, będę ci zawsze błogosławił; i uczynię cię potężnym w słowie i w czynie, w wierze i w uczynkach; zaiste, i stanie ci się we awszystkim według twego bsłowa, gdyż cnie poprosisz o to, co jest wbrew mej woli.

6. Oto jesteś Nefi, a Ja jestem Bóg. Oto oświadczam ci w obecności mych aniołów, że będziesz miał moc nad tym ludem i porazisz ziemię agłodem i zarazą, i zagładą według niegodziwości tego ludu.

7. Oto daję ci moc, aby cokolwiek azapieczętujesz na ziemi, zostało zapieczętowane w niebie; a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, zostało rozwiązane w niebie; i tak będziesz miał moc pośród tego ludu.

8. Tak więc, jeśli powiesz tej świątyni: Rozpadnij się na dwoje, tak się stanie.

9. A jeśli powiesz tej agórze: Zapadnij się i niech się stanie tutaj równina, tak się stanie.

10. A oto, jeśli powiesz, że Bóg porazi ten lud, tak się stanie.

11. I teraz oto nakazuję ci, abyś poszedł i głosił temu ludowi, że tak rzecze Pan Bóg, który jest Wszechmocny: Jeśli nie odpokutujecie, zostaniecie porażeni, aż zostaniecie azgładzeni.

12. I oto, teraz stało się, że gdy Pan powiedział te słowa Nefiemu, ten zatrzymał się i nie udał się do swego domu, ale zawrócił, i poszedł do rzeszy rozproszonej po całej powierzchni tej ziemi, i zaczął im głosić słowo Pana, które zostało mu powiedziane o zagładzie, jakiej ulegną, jeśli nie odpokutują.

13. Teraz oto, mimo że był to wielki cud, że Nefi powiedział im o śmierci naczelnego sędziego, znieczulili swe serca i nie zważali na słowa Pana.

14. Dlatego Nefi głosił im słowo Pana tymi słowy: Jeśli nie odpokutujecie, tak rzecze Pan, zostaniecie porażeni, aż zostaniecie zgładzeni.

15. I stało się, że gdy Nefi ogłosił im słowo, oto znieczulili oni swe serca jeszcze bardziej i nie chcieli zważać na jego słowa; przeto złorzeczyli mu, i chcieli go pojmać, aby wtrącić go do więzienia.

16. Lecz oto, moc Boża była z nim, i nie mogli go pojmać, aby wtrącić go do więzienia, gdyż Duch zabierał go spomiędzy nich.

17. I stało się, że tak szedł z pomocą Ducha, od rzeszy do rzeszy, głosząc słowo Boże, aż ogłosił słowo Boże im wszystkim, czyli przesłał je wszystkim ludziom.

18. I stało się, że nie zważali na jego słowa; i powstały pomiędzy nimi spory, tak że powstały pośród nich podziały, i zaczęli zabijać jeden drugiego mieczem.

19. I na tym kończy się siedemdziesiąty pierwszy rok panowania sędziów nad ludem Nefiego.

◀

2a

PPŚ Rozważać.

◀

4a

PPŚ Pilność.

◀

b

PPŚ Ofiara (poświęcenie).

◀

c

Ⅲ Nefi 11:11.

◀

5a

Ⅲ Nefi 18:20; DiP 88:63–65.

◀

b

Enos 1:12.

◀

c

Ⅱ Nefi 4:35; DiP 46:30.

◀

6a

Hel. 11:4–18.

◀

7a

Mat. 16:19. PPŚ Pieczętować, zapieczętowanie.

◀

9a

Mat. 17:20; Jakub 4:6; Morm. 8:24; Eter 12:30.

◀

11a

Hel. 5:2.

Rozdział 11

Nefi nakłania Pana, aby zastąpił ich wojnę głodem. Wielu ludzi ginie. Pokutują, a Nefi błaga Pana o deszcz. Nefi i Lehi otrzymują wiele objawień. Złoczyńcy Gadiantona umacniają swoją pozycję w tej ziemi. W okresie lat 20–6 p.n.e.

1. I teraz stało się w siedemdziesiątym drugim roku panowania sędziów, że narastały spory, tak wielkie, że w całej ziemi rozgorzały walki pośród całego ludu Nefiego.

2. A działo się to za sprawą owej atajemnej bandy złoczyńców, która dokonywała dzieła zniszczenia i niegodziwości. A wojna ta trwała przez cały ten rok; i trwała także w siedemdziesiątym trzecim roku.

3. I stało się, że tego roku Nefi zawołał do Pana tymi słowy:

4. O Panie, nie pozwól, aby lud ten został zgładzony mieczem; lecz, o Panie, niech raczej nastanie w tej ziemi agłód, aby pobudzić go do przypomnienia sobie o Panu, Jego Bogu, a być może odpokutuje, i zwróci się do Ciebie.

5. I stało się zgodnie ze słowami Nefiego. I nastał wielki głód w tej ziemi pośród całego ludu Nefiego. I tak w siedemdziesiątym czwartym roku nadal panował głód, i ustało dzieło zniszczenia od miecza, lecz ginęli z głodu.

6. I to dzieło zniszczenia trwało także w siedemdziesiątym piątym roku. Albowiem ziemia była tak porażona, że była sucha i nie wydała zboża w czasie żniw; i cała ziemia była porażona, nawet pośród Lamanitów, jak również pośród Nefitów, aż tak byli porażeni, że ginęli tysiącami w bardziej niegodziwych częściach ziemi.

7. I stało się, że gdy ludzie widzieli, że grozi im śmierć głodowa, zaczęli aprzypominać sobie o Panu, Swym Bogu; i zaczęli przypominać sobie słowa Nefiego.

8. I ludzie zaczęli błagać swych naczelnych sędziów i przywódców, aby powiedzieli Nefiemu: Oto wiemy, że jesteś mężem Boga, dlatego wołaj do Pana, naszego Boga, aby położył kres klęsce głodu, aby nie wypełniły się w całości asłowa, które powiedziałeś o naszej zagładzie.

9. I stało się, że sędziowie zwrócili się do Nefiego zgodnie ze słowami, których pragnął lud. I stało się, że gdy Nefi zobaczył, iż Nefici odpokutowali i ukorzyli się we włosiennicy, zawołał ponownie do Pana tymi słowy:

10. O Panie, oto ten lud odpokutował; i wymiótł bandę Gadiantona spośród siebie, aż przestała istnieć, i pogrzebała swoje tajemne plany w ziemi.

11. Teraz, o Panie, z powodu ich pokory, odwróć od nich Swój gniew i niech Twój gniew będzie uśmierzony przez zagładę tych niegodziwych, których do tej pory zniszczyłeś.

12. O Panie, odwróć Swój gniew, zaiste, Swój srogi gniew, i spraw, aby głód ustał w tej ziemi.

13. O Panie, zważaj na mnie, i spraw, aby uczyniono zgodnie z mymi słowami, i ześlij adeszcz na powierzchnię ziemi, aby wydała owoc i zboże w czasie żniw.

14. O Panie, zważałeś na amoje słowa, gdy powiedziałem: Niech nastanie głód, aby ustała zagłada od miecza; i wiem, że i teraz będziesz zważać na moje słowa, albowiem powiedziałeś: Oszczędzę ten lud, jeśli odpokutuje.

15. Zaiste, o Panie, widzisz, że odpokutowali z powodu głodu i zarazy, i zagłady, które na nich spadły.

16. I teraz, o Panie, odwróć od nich Swój gniew, i jeszcze raz wypróbuj ich, czy będą Ci służyć. I jeśli tak, o Panie, możesz im błogosławić zgodnie ze słowami, które wypowiedziałeś.

17. I stało się, że w siedemdziesiątym szóstym roku Pan odwrócił Swój gniew od tego ludu, i sprawił, że adeszcz spadł na ziemię, tak że wydała owoce w porze zbiorów owoców. I stało się, że wydała zboże w czasie żniw.

18. I oto, ludzie radowali się, oddając chwałę Bogu, a cała powierzchnia tej ziemi była pełna radości; i już nie starali się zniszczyć Nefiego, ale uznawali go za awielkiego proroka i męża Boga, mającego wielką moc i upoważnienie dane mu od Boga.

19. I oto, Lehi, jego brat, nie ustępował mu aani trochę w tym, co dotyczy prawości.

20. I tak stało się, że ludowi Nefiego zaczęło się znowu dobrze wieść w tej ziemi, i zaczął zabudowywać swoje nieużytki, i zaczął mnożyć się i rozprzestrzeniać, aż zajął całą powierzchnię tej ziemi, zarówno na północy, jak i na południu, od morza zachodniego do morza wschodniego.

21. I stało się, że siedemdziesiąty szósty rok upłynął w pokoju. I siedemdziesiąty siódmy rok zaczął się w pokoju; i aKościół rozprzestrzenił się na całej powierzchni tej ziemi; i większość ludzi, zarówno Nefitów, jak i Lamanitów, należała do Kościoła; i panował niezmiernie wielki pokój na tej ziemi; i tak upłynął siedemdziesiąty siódmy rok.

22. I panował także pokój w siedemdziesiątym ósmym roku, z wyjątkiem kilku sporów o punkty doktryny wyłożone przez proroków.

23. A w siedemdziesiątym dziewiątym roku doszło do wielkiego konfliktu. Lecz stało się, że Nefi i Lehi, i wielu ich braci, znali prawdziwe punkty doktryn, otrzymując co dzień wiele aobjawień, przeto głosili ludziom ewangelię, tak że tego samego roku położyli kres konfliktom.

24. I stało się, że w osiemdziesiątym roku panowania sędziów nad ludem Nefiego pewna liczba odstępców spośród ludu Nefiego, która kilka lat temu odeszła do Lamanitów i przyjęła na siebie imię Lamanitów, a także niektórzy prawdziwi potomkowie Lamanitów, podburzeni do gniewu przez nich, a raczej przez tych odstępców, rozpoczęli wojnę ze swymi braćmi.

25. I mordowali, i rabowali; a następnie wycofywali się w góry i na pustkowie, i w tajne miejsca, kryjąc się, by ich nie odkryto, codziennie liczebnie rosnąc w siłę dzięki odstępcom, którzy do nich przybywali.

26. I tak z czasem, zaiste, w ciągu niewielu lat, ta banda złoczyńców stała się niezmiernie wielka; i wyszukali wszystkie tajemne plany Gadiantona; i tak stali się złoczyńcami Gadiantona.

27. Teraz oto ci złoczyńcy siali wielkie spustoszenie, zaiste, nawet wielkie zniszczenie pośród ludu Nefiego, a także pośród ludu Lamanitów.

28. I koniecznym stało się, aby położono kres temu dziełu zniszczenia; przeto wysłano armię silnych mężczyzn na pustkowie i w góry, aby odnaleźli tę bandę złoczyńców i zniszczyli ich.

29. Lecz oto, stało się, że tego roku zostali wyparci do ich własnych ziem. I tak upłynął osiemdziesiąty rok panowania sędziów nad ludem Nefiego.

30. I stało się, że na początku osiemdziesiątego pierwszego roku ponownie ruszyli przeciw tej bandzie złoczyńców i zniszczyli wielu; a ich także nawiedziło wielkie zniszczenie.

31. I znowu musieli się wycofać z pustkowia i gór na swoje ziemie z powodu niezmiernie wielkiej liczby złoczyńców, która opanowała góry i pustkowie.

32. I stało się, że tak upłynął ten rok. I złoczyńcy ci wciąż wzrastali w siłę, tak że odpierali całe armie Nefitów, a także Lamanitów; i sprawili, że wielki strach ogarnął lud na całej powierzchni tej ziemi.

33. Zaiste, albowiem napadali na różne części tej ziemi, sprowadzając wielkie zniszczenie na nich; zaiste, zabili wielu, i wzięli innych do niewoli na pustkowie, zaiste, a zwłaszcza ich kobiety i dzieci.

34. Teraz to wielkie zło, które spadło na ten lud z powodu jego niegodziwości, ponownie pobudziło go do przypomnienia sobie o Panu, ich Bogu.

35. I tak upłynął osiemdziesiąty pierwszy rok panowania sędziów.

36. I w osiemdziesiątym drugim roku zaczęli znowu azapominać o Panu, Swym Bogu. I w osiemdziesiątym trzecim roku umacniali się w swej niegodziwości. I w osiemdziesiątym czwartym roku nie naprawili ścieżek swoich.

37. I stało się, że w osiemdziesiątym piątym roku coraz bardziej umacniali się w swej pysze i w swej niegodziwości; i tak dojrzewali znowu do zagłady.

38. I tak upłynął osiemdziesiąty piąty rok.

◀

2a

Hel. 6:18–24; 11:25–26.

◀

4a

Ⅰ Król. 17:1; Hel. 10:6.

◀

7a

Hel. 12:3.

◀

8a

Hel. 10:11–14.

◀

13a

Ⅰ Król. 18:1, 41–46.

◀

14a

Hel. 11:4.

◀

17a

Ⅴ Mojż. 11:13–17.

◀

18a

Hel. 10:5–11.

◀

19a

Hel. 5:36–44.

◀

21a

PPŚ Kościół Jezusa Chrystusa.

◀

23a

Alma 26:22; DiP 107:19.

◀

36a

Alma 46:8.

Rozdział 12

Ludzie są chwiejni i nierozsądni, i skorzy do czynienia zła. Pan karci Swój lud. Nicość ludzi porównana z mocą Boga. W dzień sądu ludzie otrzymają życie wieczne lub wieczne potępienie. Około 6 r. p.n.e.

1. I tak widzimy, jak fałszywe i niestałe są serca dzieci ludzkich; zaiste, i widzimy jak Pan w Swej wielkiej nieskończonej dobroci błogosławi i sprawia, że adobrze wiedzie się tym, którzy w Nim pokładają bufność.

2. Zaiste, i widzimy, że w tym samym czasie, gdy sprawia, że dobrze się wiedzie Jego ludowi, zaiste, w przyroście ich pól, ich stad i ich trzód, i w złoto, i w srebro, i wszelkie drogocenne przedmioty każdego rodzaju rzemiosła; zachowując ich przy życiu i ratując ich z rąk ich wrogów; łagodząc serca ich nieprzyjaciół, że nie wypowiadają im wojny; zaiste, i — jednym zdaniem — czyniąc wszystko dla dobra i szczęścia Swego ludu, zaiste, wtedy nastaje czas, gdy aznieczulają swe serca i zapominają o Panu, Swym Bogu, i bdepczą swymi stopami Świętego Boga — zaiste, a to z powodu swej wygody i niezmiernie wielkiego dobrobytu.

3. I tak widzimy, że jeśli Pan nie askarci Swego ludu wieloma udrękami, zaiste, jeśli nie nawiedzi go śmiercią i grozą, i głodem, i wszelką zarazą, nie będzie o Nim bpamiętać.

4. Och, jak niedorzeczne i jak próżne, i jak złe, i diabelskie, i jak aszybkie do czynienia niegodziwości, i jak powolne do czynienia dobra są dzieci ludzkie; zaiste, jak szybko zaczynają zważać na słowa złego, a ich bserca nastawiają się na próżne rzeczy tego świata!

5. Zaiste, jak skore są, aby unosić się w apysze; zaiste, jak skore są, aby chwalić się i czynić wszelką niegodziwość; i jak powolne są, aby pamiętać o Panu, Swym Bogu, i nadstawiać ucha na Jego rady; zaiste, jak powolne są, aby bkroczyć ścieżkami mądrości!

6. Oto nie chcą, aby Pan, ich Bóg, który je astworzył, bpanował i królował nad nimi; pomimo wielkiej dobroci i miłosierdzia, jakie im okazał, za nic mają Jego rady i nie chcą, by ich prowadził.

7. Och, jak wielka jest anicość dzieci ludzkich; zaiste, znaczą mniej niż proch ziemi.

8. Albowiem oto proch ziemi przenosi się tu i tam, nawet rozdziela się na rozkaz naszego wielkiego i wiecznego Boga.

9. Zaiste, oto od Jego głosu drżą i atrzęsą się wzgórza i góry.

10. I amocą Jego głosu rozpadają się, wygładzają się, zaiste, stają się dolinami.

11. Zaiste, mocą Jego głosu drży acała ziemia.

12. Zaiste, mocą Jego głosu trzęsą się jej podstawy aż do samego środka.

13. Zaiste, i jeśli powie On ziemi: Poruszaj się — ona się porusza.

14. Jeśli powie On aziemi: bCofniesz się, aby cprzedłużyć dzień o wiele godzin — tak się dzieje;

15. I tak, zgodnie z Jego słowem, Ziemia zatrzymuje się, a człowiekowi się wydaje, że Słońce stoi w miejscu; zaiste, i oto, tak się dzieje; albowiem prawdą jest, że to Ziemia się porusza, a nie Słońce.

16. I oto, jeśli powie On awodom wielkiej głębiny: bWyschnijcie — tak się dzieje.

17. Oto, jeśli powie tej górze: Powstań, apostąp naprzód i zasyp tamto miasto, aby zostało całkowicie zasypane — oto tak się dzieje.

18. I oto, jeśli człowiek aukryje skarb w ziemi, a Pan powie: Niech będzie bprzeklęty ze względu na niegodziwość tego, który go ukrył — oto będzie przeklęty.

19. I jeżeli Pan powie: Bądź przeklęty, aby odtąd i na wieki żaden człowiek cię nie znalazł — oto odtąd i na wieki nikt go nie dostanie.

20. I oto, jeśli Pan powie człowiekowi: Z powodu twych niegodziwości zostaniesz przeklęty na zawsze — tak się stanie.

21. I jeśli Pan powie: Z powodu twych niegodziwości zostaniesz odcięty od mej obecności — sprawi On, że tak się stanie.

22. I biada człowiekowi, któremu to powie, albowiem tak się stanie temu, który będzie czynić niegodziwość, że nie może być zbawiony; z tego powodu głoszono pokutę, aby ludzie mogli zostać zbawieni.

23. Przeto błogosławieni są ci, którzy odpokutują i zaczną zważać na głos Pana, Swego Boga; albowiem są to ci, którzy zostaną azbawieni.

24. I niech Bóg pozwoli w Swej wielkiej pełni, aby ludzie zostali przywiedzeni do pokuty i dobrych uczynków, aby mogli zostać przywróceni do łaski dzięki ałasce, według swoich uczynków.

25. I pragnę, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni. Lecz czytamy, że w wielki i ostatni dzień niektórzy zostaną wypędzeni, zaiste, zostaną odsunięci od obecności Pana;

26. Zaiste, niektórym będzie wyznaczony stan niekończącej się niedoli, kiedy wypełnią się słowa, które mówią: Ci, którzy czynili dobro, będą mieli ażycie wieczne; a ci, którzy czynili zło, będą mieli wieczne bpotępienie. I tak oto się dzieje. Amen.

◀

1a

Ⅱ Kron. 26:5; Ps. 1:2–3.

◀

b

Ps. 36:8–9; Ⅱ Nefi 22:2; Mos. 4:6. PPŚ Zaufanie.

◀

2a

PPŚ Odstępstwo.

◀

b

Alma 5:53; Ⅲ Nefi 28:35.

◀

3a

Mos. 23:21; DiP 98:21; 101:8.

◀

b

Am. 4:6–11.

◀

4a

Ⅱ Mojż. 32:8.

◀

b

Mat. 15:19; Hebr. 3:12.

◀

5a

Przyp. 29:23. PPŚ Pycha.

◀

b

PPŚ Chodzić, kroczyć z Bogiem.

◀

6a

Iz. 45:9; DiP 58:30; Mojż. 7:32–33.

◀

b

DiP 60:4.

◀

7a

Iz. 40:15, 17; Mos. 4:19; Mojż. 1:10.

◀

9a

Ⅲ Nefi 22:10.

◀

10a

Ⅰ Nefi 17:46.

◀

11a

Morm. 5:23; Eter 4:9.

◀

14a

Joz. 10:12–14.

◀

b

Iz. 38:7–8.

◀

c

Ⅱ Król. 20:8–11.

◀

16a

Mat. 8:27.

◀

b

Iz. 44:27; 51:10.

◀

17a

Ⅲ Nefi 8:10.

◀

18a

Morm. 1:18; Eter 14:1.

◀

b

Hel. 13:17.

◀

23a

PPŚ Zbawienie.

◀

24a

PPŚ Łaska.

◀

26a

Mat. 25:46; Jan 5:28–29; Rzym. 6:13.

◀

b

PPŚ Potępienie (wyklęcie).

Proroctwo Lamanity Samuela do Nefitów.

Obejmuje rozdziały od 13. do 15.

Rozdział 13

Lamanita Samuel prorokuje o zagładzie Nefitów, jeśli nie odpokutują. Są oni przeklęci wraz ze swymi bogactwami. Odrzucają proroków i kamienują ich, są otoczeni demonami i szukają szczęścia w czynieniu niegodziwości. Około 6 r. p.n.e.

1. I teraz stało się, że w osiemdziesiątym szóstym roku Nefici nadal pozostali niegodziwi, zaiste, byli bardzo niegodziwi, podczas gdy aLamanici ściśle przestrzegali przykazań Bożych według prawa Mojżesza.

2. I stało się, że tego roku Lamanita Samuel przyszedł do ziemi zarahemlskiej i zaczął głosić ludziom ewangelię. I stało się, że przez wiele dni głosił ludziom pokutę, a oni go wypędzili, i zamierzał powrócić do swej własnej ziemi.

3. Lecz oto, doszedł go głos Pana, że ma zawrócić i prorokować ludziom, cokolwiek przyjdzie do jego aserca.

4. I stało się, że nie pozwolili mu wejść do miasta; przeto wszedł na mur tego miasta i wyciągnął rękę, i wołał donośnym głosem, i prorokował ludziom o tym, do czego Pan nakłaniał jego serce.

5. I powiedział im: Oto ja, Lamanita Samuel, przekazuję wam słowa, do których Pan nakłonił me serce; i oto nakazał mi powiedzieć temu ludowi, że amiecz sprawiedliwości wisi nad tym ludem; i nie przeminie czterysta lat, gdy miecz sprawiedliwości spadnie na ten lud.

6. Zaiste, wielkie azniszczenie czeka ten lud, i na pewno nawiedzi ten lud, i nic go nie ocali oprócz pokuty i wiary w Pana Jezusa Chrystusa, który z pewnością przyjdzie na świat i wycierpi wiele, i zostanie zabity za Swój lud.

7. I oto aanioł Pański mi to oznajmił, i przyniósł bdobrą nowinę mej duszy. I oto, zostałem wysłany do was, aby ją wam głosić, abyście mieli dobrą nowinę; lecz oto, nie chcieliście mnie przyjąć.

8. Przeto tak rzecze Pan: Z powodu zatwardziałości serc Nefitów, jeśli nie odpokutują, odbiorę im moje słowo, i aodbiorę im mego Ducha, i nie będę ich więcej znosić, i obrócę serca ich braci przeciwko nim.

9. I nie przeminie aczterysta lat, gdy sprawię, że zostaną porażeni; zaiste, nawiedzę ich mieczem i głodem, i zarazą.

10. Zaiste, nawiedzę ich w mym srogim gniewie, i niektórzy z aczwartego pokolenia waszych wrogów przeżyją, aby ujrzeć waszą całkowitą zagładę; i tak się stanie, jeśli nie odpokutujecie, rzecze Pan, i ci z czwartego pokolenia przyniosą wam zagładę.

11. Lecz jeśli odpokutujecie i apowrócicie do Pana, Swego Boga, odwrócę mój gniew, rzecze Pan; bowiem, tak rzecze Pan: Błogosławieni ci, którzy odpokutują i zwrócą się do mnie, ale biada temu, kto nie odpokutuje.

12. Zaiste, abiada temu wielkiemu miastu Zarahemla; albowiem oto ocalało ze względu na prawych; zaiste, biada temu wielkiemu miastu, gdyż widzę, rzecze Pan, że jest wielu, zaiste, nawet większa część tego wielkiego miasta, którzy znieczulą swe serca przeciwko mnie, rzecze Pan.

13. Lecz błogosławieni ci, którzy odpokutują, gdyż ich oszczędzę. Lecz oto, gdyby nie prawi, którzy są w tym wielkim mieście, oto nakazałbym, aby aogień zstąpił z nieba i zniszczył je.

14. Lecz oto, ze względu na prawych zostało ono zachowane. Lecz oto, nadchodzi czas, rzecze Pan, gdy wypędzicie spośród siebie prawych i wtedy będziecie dojrzali do zagłady; zaiste, biada temu wielkiemu miastu z powodu niegodziwości i występków, które są w nim.

15. Zaiste, i biada miastu Gedeon z powodu niegodziwości i występków, które są w nim.

16. Zaiste, i biada wszystkim miastom na ziemiach naokoło będących w posiadaniu Nefitów z powodu niegodziwości i występków, które są w nich.

17. I oto, aprzekleństwo spadnie na tę ziemię, rzecze Pan Zastępów, z powodu tych, którzy są na tej ziemi, zaiste, z powodu ich niegodziwości i występków.

18. I stanie się, rzecze Pan Zastępów, zaiste, nasz wielki i prawdziwy Bóg, że kto aukryje w ziemi skarby, już więcej nie znajdzie ich z powodu wielkiego przekleństwa tej ziemi, z wyjątkiem prawego człowieka, który ukryje je dla Pana.

19. Albowiem pragnę, rzecze Pan, aby ukryli swe skarby dla mnie; a przeklęty będzie ten, kto nie ukryje swych skarbów dla mnie; albowiem nikt nie ukrywa swych skarbów dla mnie oprócz prawych; a ten, kto nie ukryje swych skarbów dla mnie, będzie przeklęty razem ze swym skarbem, i nikt go nie odzyska z powodu przekleństwa tej ziemi.

20. I nadejdzie dzień, że ukryją swe skarby, bo ich serca nastawione są na bogactwa; i ponieważ ich serca nastawione są na bogactwa, i będą chowali swe skarby, uciekając przed wrogami; a ponieważ nie ukryli ich dla mnie, przeklęci będą razem ze swymi skarbami; i tego dnia zostaną porażeni — rzecze Pan.

21. Oto słuchaj mnie, ludu tego wielkiego miasta, azważaj na me słowa; zaiste, zważaj na słowa wypowiedziane przez Pana; gdyż oto powiedział, że jesteście przeklęci z powodu swych bogactw, a także wasze bogactwa są przeklęte, ponieważ wasze serca nastawione są na nie, i nie zważaliście na słowa Tego, który je wam dał.

22. Nie pamiętacie o Panu, waszym Bogu, w tym, czym was błogosławił; lecz pamiętacie tylko o swych abogactwach, nie dziękując za nie Panu, waszemu Bogu; zaiste, wasze serca nie zbliżają się do Pana, ale przepełnia je wielka bpycha prowadząca do przechwalania i do nadymania się, czazdrości, kłótni, złośliwości, prześladowania i mordowania, i wszelkiej niegodziwości.

23. Z tej przyczyny Pan Bóg sprawił, że przekleństwo zostało nałożone na tę ziemię, jak również na wasze bogactwa, a to wszystko za sprawą waszych niegodziwości.

24. Zaiste, biada temu ludowi z powodu czasu, który nadszedł, że awypędzacie proroków, szydzicie z nich, ciskacie w nich kamieniami, zabijacie ich i czynicie wobec nich wszelką niegodziwość, tak jak czyniono to w dawnych czasach.

25. I teraz, gdy mówicie: Gdybyśmy żyli w dniach naszych apraojców, nie zabijalibyśmy proroków, i nie kamienowalibyśmy ich, ani nie wypędzalibyśmy ich.

26. Oto jesteście od nich gorsi; bowiem, jako żyje Pan, jeśli aprorok przychodzi do was i głosi wam słowo Pana, wykazując wam wasze grzechy i niegodziwość, naraża się na wasz bgniew, i wypędzacie go, i wszelkimi sposobami staracie się go zniszczyć; zaiste, mówicie, że jest fałszywym cprorokiem, i że jest grzesznikiem, i że należy do diabła, albowiem dświadczy, że wasze uczynki są złe.

27. Lecz oto, jeśli przyjdzie do was człowiek, który powie: Zróbcie to, i w tym nie ma niegodziwości; zróbcie tamto, a nie zostaniecie za to ukarani; zaiste, i powie: Postępujcie według pychy w waszych sercach; zaiste, postępujcie według pychy w waszych oczach i postępujcie według wszelkich pragnień waszych serc — i jeśli przyjdzie do was ktoś, kto będzie wam tak mówił, przyjmiecie go i powiecie, że on jest aprorokiem.

28. Zaiste, obdarzycie go zaszczytami; i będziecie mu dawać ze swych majętności; będziecie mu dawać ze swego złota i swego srebra, i przyodziejecie go w kosztowne stroje; a ponieważ mówi wam aschlebiające słowa, i mówi, że wszystko jest dobrze, nie będziecie mu mieli nic do zarzucenia.

29. O wy, niegodziwe i przewrotne pokolenie; wy, zatwardziali ludzie o hardych karkach, jak długo, myślicie, Pan będzie was znosił? Zaiste, jak długo będziecie pozwalali wodzić się agłupcom i bślepcom? Zaiste, jak długo będziecie cwybierali raczej ciemność niż dświatło?

30. Zaiste, rozpala się już przeciw wam gniew Pana; oto przeklął On tę ziemię z powodu waszej niegodziwości.

31. I oto, nadchodzi czas, gdy przeklnie wasze bogactwa, że będą się wam awymykać, abyście nie mogli ich utrzymać; i w dniach swego ubóstwa nie będziecie mogli ich zachować.

32. I w dniach swego ubóstwa będziecie wołać do Pana; i na próżno będziecie wołać, albowiem wasze spustoszenie już na was spadło, a wasza zagłada już będzie pewna; i tego dnia będziecie płakać i rozpaczać, rzecze Pan Zastępów. I wtedy będziecie lamentować i mówić:

33. Och, agdybym odpokutował i nie zabijał proroków, i nie bkamienował, i nie wypędzał ich. Zaiste, tego dnia powiecie: Och, jeśli pamiętalibyśmy Pana, naszego Boga, w dniu, gdy dawał nam bogactwa, nie wymknęłyby się nam i nie utracilibyśmy ich; albowiem oto odebrano nam nasze bogactwa.

34. Oto, gdy pozostawiamy tutaj narzędzie, nazajutrz już go nie ma; i oto, nasze miecze odebrano nam w dniu, w którym szukaliśmy ich do bitwy.

35. Zaiste, ukryliśmy nasze skarby, ale wymknęły się nam z powodu przekleństwa tej ziemi.

36. Och, gdybyśmy odpokutowali w dniu, gdy głoszono nam słowo Pana; albowiem oto ziemia ta jest przeklęta i wszystko nam się wymknęło, i nie możemy niczego zachować.

37. Oto jesteśmy otoczeni demonami, zaiste, jesteśmy otoczeni aniołami tego, który chciał zniszczyć nasze dusze. Oto wielka jest nasza niegodziwość. O Panie, czy nie możesz odwrócić od nas Swego gniewu? I taka będzie wasza mowa w owych dniach.

38. Lecz oto, minęły adni waszej próby; bodkładaliście dzień waszego zbawienia, aż było po wieczność za późno, a wasza zagłada stała się pewna; zaiste, bowiem przez wszystkie dni swego życia pragnęliście tego, czego nie mogliście otrzymać; i szukaliście cszczęścia w czynieniu niegodziwości, co jest sprzeczne z naturą prawości, która jest w naszym wielkim i Wiecznym Przywódcy.

39. O ludu tej ziemi, gdybyś tylko słuchał moich słów! I modlę się, aby gniew Pana odwrócił się od ciebie, abyś odpokutował i został zbawiony.

◀

1a

Hel. 15:4–5.

◀

3a

DiP 100:5.

◀

5a

Alma 60:29; Ⅲ Nefi 2:19.

◀

6a

Alma 45:10–14; Hel. 15:17.

◀

7a

Alma 13:26.

◀

b

Iz. 52:7.

◀

8a

Hel. 6:35.

◀

9a

Alma 45:10–12.

◀

10a

Ⅰ Nefi 12:12; Ⅱ Nefi 26:9; Ⅲ Nefi 27:32.

◀

11a

Ⅲ Nefi 10:5–7.

◀

12a

Ⅲ Nefi 8:8, 24; 9:3.

◀

13a

Ⅰ Mojż. 19:24; Ⅱ Król. 1:9–16; Ⅲ Nefi 9:11.

◀

17a

Hel. 12:18.

◀

18a

Morm. 1:18; Eter 14:1.

◀

21a

PPŚ Zważać.

◀

22a

Łuk. 12:34. PPŚ Bogactwo, bogactwa; Światowość.

◀

b

PPŚ Pycha.

◀

c

PPŚ Zazdrość.

◀

24a

Ⅱ Kron. 36:15–16; Ⅰ Nefi 1:20.

◀

25a

Dz. 7:51.

◀

26a

Ⅱ Kron. 18:7; Łuk. 16:31.

◀

b

Iz. 30:9–10.

◀

c

Mat. 13:57.

◀

d

Gal. 4:16.

◀

27a

Mich. 2:11. PPŚ Wypaczanie religii.

◀

28a

Ⅱ Tym. 4:3–4.

◀

29a

Ⅱ Nefi 28:9.

◀

b

Mat. 15:14.

◀

c

Jan 3:19.

◀

d

Job 24:13.

◀

31a

Morm. 1:17–18.

◀

33a

Morm. 2:10–15.

◀

b

Mat. 23:37.

◀

38a

Morm. 2:15.

◀

b

Alma 34:33–34.

◀

c

Alma 41:10–11.

Rozdział 14

Samuel przepowiada światłość w nocy i nową gwiazdę, gdy narodzi się Chrystus. Chrystus odkupi ludzi od doczesnej i duchowej śmierci. Znakami Jego śmierci będą trzy dni ciemności, pękanie skał i wielkie zmiany w przyrodzie. Około 6 r. p.n.e.

1. I teraz stało się, że Lamanita aSamuel prorokował o wielu innych rzeczach, których nie można zapisać.

2. I oto, powiedział im: Oto daję wam znak; albowiem upłynie jeszcze pięć lat i oto, wtedy Syn Boży przyjdzie, aby odkupić wszystkich, którzy uwierzą w Jego imię.

3. I oto, daję wam to jako aznak czasu Jego przyjścia; albowiem oto na niebie będą wielkie światła, tak wielkie, że w nocy przed Jego przyjściem nie będzie żadnej ciemności, tak że wyda się ludziom niczym dzień.

4. Przeto będzie jeden dzień i noc, i dzień, jakby był jeden dzień i nie będzie żadnej nocy; i będzie to dla was znakiem; albowiem będziecie wiedzieli o wschodzie słońca, a także jego zachodzie; przeto z pewnością będziecie wiedzieli, że są to dwa dni i noc; mimo że w nocy nie zapadnie zmrok; i będzie to noc poprzedzająca aJego narodzenie.

5. I oto, ukaże się nowa agwiazda, jakiej nigdy przedtem nie widzieliście; i to także będzie dla was znakiem.

6. Lecz to nie wszystko, na niebie ukaże się wiele innych znaków i dziwów.

7. I stanie się, że będziecie wszyscy zaskoczeni, i będziecie się dziwić, do tego stopnia, że aprzypadniecie do ziemi.

8. I stanie się, że ktokolwiek auwierzy w Syna Bożego, będzie miał życie wieczne.

9. I oto, tak Pan nakazał mi przez Swego anioła, abym poszedł do was i powiedział wam to; zaiste, nakazał mi, abym wam o tym prorokował; zaiste, i powiedział mi: Nawołuj ten lud do pokuty i przygotowania drogi Pańskiej.

10. I teraz, ponieważ jestem Lamanitą i powiedziałem wam słowa, które mi Pan nakazał, i ponieważ wypowiedziałem przeciwko wam twarde słowa, jesteście na mnie gniewni, i chcecie mnie zniszczyć, i awypędzacie mnie spośród was.

11. I wysłuchacie moich słów, albowiem z takim zamiarem wszedłem na mury tego miasta, abyście mogli mnie usłyszeć i wiedzieć o sądach Bożych, które was czekają z powodu waszej niegodziwości, a także, abyście poznali warunki pokuty;

12. A także, abyście wiedzieli o przyjściu Jezusa Chrystusa, Syna Boga, aOjca nieba i ziemi, Stworzyciela wszystkiego od początku; i abyście wiedzieli o znakach Jego przyjścia, abyście mogli uwierzyć w Jego imię.

13. I jeśli auwierzycie w Jego imię, odpokutujecie za wszystkie swoje grzechy, aby przez to zostały wam odpuszczone dzięki Jego bzasługom.

14. I oto, dam wam jeszcze inny znak, zaiste, znak Jego śmierci.

15. Albowiem oto na pewno musi On umrzeć, aby nastąpiło azbawienie; zaiste, i konieczna, i potrzebna jest Jego śmierć, aby doprowadzić do bzmartwychwstania zmarłych, aby przez to ludzie mogli zostać przywiedzeni do obecności Pana.

16. Zaiste, oto śmierć ta spowoduje zmartwychwstanie i aodkupi całą ludzkość od pierwszej śmierci — tej duchowej śmierci; albowiem przez bupadek Adama cała ludzkość jest codcięta od obecności Pana i uważana za dmartwą, zarówno docześnie, jak i duchowo.

17. Lecz oto, zmartwychwstanie Chrystusa aodkupi ludzkość, zaiste, całą ludzkość i przywiedzie ją z powrotem do obecności Pana.

18. Zaiste, i umożliwi sprostanie warunkom pokuty, że ktokolwiek odpokutuje, nie zostanie wycięty i wrzucony w ogień; lecz ktokolwiek nie odpokutuje, będzie wycięty i wrzucony w ogień; i ponownie poniesie śmierć duchową, zaiste, drugą śmierć, albowiem ponownie będzie odcięty od tego, co prawe.

19. Przeto odpokutujcie, odpokutujcie, aby nie stało się tak, że wiedząc o tych rzeczach, a nie czyniąc ich, dozwolicie sobie popaść w potępienie i zostaniecie przywiedzeni do tej drugiej śmierci.

20. Lecz oto, jak powiedziałem wam o jeszcze innym aznaku, znaku Jego śmierci, oto w dniu, w którym umrze, słońce bzaćmi się i nie da wam swego światła; ani też księżyc i gwiazdy; i tak przez ctrzy dni na powierzchni tej ziemi nie będzie światła, od czasu Jego śmierci do czasu, gdy ponownie powstanie z martwych.

21. Zaiste, w czasie, gdy odda ducha, nastąpią agrzmoty i błyskawice trwające przez wiele godzin, i ziemia będzie się trzęsła i drżała; a masy skalne tej ziemi, które są zarówno na powierzchni ziemi, jak i pod nią, o których w tej chwili wiecie, że są lite, a raczej w większości lite, będą się brozpadać na kawałki;

22. Zaiste, będą się rozpadać na dwoje i będą pękały, i kruszyły się, a ich odłamki będzie można odtąd aznaleźć na powierzchni całej ziemi, zaiste, zarówno na ziemi, jak i pod ziemią.

23. I oto, będą straszliwe nawałnice, i wiele gór zostanie zrównanych z ziemią, nawet staną się dolinami, a wiele miejsc, które teraz nazywa się dolinami, stanie się górami o wielkiej wysokości.

24. I wiele dróg rozpadnie się, i wiele amiast opustoszeje.

25. I wiele agrobów otworzy się, i wyda wielu swych zmarłych; i wielu świętych ukaże się ludziom.

26. I oto, aanioł tak przemawiał do mnie; albowiem powiedział mi, że grzmoty i błyskawice będą trwały przez wiele godzin.

27. I powiedział mi, że wszystko to nastąpi pośród grzmotów, błyskawic i nawałnicy, i aciemność okryje powierzchnię całej ziemi przez okres trzech dni.

28. I anioł powiedział mi, że wielu ujrzy bardziej zdumiewające rzeczy niż te, aby mogli uwierzyć, że aznaki te i dziwy wystąpią na całej powierzchni tej ziemi, aby nie było żadnego powodu do niewiary pośród dzieci ludzkich —

29. I tak będzie dlatego, aby każdy, kto uwierzy, mógł być zbawiony, i aby na każdego, kto nie uwierzy, spadł prawy asąd; a także, jeśli są potępieni, to sprowadzili na siebie swe własne potępienie.

30. I teraz zapamiętajcie, zapamiętajcie, moi bracia, że kto ginie, ginie za siebie; a kto popełnia niegodziwość, czyni to za siebie; albowiem jesteście awolni; i dozwolono wam działać za siebie, albowiem Bóg dał wam bwiedzę i uczynił was wolnymi.

31. Dał wam, abyście mogli arozeznać pomiędzy dobrem a złem, i uczynił to, abyście mogli bwybrać życie albo śmierć; i możecie czynić dobro i zostać cprzywróceni do tego, co dobre, a raczej to, co dobre, zostanie wam przywrócone; albo możecie czynić zło, a zło zostanie wam przywrócone.

◀

1a

Hel. 13:2.

◀

3a

Ⅲ Nefi 1:15.

◀

4a

PPŚ Jezus Chrystus — Proroctwa o narodzinach i śmierci Jezusa Chrystusa.

◀

5a

Mat. 2:1–2; Ⅲ Nefi 1:21.

◀

7a

Ⅲ Nefi 1:16–17.

◀

8a

Jan 3:16.

◀

10a

Hel. 13:2.

◀

12a

Mos. 3:8; Ⅲ Nefi 9:15; Eter 4:7. PPŚ Jezus Chrystus.

◀

13a

Dz. 16:30–31.

◀

b

DiP 19:16–20.

◀

15a

PPŚ Zbawiciel.

◀

b

Alma 42:23. PPŚ Zmartwychwstanie.

◀

16a

PPŚ Plan Odkupienia.

◀

b

PPŚ Upadek Adama i Ewy.

◀

c

Alma 42:6–9.

◀

d

PPŚ Śmierć duchowa.

◀

17a

PPŚ Odkupić, odkupiony, odkupienie.

◀

20a

Ⅲ Nefi 8:5–25.

◀

b

Łuk. 23:44.

◀

c

Mos. 3:10.

◀

21a

Ⅲ Nefi 8:6.

◀

b

Ⅲ Nefi 10:9.

◀

22a

Ⅲ Nefi 8:18.

◀

24a

Ⅲ Nefi 9:3–12.

◀

25a

Mat. 27:50–54; Ⅲ Nefi 23:9–11.

◀

26a

Alma 13:26.

◀

27a

Ⅰ Nefi 19:10; Ⅲ Nefi 8:3.

◀

28a

Ⅰ Nefi 12:4–5.

◀

29a

PPŚ Sąd Ostateczny.

◀

30a

Ⅱ Nefi 2:26–29; Mojż. 6:56. PPŚ Wolna wola.

◀

b

PPŚ Wiedza.

◀

31a

Mor. 7:16.

◀

b

Ⅱ Nefi 2:28–29; Alma 3:26–27.

◀

c

Alma 41:3–5.

Rozdział 15

Pan karci Nefitów, ponieważ ich kocha. Nawróceni Lamanici są pewni i niewzruszeni w wierze. Pan będzie miłosierny Lamanitom w dniach ostatnich. Około 6 r. p.n.e.

1. I teraz, moi umiłowani bracia, oto mówię wam, że jeśli nie odpokutujecie, wasze domy aopustoszeją.

2. Zaiste, jeśli nie odpokutujecie, wasze kobiety będą miały wielki powód do rozpaczy w dniu, gdy będą karmić; albowiem będziecie chcieli umknąć, ale nie będzie gdzie się schronić; zaiste, i biada aciężarnym kobietom, albowiem będą ociężałe i nie zdołają uciec; przeto zostaną stratowane i pozostawione na pastwę śmierci.

3. Zaiste, biada temu ludowi, który się nazywa ludem Nefiego, jeśli nie odpokutuje, widząc wszystkie te znaki i dziwy, jakie mu pokazano; albowiem oto był wybranym ludem Pana; zaiste, lud Nefiego umiłował On, ale też go akarcił; zaiste, w dniach jego niegodziwości karcił go, ponieważ go kocha.

4. Lecz oto, bracia moi, nienawidził On Lamanitów, albowiem nie ustawali w czynieniu zła, i to z powodu niegodziwych atradycji swych ojców. Lecz oto, zbawienie przyszło do nich przez nauczanie Nefitów; i w tym celu Pan bprzedłużył ich dni.

5. I chciałbym, abyście zrozumieli, że awiększość z nich podąża ścieżką swych powinności i kroczy rozważnie przed Bogiem, i pilnie przestrzega Jego przykazań i Jego statutów, i Jego sądów według prawa Mojżesza.

6. Zaiste, mówię wam, że większość z nich tak postępuje i stara się z niestrudzoną pilnością przywieść swych braci do wiedzy o prawdzie; przeto wielu codziennie przyłącza się do nich.

7. I oto, sami wiecie, albowiem byliście tego świadkami, że ci spośród nich, którzy zostali przywiedzeni do wiedzy o prawdzie, i dowiedzieli się o niegodziwych i występnych tradycjach swych ojców, zostali przywiedzeni do uwierzenia w pisma święte, zaiste, w proroctwa świętych proroków, które są zapisane i skłaniają ich ku wierze w Pana i pokucie, która to wiara i pokuta powodują aprzemianę w ich sercach —

8. Przeto tylu, ilu zostało do tego przywiedzionych, jak sami to wiecie, jest apewnych i niewzruszonych w wierze, i w tym, co uczyniło ich wolnymi.

9. I wiecie także, że azakopali swą broń wojenną w obawie, że z jakiegoś powodu mogliby zgrzeszyć; zaiste, widzicie, że boją się grzeszyć — bowiem oto wolą raczej być stratowani i zabici przez swych wrogów niż podnieść miecz przeciw nim; a to z powodu ich wiary w Chrystusa.

10. I teraz, z powodu ich niewzruszoności, kiedy wierzą w to, w co wierzą, albowiem z uwagi na ich pewność, gdy raz byli oświeceni, oto Pan pobłogosławi im i przedłuży ich dni pomimo ich niegodziwości —

11. Zaiste, nawet jeśli mieliby zmarnieć w niewierze, Pan aprzedłuży ich dni, aż nadejdzie czas, o którym mówili nasi ojcowie, a także prorok bZenos i wielu innych proroków w kwestii cprzywrócenia naszym braciom Lamanitom ponownie wiedzy o prawdzie —

12. Zaiste, mówię wam, że w dniach ostatnich aobietnice Pana będą odnosiły się do naszych braci Lamanitów; i chociaż doznają wielu udręk i chociaż będą bpędzeni to tu, to tam, po powierzchni ziemi, i będą ścigani, i zabijani, i rozproszeni, nie mając gdzie się schronić, Pan będzie im cmiłosierny.

13. I to zgodnie z proroctwem, że zostaną aprzywiedzeni do prawdziwej wiedzy, która jest wiedzą o ich Odkupicielu, ich wielkim i prawdziwym bpasterzu, i zostaną zaliczeni do Jego owiec.

14. Przeto mówię wam, że będzie im alepiej niż wam, jeśli nie odpokutujecie.

15. Oto bowiem, agdyby ukazano im owe potężne dzieła, jakie były wam ukazane, zaiste, im, którzy marnieli w niewierze wskutek tradycji swych ojców, sami widzicie, że nigdy więcej nie marnieliby w niewierze.

16. Przeto tak rzecze Pan: Nie zniszczę ich całkowicie, ale sprawię, że tego dnia w mej mądrości znowu do mnie powrócą, rzecze Pan.

17. I teraz oto rzecze Pan o ludzie Nefitów: Jeśli nie odpokutują i nie będą dążyć do wykonania mej woli, azniszczę ich całkowicie, rzecze Pan, z powodu ich niewiary pomimo wielu potężnych dzieł, jakich pośród nich dokonałem; i jak pewne jest, że żyje Pan, to tak się stanie, mówi Pan.

◀

1a

Mat. 23:37–38.

◀

2a

Mat. 24:19.

◀

3a

Przyp. 3:12; Hebr. 12:5–11; DiP 95:1.

◀

4a

PPŚ Tradycje.

◀

b

Alma 9:16.

◀

5a

Hel. 13:1.

◀

7a

PPŚ Nawrócenie, nawrócić.

◀

8a

Alma 23:6; 27:27; Ⅲ Nefi 6:14.

◀

9a

Alma 24:17–19.

◀

11a

Alma 9:16.

◀

b

Hel. 8:19.

◀

c

Ⅱ Nefi 30:5–8.

◀

12a

Enos 1:12–13.

◀

b

Morm. 5:15.

◀

c

Ⅰ Nefi 13:31; Ⅱ Nefi 10:18–19; Jakub 3:5–6.

◀

13a

Ⅲ Nefi 16:12.

◀

b

PPŚ Dobry Pasterz.

◀

14a

Hel. 7:23.

◀

15a

Mat. 11:20–23.

◀

17a

Hel. 13:6–10.

Rozdział 16

Nefici, którzy uwierzyli Samuelowi, zostają ochrzczeni przez Nefiego. Samuel nie może być zabity ani kamieniami, ani strzałami Nefitów, którzy nie odpokutowali. Niektórzy znieczulają swe serca, a inni widzą aniołów. Niewierzący mówią, że nierozsądnie jest wierzyć w Chrystusa i Jego przyjście do Jerozolimy. W okresie lat 6–1 p.n.e.

1. I teraz stało się, że wielu słyszało słowa Lamanity Samuela, gdy przemawiał z murów miasta. I tylu, ilu uwierzyło jego słowom, szukało Nefiego; i gdy poszli, i znaleźli go, przyznali się przed nim do swych grzechów, i nie zaprzeczali, pragnąc być ochrzczonymi w Panu.

2. Lecz tylu, ilu tam było i którzy nie uwierzyli słowom Samuela, byli na niego rozgniewani; i ciskali w niego kamieniami w kierunku muru, i wypuszczali na niego strzały, gdy stał na murze; lecz Duch Pana był z nim, tak że nie mogli go trafić ani swymi kamieniami, ani swymi strzałami.

3. I gdy zobaczyli, że nie mogą go trafić, niektórzy z nich uwierzyli w jego słowa i poszli do Nefiego, aby mogli zostać ochrzczeni.

4. Oto bowiem Nefi chrzcił i prorokował, i głosił, nawołując ludzi do pokuty, pokazując znaki i dziwy, dokonując acudów pośród ludzi, aby wiedzieli, że Chrystus ma bwkrótce przyjść —

5. Mówiąc im o tym, co ma wkrótce nastąpić, aby wiedzieli i pamiętali, w momencie gdy to się stanie, że zostało im to wcześniej przepowiedziane, aby uwierzyli; przeto tylu, ilu uwierzyło słowom Samuela, poszło do niego, by mogli zostać ochrzczeni; albowiem przyszli odpokutowawszy i wyznawszy swe grzechy.

6. Lecz większość z nich nie dała wiary słowom Samuela; przeto gdy zobaczyli, że nie mogą go trafić ani swymi kamieniami, ani swymi strzałami, wołali do dowódców tymi słowy: Pochwyćcie tego mężczyznę i zwiążcie go, gdyż oto ma diabła; i przez moc diabła, która jest w nim, nie możemy go trafić ani naszymi kamieniami, ani naszymi strzałami; przeto pochwyćcie go i zwiążcie go, i precz z nim.

7. I gdy poszli go pochwycić, oto rzucił się z muru i uciekł z ich ziem, zaiste, do swej ojczyzny, i zaczął głosić ewangelię i prorokować pośród własnego ludu.

8. I oto, nigdy już nie słyszano o nim pośród Nefitów; i takie były dzieje tego ludu.

9. I tak upłynął osiemdziesiąty szósty rok panowania sędziów nad ludem Nefiego.

10. I tak upłynął także osiemdziesiąty siódmy rok panowania sędziów, i większość ludzi pozostała w swej pysze i niegodziwości, a mniejszość postępowała jeszcze rozważniej wobec Pana.

11. I takie były warunki w osiemdziesiątym ósmym roku panowania sędziów.

12. I w osiemdziesiątym dziewiątym roku panowania sędziów niewiele się pośród nich zmieniło, oprócz tego, że ludzie stali się jeszcze bardziej niegodziwi i w coraz większym stopniu przestępowali przykazania Boże.

13. I stało się, że w dziewięćdziesiątym roku panowania sędziów dane były ludziom awielkie znaki i dziwy; i słowa proroków bzaczęły się wypełniać.

14. I aanioły ukazywały się ludziom, mądrym ludziom, i oznajmiały im dobrą nowinę wielkiej radości; przeto tego roku zaczęły się wypełniać pisma święte.

15. Jednakże ludzie zaczęli znieczulać swe serca, wszyscy z wyjątkiem najbardziej wierzących, zarówno spośród Nefitów, jak i Lamanitów, i zaczęli polegać na własnej mocy i na awłasnej mądrości, mówiąc:

16. Może i udało im się odgadnąć niektóre z tych rzeczy; lecz oto, wiemy, że wszystkie te wielkie i zdumiewające dzieła, o których mówili, nie mogą nastąpić.

17. I zaczęli rozprawiać i roztrząsać to między sobą, mówiąc:

18. To anie ma sensu, że taka istota jak Chrystus ma przyjść; gdyby było to prawdą, i był On Synem Boga, Ojcem niebios i ziemi, jak powiedziano, dlaczego nie miałby ukazać się nam tak samo, jak tym w Jerozolimie?

19. Zaiste, dlaczego nie miałby ukazać się na tej ziemi tak samo, jak w ziemi jerozolimskiej?

20. Lecz oto, wiemy, że jest to niegodziwą atradycją przekazaną nam przez naszych ojców, abyśmy wierzyli w coś wielkiego i zdumiewającego, co ma nastąpić nie pośród nas, ale w ziemi odległej od nas, której nie znamy; przeto w ten sposób mogą trzymać nas w niewiedzy, albowiem nie możemy na własne oczy bzobaczyć, czy to prawda.

21. I przez podstępy i tajemne sztuki złego przygotowali tę wielką tajemnicę, której nie możemy zrozumieć, zmuszając nas do posłuszeństwa i polegania na ich słowach, albowiem to oni nauczają nas słowa; i tak będą trzymać nas w niewiedzy przez wszystkie dni naszego życia, jeśli się im poddamy.

22. I ludzie wymyślali w swych sercach wiele więcej rzeczy, które były niedorzeczne i apróżne; i byli zaniepokojeni, albowiem Szatan podburzał ich bezustannie do czynienia niegodziwości; zaiste, chodził pośród nich i rozsiewał plotki, i doprowadzał do sporów na całej powierzchni tej ziemi, aby móc znieczulać serca ludzi wobec tego, co dobre, i wobec tego, co ma nastąpić.

23. I pomimo znaków i dziwów dokonywanych pośród ludu Pana, i wielu cudów, które czynili, Szatan miał wielką władzę nad sercami ludzi na całej powierzchni tej ziemi.

24. Tak upłynął dziewięćdziesiąty rok panowania sędziów nad ludem Nefiego.

25. I tak kończy się księga Helamana spisana przez Helamana i jego synów.

◀

4a

PPŚ Cud.

◀

b

Hel. 14:2.

◀

13a

Ⅲ Nefi 1:4.

◀

b

Hel. 14:3–7.

◀

14a

Alma 13:26.

◀

15a

Iz. 5:21.

◀

18a

Alma 30:12–13.

◀

20a

PPŚ Tradycje.

◀

b

Eter 12:5–6, 19.

◀

22a

PPŚ Próżny, próżność.

Trzeci Nefi

Księga Nefiego
Syna Nefiego, który był synem Helamana

A Helaman był synem Helamana, który był synem Almy, który był synem Almy, będąc potomkiem Nefiego, który był synem Lehiego, który opuścił Jerozolimę w pierwszym roku panowania Sedekiasza, króla Judy.

Rozdział 1

Nefi, syn Helamana, odchodzi z ziemi, a jego syn Nefi prowadzi zapis. Pomimo wielu znaków i dziwów niegodziwi planują zabić prawych. Nadchodzi noc narodzenia Chrystusa. Dany jest znak i ukazuje się nowa gwiazda. Kłamstwa i oszustwa przybierają na sile, a złoczyńcy Gadiantona zabijają wielu. W okresie lat 1–4 n.e.

1. Teraz stało się, że w dziewięćdziesiątym pierwszym roku upłynęło asześćset lat od czasu, gdy Lehi opuścił Jerozolimę; i w tym roku Lachoneus był naczelnym sędzią i namiestnikiem nad tą ziemią.

2. I Nefi, syn Helamana, odszedł z ziemi zarahemlskiej, oddając swemu najstarszemu synowi aNefiemu pieczę nad bpłytami z mosiądzu i nad wszystkimi zapisami, które prowadzono, i nad wszystkimi świętymi rzeczami, które przechowywano w świętości od czasu, gdy Lehi opuścił Jerozolimę.

3. Wtedy Nefi odszedł z ziemi i adokąd poszedł, nikt nie wie; a jego syn Nefi zamiast niego prowadził zapis, zaiste, zapis tego ludu.

4. I stało się, że na początku dziewięćdziesiątego drugiego roku, oto, proroctwa proroków zaczęły być coraz wyraźniejsze; albowiem zaczęły się ukazywać większe znaki i większe cuda pośród ludu.

5. Jednakże niektórzy zaczęli mówić, że minął już czas wypełnienia się słów, które awygłosił Lamanita Samuel.

6. I zaczęli wyśmiewać swych braci, mówiąc: Oto minął już czas i słowa Samuela nie wypełniły się; przeto wasza radość i wiara dotycząca tej sprawy były daremne.

7. I stało się, że przyczynili się do powstania wielkich zamieszek na tej ziemi; i ci, którzy wierzyli, zaczynali się martwić, że z jakiegoś powodu nie nastąpi to, co przepowiedziano.

8. Lecz oto, niewzruszenie wyczekiwali na dzień i noc, i dzień, które miały być niczym jeden dzień, jakby nie było żadnej nocy, aby mogli przekonać się, że ich wiara nie była daremna.

9. Teraz stało się, że niewierzący wyznaczyli dzień, kiedy mieli auśmiercić wszystkich tych, którzy wierzyli w te tradycje, jeśli nie spełni się znak zapowiedziany przez proroka Samuela.

10. Teraz stało się, że gdy Nefi, syn Nefiego, zobaczył niegodziwość swego ludu, serce jego przepełnił niezmierny smutek.

11. I stało się, że poszedł i pokłonił się do ziemi, i wołał usilnie do Swego Boga za swoimi ludźmi, zaiste, za tymi, którzy mieli zostać zgładzeni z powodu wiary w tradycje ich ojców.

12. I stało się, że modlił się usilnie do Pana przez acały dzień; i oto, doszedł go głos Pana, mówiący:

13. Podnieś głowę i bądź dobrej myśli; albowiem oto nadchodzi czas, i tej nocy dany będzie znak, a anazajutrz przyjdę na świat, by pokazać światu, że wypełnię wszystko, co zostało bwypowiedziane ustami moich świętych proroków.

14. Oto aprzychodzę do moich, aby bwypełnić wszystko, co ujawniłem dzieciom ludzkim od czałożenia świata, i aby wypełnić dzarówno wolę Ojca, jak i Syna — Ojca ze względu na mnie i Syna ze względu na moje ciało. I oto, nadchodzi czas, i tej nocy dany będzie znak.

15. I stało się, że słowa, które doszły Nefiego, wypełniły się według tego, jak zostały powiedziane; albowiem po zachodzie słońca anie nastąpił zmrok; i ludzie zaczęli się dziwić, gdyż nie było ciemności, gdy nastała noc.

16. I wielu, którzy nie dali wiary słowom proroków, aprzypadło do ziemi i zamarło ze strachu, gdyż wiedzieli, że przygotowany przez nich wielki bplan zagłady wierzących w słowa proroków został zniweczony; albowiem zapowiedziany znak już się wypełnił.

17. I zaczęli zdawać sobie sprawę, że Syn Boży wkrótce przyjdzie; zaiste, innymi słowy, wszyscy ludzie na całej powierzchni tej ziemi, od zachodu do wschodu, i w ziemi na północy i w ziemi na południu, byli tym tak niezmiernie zdumieni, że przypadli do ziemi.

18. Albowiem wiedzieli, że prorocy świadczyli o tych sprawach od wielu lat, i że znak, który podali, już się wypełnił; i zaczęli się bać z powodu swej niegodziwości i swej niewiary.

19. I stało się, że przez całą tę noc nie zapadł zmrok, ale było jasno niczym w południe. I stało się, że rano znowu wzeszło słońce, tak jak zazwyczaj; i wiedzieli, ze względu na znak, który im dano, że był to dzień, kiedy Pan ma się anarodzić.

20. I stało się, że wszystko się wypełniło, zaiste, każdy szczegół, według słów proroków.

21. I stało się, że zgodnie z ich słowem ukazała się nowa agwiazda.

22. I stało się, że od tego czasu zaczęły krążyć pośród ludzi kłamstwa rozprzestrzeniane przez Szatana, by znieczulić ich serca, aby nie dali wiary znakom i dziwom, które zobaczyli; jednak pomimo tych kłamstw i oszustw większość z nich uwierzyła i nawróciła się do Pana.

23. I stało się, że Nefi i wielu innych poszło pośród ludzi, chrzcząc dla pokuty, w czym było wielkie aodpuszczenie grzechów. I tak znowu zaczęli mieć pokój na ziemi.

24. I nie było sporów, oprócz tego, że kilku zaczęło głosić, starając się udowodnić za pomocą pisma świętego, że już nie atrzeba przestrzegać prawa Mojżesza. I w tym pomylili się, nie rozumiejąc pisma świętego.

25. Lecz stało się, że wkrótce oni także się nawrócili i przekonali się o swym błędzie, albowiem oznajmiono im, że jak dotąd prawo nie zostało awypełnione, i musi zostać wypełnione w każdym szczególe; zaiste, słowo doszło do nich, że musi być wypełnione; zaiste, i ani jedna jota czy kreska nie przeminie, dopóki wszystko się nie wypełni; przeto tego samego roku zostali przywiedzeni do poznania swych błędów i bprzyznania się do swych uchybień.

26. I tak upłynął dziewięćdziesiąty drugi rok, przynosząc ludziom dobrą nowinę przez znaki, które nastąpiły zgodnie ze słowami proroctwa wszystkich świętych proroków.

27. I stało się, że dziewięćdziesiąty trzeci rok także upłynąłby w pokoju, ale azłoczyńcy Gadiantona żyjący w górach rozprzestrzenili się na tej ziemi; bowiem tak mocne były ich twierdze i tajne miejsca, że ludzie nie mogli ich pokonać; przeto dopuścili się wielu morderstw i dokonali wielkiej rzezi pośród ludu.

28. I stało się, że w dziewięćdziesiątym czwartym roku zaczęli liczebnie wielce wzrastać, albowiem było wielu odstępców od Nefitów, którzy do nich uciekli, co wywołało wielki smutek u Nefitów, którzy pozostali na tej ziemi.

29. I Lamanici również mieli powód do wielkiego smutku; albowiem mieli dużo dzieci, które dorastały i przybywało im lat, że stały się niezależne, które zostały zwiedzione przez niektórych aZoramitów przez ich kłamstwa i schlebiające słowa, aby przyłączyć się do złoczyńców Gadiantona.

30. I tak Lamanici również cierpieli niedolę i zaczęli tracić wiarę, i zmniejszała się ich prawość z powodu niegodziwości dorastającego pokolenia.

◀

1a

Ⅱ Nefi 25:19.

◀

2a

PPŚ Nefi, syn Nefiego, syna Helamana.

◀

b

Alma 37:3–5.

◀

3a

Ⅲ Nefi 2:9.

◀

5a

Hel. 14:2–4.

◀

9a

PPŚ Męczennik, męczeńska śmierć.

◀

12a

Enos 1:4; Alma 5:46.

◀

13a

Łuk. 2:10–11.

◀

b

PPŚ Jezus Chrystus — Proroctwa o narodzinach i śmierci Jezusa Chrystusa.

◀

14a

Jan 1:11.

◀

b

Mat. 5:17–18.

◀

c

Alma 42:26.

◀

d

DiP 93:3–4.

◀

15a

Hel. 14:3.

◀

16a

Hel. 14:7.

◀

b

Ⅲ Nefi 1:9.

◀

19a

Łuk. 2:1–7.

◀

21a

Mat. 2:1–2; Hel. 14:5.

◀

23a

PPŚ Odpuszczenie grzechów.

◀

24a

Alma 34:13.

◀

25a

Mat. 5:17–18.

◀

b

Mos. 26:29.

◀

27a

PPŚ Złoczyńcy Gadiantona.

◀

29a

Alma 30:59.

Rozdział 2

Niegodziwość i występki wzrastają pośród ludu. Nefici i Lamanici jednoczą się w obronie przed złoczyńcami Gadiantona. Nawróceni Lamanici stają się biali i są nazywani Nefitami. W okresie lat 5–16 n.e.

1. I stało się, że tak upłynął dziewięćdziesiąty piąty rok i ludzie zaczęli zapominać znaki i dziwy, o których słyszeli, i coraz mniej zdumiewały ich znaki czy dziwy z nieba, gdyż serca ich stały się twarde, a umysły zaślepione, że zaczęli powątpiewać we wszystko, co słyszeli i widzieli —

2. Zmyślając w swych sercach próżne rzeczy, że zostało to dokonane przez ludzi i mocą diabła, aby złudzić i azwieść serca ludzi; i tak Szatan ponownie zawładnął sercami tego ludu, do tego stopnia, że zaślepił ich oczy i zwodził ich ku temu, by postrzegali doktrynę Chrystusa jako coś niedorzecznego i daremnego.

3. I stało się, że ludzie zaczęli umacniać się w niegodziwości i występkach; i nie wierzyli, że mogłyby być im dane dalsze znaki czy dziwy; i Szatan achodził dookoła, zwodząc serca ludzi, kusząc ich i nakłaniając do czynienia wielkiej niegodziwości na tej ziemi.

4. Tak upłynął dziewięćdziesiąty szósty rok; a także dziewięćdziesiąty siódmy rok; a także dziewięćdziesiąty ósmy rok; a także dziewięćdziesiąty dziewiąty rok;

5. A także minęło sto lat od dni aMosjasza, który był królem nad ludem Nefitów.

6. I upłynęło sześćset dziewięć lat od czasu, gdy Lehi opuścił Jerozolimę.

7. I dziewięć lat upłynęło od czasu, gdy dany był znak, o którym mówili prorocy, że Chrystus przyjdzie na świat.

8. Teraz Nefici zaczęli liczyć czas od pory, kiedy dano znak, to jest od przyjścia Chrystusa; przeto upłynęło dziewięć lat.

9. I Nefi, który był ojcem Nefiego, który miał pieczę nad zapisami, nie apowrócił do ziemi zarahemlskiej, i nigdzie nie można było go znaleźć na całej ziemi.

10. I stało się, że lud pozostał w niegodziwości pomimo intensywnego głoszenia im ewangelii i prorokowania pośród nich; i tak minął także dziesiąty rok; a także jedenasty rok upłynął w niegodziwości.

11. I stało się, że w trzynastym roku nastały wojny i spory w całej tej ziemi; albowiem złoczyńcy Gadiantona stali się tak liczni, że zabijali wielu ludzi i pustoszyli wiele miast; i zadawali śmierć, i szerzyli rzeź po ziemi, że wszyscy ludzie, zarówno Nefici, jak i Lamanici musieli chwycić za broń przeciw nim.

12. Przeto wszyscy Lamanici, którzy nawrócili się do Pana, zjednoczyli się ze swymi braćmi Nefitami i zostali zmuszeni do walki przeciwko złoczyńcom Gadiantona dla obrony swego życia, swych kobiet i dzieci, zaiste, a także aby zachować swe prawa i przywileje swego Kościoła, i oddawania czci, i swą awolność i bswobodę.

13. I stało się, że zanim upłynął trzynasty rok, Nefitom groziła całkowita zagłada z powodu tej wojny, która stała się niezmiernie zaciekła.

14. I stało się, że ci Lamanici, którzy zjednoczyli się z Nefitami, zostali zaliczeni do Nefitów.

15. I zdjęte zostało z nich aprzekleństwo, a ich skóra stała się bbiała jak Nefitów.

16. I ich młodzi mężczyźni oraz ich córki stali się niezmiernie piękni, i zaliczano ich do Nefitów, i nazywano ich Nefitami. I tak upłynął trzynasty rok.

17. I stało się, że na początku czternastego roku wojna między złoczyńcami a ludźmi Nefiego nadal trwała i stała się niezwykle zaciekła; niemniej jednak lud Nefiego zdobył pewną przewagę nad złoczyńcami, tak że wygnali ich ze swych ziem z powrotem do gór i do ich kryjówek.

18. I tak upłynął czternasty rok. I w piętnastym roku przyszli walczyć z ludem Nefiego; i wskutek niegodziwości ludu Nefiego i sporów, i waśni panujących pośród nich złoczyńcy Gadiantona zdobyli nad nim wielką przewagę.

19. I tak upłynął piętnasty rok, i tak ludzie byli w stanie wielkiej udręki; i amiecz zagłady wisiał nad nimi, tak że lada chwila mógł ich porazić, i to z powodu ich niegodziwości.

◀

2a

PPŚ Zwodzić, zwieść, oszustwo.

◀

3a

DiP 10:27.

◀

5a

Mos. 29:46–47.

◀

9a

Ⅲ Nefi 1:2–3.

◀

12a

PPŚ Wolność (wolność osobista).

◀

b

PPŚ Wolność (wola).

◀

15a

Alma 17:15; 23:18.

◀

b

Ⅱ Nefi 5:21; 30:6; Jakub 3:8.

◀

19a

Alma 60:29.

Rozdział 3

Giddianhi, przywódca Gadiantonów, żąda, aby Lachoneus i Nefici poddali się i oddali swoje ziemie. Lachoneus wyznacza Gidgiddoniego na naczelnego dowódcę armii. Nefici zbierają się w Zarahemli i Obfitości, aby się bronić. W okresie lat 16–18 n.e.

1. I teraz stało się, że w szesnastym roku od przyjścia Chrystusa Lachoneus, namiestnik tej ziemi, otrzymał list od przywódcy i herszta owej bandy złoczyńców; a oto słowa, które były napisane:

2. Lachoneusie, najczcigodniejszy i naczelny namiestniku tej ziemi, oto piszę do ciebie ten list i wyrażam moje niezmiernie wielkie uznanie dla twej wytrwałości, a także dla wytrwałości twego ludu w zachowaniu tego, co uważacie za swoje prawa i wolność; zaiste, opieracie się mocno, jakby ręka jakiegoś boga wspierała was w obronie waszej wolności i waszej własności, i waszej ziemi lub raczej tego, co nazywacie swą ziemią.

3. I uważam, że to szkoda, najczcigodniejszy Lachoneusie, iż jesteś tak nierozsądny i próżny, przypuszczając, iż możesz oprzeć się tak wielu dzielnym mężom, którzy są na moje rozkazy, którzy teraz, w tej chwili, stoją uzbrojeni i czekają niecierpliwie na słowo — Uderzcie na Nefitów i zgładźcie ich.

4. I ja, znając ich niezwyciężonego ducha, gdyż zostali wypróbowani na polu bitwy, i znając ich odwieczną nienawiść do was za wiele krzywd, które im wyrządziliście, przeto gdyby zeszli przeciwko wam, nawiedziliby was całkowitą zagładą.

5. Przeto napisałem ten list, pieczętując go własną ręką w trosce o wasze dobro ze względu na waszą wytrwałość w tym, co uważacie za słuszne, i waszego szlachetnego ducha na polu bitwy.

6. Przeto piszę do ciebie, pragnąc, abyście oddali moim ludziom swe miasta, swe ziemie i swą własność, inaczej nawiedzą was mieczem i spadnie na was zagłada.

7. Albo, innymi słowy, poddajcie się nam i przyłączcie do nas, i poznajcie nasze atajemne uczynki, i stańcie się naszymi braćmi, abyście mogli być tacy jak my — nie naszymi niewolnikami, ale naszymi braćmi i wspólnikami wszystkich naszych majętności.

8. I oto, aprzyrzekam wam, że jeśli to uczynicie pod przysięgą, nie zostaniecie zniszczeni; jeśli jednak tego nie uczynicie, przyrzekam wam pod przysięgą, że następnego miesiąca nakażę moim armiom wystąpić przeciw wam i nie powstrzymają swojej ręki ani też nie oszczędzą was, lecz będą was zabijać, i dopuszczą, aby miecz padał na was, aż wyginiecie.

9. I oto, jestem Giddianhi; i jestem hersztem atajemnego stowarzyszenia Gadiantona; o którym stowarzyszeniu i o jego uczynkach wiem, że są bdobre; i istnieją od cpradawnych czasów, i zostały nam przekazane.

10. I piszę ten list do ciebie, Lachoneusie, i mam nadzieję, że oddasz wasze ziemie i własność bez rozlewu krwi, aby ci moi ludzie mogli odzyskać swe prawa i władzę, albowiem odstąpili od was, gdy w swej niegodziwości nie pozwoliliście im panować, i jeśli tego nie uczynisz, pomszczę ich krzywdy. Jestem Giddianhi.

11. I teraz stało się, że gdy Lachoneus otrzymał ten list, niezmiernie zdumiał się śmiałością Giddianhiego, który żądał ziem Nefitów, a równocześnie groził im, że pomści krzywdy tych, którym nie działa się żadna krzywda, poza akrzywdą, którą wyrządzili sobie sami, odchodząc do tych niegodziwych i występnych złoczyńców.

12. Teraz oto ten Lachoneus, namiestnik, był sprawiedliwym mężem i nie lękał się żądań czy gróźb azłoczyńcy; przeto nie zważał na list Giddianhiego, herszta złoczyńców, ale zarządził, aby jego lud wołał do Pana o siłę na czas, gdy napadną ich złoczyńcy.

13. Zaiste, rozesłał obwieszczenie pośród całego ludu, aby zebrał swe kobiety i swe dzieci, i swe stada, i swe trzody, i wszystkie swe majętności, oprócz swej ziemi, w jedno miejsce.

14. I zarządził, aby wybudowano fortyfikacje wokół nich, a ich wytrzymałość była niezmiernie wielka. I zarządził, aby armie zarówno Nefitów, jak i Lamanitów, czyli wszystkich tych, którzy byli zaliczeni do Nefitów, rozstawiono naokoło nich, aby dzień i noc strzegli ich przed złoczyńcami.

15. Zaiste, powiedział im: Jako żyje Pan, jeśli nie odpokutujecie za wszystkie swe niegodziwości i nie będziecie wołać do Pana, w żaden sposób nie zostaniecie wyzwoleni z rąk złoczyńców Gadiantona.

16. Tak wielkie i zdumiewające były słowa i proroctwa Lachoneusa, że strach ogarnął wszystkich ludzi i z całej mocy starali się postępować według słów Lachoneusa.

17. I stało się, że Lachoneus wyznaczył naczelnych dowódców nad wszystkimi armiami Nefitów, aby dowodzili nimi wtedy, gdy złoczyńcy z pustkowia wystąpią przeciw nim.

18. Teraz został mianowany najgłówniejszy wśród wszystkich naczelnych dowódców i najwyższy wódz wszystkich armii Nefitów, a nazywał się aGidgiddoni.

19. Teraz zwyczajem pośród wszystkich Nefitów było wyznaczanie na naczelnego dowódcę (z wyjątkiem czasów ich niegodziwości) kogoś, kto miał ducha objawienia i aproroctwa; przeto ten Gidgiddoni był pośród nich wielkim prorokiem, podobnie jak naczelny sędzia.

20. Teraz ludzie powiedzieli Gidgiddoniemu: Pomódl się do Pana i pozwól nam pójść w góry i na pustkowie, abyśmy mogli napaść na złoczyńców i ich zniszczyć na ich własnej ziemi.

21. Lecz Gidgiddoni im powiedział: Niech Pan abroni; albowiem jeśli wystąpimy przeciw nim, Pan bwyda nas w ich ręce; przeto przygotujemy się pośrodku naszych ziem i zbierzemy razem wszystkie nasze armie, i nie pójdziemy przeciw nim, lecz będziemy czekać, aż sami wystąpią przeciw nam; przeto jako żyje Pan, jeśli to uczynimy, On wyda ich w nasze ręce.

22. I stało się, że w siedemnastym roku, pod koniec roku, obwieszczenie Lachoneusa rozeszło się po całej ziemi, i zebrali swe konie i swe wozy, i swe bydło, i stada wszelkiego rodzaju, i swe trzody, i swe zboże oraz wszystkie swe majętności i pomaszerowali tysiącami i dziesiątkami tysięcy, aż wszyscy doszli do wyznaczonego miejsca, gdzie mieli się zebrać, aby się obronić przed wrogami.

23. I ziemia, która była wyznaczona, była ziemią zarahemlską i ziemią, która była między ziemią zarahemlską a ziemią Obfitość, zaiste, do granicy, która była między ziemią Obfitość a ziemią Spustoszenie.

24. I było wiele tysięcy ludzi, których nazywano Nefitami, którzy zebrali się razem na tej ziemi. I Lachoneus zarządził, aby zebrali się w ziemi na południu ze względu na wielkie przekleństwo, które ciążyło na aziemi na północy.

25. I umacniali się przeciwko swoim wrogom; i mieszkali wszyscy razem na jednej ziemi, w jednym gronie, i przestraszyli się słów, które wypowiedział Lachoneus, do tego stopnia, że odpokutowali za wszystkie swe grzechy i modlili się do Pana, Swego Boga, aby ich awybawił w porze, gdy wrogowie wystąpią walczyć przeciw nim.

26. I niezmiernie smucili się z powodu swoich wrogów. I Gidgiddoni zarządził, aby zrobili abroń wojenną wszelkiego rodzaju, i żeby byli dobrze uzbrojeni w pancerze, w tarcze i w puklerze według jego wskazań.

◀

7a

Hel. 6:22–26.

◀

8a

Eter 8:13–14.

◀

9a

PPŚ Tajemne sprzysiężenia.

◀

b

Alma 30:53.

◀

c

Hel. 6:26–30; Mojż. 5:29, 49–52.

◀

11a

Hel. 14:30.

◀

12a

Alma 54:5–11; Ⅲ Nefi 4:7–10.

◀

18a

Ⅲ Nefi 6:6.

◀

19a

PPŚ Proroctwo, prorokować.

◀

21a

Alma 48:14.

◀

b

Ⅰ Sam. 14:12.

◀

24a

Alma 22:31.

◀

25a

PPŚ Zaufanie.

◀

26a

Ⅱ Nefi 5:14.

Rozdział 4

Armie Nefitów pokonują złoczyńców Gadiantona. Giddianhi zostaje zabity, a jego następca, Zemnarihah, powieszony. Nefici oddają chwałę Panu za swe zwycięstwa. W okresie lat 19–22 n.e.

1. I stało się, że pod koniec osiemnastego roku armie złoczyńców przygotowały się do bitwy i zaczęły schodzić się ze wzgórz i z gór, i z pustkowia, i ze swych twierdz, i ze swych kryjówek, i zaczęli zajmować ziemie, które były w krainie na południu i które były w krainie na północy, i zaczęli zajmować wszystkie ziemie, które zostały aopuszczone przez Nefitów, i opustoszałe miasta.

2. Lecz oto, na ziemiach opuszczonych przez Nefitów nie było żadnej dzikiej zwierzyny ani zwierzyny łownej, zaiste, nie było tam zwierzyny łownej dla złoczyńców, jedynie na pustkowiu.

3. I nie mając żywności, złoczyńcy nie mogli przetrwać poza pustkowiem, albowiem Nefici opuścili swe ziemie, zabrawszy swe stada i swe trzody, i wszystkie swe majętności, i byli w jednym zgromadzeniu.

4. Przeto złoczyńcy nie mogli rabować i zdobywać żywności bez wystąpienia w otwartej bitwie przeciw Nefitom; a Nefici, będąc w jednym zgromadzeniu i w tak wielkiej liczbie, i zabezpieczywszy sobie zapasy i konie, i bydło, i stada wszelkiego rodzaju, tak aby mogli przetrzymać okres siedmiu lat, mieli nadzieję w tym czasie zgładzić złoczyńców z powierzchni ziemi; i tak minął osiemnasty rok.

5. I stało się, że w dziewiętnastym roku Giddianhi przekonał się, że nieodzownie musi stoczyć bitwę z Nefitami, albowiem nie byli w stanie utrzymywać się bez rabunku i kradzieży, i mordu.

6. I nie odważali się rozprzestrzeniać po powierzchni tej ziemi, by uprawiać zboże, z obawy, że Nefici ich napadną i zgładzą; przeto Giddianhi rozkazał swym armiom, aby tego roku stoczyli bitwę przeciw Nefitom.

7. I stało się, że stoczyli bitwę; i było to w szóstym miesiącu; i oto, wielki i straszliwy był ten dzień, kiedy stanęli do bitwy; i byli opasani na sposób złoczyńców; i owinęli owczą skórę wokół bioder, i byli zabarwieni krwią, a ich głowy były ogolone, i mieli na nich hełmy; i przerażający i straszliwy był wygląd armii Giddianhiego z powodu ich zbroi, a także dlatego, że byli zabarwieni krwią.

8. I stało się, że armie Nefitów, zobaczywszy wygląd armii Giddianhiego, wszystkie przypadły do ziemi i wzniosły głos ku Panu, Swemu Bogu, aby ich zachował i wyzwolił z rąk ich wrogów.

9. I stało się, że gdy armie Giddianhiego zobaczyły to, zaczęły krzyczeć donośnym głosem z radości, przypuszczając, że Nefici padli ze strachu z powodu przeraźliwości ich armii.

10. Jednak rozczarowali się, gdyż Nefici abali się nie ich, lecz Swego Boga, i błagali Go o ochronę; przeto gdy armie Giddianhiego rzuciły się na nich, byli na to przygotowani; zaiste, przyjęli ich w sile Pana.

11. I bitwa rozpoczęła się w szóstym miesiącu; i wielka i straszliwa była to bitwa, zaiste, i wielka, i straszliwa była to rzeź, tak wielka, że nigdy nie słyszano o tak wielkiej rzezi pośród wszystkich ludzi Lehiego od czasu, gdy opuścił Jerozolimę.

12. I pomimo agróźb i przysiąg Giddianhiego, oto Nefici pokonali ich, tak że odstąpili od nich.

13. I stało się, że aGidgiddoni rozkazał swym armiom, aby ścigały ich do skraju pustkowia i nie oszczędzały nikogo, kto wpadłby w ich ręce; i tak ścigali ich, i zabijali ich do skraju pustkowia, aż wypełnili rozkaz Gidgiddoniego.

14. I stało się, że Giddianhi, który stanął i walczył z ogromną śmiałością, był ścigany; i gdy uciekał wyczerpany walką, został dogoniony i zabity. I taki był koniec złoczyńcy Giddianhiego.

15. I stało się, że armie Nefitów powróciły do swego umocnionego miejsca. I stało się, że upłynął dziewiętnasty rok, i złoczyńcy nie stanęli do walki z nimi; ani nie powrócili w dwudziestym roku.

16. I w dwudziestym pierwszym roku nie stanęli do walki, ale przystąpili do oblężenia ludu Nefiego ze wszystkich stron; albowiem przypuszczali, że jeśli ich odetną od wszystkich ich ziem, okrążając ze wszystkich stron, i że jeśli ich odetną od wszystkich zewnętrznych przywilejów, wówczas zmuszą ich do poddania się zgodnie z ich pragnieniami.

17. Teraz wyznaczyli sobie nowego przywódcę, który nazywał się Zemnarihah; przeto to Zemnarihah rozkazał im, aby przystąpili do oblężenia.

18. Lecz oto, było to przewagą dla Nefitów; albowiem złoczyńcy nie mogli utrzymać oblężenia dostatecznie długo, aby mieć jakikolwiek wpływ na Nefitów, a to z powodu dużych zapasów, jakie tamci zgromadzili,

19. I z powodu niedostatku zapasów pośród złoczyńców; oto bowiem nie mieli nic poza mięsem na swoje wyżywienie, a było to mięso, które zdobywali na pustkowiu;

20. I stało się, że adzika zwierzyna łowna przerzedziła się na pustkowiu do tego stopnia, że złoczyńcy bliscy byli śmierci głodowej.

21. I Nefici bez przerwy wychodzili, dniem i nocą, napadając na ich armie i zabijając ich tysiącami i dziesiątkami tysięcy.

22. I zaczęło być pragnieniem ludzi Zemnarihaha, żeby odstąpić od swego zamiaru z powodu wielkiego zniszczenia, które ich spotykało nocą i dniem.

23. I stało się, że Zemnarihah rozkazał swoim ludziom wycofać się z oblężenia i maszerować do najdalszych części ziemi na północy.

24. I teraz Gidgiddoni znał ich zamiary, i wiedział, że są osłabieni wskutek braku żywności i wielkich rzezi, które nastały pośród nich; przeto posłał nocą swe armie, by odciąć im odwrót, i rozmieścił swe armie na drodze ich odwrotu.

25. I uczynili to nocną porą, wyprzedzając w marszu złoczyńców, więc nazajutrz, gdy złoczyńcy zaczęli swój marsz, napotkali armie Nefitów zarówno z przodu, jak i z tyłu.

26. I złoczyńcom na południu odcięto odwrót do ich miejsc schronienia. I dokonano tego wszystkiego pod rozkazami Gidgiddoniego.

27. I było wiele tysięcy tych, którzy poddali się Nefitom jako jeńcy, a reszta z nich została zabita.

28. A ich przywódca Zemnarihah został pojmany i powieszony na drzewie, zaiste, na samym jego wierzchołku, aż skonał. I po tym, jak go powiesili, aż skonał, powalili drzewo na ziemię i wołali donośnym głosem:

29. Niech Pan zachowa swój lud w prawości i świętości serca, aby mógł on powalić na ziemię wszystkich, którzy chcą go zabijać z powodu władzy i tajemnych sprzysiężeń, tak jak został powalony na ziemię ten człowiek.

30. I radowali się, i wołali razem: Niech aBóg Abrahama, i Bóg Izaaka, i Bóg Jakuba zachowa ten lud w prawości tak długo, jak bwzywać będą imienia Swego Boga, by ich bronił.

31. I stało się, że wszyscy razem zaczęli śpiewać, oddając achwałę Bogu za to, co dla nich uczynił, że zachował ich od wpadnięcia w ręce ich nieprzyjaciół.

32. Zaiste, wołali: aHosanna Najwyższemu Bogu. I wołali: Błogosławione niech będzie imię Pana Boga bWszechmocnego, Najwyższego Boga.

33. I serca ich przepełniała radość aż do przelania wielu łez z powodu wielkiej dobroci Boga za wyzwolenie ich z rąk nieprzyjaciół; i wiedzieli, że to z powodu ich pokuty i ich pokory zostali wyratowani od wiecznej zagłady.

◀

1a

Ⅲ Nefi 3:13–14, 22.

◀

10a

PPŚ Bojaźń, strach.

◀

12a

Ⅲ Nefi 3:1–10.

◀

13a

Ⅲ Nefi 3:18.

◀

20a

Ⅰ Nefi 18:25.

◀

30a

Alma 29:11.

◀

b

Eter 4:15.

◀

31a

Alma 26:8. PPŚ Wdzięczny, podziękowania, dziękczynienie.

◀

32a

PPŚ Hosanna.

◀

b

Ⅰ Nefi 1:14. PPŚ Bóg, Boska Trójca.

Rozdział 5

Nefici pokutują i wyrzekają się swych grzechów. Mormon spisuje dzieje swego ludu i głosi mu wieczne słowo. Izrael zostanie zgromadzony po okresie długotrwałego rozproszenia. W okresie lat 22–26 n.e.

1. I teraz oto nie było żadnej żyjącej duszy pośród całego ludu Nefitów, która choć w najmniejszym stopniu wątpiłaby w słowa wszystkich świętych proroków, którzy przemówili; gdyż wiedzieli, że muszą się one spełnić.

2. I wiedzieli, że Chrystus na pewno przyszedł, albowiem dano im wiele znaków zgodnie ze słowami proroków; i z powodu tego, co już się spełniło, wiedzieli, że wszystko nastąpi zgodnie z tym, co powiedziano.

3. Przeto wyrzekli się wszystkich swych grzechów i swych występków, i swej rozpusty; i z całą pilnością służyli Bogu dniem i nocą.

4. I teraz stało się, że gdy wzięli do niewoli wszystkich ocalałych złoczyńców, a żaden im nie umknął, wtrącili ich do więzienia i zarządzili, by głoszono im słowo Boże; i auwolniono tylu, ilu odpokutowało za swe grzechy i przystąpiło do przymierza, że nie będzie więcej mordować.

5. Lecz tylu, ilu nie przystąpiło do przymierza i nadal miało w swym sercu tajemne morderstwa, zaiste, tylu, ilu zionęło groźbami przeciw swym braciom, skazano i ukarano zgodnie z prawem.

6. I tak położyli kres tym wszystkim złym i tajemnym, i występnym spiskom, w których było tak dużo niegodziwości, i popełniono tak wiele morderstw.

7. Tak upłynął adwudziesty drugi rok i także dwudziesty trzeci rok, i dwudziesty czwarty, i dwudziesty piąty; i tak minęło dwadzieścia pięć lat.

8. I wydarzyło się wiele rzeczy, które w oczach niektórych byłyby wielkie i zdumiewające; jednak nie można spisać wszystkiego w tej księdze; zaiste, księga ta nie może zawierać nawet asetnej części tego, co uczyniono pośród tak wielu ludzi w ciągu dwudziestu pięciu lat.

9. Lecz oto, są akroniki, które zawierają wszystkie poczynania tego ludu; zaś krótszy, ale wierny zapis podał Nefi.

10. Przeto dokonałem swego zapisu o tych sprawach według zapisu Nefiego, który został wyryty na płytach zwanych płytami Nefiego.

11. I oto, dokonuję tego zapisu na płytach, które wykonałem własnymi rękoma.

12. I oto, nazywam się aMormon, będąc tak nazwany od bziemi mormońskiej, gdzie Alma założył Kościół pośród tego ludu, zaiste, ustanowiono pośród nich pierwszy Kościół po ich wykroczeniu.

13. Oto jestem uczniem Jezusa Chrystusa, Syna Boga. Zostałem przez Niego powołany, by głosić Jego słowo pośród Jego ludu, aby mógł mieć życie wieczne.

14. I stało się konieczne, abym ja — zgodnie z wolą Boga, aby modlitwy tych, którzy odeszli i którzy byli świętymi, wypełniły się według ich wiary — uczynił azapis tego, co nastąpiło —

15. Zaiste, krótki zapis tego, co nastąpiło od czasu, gdy Lehi opuścił Jerozolimę, aż do tej pory.

16. Przeto dokonałem mego zapisu, opierając się na kronikach tych, którzy byli przede mną aż do początku moich dni;

17. A wówczas zacząłem aspisywać to, co widziałem na własne oczy.

18. I wiem, że zapis mój jest rzetelny i zgodny z prawdą; jednakże wielu rzeczy nie jesteśmy w stanie azapisać w naszym języku.

19. I kończę teraz moje słowa, które pochodzą ode mnie, i przystępuję do dokonania mego zapisu o sprawach, które są przede mną.

20. Jestem Mormon, w prostej linii potomek Lehiego. Mam powód, aby wielbić mego Boga i mego Zbawcę, Jezusa Chrystusa, gdyż wywiódł naszych ojców z ziemi jerozolimskiej (o czym anikt nie wiedział oprócz Niego i tych, których wywiódł z tej ziemi) i dał mi i memu ludowi tak wielką wiedzę dla zbawienia naszych dusz.

21. Zaiste błogosławił On adom bJakuba i był cmiłosierny potomkom Józefa.

22. I ao ile dzieci Lehiego przestrzegały Jego przykazań, błogosławił im i sprawiał, że dobrze im się wiodło, zgodnie z Jego słowem.

23. Zaiste, i na pewno ponownie przywiedzie aresztkę potomstwa Józefa do bwiedzy o Panu, ich Bogu.

24. I jako żyje Pan, azgromadzi On z czterech stron świata całą resztkę z potomstwa Jakuba, rozproszoną po całej powierzchni ziemi.

25. I jak zawarł przymierze z całym domem Jakuba, tak wypełni się przymierze, które zawarł z domem Jakuba, we właściwym dla Niego czasie, aby całemu domowi Jakuba aprzywrócona została wiedza o przymierzu, które z nim zawarł.

26. I wtedy apoznają swego Odkupiciela, którym jest Jezus Chrystus, Syn Boga; i wtedy zgromadzą się z czterech stron świata na swych własnych ziemiach, skąd ich rozproszono; zaiste, jako żyje Pan, tak się stanie. Amen.

◀

4a

PPŚ Wolność (wola).

◀

7a

Ⅲ Nefi 2:8.

◀

8a

Ⅲ Nefi 26:6–12.

◀

9a

Hel. 3:13–15.

◀

12a

Morm. 1:1–5.

◀

b

Mos. 18:4; Alma 5:3.

◀

14a

Enos 1:13–18; DiP 3:19–20.

◀

17a

Morm. 1:1.

◀

18a

Eter 12:25.

◀

20a

Ⅰ Nefi 4:36.

◀

21a

PPŚ Izrael.

◀

b

Ⅰ Mojż. 32:28.

◀

c

Ⅴ Mojż. 33:13–17.

◀

22a

Ⅱ Nefi 1:20.

◀

23a

Alma 46:24.

◀

b

Ⅱ Nefi 3:12.

◀

24a

PPŚ Izrael — Zgromadzenie Izraela.

◀

25a

Ⅲ Nefi 16:5.

◀

26a

Ⅱ Nefi 30:5–8; Ⅲ Nefi 20:29–34.

Rozdział 6

Nefitom dobrze się wiedzie. Pojawiają się pycha, bogactwa i podział na klasy. Kościół podzielony przez rozłam. Szatan nakłania ludzi do otwartego buntu. Wielu proroków nawołuje do pokuty i zostaje zabitych. Ich mordercy knują przejęcie władzy. W okresie lat 26–30 n.e.

1. I teraz stało się, że lud Nefitów powrócił na swe własne ziemie w dwudziestym szóstym roku, każdy mężczyzna ze swoją rodziną, swoimi stadami i trzodami, swymi końmi i swym bydłem, i ze wszystkim, co do nich należało.

2. I stało się, że nie zużyli wszystkich zapasów; przeto zabrali z sobą wszystko, co im pozostało, wszelkie swe zboża i swe złoto, i swe srebro, i wszystkie swe drogocenne przedmioty, i powrócili do swych własnych ziem i swych posiadłości, zarówno na północy, jak i na południu, zarówno do ziemi północnej, jak i do ziemi południowej.

3. I tym złoczyńcom, którzy przystąpili do przymierza, że zachowają pokój na tej ziemi, którzy chcieli pozostać Lamanitami, dali ziemie stosownie do ich liczby, aby mogli utrzymać się ze swej pracy; i tak zaprowadzili pokój na całej tej ziemi.

4. I zaczęło im się znowu dobrze wieść i wzrastali w potęgę; i gdy upłynął dwudziesty szósty i siódmy rok, na tej ziemi panował wielki porządek; i ustanowili prawa na zasadach słuszności i sprawiedliwości.

5. I teraz nie było nic na całej tej ziemi, co hamowałoby ciągły dobrobyt ludzi, chyba że dopuściliby się wykroczenia.

6. I teraz to Gidgiddoni i sędzia Lachoneus, i ci, którzy byli wyznaczeni na przywódców, ustanowili ten wielki pokój na tej ziemi.

7. I stało się, że zbudowano wiele nowych miast, a wiele starych miast odbudowano.

8. I wytyczono wiele szlaków, i powstało wiele dróg prowadzących z miasta do miasta, i z ziemi do ziemi, i z miejsca na miejsce.

9. Tak upłynął dwudziesty ósmy rok i ludzie mieli trwały pokój.

10. Lecz stało się, że w dwudziestym dziewiątym roku zaczęły się między nimi spory; i niektórzy unosili się w apysze, szczycąc się swymi niezmiernie wielkimi bogactwami, zaiste, aż doszło do wielkich prześladowań.

11. Albowiem było na tej ziemi wielu kupców, a także wielu prawników i wielu urzędników.

12. I zaczęto dzielić ludzi na klasy zależnie od ich abogactw i możliwości kształcenia się; zaiste, i niektórzy pozostali nieuczeni z powodu swojego ubóstwa, a inni otrzymali wielką wiedzę z powodu swoich bogactw.

13. Niektórzy unosili się w pysze, inni zaś byli niezmiernie pokorni; niektórzy odpłacali obelżywością za obleżywość, podczas gdy inni znosili obelżywości i aprześladowania, i wszelkiego rodzaju udręki, nie bzłorzecząc, lecz będąc pokorni i skruszeni przed Bogiem.

14. I tak na całej tej ziemi nastała wielka nierówność, do tego stopnia, że w Kościele zaczął się rozłam; zaiste, do tego stopnia, że w trzydziestym roku nastąpił rozłam w Kościele na całej tej ziemi z wyjątkiem niewielu Lamanitów nawróconych do prawdziwej wiary; i nie odstąpili od niej, bowiem pozostali wytrwali i niewzruszeni, i niezłomni, pragnąc z całą apilnością przestrzegać przykazań Pana.

15. A przyczyną tej niegodziwości ludu było to — Szatan miał wielką moc pobudzania ludzi do wszelkiej niegodziwości i wbijania w pychę, i nęcenia, aby zdobywali wpływy i władzę, i bogactwa, i próżne rzeczy tego świata.

16. I tak Szatan łudził serca ludzi, aby czynili wszelkiego rodzaju niegodziwości; przeto cieszyli się pokojem zaledwie przez kilka lat.

17. I tak na początku trzydziestego roku — ludzie, ulegając przez dłuższy czas apokusom diabła i dając się wieść, dokąd tylko on chciał, i czyniąc na jego życzenie wszelką niegodziwość — i tak na początku trzydziestego roku byli w stanie straszliwej niegodziwości.

18. Teraz nie grzeszyli w anieświadomości, albowiem znali wolę Boga wobec nich, gdyż byli jej nauczani; przeto samowolnie bbuntowali się przeciwko Bogu.

19. I było to za dni Lachoneusa, syna Lachoneusa, gdyż tego roku Lachoneus objął urząd sędziowski swego ojca i panował nad ludem.

20. I zaczęli pojawiać się ludzie anatchnieni z niebios, którzy stawali pośród ludzi na całej tej ziemi, głosząc i świadcząc śmiało o grzechach i niegodziwości ludu, i świadcząc o odkupieniu, którego Pan dokona dla Swego ludu, innymi słowy, o zmartwychwstaniu Chrystusa; i śmiało świadczyli o Jego bśmierci i cierpieniach.

21. Teraz było wielu ludzi, którzy gniewali się niezmiernie na tych, którzy świadczyli o tych sprawach; a tymi, którzy gniewali się, byli przeważnie naczelni sędziowie, i ci, którzy abyli wyższymi kapłanami i prawnikami; zaiste, wszyscy ci, którzy byli prawnikami, gniewali się na tych, którzy świadczyli o tych sprawach.

22. Teraz nie było żadnego prawnika ani sędziego, ani wyższego kapłana, który miał władzę, aby skazać kogoś na śmierć, jeśli ich wyrok nie został podpisany przez namiestnika tej ziemi.

23. Teraz było wielu tych, którzy śmiało świadczyli o tym, co dotyczy Chrystusa, którzy zostali pojmani i potajemnie skazani na śmierć przez sędziów, tak że wiadomość o tym docierała do namiestnika tej ziemi dopiero po ich śmierci.

24. Oto zaiste było to wbrew prawu tej ziemi, żeby ktokolwiek został stracony bez pozwolenia namiestnika tej ziemi —

25. Przeto skarga doszła do ziemi zarahemlskiej, do namiestnika tej ziemi, przeciwko tym sędziom, którzy wbrew prawu skazali proroków Pana na śmierć.

26. Teraz stało się, że pojmano ich i przyprowadzono przed sędziego, zgodnie z aprawem ustanowionym przez lud, aby byli sądzeni za przestępstwa, które popełnili.

27. Teraz stało się, że sędziowie ci mieli wielu przyjaciół i krewnych; i reszta, zaiste, prawie wszyscy pozostali prawnicy i wyżsi kapłani zgromadzili się i zjednoczyli z krewnymi sędziów, których mieli sądzić zgodnie z prawem.

28. I zawarli między sobą aprzymierze, zaiste, dokładnie to przymierze, które było im dane w dawnych czasach, przymierze, które było im dane i udzielone przez bdiabła, aby sprzysiężyć się przeciwko wszelkiej prawości.

29. Przeto sprzysiężyli się przeciwko ludowi Pana i zawarli przymierze, aby go zniszczyć, i uwolnić tych, którzy byli winni morderstwa, z rąk sprawiedliwości, która miała im być wymierzona zgodnie z prawem.

30. I przeciwstawiali się prawu i przywilejom swego kraju; i sprzymierzyli się między sobą, by zgładzić namiestnika i ustanowić akróla nad tą ziemią, aby ziemia ta już nie była wolna, lecz aby była podległa królom.

◀

10a

PPŚ Pycha.

◀

12a

Ⅰ Tym. 6:17–19; Hel. 4:12.

◀

13a

PPŚ Prześladować, prześladowanie.

◀

b

Mat. 5:39; Ⅳ Nefi 1:34; DiP 98:23–25.

◀

14a

PPŚ Pilność.

◀

17a

PPŚ Kusić, pokusa.

◀

18a

Mos. 3:11.

◀

b

PPŚ Bunt.

◀

20a

PPŚ Natchnienie, natchnąć; Prorok.

◀

b

PPŚ Ukrzyżowanie; Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

21a

DiP 121:36–37. PPŚ Odstępstwo.

◀

26a

Mos. 29:25; Alma 1:14.

◀

28a

PPŚ Tajemne sprzysiężenia.

◀

b

Hel. 6:26–30.

◀

30a

Ⅰ Sam. 8:5–7; Alma 51:5.

Rozdział 7

Naczelny sędzia zostaje zamordowany, rząd zniszczony, a ludzie dzielą się na plemiona. Jakub, antychryst, zostaje mianowany królem tajemnego sprzysiężenia. Nefi głosi pokutę i wiarę w Chrystusa. Aniołowie czynią mu posługę codziennie, i wskrzesza on swego brata z martwych. Wielu pokutuje i zostaje ochrzczonych. W okresie lat 30–33 n.e.

1. Teraz oto pokażę wam, że nie ustanowili króla nad ziemią; lecz w tym samym roku, zaiste, w trzydziestym roku, zgładzili na tronie sędziowskim, zaiste, zamordowali naczelnego sędziego tej ziemi.

2. I ludzie rozdzielili się przeciw sobie nawzajem; i oddzielili się jeden od drugiego na plemiona, każdy według swej rodziny i swych krewnych, i przyjaciół; i tak zniszczyli rząd na tej ziemi.

3. I każde plemię wyznaczyło naczelnika lub przywódcę nad sobą; i tak stali się plemionami i przywódcami plemion.

4. Teraz oto nie było pośród nich nikogo, kto by nie miał dużej rodziny i wielu krewnych, i przyjaciół; przeto ich plemiona stały się niezmiernie wielkie.

5. Teraz wszystko to nastąpiło, kiedy jeszcze nie było wojen między nimi; i cała ta niegodziwość spadła na ten lud, albowiem apoddał się mocy Szatana.

6. I regulacje rządu zostały zniszczone przez atajemne sprzysiężenie przyjaciół i krewnych tych, którzy mordowali proroków.

7. I spowodowali oni wielki spór w tej ziemi, tak że niemal wszyscy z bardziej prawej części ludu stali się niegodziwi; zaiste, pozostało tylko niewielu prawych pośród nich.

8. I nie minęło sześć lat, gdy większość z nich odwróciła się od prawości, niczym pies, co powraca do swych awymiocin czy maciora do tarzania w błocie.

9. Teraz to tajemne sprzysiężenie, które sprowadziło tak wielką niegodziwość na ten lud, zebrało się i postawiło na swym czele człowieka o imieniu Jakub;

10. I mianowali go swym królem; przeto stał się królem tej niegodziwej bandy; i był on jednym z prowodyrów, którzy wypowiadali się przeciw prorokom świadczącym o Jezusie.

11. I stało się, że nie byli tak liczni, jak plemiona ludu, które były zjednoczone, chociaż ich naczelnicy ustanawiali prawa, każdy dla swego plemienia; niemniej byli wrogami; mimo to nie byli prawym ludem, jednak jednoczyła ich nienawiść do tych, którzy przystąpili do sprzysiężenia, by zniszczyć ich rządy.

12. I Jakub widział, że ich wrogowie byli od nich liczniejsi, przeto, będąc królem bandy, rozkazał swym ludziom, aby uszli na północ i tam zbudowali sobie akrólestwo, dopóki nie przyłączą się do nich odstępcy (bowiem łudził ich, że będzie wielu odstępców), i staną się dostatecznie silni, aby walczyć z plemionami ludu; i tak też uczynili.

13. I tak szybko wymaszerowali, że nie można było im przeszkodzić, aż znaleźli się poza zasięgiem ludu. I tak upłynął trzydziesty rok; i takie były sprawy ludu Nefitego.

14. I stało się w trzydziestym pierwszym roku, że byli podzieleni na plemiona, każdy według swej rodziny, pokrewieństwa i przyjaciół; niemniej zgodzili się, że nie będą między sobą walczyć; lecz nie byli zjednoczeni co do swych praw ani ustroju rządu, gdyż rządzili według uznania swych naczelników i przywódców. Lecz ustanowili ścisłe prawa, że jedno plemię nie narusza drugiego, dzięki czemu do pewnego stopnia zachowali pokój na tej ziemi; niemniej jednak ich serca były odwrócone od Pana, ich Boga, i kamienowali proroków, i wypędzali ich spomiędzy siebie.

15. I stało się, że aNefi — będąc nawiedzany przez aniołów, a także przez głos Pana, przeto widział aniołów na własne oczy i otrzymał moc, aby mógł przekonać się o posłudze Chrystusa, i był naocznym świadkiem ich szybkiego odwrotu od prawości do ich niegodziwości i występków;

16. Przeto rozpaczając nad zatwardziałością ich serc i zaślepieniem ich umysłów — poszedł między nich tego samego roku i zaczął śmiało świadczyć o pokucie i odpuszczeniu grzechów przez wiarę w Pana Jezusa Chrystusa.

17. I czynił posługę na wiele sposobów; i wszystkiego nie można zapisać, a podanie ich części nie wystarczyłoby, dlatego nie są zapisane w tej księdze. I Nefi czynił posługę na wiele sposobów z amocą i z wielkim upoważnieniem.

18. I stało się, że byli na niego rozgniewani, gdyż miał większą od nich moc, i anie mogli wątpić w prawdziwość jego słów, albowiem tak wielka była jego wiara w Pana Jezusa Chrystusa, że aniołowie codziennie czynili mu posługę.

19. I w imię Jezusa wypędzał diabły i anieczyste duchy; a nawet wskrzesił swego brata z martwych, gdy ten został ukamienowany przez ludzi i poniósł śmierć.

20. I ludzie widzieli to, i świadczyli o tym, i byli gniewni z powodu jego mocy; i nadal w imię Jezusa dokonywał awielu cudów na oczach ludzi.

21. I stało się, że gdy upłynął trzydziesty pierwszy rok, zaledwie niewielu nawróciło się do Pana; ale tylu, ilu się nawróciło, prawdziwie świadczyło ludziom, że zostali nawiedzeni mocą i Duchem Bożym, który był w Jezusie Chrystusie, w którego uwierzyli.

22. A ci, z których wypędzono diabły i których uzdrowiono z chorób i ułomności, byli dla ludu prawdziwym świadectwem tego, że wpłynął na nich Duch Boży, i zostali uzdrowieni; i pokazywali znaki, i czynili niektóre cuda pośród ludu.

23. Tak minął także trzydziesty drugi rok. I Nefi nawoływał ludzi na początku trzydziestego trzeciego roku, i głosił im pokutę i odpuszczenie grzechów.

24. Teraz chciałbym, abyście zapamiętali, że nie było nikogo, kto został przywiedziony do pokuty, kto nie został aochrzczony wodą.

25. Albowiem Nefi ustanowił mężczyzn do tej posługi, i wszyscy, którzy do nich przyszli, zostali ochrzczeni wodą na świadectwo i dowód przed Bogiem i ludźmi, że odpokutowali i otrzymali aodpuszczenie swych grzechów.

26. I na początku tego roku było wielu, którzy zostali ochrzczeni dla pokuty; i tak minęła większa część tego roku.

◀

5a

Rzym. 6:13–16; Alma 10:25.

◀

6a

Ⅱ Nefi 9:9.

◀

8a

Przyp. 26:11; Ⅱ Piotra 2:22.

◀

12a

Ⅲ Nefi 6:30.

◀

15a

Ⅲ Nefi 1:2.

◀

17a

PPŚ Moc.

◀

18a

Ⅱ Nefi 33:1; Alma 4:19.

◀

19a

PPŚ Duch — Złe duchy.

◀

20a

Ⅲ Nefi 8:1.

◀

24a

PPŚ Chrzest, chrzcić.

◀

25a

DiP 20:37. PPŚ Odpuszczenie grzechów.

Rozdział 8

Nawałnice, trzęsienia ziemi, pożary, trąby powietrzne i klęski żywiołowe świadczą o ukrzyżowaniu Chrystusa. Wielu ludzi zostaje zgładzonych. Ciemność spowija ziemię przez trzy dni. Ci, którzy ocaleli, rozpaczają nad swym losem. W okresie lat 33–34 n.e.

1. I teraz stało się, że według naszej kroniki, a wiemy, że jest ona prawdziwa, albowiem pisał ją człowiek sprawiedliwy — bowiem naprawdę dokonał wielu acudów w bimię Jezusa; i nikt nie mógł dokonać cudu w imię Jezusa, chyba że został oczyszczony z najdrobniejszych okruchów swej niegodziwości —

2. I teraz stało się, że jeśli człowiek ten nie popełnił błędu przy mierzeniu naszego czasu, upłynął atrzydziesty trzeci rok;

3. I ludzie zaczęli z wielką gorliwością wyglądać znaku, który dał Lamanita Samuel, zaiste, czasu, gdy aciemność będzie panować przez okres trzech dni na całej powierzchni ziemi.

4. I ludzie zaczęli mocno powątpiewać i dysputować, pomimo licznych aznaków, które im dano.

5. I stało się, że w trzydziestym czwartym roku, w pierwszym miesiącu, czwartego dnia tego miesiąca, rozszalała się gwałtowna burza, taka, jakiej nigdy nie zaznano na całej tej ziemi.

6. I była także wielka i straszliwa nawałnica; i straszliwy agrzmot, taki, że bzatrząsł całą ziemią, jakby miała się rozpaść na kawałki.

7. I były niezmiernie gwałtowne grzmoty, jakich nigdy nie zaznano w całej tej ziemi.

8. I amiasto Zarahemla stanęło w ogniu.

9. I miasto Moroni pochłonęły głębiny morskie, a jego mieszkańcy utonęli.

10. I ziemia zasypała miasto Moronihah, że wielka góra stanęła na tym miejscu.

11. I wielka, i straszliwa zagłada nastąpiła w ziemi na południu.

12. Lecz oto, jeszcze większa i straszliwsza zagłada dotknęła ziemię na północy; albowiem nawałnica z trąbami powietrznymi, błyskawice z piorunami i niezmiernie wielkie trzęsienia ziemi zmieniły powierzchnię całej tej ziemi;

13. I aszlaki rozpadły się, a równe drogi zostały zniszczone, i wiele równin pokryło się wybojami.

14. I wiele wielkich i znacznych miast azatonęło, i wiele spłonęło, i wiele trzęsło się, aż budowle zawaliły się na ziemię, a ich mieszkańcy zostali zabici, i miejsca te opustoszały.

15. Niektóre z miast ocalały; lecz zniszczenia były niezmiernie wielkie, a wielu mieszkańców zginęło.

16. I niektórych porwały trąby powietrzne; i nikt nie wie, gdzie są, poza tym, że zostali zabrani.

17. I tak cała powierzchnia tej ziemi została zmieniona przez nawałnice i grzmoty, i błyskawice, i trzęsienie ziemi.

18. I oto, askały rozpadły się na dwoje i były rozrywane na powierzchni całej tej ziemi, do tego stopnia, że ich odłamki można było znaleźć w szczelinach i rozpadlinach na powierzchni całej tej ziemi.

19. I stało się, że gdy grzmoty i błyskawice, i burza, i nawałnica, i trzęsienia ziemi ustały — albowiem trwało to około atrzech godzin; a niektórzy mówili, że dłużej; niemniej wszystkie te wielkie i straszliwe rzeczy nastąpiły w ciągu trzech godzin — a potem oto ciemność zapanowała na całej powierzchni tej ziemi.

20. I stało się, że na całej powierzchni tej ziemi zapanowała ciemność tak gęsta, że jej mieszkańcy, którzy ocaleli, aczuli bopary ciemności;

21. I z powodu tej ciemności nie mogło być żadnego światła ani świecy, ani pochodni; i nie mogli nawet skrzesać ognia, aby zapalić drzazgi niezmiernie suchego drewna, tak że nie było żadnego światła.

22. I nie widać było żadnego światła ani ognia, ani przebłysku światła, ani słońca, ani księżyca, ani gwiazd, gdyż tak wielka była mgła ciemności na całej powierzchni tej ziemi.

23. I stało się, że przez okres atrzech dni nie widać było żadnego światła; i wielka żałoba, i zawodzenie, i opłakiwanie nieustannie trwały pośród wszystkich ludzi; zaiste, wielkie były jęki ludzi z powodu ciemności i wielkiej zagłady, która na nich spadła.

24. I w pewnym miejscu usłyszano krzyk: Och, gdybyśmy odpokutowali przed tym wielkim i straszliwym dniem, wtedy nasi bracia zostaliby oszczędzeni i nie spłonęliby w tym wielkim mieście aZarahemla.

25. A w innym miejscu słychać było wołania i rozpacz: Och, gdybyśmy odpokutowali przed tym wielkim i straszliwym dniem, nie zabijali, nie kamienowali i nie wypędzali proroków, wtedy nasze matki i nasze urodziwe córki, i nasze dzieci zostałyby oszczędzone i nie zostałyby pogrzebane w wielkim mieście Moronihah. I zawodzenie tego ludu było wielkie i straszliwe.

◀

1a

Ⅲ Nefi 7:19–20; Morm. 9:18–19.

◀

b

Dz. 3:6; Jakub 4:6.

◀

2a

Ⅲ Nefi 2:8.

◀

3a

Ⅰ Nefi 19:10; Hel. 14:20, 27; Ⅲ Nefi 10:9.

◀

4a

PPŚ Ukrzyżowanie.

◀

6a

Ⅰ Nefi 19:11; Hel. 14:21.

◀

b

Mat. 27:45, 50–51.

◀

8a

Ⅳ Nefi 1:7–8.

◀

13a

Hel. 14:24; Ⅲ Nefi 6:8.

◀

14a

Ⅰ Nefi 12:4.

◀

18a

Hel. 14:21–22.

◀

19a

Łuk. 23:44.

◀

20a

Ⅱ Mojż. 10:21–22.

◀

b

Ⅰ Nefi 12:5; 19:11.

◀

23a

Ⅰ Nefi 19:10.

◀

24a

Hel. 13:12.

Rozdział 9

W ciemności głos Chrystusa obwieszcza zagładę wielu ludzi i miast ze względu na ich niegodziwość. Obwieszcza swoją boskość, oświadcza, że wypełniło się prawo Mojżesza, i zaprasza ludzi, aby przystąpili do Niego i zostali zbawieni. Około 34 r. n.e.

1. I stało się, że pośród wszystkich mieszkańców świata, na powierzchni całej tej krainy, słyszano agłos wołający:

2. Biada, biada, biada temu ludowi i abiada mieszkańcom całego świata, jeśli nie odpokutują; bowiem diabeł bśmieje się, a jego aniołowie się cieszą ze względu na pięknych synów i córki mego ludu; i upadli oni z powodu swej niegodziwości i występków!

3. Oto spaliłem ogniem wielkie miasto Zarahemla i jego mieszkańców.

4. I oto, nakazałem, aby głębiny morskie pochłonęły owo wielkie miasto Moroni i aby jego mieszkańcy utonęli.

5. I oto, zasypałem ziemią wielkie miasto Moronihah razem z mieszkańcami, by ukryć ich niegodziwość i występki przed mym obliczem, i aby krew zabijanych przez nich proroków i świętych nie wołała więcej do mnie przeciw nim.

6. I oto, sprawiłem, aby miasto Gilgal zapadło się, a jego mieszkańcy zostali pochowani w głębinach ziemi;

7. Zaiste, i miasto Onihah, i jego mieszkańcy, i miasto Mokum, i jego mieszkańcy, i miasto Jerozolima, i jego mieszkańcy; i sprawiłem, aby awody zatopiły je, aby ukryć ich niegodziwość i występki przed mym obliczem, aby krew zabijanych przez nich proroków i świętych więcej nie wołała do mnie przeciw nim.

8. I oto, miastu Gadiandi i miastu Gadiomnah, i miastu Jakub, i miastu Gimgimno, wszystkim tym miastom nakazałem, aby zapadły się, a na ich miejscu uczyniłem awzgórza i doliny; a mieszkańców ich zagrzebałem w głębinach ziemi, aby ukryć ich niegodziwość i występki przed mym obliczem, aby krew proroków i świętych więcej nie wołała do mnie przeciw nim.

9. I oto, wielkie miasto Jakubugat zamieszkałe przez ludzi króla Jakuba miało spłonąć w ogniu z mojego rozkazu z powodu ich grzechów i niegodziwości, które były ponad wszelką niegodziwość całej ziemi, z powodu swych atajemnych morderstw i sprzysiężeń; albowiem zniweczyli oni pokój mojego ludu i zniszczyli ustrój tego kraju; przeto nakazałem, aby spłonęło w ogniu, by bzgładzić ich sprzed mego oblicza, żeby krew proroków i świętych więcej nie wołała do mnie przeciw nim.

10. I oto, miastu Laman i miastu Josz, i miastu Gad, i miastu Kiszkumen nakazałem, aby spłonęły razem z ich mieszkańcami, którzy w swej niegodziwości wypędzali proroków i kamienowali tych, których do nich posłałem, by świadczyli im o ich niegodziwości i występkach.

11. I ponieważ ich wszystkich wypędzili, tak że nie było pośród nich żadnego prawego, zesłałem na nich aogień i zniszczyłem ich, aby ukryć ich niegodziwość i występki przed mym obliczem, i aby krew proroków i świętych, których do nich posyłałem, więcej nie wołała do mnie bz ziemi przeciw nim.

12. I nawiedziłem tę ziemię i jej mieszkańców awielkim zniszczeniem i wielką zagładą z powodu ich niegodziwości i występków.

13. O wy wszyscy, którzy zostaliście aoszczędzeni, ponieważ jesteście od nich bardziej prawi, czyż nie powrócicie teraz do mnie, czyż nie odpokutujecie za swe grzechy i nie nawrócicie się, abym mógł was buzdrowić?

14. Zaiste, zaprawdę, powiadam wam, że jeśli aprzystąpicie do mnie, będziecie mieli bżycie wieczne. Oto moje cramię miłosierdzia jest wyciągnięte do was i kto przyjdzie do mnie, tego przyjmę; i błogosławieni są ci, którzy do mnie przychodzą.

15. Oto jestem Jezus Chrystus, Syn Boga. aStworzyłem niebiosa i ziemię, i wszystko, co zawierają, byłem z Ojcem od początku. bJestem w Ojcu, a Ojciec jest we mnie; i we mnie Ojciec wsławił Swoje imię.

16. Przyszedłem do swoich, a oni amnie nie przyjęli. I wypełniły się pisma święte o moim przyjściu.

17. I tylu, ilu mnie przyjęło, aumożliwiłem, że stali się synami Bożymi; i tak samo uczynię tylu, ilu uwierzy w moje imię, albowiem przeze mnie następuje bodkupienie i we mnie wypełnione jest cprawo Mojżesza.

18. Jam jest aświatło i życie świata. Jam jest bAlfa i Omega, początek i koniec.

19. Już anie będziecie więcej przelewać krwi, składając ofiary; zaiste, wasze ofiary i ofiary całopalne się skończą; albowiem nie przyjmę żadnych waszych ofiar ani ofiar całopalnych.

20. I w aofierze dla mnie złożycie złamane serce i skruszonego ducha. A kto przyjdzie do mnie ze złamanym sercem i skruszonym duchem, tego bochrzczę ogniem i Duchem Świętym, tak jak Lamanitów, ze względu na ich wiarę we mnie, gdy się nawrócili, i zostali ochrzczeni ogniem i Duchem Świętym, a nie wiedzieli o tym.

21. Oto przyszedłem na świat, aby przynieść odkupienie światu i zbawić świat od grzechu.

22. Przeto, kto aodpokutuje i przyjdzie do mnie jak małe bdziecko, przyjmę go, gdyż dla takich jest królestwo Boże. Oto za takich człożyłem swe życie i wziąłem je ponownie; przeto odpokutujcie i pójdźcie do mnie, wy, krańce ziemi, a zostaniecie zbawieni.

◀

1a

Ⅰ Nefi 19:11; Ⅲ Nefi 11:10.

◀

2a

Mat. 11:20–21.

◀

b

Mojż. 7:26.

◀

7a

Ez. 26:19.

◀

8a

Ⅰ Nefi 19:11.

◀

9a

Hel. 6:17–18, 21.

◀

b

Mos. 12:8.

◀

11a

Ⅱ Król. 1:9–16; Hel. 13:13.

◀

b

Ⅰ Mojż. 4:10.

◀

12a

Ⅲ Nefi 8:8–10, 14.

◀

13a

Ⅲ Nefi 10:12.

◀

b

Jer. 3:22; Ⅲ Nefi 18:32.

◀

14a

Ⅱ Nefi 26:24–28; Alma 5:33–36.

◀

b

Jan 3:16.

◀

c

Alma 19:36.

◀

15a

Jan 1:1–3; Kol. 1:16; Hel. 14:12; Eter 4:7; DiP 14:9.

◀

b

Jan 17:20–22; Ⅲ Nefi 11:27; 19:23, 29.

◀

16a

Jan 1:11; DiP 6:21.

◀

17a

Jan 1:12. PPŚ Człowiek, ludzie — Człowiek, potencjał, aby stać się jak Ojciec Niebieski; Synowie i córki Boga.

◀

b

PPŚ Odkupić, odkupiony, odkupienie.

◀

c

Ⅲ Nefi 12:19, 46–47; 15:2–9.

◀

18a

PPŚ Światło, światłość Chrystusa.

◀

b

Obj. 1:8. PPŚ Alfa i Omega.

◀

19a

Alma 34:13.

◀

20a

Ⅲ Nefi 12:19; DiP 20:37.

◀

b

Ⅱ Nefi 31:13–14.

◀

22a

PPŚ Pokutować, pokuta.

◀

b

Mar. 10:15; Mos. 3:19; Ⅲ Nefi 11:37–38.

◀

c

Jan 10:15–18.

Rozdział 10

Cisza w tej ziemi trwa przez wiele godzin. Głos Chrystusa obiecuje, że zgromadzi Swój lud, jak kokosz gromadzi swoje pisklęta. Bardziej prawa część ludu została zachowana. W okresie lat 34–35 n.e.

1. I teraz oto stało się, że wszyscy ludzie tej ziemi usłyszeli te słowa i byli tego świadkami. I po tych słowach na całej ziemi nastąpiła trwająca przez wiele godzin cisza.

2. Bowiem tak wielkie było zdumienie ludzi, że poniechali lamentu i zawodzenia nad utratą swych bliskich, którzy zginęli; przeto na całej ziemi cisza trwała przez wiele godzin.

3. I stało się, że znowu doszedł ludzi głos, i wszyscy ludzie go słyszeli, i byli tego świadkami:

4. O wy, ludzie tych awielkich miast, które padły, którzy jesteście potomkami Jakuba, zaiste, którzy jesteście z domu Izraela, ileż to razy gromadziłem was, jak kokosz gromadzi pod skrzydła swe pisklęta, i bopiekowałem się wami.

5. I powtarzam, aileż to razy byłbym was zgromadził, jak kokosz gromadzi pod skrzydła swe pisklęta, zaiste, o ty, ludu z domu Izraela, który upadłeś; zaiste, o ty, ludu z domu Izraela żyjący w Jerozolimie, a także wy, którzy upadliście; zaiste, ileż to razy bym was zgromadził, jak kokosz gromadzi swe pisklęta, a wyście nie chcieli.

6. O wy, z domu Izraela, których aoszczędziłem, jakże często będę was gromadzić, jak kokosz gromadzi pod skrzydła swe pisklęta, jeśli odpokutujecie i bpowrócicie do mnie ze szczerym zamiarem w csercu.

7. Lecz jeśli tego nie uczynicie, o domu Izraela, wasze domostwa opustoszeją aż do czasu wypełnienia się aprzymierza zawartego z waszymi ojcami.

8. I teraz stało się, że kiedy ludzie usłyszeli te słowa, oto zaczęli znowu płakać i zawodzić nad utratą swych krewnych i przyjaciół.

9. I stało się, że tak minęły trzy dni. I było to rano, i aciemność rozproszyła się z powierzchni ziemi, i ziemia przestała drżeć, a skały przestały się rozpadać, i ustały straszne jęki, a wszelkie niepokojące odłgosy ucichły.

10. I ziemia ponownie zwarła się, tak że stanęła; i rozpacz, i płacz, i zawodzenie ocalonych ludzi ustało; i ich żałoba zmieniała się w radość, a ich lamentowanie w chwałę i dziękczynienie Panu Jezusowi Chrystusowi, ich Odkupicielowi.

11. I na tyle dotąd awypełniły się pisma, oznajmione przez proroków.

12. I abardziej prawa część ludu ocalała, a byli to ci, którzy przyjmowali proroków i nie kamienowali ich; i byli to ci, którzy nie przelewali krwi świętych, którzy zostali oszczędzeni —

13. I zostali oszczędzeni, i nie zostali pochłonięci i pogrzebani w ziemi; i nie utonęli w głębinach morskich; nie zostali spaleni ogniem ani zmiażdżeni na śmierć; i nie zostali porwani przez trąby powietrzne; ani też nie przemogły ich opary dymu i ciemności.

14. I teraz, kto to czyta, niech zrozumie; kto ma pisma święte, niech je azbada i zobaczy, i przekona się, czy cała ta śmierć i zagłada spowodowane ogniem i dymem, i nawałnicami, i trąbami powietrznymi, i brozstąpieniem się ziemi pochłaniającej ludzi, czy wszystko to nie jest wypełnieniem proroctw wielu świętych proroków.

15. Oto mówię wam, zaiste, wielu świadczyło o tych rzeczach towarzyszących przyjściu Chrystusa, i azabito ich, ponieważ świadczyli o tych rzeczach.

16. Zaiste, prorok aZenos świadczył o tych rzeczach, a także Zenok mówił o tych rzeczach, albowiem ich proroctwa odnosiły się szczególnie do nas, którzy jesteśmy resztką ich potomstwa.

17. Oto nasz ojciec Jakub również świadczył o aresztce potomstwa Józefa. I oto, czyż nie jesteśmy resztką potomstwa Józefa? I czyż rzeczy świadczące o nas nie są zapisane na płytach z mosiądzu, które nasz ojciec Lehi zabrał z Jerozolimy?

18. I stało się, że pod koniec trzydziestego czwartego roku, zaiste, pokażę wam, że ludziom Nefiego, którzy zostali oszczędzeni, a także tym, którzy nazywali się Lamanitami, którzy zostali oszczędzeni, okazano wielkie łaski, i wielkie błogosławieństwa spłynęły na ich głowy, albowiem Chrystus naprawdę objawił im się wkrótce po Swym awniebowstąpieniu —

19. aUkazał im Swe ciało i czynił im posługę; a relacja z Jego posługi będzie podana później. Przeto tymczasem kończę moje słowa.

◀

4a

Ⅲ Nefi 8:14.

◀

b

Ⅰ Nefi 17:3.

◀

5a

Mat. 23:37; DiP 43:24–25.

◀

6a

Ⅲ Nefi 9:13.

◀

b

Ⅰ Sam. 7:3; Hel. 13:11; Ⅲ Nefi 24:7.

◀

c

Ez. 36:26.

◀

7a

PPŚ Przymierze.

◀

9a

Ⅲ Nefi 8:19.

◀

11a

Dz. 3:18–20.

◀

12a

Ⅱ Nefi 26:8; Ⅲ Nefi 9:13.

◀

14a

PPŚ Pisma święte — Wartość pism świętych.

◀

b

Ⅰ Nefi 19:11; Ⅱ Nefi 26:5.

◀

15a

PPŚ Męczennik, męczeńska śmierć.

◀

16a

Hel. 8:19–20.

◀

17a

Ⅱ Nefi 3:4–5; Alma 46:24; Ⅲ Nefi 5:23–24.

◀

18a

Dz. 1:9–11.

◀

19a

Ⅲ Nefi 11:12–15.

Jezus Chrystus ukazał się ludowi Nefiego, gdy rzesza zgromadziła się na ziemi Obfitość, i czynił im posługę; i tak tedy im się ukazał.

Począwszy od rozdziału 11.

Rozdział 11

Ojciec świadczy o Swym Umiłowanym Synu. Chrystus ukazuje się i obwieszcza Swoje Zadośćuczynienie. Ludzie dotykają ran w Jego rękach, stopach i boku. Wołają: Hosanna. Ustanawia On formę i sposób chrzczenia. Duch niezgody jest od diabła. Doktryną Chrystusa jest to, że ludzie mają uwierzyć i zostać ochrzczeni, i przyjąć Ducha Świętego. Około 34 r. n.e.

1. I teraz stało się, że wielka rzesza z ludu Nefiego zgromadziła się wokół świątyni, która była w ziemi Obfitość; i zdumiewali się, i dziwili się między sobą, i pokazywali jeden drugiemu awielką i zdumiewającą zmianę, która nastąpiła.

2. I rozmawiali także o tym Jezusie Chrystusie, którego śmierci dany był im aznak.

3. I stało się, że gdy tak rozmawiali między sobą, usłyszeli agłos, jak gdyby dochodzący z niebios; i rozglądali się naokoło, gdyż nie rozumieli głosu, który usłyszeli; i nie był to ostry głos ani głośny głos; a chociaż był to bcichy głos, przeniknął tych, którzy usłyszeli, aż do głębi, tak że nie było żadnej części ich ciała, którą nie potrząsnął; zaiste, przeniknął ich do samej duszy i sprawił, że ich serca rozgorzały.

4. I stało się, że ponownie usłyszeli głos i nie zrozumieli go.

5. I ponownie, po raz trzeci, usłyszeli głos, i otworzyli swe uszy, aby go usłyszeć; a ich oczy zwróciły się w stronę tego dźwięku; i patrzyli niewzruszenie ku niebu, skąd dochodził ten dźwięk.

6. I oto, gdy usłyszeli głos po raz trzeci, zrozumieli; i powiedział im:

7. Oto mój aUmiłowany Syn, bw którym mam upodobanie, przez którego wsławiłem moje imię — słuchajcie Go.

8. I stało się, że gdy zrozumieli, ponownie podnieśli wzrok ku niebu; i oto, aujrzeli Człowieka zstępującego z niebios; i był ubrany w białą szatę; i zstąpił, i stanął pośród nich; i oczy całej rzeszy spoczęły na Nim, i nie śmieli przemówić, nawet pomiędzy sobą, i nie wiedzieli, co to znaczyło, gdyż myśleli, że ukazał im się anioł.

9. I stało się, że wyciągnął rękę i przemówił do ludu:

10. Zaiste, Jam jest Jezus Chrystus, o którym prorocy świadczyli, że przyjdzie na świat.

11. Oto Jam jest aświatło i życie świata; i wypiłem bkielich goryczy, dany mi przez Ojca, i przyniosłem chwałę Ojcu, cbiorąc na siebie grzechy świata, co czyniąc, poddałem się dwoli Ojca we wszystkim od początku.

12. I stało się, że gdy Jezus wypowiedział te słowa, cała rzesza przypadła do ziemi; gdyż pamiętała, jak aprorokowano pośród nich, że Chrystus ukaże im się po Swym wniebowstąpieniu.

13. I stało się, że Pan przemówił do nich:

14. Powstańcie i pójdźcie do mnie, abyście awłożyli ręce w mój bok, a także abyście bdotknęli ran po gwoździach w mych rękach i stopach, abyście się przekonali, że jestem cBogiem Izraela i Bogiem całej dziemi i że zostałem zabity za grzechy świata.

15. I stało się, że rzesza postąpiła naprzód, i wkładali ręce w Jego bok, i dotykali ran po gwoździach w Jego rękach i stopach; i tak czynili, podchodząc jeden po drugim, aż wszyscy zobaczyli na własne oczy i dotknęli własnymi rękoma, i wiedzieli z pewnością, i dali świadectwo, że ajest On Tym, o którym pisali prorocy, że ma przyjść.

16. I gdy wszyscy wystąpili i sami byli świadkami, zawołali jednym głosem:

17. Hosanna! Błogosławione niech będzie imię Najwyższego Boga! I padli do stóp Jezusa, i oddawali Mu acześć.

18. I stało się, że przemówił On do aNefiego (albowiem Nefi był pośród zgromadzonej rzeszy) i nakazał mu wystąpić.

19. I Nefi powstał, i wystąpił, i pokłonił się przed Panem, i ucałował Jego stopy.

20. I Pan nakazał mu powstać. I Nefi powstał, i stanął przed Nim.

21. I Pan powiedział mu: Daję ci amoc, abyś bchrzcił ten lud, gdy ponownie wstąpię do nieba.

22. I ponownie, Pan powołał ainnych, i powiedział im to samo; i dał im moc chrzczenia. I powiedział im: W ten sposób będziecie chrzcić; i nie będzie bżadnych dysput między wami.

23. Zaprawdę, powiadam wam, że kto odpokutuje za swe grzechy za sprawą waszych asłów i bzapragnie zostać ochrzczony w imię moje, w ten sposób ochrzcicie go — Oto pójdziecie i cstaniecie w wodzie, i w imię moje ochrzcicie go.

24. I teraz, oto są to słowa, które wypowiecie, nazywając go po imieniu:

25. Mając aupoważnienie dane mi przez Jezusa Chrystusa, ja ciebie chrzczę w imię bOjca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

26. I wtedy azanurzycie go w wodzie, i ponownie wyjdziecie z wody.

27. I w ten sposób będziecie chrzcić w imię moje; albowiem zaprawdę powiadam wam, że Ojciec, i Syn, i Duch Święty są ajednym; i jestem w Ojcu, a Ojciec jest we mnie, i Ojciec, i Ja jesteśmy jednym.

28. I jak wam nakazałem, tak będziecie chrzcić. I nie będzie między wami żadnych adysput, jak to było do tej pory; a także nie będzie między wami żadnych dysput dotyczących punktów mojej doktryny, jak to było do tej pory.

29. Bowiem, zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, że ten, kto ma aducha bniezgody, nie jest ode mnie, ale od diabła, który jest ojcem sporów i podburza serca ludzi, aby gniewnie spierali się między sobą.

30. Oto moją doktryną nie jest pobudzanie serc ludzi do gniewu, jednych przeciwko drugim; lecz jest moją doktryną, aby zaprzestano takich rzeczy.

31. Oto, zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, oznajmię wam moją adoktrynę.

32. I oto moja adoktryna, a jest to doktryna dana mi przez Ojca; i daję bświadectwo o Ojcu, a Ojciec daje świadectwo o mnie, i cDuch Święty daje świadectwo o Ojcu i o mnie; i daję świadectwo, że Ojciec nakazuje wszystkim ludziom wszędzie, aby odpokutowali i wierzyli we mnie.

33. A kto uwierzy we mnie i zostanie aochrzczony, ten będzie bzbawiony; i tacy codziedziczą królestwo Boga.

34. A kto nie uwierzy we mnie i nie zostanie ochrzczony, będzie potępiony.

35. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, że to jest moja doktryna i daję o tym świadectwo od Ojca; i kto awierzy we mnie, wierzy także w Ojca; i temu Ojciec da świadectwo o mnie, albowiem nawiedzi go bogniem i cDuchem Świętym.

36. I tak Ojciec daje świadectwo o mnie, a Duch Święty da mu świadectwo o Ojcu i o mnie; albowiem Ojciec i Ja, i Duch Święty jesteśmy jednym.

37. I ponownie powiadam wam, że musicie odpokutować i astać się jak małe dziecko, i zostać ochrzczeni w imię moje, albowiem w żaden inny sposób nie możecie tych rzeczy otrzymać.

38. I ponownie powiadam wam, że musicie odpokutować i zostać ochrzczeni w imię moje, i stać się jak małe dziecko, albowiem w żaden inny sposób nie możecie odziedziczyć królestwa Bożego.

39. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, to jest moja doktryna, i kto na niej abuduje, buduje na mojej opoce, i bbramy piekielne nie przemogą go.

40. I kto ogłosi więcej albo mniej niż to, i podaje to za moją doktrynę, jest od złego, i nie buduje na mojej opoce; lecz buduje na apiaszczystym fundamencie, i bramy piekielne stoją otworem, by przyjąć takich, gdy nadejdą powodzie i uderzą w nich wichry.

41. Przeto idźcie między ten lud i głoście słowa, które powiedziałem, aż po krańce ziemi.

◀

1a

Ⅲ Nefi 8:11–14.

◀

2a

Hel. 14:20–27.

◀

3a

Ⅴ Mojż. 4:33–36; Hel. 5:29–33.

◀

b

Ⅰ Król. 19:11–13; DiP 85:6.

◀

7a

Mat. 3:17; 17:5; J.S. — Hist. 1:17.

◀

b

Ⅲ Nefi 9:15.

◀

8a

Ⅰ Nefi 12:6; Ⅱ Nefi 26:1.

◀

11a

PPŚ Światło, światłość Chrystusa.

◀

b

Mat. 26:39, 42.

◀

c

Jan 1:29; DiP 19:18–19.

◀

d

Mar. 14:36; Jan 6:38; DiP 19:2.

◀

12a

Alma 16:20.

◀

14a

Jan 20:27.

◀

b

Łuk. 24:36–39; DiP 129:2.

◀

c

Iz. 45:3; Ⅲ Nefi 15:5.

◀

d

Ⅰ Nefi 11:6.

◀

15a

PPŚ Jezus Chrystus — Pośmiertne epifanie Chrystusa.

◀

17a

PPŚ Oddawać cześć.

◀

18a

Ⅲ Nefi 1:2, 10.

◀

21a

PPŚ Moc.

◀

b

PPŚ Chrzest, chrzcić.

◀

22a

Ⅰ Nefi 12:7; Ⅲ Nefi 12:1.

◀

b

Ⅲ Nefi 18:34.

◀

23a

Ⅲ Nefi 12:2.

◀

b

PPŚ Chrzest, chrzcić — Wymagania dotyczące chrztu.

◀

c

Ⅲ Nefi 19:10–13.

◀

25a

Mos. 18:13; DiP 20:73. PPŚ Chrzest, chrzcić — Właściwe upoważnienie.

◀

b

PPŚ Bóg, Boska Trójca.

◀

26a

PPŚ Chrzest, chrzcić — Chrzest przez zanurzenie.

◀

27a

Jan 17:20–22; Ⅲ Nefi 28:10; Morm. 7:7; DiP 20:28.

◀

28a

Ⅰ Kor. 1:10; Efez. 4:11–14; DiP 38:27.

◀

29a

Ⅱ Tym. 2:23–24; Mos. 23:15. PPŚ Spór.

◀

b

Tłum. J.S. Efez. 4:26 (Aneks); Mos. 2:32–33.

◀

31a

Ⅱ Nefi 31:2–21.

◀

32a

PPŚ Doktryna Chrystusa.

◀

b

Ⅰ Jana 5:7.

◀

c

Ⅲ Nefi 28:11; Eter 5:4.

◀

33a

Mar. 16:16. PPŚ Chrzest, chrzcić — Niezbędny.

◀

b

PPŚ Zbawienie.

◀

c

PPŚ Chwała celestialna.

◀

35a

Eter 4:12.

◀

b

Ⅲ Nefi 9:20; 12:2.

◀

c

PPŚ Duch Święty.

◀

37a

Mar. 10:15; Łuk. 18:17; Mos. 3:19; Ⅲ Nefi 9:22.

◀

39a

Mat. 7:24–29; Hel. 5:12. PPŚ Opoka.

◀

b

Ⅲ Nefi 18:12–13.

◀

40a

Ⅲ Nefi 14:24–27.

Rozdział 12

Jezus powołuje i wyznacza dwunastu uczniów. Wygłasza przemówienie podobne do Kazania na górze. Wypowiada Błogosławieństwa. Jego nauki przewyższają prawo Mojżesza i są od niego ważniejsze. Nakazuje ludziom, aby byli doskonali, jak On i Jego Ojciec są doskonali. Por. Ew. Mateusza 5. Około 34 r. n.e.

1. I stało się, że gdy Jezus powiedział te słowa Nefiemu i tym, których powołał (a liczba tych, których powołano i którzy otrzymali moc i upoważnienie do chrzczenia, wynosiła adwanaście), oto wyciągnął rękę do rzeszy i zawołał do niej: bBłogosławieni będziecie, jeśli będziecie baczyć na słowa tych dwunastu, których cwybrałem spośród was, aby czynili wam posługę, i byli waszymi sługami; oto dałem im moc i upoważnienie, by mogli chrzcić was wodą; a gdy zostaniecie ochrzczeni wodą, oto ochrzczę was ogniem i Duchem Świętym; przeto będziecie błogosławieni, jeśli uwierzycie we mnie i zostaniecie ochrzczeni po tym, jak mnie zobaczyliście, i wiecie, że Ja jestem.

2. I powtarzam, bardziej błogosławieni są ci, którzy auwierzą w wasze słowa, gdyż będziecie świadczyć, że widzieliście mnie, i wiecie, że Ja jestem. Zaiste, błogosławieni ci, którzy dadzą wiarę waszym słowom, którzy bzstąpią do głębi pokory i zostaną ochrzczeni, albowiem zostaną nawiedzeni cogniem i Duchem Świętym i otrzymają odpuszczenie swych grzechów.

3. Zaiste, błogosławieni aubodzy w duchu, którzy do mnie bprzychodzą, albowiem ich jest królestwo niebieskie.

4. I ponownie, błogosławieni wszyscy, którzy rozpaczają, albowiem będą pocieszeni.

5. I błogosławieni ałagodni, albowiem odziedziczą bziemię.

6. I błogosławieni wszyscy, którzy ałakną i bpragną cprawości, albowiem zostaną napełnieni Duchem Świętym.

7. I błogosławieni amiłosierni, albowiem dostąpią miłosierdzia.

8. I błogosławieni wszyscy anieskalanego serca, albowiem będą boglądać Boga.

9. I błogosławieni wszyscy aczyniący pokój, albowiem będą nazwani bdziećmi Boga.

10. I błogosławieni wszyscy, którzy cierpią aprześladowania dla mego imienia, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

11. I błogosławieni jesteście, gdy będą wam złorzeczyć i będą was prześladować, i kłamliwie przypisywać wam wszelkie zło ze względu na moje imię;

12. Albowiem będziecie się wielce cieszyć i niezmiernie radować, albowiem wielka będzie wasza anagroda w niebie; tak bowiem prześladowali proroków, którzy byli przed wami.

13. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Daję wam, abyście byli asolą ziemi; lecz jeśli sól zatraci swój smak, czymże posolić ziemię? Sól zdaje się wtedy na nic poza rzuceniem jej pod stopy ludzi.

14. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, daję wam to, abyście byli światłem tego ludu. Nie może się ukryć miasto położone na wzgórzu.

15. Oto czy ludzie zapalają aświecę i stawiają ją pod korcem: Nie, ale na świeczniku, i wtedy daje światło wszystkim w domu;

16. Przeto niechaj świeci wasza aświatłość przed tymi ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie.

17. Nie sądźcie, że przyszedłem zniszczyć prawo albo proroków. Nie przyszedłem niszczyć, lecz wypełnić;

18. Bowiem, zaprawdę, powiadam wam: Ani jedna jota czy kreska nie przeminęła z aprawa, ale wszystko się we mnie wypełniło.

19. Oto bowiem dałem wam prawo i przykazania mego Ojca, abyście we mnie wierzyli, odpokutowali za swe grzechy i przyszli do mnie ze azłamanym sercem i skruszonym duchem. Oto macie przed sobą te przykazania i bprawo się wypełniło.

20. Przeto przyjdźcie do mnie i zostańcie zbawieni; albowiem powiadam wam, że jeśli nie będziecie przestrzegać moich przykazań, które wam teraz daję, w żadnym wypadku nie wstąpicie do królestwa niebieskiego.

21. Słyszeliście, co w dawnych czasach powiedziano, i macie to napisane przed sobą, że nie będziecie azabijać, a temu, kto dopuści się zabójstwa, grozi sąd Boży;

22. Lecz ja powiadam wam: Każdemu, kto jest rozgniewany na swego brata, grozi Jego sąd. A temu, kto by rzekł swemu bratu: Racha, grozi sąd rady, a temu, kto by rzekł: Głupcze, grozi ogień piekielny.

23. Przeto, jeśli przyjdziesz do mnie albo będziesz pragnął przyjść do mnie, a przypomnisz sobie, że twój brat ma coś przeciw tobie —

24. Pójdź swoją drogą do brata swego i najpierw apojednaj się z bratem swoim, a potem przyjdź do mnie ze szczerym zamiarem w sercu, a ja cię przyjmę.

25. Pogódź się szybko z twoim przeciwnikiem, dopóki jesteś z nim w drodze, aby w którejś chwili nie zyskał przewagi nad tobą i abyś nie został wtrącony do więzienia.

26. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, że nie wyjdziesz stamtąd, aż zapłacisz ostatnią seninę. I czyż, będąc w więzieniu, możesz zapłacić chociaż jedną aseninę? Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci: Nie.

27. Oto w dawnych czasach napisano, że nie będziesz popełniał acudzołóstwa.

28. Lecz Ja powiadam wam, że kto apożądliwie patrzy na kobietę, popełnił już cudzołóstwo w sercu.

29. Oto daję wam przykazanie, abyście nie pozwolili, by cokolwiek z tego weszło do aserca waszego.

30. Albowiem lepiej jest, abyście wyrzekli się tego, wziąwszy na siebie swój akrzyż, niż żebyście zostali wtrąceni do piekła.

31. Napisano, że ktokolwiek opuściłby żonę swoją, niech jej da list arozwodowy.

32. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, że każdy, kto aopuszcza swą żonę, wyjąwszy powód bnierządu, sprawia, że popełnia ona ccudzołóstwo; i kto by opuszczoną poślubił, cudzołoży.

33. I napisane jest także, nie będziesz fałszywie przysięgał, ale dotrzymasz Panu aprzysiąg swoich.

34. Lecz zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Nie aprzysięgajcie wcale, ani na niebo, bo jest tronem Bożym;

35. Ani na ziemię, bo jest podnóżkiem stóp Jego;

36. Ani na swoją głowę, bo nie możecie nawet jednego włosa uczynić czarnym czy białym.

37. Raczej mówcie: tak, tak; nie, nie; bo co ponadto jest, to jest złe.

38. Oto napisano: aOko za oko i ząb za ząb;

39. Lecz ja wam powiadam: Nie aopierajcie się złu, lecz jeśli was ktoś uderzy w prawy policzek, bnadstawcie mu i drugi.

40. Temu, kto chce się z wami procesować i zabrać wam płaszcz, odstąpcie i okrycie.

41. I kto by was przymuszał, żebyście szli z nim jedną milę, idźcie z nim i dwie.

42. aDawajcie temu, kto was prosi, i nie odwracajcie się od tego, kto chce od was pożyczyć.

43. Oto napisano także, że będziecie miłowali bliźniego swego, a nienawidzili swego wroga;

44. Lecz oto, ja wam powiadam: Miłujcie waszych awrogów, błogosławcie tych, którzy was przeklinają; czyńcie dobro tym, którzy was nienawidzą, i bmódlcie się za tych, którzy złośliwie was wykorzystują i prześladują;

45. Abyście stali się dziećmi waszego Ojca, który jest w niebie; albowiem On sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i dobrymi.

46. Przeto to, co za dawnych czasów było zgodne z prawem, we mnie się wszystko wypełniło.

47. aDawne rzeczy przeminęły i wszystko stało się nowe.

48. Przeto chciałbym, abyście byli adoskonali, tak samo jak ja lub wasz Ojciec, który jest w niebie, jesteśmy doskonali.

◀

1a

Ⅲ Nefi 13:25.

◀

b

PPŚ Błogosławić, błogosławiony, błogosławieństwo.

◀

c

PPŚ Powołać, powołany przez Boga, powołanie.

◀

2a

DiP 46:13–14. PPŚ Wierzenie, wiara, wierzyć.

◀

b

Eter 4:13–15.

◀

c

Ⅲ Nefi 11:35; 19:13.

◀

3a

DiP 56:17–18. PPŚ Pokorny, pokora.

◀

b

Mat. 11:28–30.

◀

5a

Rzym. 12:16; Mos. 3:19. PPŚ Łagodny, łagodność.

◀

b

PPŚ Ziemia.

◀

6a

Ⅱ Nefi 9:51; Enos 1:4.

◀

b

Jer. 29:13.

◀

c

Przyp. 21:21.

◀

7a

PPŚ Miłosierny, miłosierdzie.

◀

8a

PPŚ Nieskalany, czystość.

◀

b

DiP 93:1.

◀

9a

PPŚ Pokój czyniący.

◀

b

PPŚ Synowie i córki Boga.

◀

10a

DiP 122:5–9. PPŚ Prześladować, prześladowanie.

◀

12a

Eter 12:4.

◀

13a

DiP 101:39–40. PPŚ Sól.

◀

15a

Łuk. 8:16.

◀

16a

Ⅲ Nefi 18:24.

◀

18a

PPŚ Prawo Mojżesza.

◀

19a

Ⅲ Nefi 9:20. PPŚ Złamane serce.

◀

b

Ⅲ Nefi 9:17.

◀

21a

Ⅱ Mojż. 20:13; Mos. 13:21; DiP 42:18.

◀

24a

PPŚ Przebaczać.

◀

26a

Alma 11:3.

◀

27a

Ⅱ Nefi 9:36; DiP 59:6.

◀

28a

DiP 42:23. PPŚ Żądza.

◀

29a

Dz. 8:22.

◀

30a

Mat. 10:38; 16:24; Łuk. 9:23.

◀

31a

PPŚ Rozwód.

◀

32a

Mar. 10:11–12.

◀

b

PPŚ Nierząd.

◀

c

PPŚ Cudzołóstwo.

◀

33a

PPŚ Przysięga.

◀

34a

PPŚ Bezczeszczenie.

◀

38a

Ⅲ Mojż. 24:20.

◀

39a

Ⅲ Nefi 6:13; Ⅳ Nefi 1:34; DiP 98:23–32.

◀

b

PPŚ Cierpliwość.

◀

42a

Jakub 2:17–19; Mos. 4:22–26.

◀

44a

Przyp. 24:17; Alma 48:23.

◀

b

Dz. 7:59–60.

◀

47a

Ⅲ Nefi 15:2, 7; DiP 22:1.

◀

48a

Mat. 5:48; Ⅲ Nefi 27:27. PPŚ Doskonały.

Rozdział 13

Jezus naucza Nefitów Modlitwy Pańskiej. Mają gromadzić sobie skarby w niebie. W swej posłudze dwunastu uczniów ma nie troszczyć się o rzeczy doczesne. Por. Ew. Mateusza 6. Około 34 r. n.e.

1. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, że pragnę, abyście adobrze czynili ubogim; lecz baczcie, abyście tego nie czynili ludziom na pokaz, inaczej nie będziecie mieli nagrody waszego Ojca, który jest w niebie.

2. Przeto, kiedy dobrze czynicie, nie każcie trąbić przed sobą, jak czynią to obłudnicy w synagogach i na ulicach, aby ich ludzie achwalili. Zaprawdę, powiadam wam, że mają już oni swoją nagrodę.

3. Lecz ty, gdy czynisz dobrze, niechaj nie wie lewica twoja, co czyni twoja prawica;

4. Aby twoje dobre czyny pozostały w ukryciu; a twój Ojciec, który widzi w ukryciu, sam nagrodzi cię otwarcie.

5. A gdy się amodlicie, nie bądźcie jak obłudnicy, gdyż lubią się oni modlić, wystając w synagogach i na rogach ulic, żeby ich ludzie widzieli. Zaprawdę, powiadam wam, mają już swoją nagrodę.

6. Ty zaś, gdy modlisz się, wejdź do swej izby, zamknij drzwi i módl się do twego Ojca, który jest w ukryciu; i Ojciec twój, który widzi w ukryciu, nagrodzi cię otwarcie.

7. Gdy modlicie się, nie powtarzajcie w kółko, jak czynią poganie, którzy uważają, że zostaną wysłuchani, mówiąc wiele.

8. Nie bądźcie im podobni, albowiem wasz Ojciec awie, czego wam potrzeba, zanim Go poprosicie.

9. W ten asposób się bmódlcie: cOjcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje.

10. Bądź wola Twoja, tak na ziemi, jako i w niebie.

11. I przebacz nam nasze winy, jako i my przebaczamy naszym winowajcom.

12. I nie awódź nas na pokuszenie, ale wybaw nas od złego.

13. Albowiem Twoje jest królestwo i moc, i chwała na wieki. Amen.

14. Jeśli bowiem aprzebaczycie ludziom ich przewinienia, przebaczy i wam wasz Ojciec Niebieski.

15. A jeśli nie przebaczycie ludziom ich przewinień, nie przebaczy i wam Ojciec przewinień waszych.

16. Ponadto, gdy apościcie, nie bądźcie niczym obłudnicy ze smętnym obliczem, szpecą bowiem twarze swoje, aby ludziom pokazać, że poszczą. Zaprawdę, powiadam wam, mają swoją nagrodę.

17. Ty zaś, gdy pościsz, namaść głowę swoją i umyj twarz swoją;

18. Aby nie ludzie widzieli, że pościsz, lecz Ojciec twój, który jest w aukryciu; a Ojciec twój, który widzi w ukryciu, nagrodzi cię otwarcie.

19. Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi, gdzie je mól i rdza niszczą i gdzie złodzieje włamują się i kradną.

20. Lecz gromadźcie sobie askarby w niebie, gdzie ani mól, ani rdza nie niszczą i gdzie złodzieje nie włamują się i nie kradną.

21. Albowiem gdzie jest skarb twój, tam będzie i serce twoje.

22. aŚwiatłem ciała jest oko; jeśli więc twoje oko jest zdrowe, całe twoje ciało będzie pełne światła.

23. Lecz jeśli oko twoje jest chore, całe twoje ciało będzie pełne ciemności. Jeśli więc światło, które jest w tobie, jest ciemnością, jak wielka to ciemność!

24. Nikt nie może asłużyć dwom panom; bowiem albo jednego będzie nienawidził, a drugiego miłował; albo z jednym będzie trzymał, a drugim wzgardzi. Nie możecie Bogu służyć i mamonie.

25. I teraz stało się, że gdy Jezus powiedział te słowa, spojrzał na dwunastu, których wybrał, i powiedział im: Zapamiętajcie słowa, które powiedziałem. Albowiem to was wybrałem, abyście czynili aposługę temu ludowi. Dlatego powiadam wam: Nie btroszczcie się o życie swoje, co będziecie jeść lub pić, ani o swoje ciało, w co się macie przyodziać. Czyż życie nie jest czymś więcej niż pokarm, a ciało niż okrycie?

26. Przypatrzcie się ptactwu w powietrzu, że nie sieją i nie żną ani nie zbierają do spichrzów, a wasz Ojciec Niebieski żywi je. Czyż nie jesteście daleko zacniejsi niż one?

27. Któż z was, troskając się, może dodać do swego wzrostu jeden łokieć?

28. I czemu troskacie się o okrycie? Przypatrzcie się liliom polnym, jak rosną; nie pracują ani nie przędą;

29. I powiadam wam, że nawet Salomon w całej chwale swojej nie był tak przyodziany, jak jedna z nich.

30. Jeśli więc Bóg tak przyodziewa trawę polną, która dziś jest, a jutro będzie w piec wrzucona, przyodzieje także was, jeśli nie będziecie małej wiary.

31. Nie troskajcie się więc i nie mówcie: Co będziemy jeść? albo: Co będziemy pić? albo: W co się będziemy przyodziewać?

32. Albowiem wasz Ojciec Niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie.

33. Lecz szukajcie najpierw akrólestwa Bożego i Jego prawości, a wszystko inne będzie wam dodane.

34. Nie troskajcie się więc o dzień jutrzejszy, gdyż dzień jutrzejszy będzie miał własne troski. Dosyć ma dzień w sobie zła.

◀

1a

PPŚ Jałmużna, dawanie jałmużny.

◀

2a

DiP 121:34–35.

◀

5a

PPŚ Modlitwa.

◀

8a

DiP 84:83.

◀

9a

Mat. 6:9–13.

◀

b

PPŚ Modlitwa.

◀

c

PPŚ Bóg, Boska Trójca — Bóg Ojciec.

◀

12a

Tłum. J.S. Mat. 6:14 (Aneks).

◀

14a

Mos. 26:30–31; DiP 64:9. PPŚ Przebaczać.

◀

16a

Iz. 58:5–7. PPŚ Post, pościć.

◀

18a

DiP 38:7.

◀

20a

Hel. 5:8; 8:25.

◀

22a

DiP 88:67.

◀

24a

Ⅰ Sam. 7:3.

◀

25a

PPŚ Posługiwać.

◀

b

Alma 31:37–38; DiP 84:79–85.

◀

33a

Łuk. 12:31.

Rozdział 14

Jezus nakazuje: Nie sądźcie; proście Boga; strzeżcie się fałszywych proroków. Obiecuje zbawienie tym, którzy spełniają wolę Ojca. Por. Ew. Mateusza 7. Około 34 r. n.e.

1. I teraz stało się, że gdy Jezus powiedział te słowa, zwrócił się ponownie do rzeszy i ponownie otworzył do nich swoje usta: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: aNie sądźcie, abyście nie byli sądzeni.

2. aAlbowiem jakim sądem sądzicie, takim was osądzą; i jaką miarą mierzycie, taką i wam odmierzą.

3. I dlaczego widzisz pyłek w oku brata, a w swoim oku belki nie dostrzegasz?

4. Albo jak możesz powiedzieć bratu swemu: Pozwól, że wyjmę pyłek z oka twego — a oto belka jest w oku twoim?

5. Obłudniku, wyrzuć najpierw abelkę ze swego oka; i wtedy przejrzysz, aby wyjąć pyłek z oka brata swego.

6. Nie dawajcie psom tego, co aświęte, ani też nie rzucajcie swych pereł przed wieprze, aby ich nie podeptały swymi nogami, a obróciwszy się, nie rozszarpały was.

7. aProście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a będzie wam otworzone.

8. Albowiem każdy, kto prosi, otrzymuje; a kto szuka, znajduje; a kto kołacze, temu będzie otworzone.

9. Czy jest między wami człowiek, który, gdy go syn będzie prosił o chleb, da mu kamień?

10. Albo, gdy go prosi o rybę, da mu węża?

11. Jeśli zatem wy, będąc złymi, umiecie dawać dobre dary swoim dzieciom, o ile więcej Ojciec wasz, który jest w niebie, da z tego, co dobre, tym, którzy Go proszą?

12. Przeto wszystko, co byście chcieli, aby wam ludzie czynili, i wy im aczyńcie, albowiem takie jest prawo i prorocy.

13. Wchodźcie przez aciasną bramę; bo bszeroka jest brama i przestronna droga, która prowadzi do zagłady, i wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą.

14. A ciasna jest abrama i bwąska droga, która prowadzi do żywota, i cniewielu jest tych, którzy ją znajdują.

15. Strzeżcie się afałszywych proroków, którzy przychodzą do was w owczej skórze, a wewnątrz są wilkami drapieżnymi.

16. Po ich owocach poznacie ich. Czyż zbiera się winogrona z cierni albo figi z ostu?

17. Tak każde dobre drzewo wydaje dobry owoc, ale marne drzewo wydaje zły owoc.

18. Nie może dobre drzewo wydać złego owocu ani marne drzewo wydać dobrego owocu.

19. Każde drzewo, które nie awydaje dobrego owocu, zostaje wycięte i wrzucone w ogień.

20. Przeto po ich aowocach poznacie ich.

21. Nie każdy, kto mówi do mnie: Panie, Panie, wejdzie do królestwa niebieskiego; lecz tylko ten, kto wypełnia wolę Ojca mojego, który jest w niebie.

22. W owym dniu wielu mi apowie: Panie, Panie, czyż nie prorokowaliśmy w imię Twoje i mocą Twego imienia nie wypędzaliśmy złych duchów? Czyż mocą Twego imienia nie dokonaliśmy wielu zadziwiających dzieł?

23. I wtedy im powiem: Nigdy was nie aznałem; bodstąpcie ode mnie wy, którzy czynicie niegodziwość.

24. Każdy więc, kto słucha tych słów moich i wykonuje je, będzie przyrównany do męża mądrego, który zbudował dom swój na askale —

25. I spadł adeszcz ulewny, i nadeszły powodzie, i powiały wiatry, i uderzyły w ten dom; i nie brunął, albowiem był zbudowany na skale.

26. A każdy, kto słucha tych słów moich i nie wykonuje ich, przyrównany będzie do męża głupiego, który zbudował swój dom na apiasku.

27. I spadł ulewny deszcz, i nadeszły powodzie, i powiały wiatry, i uderzyły w ten dom; i runął, i wielki był jego upadek.

◀

1a

Tłum. J.S. Mat. 7:1–2 (Aneks); Jan 7:24.

◀

2a

Morm. 8:19.

◀

5a

Jan 8:3–11.

◀

6a

PPŚ Święty (przymiotnik).

◀

7a

Ⅲ Nefi 27:29. PPŚ Modlitwa.

◀

12a

PPŚ Współczucie.

◀

13a

Łuk. 13:24; Ⅲ Nefi 27:33.

◀

b

DiP 132:25.

◀

14a

Ⅱ Nefi 9:41; 31:9, 17–18; DiP 22.

◀

b

Ⅰ Nefi 8:20.

◀

c

Ⅰ Nefi 14:12.

◀

15a

Jer. 23:21–32; Ⅱ Nefi 28:9, 12, 15.

◀

19a

Mat. 3:10; Alma 5:36–41; DiP 97:7.

◀

20a

Łuk. 6:43–45; Mor. 7:5.

◀

22a

Alma 5:17.

◀

23a

Mos. 5:13; 26:24–27.

◀

b

Łuk. 13:27.

◀

24a

PPŚ Opoka.

◀

25a

Alma 26:6; Hel. 5:12.

◀

b

Przyp. 12:7.

◀

26a

Ⅲ Nefi 11:40.

Rozdział 15

Jezus ogłasza, że prawo Mojżesza zostało w Nim wypełnione. Nefici są innymi owcami, o których mówił w Jerozolimie. Z powodu swej niegodziwości lud Pana w Jerozolimie nie wie o rozproszonych owcach Izraela. Około 34 r. n.e.

1. I teraz stało się, że gdy Jezus to powiedział, rozejrzał się po rzeszy i powiedział: Oto usłyszeliście, czego nauczałem, zanim wstąpiłem do mego Ojca; tego więc, kto zapamięta te moje słowa i awykona je, tego bwzbudzę ostatniego dnia.

2. I stało się, że gdy Jezus wypowiedział te słowa, zauważył, że byli pośród niej tacy, którzy zdumiewali się i zastanawiali, jaka jest Jego wola co do aprawa Mojżesza; bowiem nie rozumieli Jego słów, że dawne rzeczy przeminęły i wszystko stało się nowe.

3. I powiedział im: Nie dziwcie się, że powiedziałem wam, że dawne rzeczy przeminęły i że wszystko stało się nowe.

4. Oto mówię wam, że wypełnione zostało aprawo dane Mojżeszowi.

5. Zaiste ajestem tym, który dał to prawo, i to ja zawarłem przymierze z moim ludem, Izraelem; przeto prawo to zostało we mnie bwypełnione, gdyż przyszedłem wypełnić prawo; przeto ma ono swój kres.

6. Oto anie niszczę proroków, gdyż to, co nie zostało we mnie wypełnione, zaprawdę, powiadam wam, wszystko wypełni się.

7. I mówiąc wam, że dawne rzeczy przeminęły, nie niweczę tego, co powiedziano o rzeczach, które mają nastąpić.

8. Albowiem aprzymierze, które zawarłem ze swoim ludem, nie zostało wypełnione do końca; lecz prawo dane Mojżeszowi ma we mnie swój kres.

9. Oto ja jestem aprawem i bświatłem. Zwróćcie się do mnie i wytrwajcie do końca, a będziecie cżyć; albowiem temu, kto dwytrwa do końca, dam życie wieczne.

10. Oto dałem wam przykazania; przeto aprzestrzegajcie moich przykazań. I to jest prawo i prorocy, bowiem prawdziwie bświadczą o mnie.

11. I teraz stało się, że gdy Jezus powiedział te słowa, zwrócił się do dwunastu, których wybrał:

12. Jesteście moimi uczniami; i jesteście światłem dla tego ludu, który jest resztką z domu aJózefa.

13. I oto, jest to aziemia waszego dziedzictwa; i Ojciec wam ją dał.

14. A nigdy Ojciec nie nakazał mi apowiedzieć tego waszym braciom w Jerozolimie.

15. Ani też nigdy nie nakazał mi, abym powiedział im o ainnych plemionach domu Izraela, które Ojciec wywiódł z ich ziemi.

16. Tyle nakazał mi Ojciec im powiedzieć:

17. Mam jeszcze inne owce, które nie są w tej owczarni; te muszę także przywieść, i usłyszą one mój głos, i będzie jedna owczarnia i jeden apasterz.

18. A przez hardość i niewiarę nie azrozumieli mego słowa; przeto Ojciec nakazał mi nie mówić im więcej o tej sprawie.

19. Lecz Ojciec nakazał mi powiedzieć wam, że zostaliście od nich oddzieleni z powodu ich niegodziwości; przeto nie wiedzą o was z powodu swej niegodziwości.

20. I zaprawdę, powiadam wam, że Ojciec odłączył od nich także inne plemiona; i z powodu swej niegodziwości nie wiedzą o nich.

21. I zaprawdę, powiadam wam, że jesteście tymi, o których powiedziałem: Mam jeszcze ainne owce, które nie są z tej owczarni; i te muszę także przywieść, i usłyszą one mój głos; i będzie jedna owczarnia i jeden pasterz.

22. I nie zrozumieli mnie, bowiem uważali, że są to aInne narody; bowiem nie rozumieli, że Inne narody mają być bnawrócone przez ich głoszenie ewangelii.

23. I nie zrozumieli, gdy powiedziałem, że usłyszą oni mój głos; i nie zrozumieli, że aInne narody nigdy nie usłyszą mego głosu — że nie objawię im się inaczej niż przez bDucha Świętego.

24. Lecz wyście usłyszeli amój głos i zobaczyli mnie; i jesteście moimi owcami, i jesteście zaliczeni do tych, których bdał mi Ojciec.

◀

1a

Jak. 1:22.

◀

b

Ⅰ Nefi 13:37; DiP 5:35.

◀

2a

PPŚ Prawo Mojżesza.

◀

4a

Mos. 13:27–31; Ⅲ Nefi 9:17–20.

◀

5a

Ⅰ Kor. 10:1–4; Ⅲ Nefi 11:14. PPŚ Jehowa.

◀

b

Alma 34:13.

◀

6a

Ⅲ Nefi 23:1–5.

◀

8a

Ⅲ Nefi 5:24–26.

◀

9a

Ⅱ Nefi 26:1.

◀

b

PPŚ Światło, światłość Chrystusa.

◀

c

Jan 11:25; DiP 84:44.

◀

d

PPŚ Wytrwać.

◀

10a

Ⅲ Nefi 12:20.

◀

b

Mos. 13:33.

◀

12a

PPŚ Józef, syn Jakuba.

◀

13a

Ⅰ Nefi 18:22–23.

◀

14a

Ⅲ Nefi 5:20.

◀

15a

Ⅲ Nefi 16:1–4. PPŚ Izrael — Dziesięć zagubionych plemion Izraela.

◀

17a

PPŚ Dobry Pasterz.

◀

18a

DiP 10:59.

◀

21a

Jan 10:14–16.

◀

22a

PPŚ Inne narody.

◀

b

Dz. 10:34–48.

◀

23a

Mat. 15:24.

◀

b

Ⅰ Nefi 10:11. PPŚ Duch Święty.

◀

24a

Alma 5:38; Ⅲ Nefi 16:1–5.

◀

b

Jan 6:37; DiP 27:14.

Rozdział 16

Jezus odwiedzi zagubione owce Izraela. W dniach ostatnich ewangelia będzie dana Innym narodom, a potem domowi Izraela. Lud Pana zobaczy na własne oczy, jak przywróci On Syjon. Około 34 r. n.e.

1. I zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, że mam jeszcze ainne owce, które nie są na tej ziemi ani też w Jerozolimie czy w innych częściach ziemi dookoła, gdzie już czyniłem posługę.

2. Albowiem ci, o których mówię, nie usłyszeli jeszcze mego głosu; ani nigdy nie ukazałem im się.

3. Lecz Ojciec nakazał mi pójść do anich, aby usłyszeli mój głos i zostali zaliczeni do moich owiec, aby była jedna owczarnia i jeden pasterz; przeto pójdę im się ukazać.

4. I nakazuję wam, abyście zapisali te asłowa, gdy odejdę; aby jeśli stanie się, że mój lud w Jerozolimie, który mnie widział i był ze mną w czasie mojej posługi, nie będzie prosić Ojca w imię moje, aby dowiedzieć się przez Ducha Świętego o was, a także o innych plemionach, o których nie wiedzą, aby słowa, które zapiszecie, zostały zachowane i objawione bInnym narodom, aby przez pełnię Innych narodów, resztka ich potomstwa, która zostanie rozproszona po świecie z powodu ich niewiary, mogła zostać przyprowadzona, czyli przywiedziona do cwiedzy o mnie, jej Odkupicielu.

5. I wtedy azgromadzę ich z czterech krańców świata; i wtedy wypełnię bprzymierze, które Ojciec zawarł ze wszystkimi ludźmi z cdomu Izraela.

6. I błogosławione są aInne narody za ich wiarę we mnie przez bDucha Świętego, który świadczy im o mnie i o Ojcu.

7. Oto ze względu na ich wiarę we mnie, mówi Ojciec, i z powodu waszej niewiary, o domu Izraela, w adniu ostatnim prawda będzie dana Innym narodom, aby pełnia tych rzeczy została im ujawniona.

8. Lecz biada, mówi Ojciec, niewierzącym z Innych narodów — albowiem mimo że przybyli na powierzchnię tej ziemi i arozproszyli mój lud z domu Izraela; a mój lud z domu Izraela został bwypędzony spośród nich, i zdeptany ich stopami;

9. I na skutek miłosierdzia Ojca dla Innych narodów, a także sądów Ojca wobec mego ludu z domu Izraela, zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, że gdy wszystko to nastąpi i mój lud z domu Izraela zostanie pobity i udręczony, i azabijany, i wypędzany spośród nich, i będzie znienawidzony przez nich, i stanie się dla nich przedmiotem szyderstwa i pośmiewiskiem —

10. Tak mi Ojciec nakazuje wam powiedzieć: W ten dzień, gdy Inne narody będą grzeszyć przeciwko mojej ewangelii, i odrzucą pełnię mojej ewangelii, i auniosą się w pysze swoich serc ponad wszystkie nacje i ponad wszystkie ludy całego świata, i będą pełne wszelkich kłamstw i oszustw, i podstępów, i wszelkiej obłudy, i morderstw, gdy będą bwypaczały religię i oddawały się rozpuście i tajemnym występkom; a czyniąc to wszystko, odrzucą pełnię mojej ewangelii, oto tak mówi Ojciec: Zabiorę spośród nich pełnię mojej ewangelii.

11. I wtedy aprzypomnę sobie przymierze, które zawarłem z moim ludem, o domu Izraela, i przyniosę im moją ewangelię.

12. I pokażę ci, o domu Izraela, że Inne narody nie będą miały nad tobą władzy; lecz przypomnę sobie moje przymierze z tobą, o domu Izraela, i przyjdziesz do awiedzy o pełni mojej ewangelii.

13. Lecz jeśli Inne narody odpokutują i powrócą do mnie, mówi Ojciec, oto zostaną azaliczone do mego ludu, o domu Izraela.

14. I nie pozwolę, aby mój lud, który jest z domu Izraela, poszedł pośród nich i zdeptał ich, mówi Ojciec.

15. Lecz jeśli się do mnie nie zwrócą, i nie będą zważać na mój głos, ześlę na nich cierpienie, zaiste, pozwolę, aby mój lud, o domu Izraela, poszedł pośród nich i azdeptał ich, i będą niczym sól, która straciła swój smak, i zda się tylko do wyrzucenia i zdeptania stopą mego ludu, o domu Izraela.

16. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, że Ojciec nakazał mi, abym dał temu ludowi tę ziemię jako dziedzictwo.

17. Wtedy wypełnią się asłowa proroka Izajasza:

18. aTwoi bstrażnicy podniosą głos; wspólnym głosem zaśpiewają, bo zobaczą na własne oczy, jak Pan przywróci Syjon.

19. Rozbrzmijcie radością, śpiewajcie razem, nieużytki Jerozolimy; bowiem Pan pocieszył Swój lud, odkupił Jerozolimę.

20. Pan obnażył Swoje święte ramię na oczach wszystkich narodów; i wszystkie krańce ziemi zobaczą zbawienie Boga.

◀

1a

Ⅲ Nefi 15:15. PPŚ Izrael — Dziesięć zagubionych plemion Izraela.

◀

3a

Ⅲ Nefi 17:4.

◀

4a

PPŚ Pisma święte.

◀

b

Ⅰ Nefi 10:14; Ⅲ Nefi 21:6.

◀

c

Ez. 20:42–44; Ⅲ Nefi 20:13.

◀

5a

PPŚ Izrael — Zgromadzenie Izraela.

◀

b

Ⅲ Nefi 5:24–26.

◀

c

Ⅰ Nefi 22:9; Ⅲ Nefi 21:26–29.

◀

6a

Ⅰ Nefi 13:30–42; Ⅱ Nefi 30:3.

◀

b

Ⅱ Nefi 32:5; Ⅲ Nefi 11:32, 35–36. PPŚ Duch Święty.

◀

7a

PPŚ Przywrócenie ewangelii.

◀

8a

Ⅰ Nefi 13:14; Morm. 5:9, 15.

◀

b

Ⅲ Nefi 20:27–29.

◀

9a

Am. 9:1–4.

◀

10a

Morm. 8:35–41.

◀

b

Ⅱ Nefi 26:29.

◀

11a

Ⅲ Nefi 21:1–11; Morm. 5:20.

◀

12a

Hel. 15:12–13.

◀

13a

Gal. 3:7, 29; Ⅰ Nefi 15:13–17; Ⅱ Nefi 10:18; Ⅲ Nefi 30:2; Abr. 2:9–11.

◀

15a

Mich. 5:7–14; Ⅲ Nefi 20:16–19; 21:12–21; DiP 87:5.

◀

17a

Ⅲ Nefi 20:11–12.

◀

18a

Iz. 52:8–10.

◀

b

Ez. 33:1–7. PPŚ Czuwać, strażnicy.

Rozdział 17

Jezus nakazuje Nefitom, aby rozważali Jego słowa i modlili się o zrozumienie. Uzdrawia ich chorych. Modli się za lud w języku, który nie może być zapisany. Aniołowie czynią posługę dzieciom i otacza je ogień. Około 34 r. n.e.

1. Oto teraz stało się, że gdy Jezus wypowiedział te słowa, ponownie rozejrzał się po rzeszy i powiedział: Oto anadchodzi mój czas.

2. Dostrzegam, że jesteście słabi, że nie możecie azrozumieć wszystkich moich słów, które Ojciec nakazał mi wam powiedzieć w tym czasie.

3. Przeto idźcie do swych domów i arozważajcie, co wam powiedziałem, i proście Ojca w imię moje, abyście zrozumieli, i bprzygotujcie swe umysły na cjutrzejszy dzień, i znowu do was przyjdę.

4. Lecz teraz apójdę do Ojca, a także bukażę się czagubionym plemionom Izraela, albowiem nie są one zagubione dla Ojca, bo wie, dokąd je zaprowadził.

5. I stało się, że gdy Jezus to powiedział, ponownie rozejrzał się po rzeszy, i widział, że ludzie mieli łzy w oczach i patrzyli na niego niewzruszenie, jakby chcieli Go prosić, by pozostał z nimi trochę dłużej.

6. I powiedział do nich: Oto moje trzewia są przepełnione awspółczuciem dla was.

7. Czy macie pośród siebie chorych? Przyprowadźcie ich tutaj. Czy macie chromych lub niewidomych, lub kulawych, lub okaleczonych, lub trędowatych, lub słabowitych, lub głuchych czy też cierpiących niedolę z innego powodu? Przyprowadźcie ich tutaj, a uzdrowię ich, gdyż współczuję wam, a moje trzewia przepełnione są miłosierdziem.

8. Albowiem widzę, że pragniecie, abym uczynił dla was to samo, co uczyniłem waszym braciom w Jerozolimie, albowiem sądzę, że wasza awiara bwystarczy, bym was uzdrowił.

9. I stało się, że gdy tak przemawiał, z całej rzeszy przyprowadzono wraz ich chorych i cierpiących niedolę, i chromych, i niewidomych, i niemych, i wszystkich cierpiących niedolę z innego powodu; i auzdrawiał każdego, kogo przyprowadzono do Niego.

10. I wszyscy, zarówno uzdrowieni, jak też zdrowi, przypadali do Jego stóp i oddawali Mu cześć; i tylu, ilu, pomimo tłumu, mogło podejść bliżej, acałowało Jego stopy i obmywało Jego stopy łzami.

11. I stało się, że nakazał, aby przyprowadzili do Niego swe amałe dzieci.

12. Zatem przyprowadzili swoje małe dzieci i rozsadzili je wokół Niego na ziemi; i Jezus stał pośród nich. I rzesza rozstąpiła się, aż przyprowadzono do Niego je wszystkie.

13. I stało się, że gdy je wszystkie przyprowadzono, Jezus, stojąc pomiędzy nimi, nakazał wszystkim, aby auklękli na ziemi.

14. I stało się, że gdy klęczeli na ziemi, Jezus westchnął w głębi i powiedział: Ojcze, amartwi mnie niegodziwość ludzi z domu Izraela.

15. I gdy powiedział te słowa, sam także uklęknął na ziemi; i oto modlił się do Ojca, i to, co powiedział w modlitwie, nie może być zapisane, a rzesza, która Go słyszała, dała świadectwo.

16. I w ten sposób świadczą: aOko nigdy nie widziało ani ucho przedtem nie słyszało tak wielkich i zdumiewających rzeczy, które myśmy widzieli i słyszeli, gdy Jezus przemawiał do Ojca.

17. Żaden ajęzyk nie może tego wyrazić i żaden człowiek nie może tego zapisać ani też serca ludzi nie mogą pojąć tak wielkich i zdumiewających rzeczy, o których Jezus mówił, jak to widzieliśmy i słyszeliśmy; i nikt nie pojmie radości, jaka przepełniła nasze dusze, gdy słuchaliśmy go modlącego się za nas do Ojca.

18. I stało się, że gdy Jezus skończył modlić się do Ojca, powstał; i tak wielka była aradość tłumnie zebranych ludzi, że nie mogli się poruszyć.

19. I stało się, że Jezus przemówił do nich i poprosił ich, aby powstali.

20. I powstali z ziemi, i powiedział im: Błogosławieni jesteście z powodu swej wiary. I oto, moja radość jest teraz pełna.

21. I gdy powiedział te słowa, azapłakał, a rzesza o tym świadczyła, i brał ich małe dzieci, jedno po drugim, i bbłogosławił je, i modlił się za nie do Ojca.

22. I gdy skończył, ponownie zapłakał;

23. I przemawiał do rzeszy, i powiedział: Spójrzcie na swoje dzieci.

24. I gdy spojrzeli na nie, zwrócili swój wzrok ku niebu, i ujrzeli niebiosa otwarte, i ujrzeli aniołów zstępujących z nieba niczym w ogniu; i zstąpiwszy, otoczyli te dzieci, a były one aotoczone ogniem; a aniołowie czynili im posługę.

25. I rzesza widziała to i słyszała, i dała świadectwo; i wie, że jej zapis jest prawdą, albowiem wszyscy oni to widzieli i słyszeli, każdy dla siebie; a było ich około dwa tysiące pięćset dusz; a byli to mężczyźni, kobiety i dzieci.

◀

1a

tzn. powrót do Ojca. Zob. werset 4.

◀

2a

Jan 16:12; DiP 78:17–18.

◀

3a

PPŚ Rozważać.

◀

b

DiP 132:3.

◀

c

Ⅲ Nefi 19:2.

◀

4a

Ⅲ Nefi 18:39.

◀

b

Ⅲ Nefi 16:1–3.

◀

c

PPŚ Izrael — Dziesięć zagubionych plemion Izraela.

◀

6a

PPŚ Współczucie.

◀

8a

Łuk. 18:42.

◀

b

Ⅱ Nefi 27:23; Eter 12:12.

◀

9a

Mos. 3:5; Ⅲ Nefi 26:15.

◀

10a

Łuk. 7:38.

◀

11a

Mat. 19:13–14; Ⅲ Nefi 26:14, 16.

◀

13a

Łuk. 22:41; Dz. 20:36.

◀

14a

Mojż. 7:41.

◀

16a

Iz. 64:4; Ⅰ Kor. 2:9; DiP 76:10, 114–119.

◀

17a

Ⅱ Kor. 12:4.

◀

18a

PPŚ Radość.

◀

21a

Jan 11:35.

◀

b

Mar. 10:14–16.

◀

24a

Hel. 5:23–24, 43–45.

Rozdział 18

Jezus ustanawia sakrament pośród Nefitów. Nakazuje im modlić się zawsze w Jego imię. Ci, którzy spożywają Jego ciało i Jego krew, nie będąc tego godni, czynią to na swe potępienie. Uczniowie otrzymują moc nadawania Ducha Świętego. Około 34 r. n.e.

1. I stało się, że Jezus nakazał Swym uczniom, aby przynieśli mu nieco achleba i wina.

2. I gdy odeszli po chleb i wino, nakazał ludziom, aby rozsiedli się na ziemi.

3. I gdy uczniowie powrócili z achlebem i winem, wziął chleb, łamał go i błogosławił; i dawał uczniom, nakazując, aby jedli.

4. I gdy zjedli i nasycili się, nakazał, aby dali zgromadzonym.

5. I gdy rzesza zjadła i nasyciła się, powiedział uczniom: Oto jeden spośród was zostanie ustanowiony, i upoważnię go, aby ałamał chleb, błogosławił go i dawał ludziom z mego Kościoła, wszystkim, którzy uwierzą i zostaną ochrzczeni w imię moje.

6. I zawsze będziecie tego przestrzegać, i czynić, jak ja to uczyniłem, tak jak ja łamałem chleb, pobłogosławiłem go i dałem wam.

7. I będziecie to czynić na apamiątkę mego ciała, które wam pokazałem. I będzie to świadectwem dla Ojca, że zawsze mnie pamiętacie. I jeśli będziecie mnie zawsze pamiętać, będziecie mieli z sobą mego Ducha.

8. I stało się, że gdy powiedział te słowa, nakazał Swym uczniom, aby wzięli kielich z winem i pili z niego, i dali również zgromadzonym, aby także z niego pili.

9. I stało się, że gdy to uczynili i napili się do syta, dali zgromadzonym, a ci także napili się do syta.

10. I gdy uczniowie to uczynili, Jezus powiedział im: Błogosławieni jesteście, że to uczyniliście, albowiem jest to wypełnieniem moich przykazań i świadectwem dla Ojca, że chcecie czynić, co wam nakazałem.

11. Będziecie to zawsze czynić dla tych, którzy odpokutują i zostaną ochrzczeni w imię moje; i będziecie to czynić na pamiątkę mojej krwi, którą za was przelałem, abyście mogli świadczyć Ojcu, że zawsze mnie pamiętacie. I jeśli zawsze będziecie mnie pamiętać, będziecie mieli z wami mego Ducha.

12. I daję wam przykazanie, abyście to czynili. I jeśli będziecie to zawsze czynić, będziecie błogosławieni, albowiem będziecie zbudowani na mojej aopoce.

13. Lecz kto z was będzie czynić więcej lub mniej niż to, nie buduje na mojej opoce ze skały, lecz buduje na piaszczystym fundamencie; i gdy spadnie ulewny deszcz, nadejdą powodzie, zerwą się wichry i uderzą na nich, tacy aupadną, a bbramy piekielne stoją otworem, by ich przyjąć.

14. Przeto błogosławieni jesteście, jeśli będziecie przestrzegać moich przykazań, które Ojciec nakazał mi, abym wam dał.

15. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, że musicie czuwać i amodlić się zawsze, aby diabeł was nie skusił i nie wziął was do niewoli.

16. I jak się z wami modliłem, tak samo będziecie się modlić w moim Kościele pośród tych moich ludzi, którzy odpokutują i zostaną ochrzczeni w imię moje. Oto Jam jest aświatło; dałem wam bprzykład.

17. I stało się, że gdy Jezus powiedział te słowa Swoim uczniom, ponownie zwrócił się do zgromadzonych i rzekł do nich:

18. Oto, zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, musicie czuwać i modlić się zawsze, aby nie ulec pokusie; albowiem aSzatan pragnie was dostać i przesiać jak pszenicę.

19. Dlatego musicie zawsze modlić się do Ojca w imię Moje.

20. I o acokolwiek, co jest właściwe, poprosicie Ojca w imię moje, wierząc, że otrzymacie, oto zostanie wam dane.

21. aMódlcie się z waszymi rodzinami do Ojca, zawsze w imię moje, aby wasze żony i dzieci były błogosławione.

22. I oto, zbierajcie się często; i nie zabraniajcie nikomu przyjść do was, kiedy spotykacie się, ale pozwólcie, aby do was przyszli i nie zabraniajcie im;

23. Lecz będziecie się za nich amodlić, i nie będziecie ich wypędzać; i jeśli stanie się, że będą przychodzić do was często, będziecie się za nich modlić do Ojca w imię moje.

24. Przeto trzymajcie wysoko wasze aświatło, aby świeciło światu. Oto Jam jest bświatło, które wzniesiecie — czyńcie, co widzieliście, że czyniłem. Oto widzieliście, że modliłem się do Ojca i wszyscy jesteście tego świadkami.

25. I widzieliście, że nie nakazałem anikomu z was odejść, ale raczej nakazałem wam, abyście do mnie przyszli, abyście mnie bdotknęli i zobaczyli; tak samo postępujcie ze światem; i kto postąpi wbrew temu przykazaniu, ulega pokusie.

26. I teraz stało się, że gdy Jezus powiedział te słowa, ponownie spojrzał na uczniów, których wybrał, i zwrócił się do nich:

27. Oto, zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Daję wam kolejne przykazanie, a potem muszę odejść do mego aOjca, aby wypełnić binne przykazania, które mi dał.

28. Oto przykazanie, które wam daję, żebyście nie pozwolili, aby za waszą wiedzą ktokolwiek aspożywał moje ciało i krew, bnie będąc tego godny, gdy będziecie czynić posługę.

29. Albowiem kto spożywa moje ciało i pije moją akrew, bnie będąc tego godny, je i pije ku potępieniu swej duszy; przeto jeśli wiecie, że ktoś jest niegodny spożywania mego ciała i picia mej krwi, zabrońcie mu tego.

30. Jednakże nie awypędzajcie go spośród siebie, lecz posługujcie mu i módlcie się za niego do Ojca w imię moje; i jeśli stanie się, że odpokutuje i zostanie ochrzczony w imię moje, przyjmiecie go i udzielicie mu w posłudze mojego ciała i krwi.

31. Jeśli jednak nie odpokutuje, nie zostanie zaliczony do mego ludu, aby nie prowadził mego ludu ku zagładzie, albowiem znam amoje owce i są one zliczone.

32. Jednakże nie wypędzajcie takiego człowieka ze swych synagog czy domów oddawania czci, lecz nadal czyńcie posługę takim, gdyż nie wiecie, czy nie powrócą i nie odpokutują, i nie zwrócą się do mnie ze szczerym zamiarem w sercu, a ja ich auzdrowię; i tak dzięki waszemu pośrednictwu otrzymają zbawienie.

33. Zapamiętajcie więc to, co wam przykazałem, abyście nie zostali apotępieni; albowiem biada temu, kogo Ojciec potępia.

34. I daję wam te przykazania z powodu dysput między wami. I będziecie błogosławieni, jeśli nie będzie pośród was ażadnych dysput.

35. I teraz idę do Ojca, albowiem konieczne jest, abym poszedł do Ojca adla waszego dobra.

36. I stało się, że gdy Jezus skończył mówić, dotknął aręką buczniów, których wybrał, jednego po drugim, aż dotknął każdego z nich, i przemawiał do nich, gdy to czynił.

37. A zgromadzona rzesza nie słyszała Jego słów, dlatego nie dają o tym świadectwa; lecz Jego uczniowie świadczą, że dał im amoc, by nadawali bDucha Świętego. I pokażę wam później, że zapis ten jest prawdziwy.

38. I stało się, że gdy Jezus dotknął ich wszystkich, ukazała się achmura i ogarnęła zgromadzonych, że nie widzieli Jezusa.

39. I gdy byli tak ogarnięci chmurą, odszedł od nich i wstąpił do nieba. A uczniowie Jego widzieli to i składają świadectwo, że ponownie wstąpił do nieba.

◀

1a

Mat. 26:26–28.

◀

3a

PPŚ Sakrament.

◀

5a

Mor. 4.

◀

7a

Mor. 4:3.

◀

12a

PPŚ Opoka.

◀

13a

PPŚ Odstępstwo.

◀

b

Ⅲ Nefi 11:39.

◀

15a

Alma 34:17–27. PPŚ Modlitwa.

◀

16a

PPŚ Światło, światłość Chrystusa.

◀

b

PPŚ Jezus Chrystus — Przykład Jezusa Chrystusa.

◀

18a

Łuk. 22:31; Ⅱ Nefi 2:17–18; DiP 10:22–27.

◀

20a

Mat. 21:22; Hel. 10:5; Mor. 7:26; DiP 88:63–65.

◀

21a

Alma 34:21.

◀

23a

Ⅲ Nefi 18:30.

◀

24a

Mat. 5:16.

◀

b

Mos. 16:9.

◀

25a

Alma 5:33.

◀

b

Ⅲ Nefi 11:14–17.

◀

27a

PPŚ Bóg, Boska Trójca — Bóg Ojciec.

◀

b

Ⅲ Nefi 16:1–3.

◀

28a

Ⅰ Kor. 11:27–30.

◀

b

Morm. 9:29.

◀

29a

PPŚ Krew; Sakrament.

◀

b

DiP 46:4.

◀

30a

DiP 46:3.

◀

31a

Jan 10:14; Alma 5:38; Ⅲ Nefi 15:24.

◀

32a

Ⅲ Nefi 9:13–14; DiP 112:13.

◀

33a

PPŚ Potępić, potępienie (ocenić negatywnie).

◀

34a

Ⅲ Nefi 11:28–30.

◀

35a

Ⅰ Jana 2:1; Ⅱ Nefi 2:9; Mor. 7:27–28; DiP 29:5.

◀

36a

PPŚ Ręce, nałożenie [rąk].

◀

b

Ⅰ Nefi 12:7; Ⅲ Nefi 19:4.

◀

37a

PPŚ Moc.

◀

b

PPŚ Dar Ducha Świętego.

◀

38a

Ⅱ Mojż. 19:9, 16.

Rozdział 19

Dwunastu uczniów czyni posługę ludowi i modli się o otrzymanie Ducha Świętego. Uczniowie zostają ochrzczeni i otrzymują Ducha Świętego i posługę aniołów. Jezus modli się słowami, których nie można zapisać. Świadczy o niezmiernie wielkiej wierze tych Nefitów. Około 34 r. n.e.

1. I teraz stało się, że po wstąpieniu Jezusa do nieba rzesza się rozeszła, a każdy mężczyzna zabrał swoją żonę i dzieci, i powrócił do swego domu.

2. I jeszcze zanim się ściemniło, rozgłosili po całym kraju, że rzesza widziała Jezusa, i że czynił jej posługę, i że nazajutrz ukaże się rzeszy.

3. I przez całą noc rozgłaszali tę wiadomość o Jezusie; i tak rozsyłali pośród ludzi, że wielka, zaiste, niezmiernie wielka liczba, trudziła się niezmiernie przez całą noc, by nazajutrz przybyć na miejsce, gdzie Jezus miał się ukazać rzeszy.

4. I stało się, że nazajutrz, gdy rzesza się zgromadziła, Nefi i jego brat, którego wskrzesił z martwych, a któremu było na imię Tymoteusz, a także jego syn, który miał na imię Jonasz, a także Matoni i Matonihah, jego brat, i Kumen, i Kumenonhi, i Jeremiasz, i Szemnon, i Jonasz, i Sedekiasz, i Izajasz — a byli to uczniowie, których Jezus wybrał — i stało się, że wystąpili i stanęli pośrodku zgromadzenia.

5. I oto, rzesza zgromadzonych była tak wielka, że zarządzili, aby podzielono się na dwanaście grup.

6. I tych dwunastu nauczało zgromadzoną rzeszę; i oto, sprawili, że rzesza zgromadzonych uklękła na ziemi i modliła się do Ojca w imię Jezusa.

7. I uczniowie także się modlili do Ojca w imię Jezusa. I stało się, że gdy skończyli, powstali i czynili posługę ludowi.

8. I gdy skończyli czynić posługę tymi samymi słowy, które powiedział Jezus — nie zmieniając słów, które Jezus wypowiedział — oto uklękli ponownie i modlili się do Ojca w imię Jezusa.

9. I modlili się o to, czego pragnęli najbardziej; a pragnęli, aby dano im aDucha Świętego.

10. I gdy się pomodlili, zeszli na brzeg wody, a rzesza podążyła za nimi.

11. I stało się, że Nefi wszedł ado wody i został ochrzczony.

12. I wyszedł z wody, i zaczął chrzcić. I ochrzcił wszystkich, których Jezus wybrał.

13. I stało się, że gdy wszyscy zostali aochrzczeni i wyszli z wody, zstąpił na nich Duch Święty, i zostali napełnieni bDuchem Świętym i ogniem.

14. I oto, zostali aotoczeni jakby ogniem; i zstąpił on z nieba, i rzesza zgromadzonych widziała to, i dała o tym świadectwo; i aniołowie zstępowali z nieba, i czynili im posługę.

15. I stało się, że gdy aniołowie czynili posługę uczniom, oto przyszedł Jezus, i stanął pośród nich, i zaczął im czynić posługę.

16. I stało się, że przemówił do zgromadzonych i nakazał im, aby ponownie uklękli na ziemi, a także aby Jego uczniowie uklękli na ziemi.

17. I stało się, że gdy wszyscy uklękli na ziemi, nakazał Swym uczniom, aby się modlili.

18. I oto, zaczęli się modlić; i modlili się do Jezusa, nazywając Go Swym Panem i Swym Bogiem.

19. I stało się, że Jezus odszedł od nich na niewielką odległość, skłonił się do ziemi i powiedział:

20. Ojcze, dziękuję Ci, że dałeś Ducha Świętego tym, których wybrałem; i ze względu na ich wiarę we mnie wybrałem ich spośród świata.

21. Ojcze, proszę Cię, abyś nadał Ducha Świętego wszystkim, którzy uwierzą w ich słowa.

22. Ojcze, dałeś im Ducha Świętego, ponieważ wierzą we mnie; i widzisz, że wierzą we mnie, bo słyszysz ich, i modlą się do mnie; i modlą się do mnie, bo jestem z nimi.

23. I teraz Ojcze, proszę Cię za nimi, a także za tymi wszystkimi, którzy uwierzą w ich słowa, aby wierzyli we mnie, abym był w nich, ajak Ty, Ojcze, jesteś we mnie, abyśmy byli bjednym.

24. I stało się, że gdy Jezus pomodlił się tak do Ojca, podszedł do Swych uczniów, i oto, nadal bez przerwy modlili się do Niego; i nie apowtarzali wielu słów, albowiem było im dane, o co mają się bmodlić, i byli napełnieni pragnieniem.

25. I stało się, że Jezus błogosławił ich, gdy się do Niego modlili, a oblicze Jego uśmiechało się do nich, a światło Jego aoblicza jaśniało na nich, i oto byli bbiali niczym oblicze i szaty Jezusa; i oto biel ta przewyższała wszelką biel, zaiste, na całym świecie nie było nic równie białego.

26. I Jezus powiedział im: Módlcie się dalej; i nie poniechali modlitwy.

27. I ponownie odszedł od nich nieco dalej i, skłoniwszy się do ziemi, modlił się ponownie do Ojca:

28. Ojcze, dziękuję Ci, że aoczyściłeś tych, których wybrałem ze względu na ich wiarę; i proszę za nimi, a także za tymi, którzy uwierzą w ich słowa, aby zostali we mnie oczyszczeni przez wiarę w ich słowa, tak samo jak ci są we mnie oczyszczeni.

29. Ojcze, nie proszę za świat, ale za tych, których mi dałeś aze świata ze względu na ich wiarę, aby zostali we mnie oczyszczeni, abym był w nich tak samo jak Ty, Ojcze, jesteś we mnie, abyśmy byli jednym i abym został wysławiony w nich.

30. I gdy Jezus powiedział te słowa, powrócił do Swych uczniów; i modlili się do Niego nieprzerwanie, nie ustając; i ponownie uśmiechnął się do nich; i oto byli abiali niczym Jezus.

31. I stało się, że ponownie odszedł niedaleko, i modlił się do Ojca;

32. I język nie jest w stanie powtórzyć słów Jego modlitwy, ani też nikt nie jest w stanie azapisać słów, którymi się modlił.

33. A rzesza zgromadzonych słyszała i daje o tym świadectwo; i otwarły się ich serca, i w sercach rozumieli słowa, którymi się modlił.

34. Jednakże tak doniosłe i zdumiewające były te słowa, którymi się modlił, że niemożliwe jest ich spisanie, ani też człowiek nie może ich awypowiedzieć.

35. I stało się, że gdy Jezus skończył się modlić, podszedł znowu do Swych uczniów i powiedział im: Tak wielkiej awiary nigdy nie widziałem pośród wszystkich Żydów; przeto nie mogłem ukazać im tak wielkich cudów z powodu ich bniewiary.

36. Zaprawdę, powiadam wam, że nikt z nich nie widział tak doniosłych rzeczy, jak te, które wy widzieliście; ani nie słyszał tak doniosłych rzeczy, jak te, które wy słyszeliście.

◀

9a

Ⅲ Nefi 9:20.

◀

11a

Ⅲ Nefi 11:23.

◀

13a

PPŚ Chrzest, chrzcić.

◀

b

Ⅲ Nefi 12:2; Morm. 7:10. PPŚ Dar Ducha Świętego.

◀

14a

Hel. 5:23–24, 43–45; Ⅲ Nefi 17:24.

◀

23a

Ⅲ Nefi 9:15.

◀

b

Jan 17:21–23. PPŚ Jedność.

◀

24a

Mat. 6:7.

◀

b

DiP 46:30.

◀

25a

Ⅳ Mojż. 6:23–27.

◀

b

PPŚ Przemienienie — Przemienione istoty.

◀

28a

Mor. 7:48; DiP 50:28–29; 88:74–75. PPŚ Nieskalany, czystość.

◀

29a

Jan 17:6.

◀

30a

Mat. 17:2.

◀

32a

DiP 76:116.

◀

34a

Ⅱ Kor. 12:4; Ⅲ Nefi 17:17.

◀

35a

PPŚ Wiara.

◀

b

Mat. 13:58. PPŚ Niewiara.

Rozdział 20

Jezus w cudowny sposób daje chleb i wino i ponownie udziela sakramentu ludowi. Resztka Jakuba dojdzie do wiedzy o Panu, Swym Bogu, i odziedziczy kontynenty amerykańskie. Jezus jest prorokiem podobnym do Mojżesza, a Nefici są potomkami proroków. Inni z ludu Pana zostaną zgromadzeni w Jerozolimie. Około 34 r. n.e.

1. I stało się, że przykazał rzeszy oraz Swoim uczniom, aby skończyli się modlić. I przykazał im, że nie powinni poniechać amodlitwy w swych sercach.

2. I nakazał im, aby powstali i stanęli na nogi. I powstali, i stanęli na nogi.

3. I stało się, że ponownie łamał chleb, błogosławił go, i dawał uczniom, aby jedli.

4. I gdy zjedli, nakazał im, aby łamali chleb i dawali zgromadzonym.

5. I gdy dali chleb zgromadzonym, Jezus także dał im wino, aby pili, i nakazał im, aby dali zgromadzonym.

6. A nikt nie przyniósł achleba ani wina, czy to uczniowie, czy zgromadzona rzesza;

7. Lecz naprawdę adał im chleb, aby jedli, i wino, aby pili.

8. I powiedział im: Kto aspożywa ten chleb, spożywa z mego ciała dla swej duszy; a kto pije to wino, pije z mej krwi dla swej duszy; i jego dusza nigdy nie będzie głodna ani spragniona, ale zostanie napełniona.

9. Teraz, gdy cała rzesza zjadła i napiła się, oto zostali napełnieni Duchem; i zawołali jednym głosem, oddając chwałę Jezusowi, którego zarówno widzieli, jak i słyszeli.

10. I stało się, że gdy wszyscy oddali chwałę Jezusowi, powiedział do nich: Oto wypełnię do końca przykazanie Ojca w kwestii tego ludu będącego resztką z domu Izraela.

11. Pamiętacie, jak wam powiedziałem, a powiedziałem, że gdy wypełnią się asłowa bIzajasza — oto są one zapisane i macie je przed sobą, więc badajcie je —

12. I zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, że gdy wypełnią się jego słowa, wtedy wypełni się aprzymierze Ojca, które zawarł ze Swym ludem, o domu Izraela.

13. I wtedy aresztki brozproszone po całej powierzchni ziemi, zostaną czgromadzone ze wschodu i z zachodu, i z południa, i z północy; i zostaną przywiedzone do dwiedzy o Panu, Swym Bogu, który je odkupił.

14. I Ojciec nakazał mi dać wam tę aziemię w dziedzictwo.

15. I mówię wam, że jeśli Inne narody nie aodpokutują, otrzymawszy błogosławieństwo po rozproszeniu mego ludu —

16. Wtedy wy, którzy jesteście resztką z domu Jakuba, pójdziecie między nich; i będziecie między tymi, którzy będą liczni, i będziecie jak lew między zwierzyną leśną, jak młody alew między stadami owiec, który przechodząc, bdepcze je i rozdziera, i nikt nie może ich wyratować.

17. Ręka wasza zatriumfuje nad przeciwnikami i wszyscy wasi nieprzyjaciele zostaną wycięci.

18. I azbiorę swój lud, jak człowiek zbiera snopy na klepisku.

19. Gdyż uczynię memu ludowi, z którym Ojciec zawarł przymierze, zaiste, uczynię mu aróg z żelaza i kopyta jego uczynię z mosiądzu. I na kawałki rozbijesz wiele ludów; i poświęcę Panu ich zdobycz, a ich majętności Panu całego świata. I oto, Ja jestem tym, który to czyni.

20. I stanie się, mówi Ojciec, że amiecz mojej sprawiedliwości zawiśnie nad nimi tego dnia; i jeśli nie odpokutują, spadnie na nich, mówi Ojciec, zaiste, nawet na wszystkie nacje Innych narodów.

21. I stanie się, że ustanowię swój alud, o domu Izraela.

22. I oto ustanowię ten lud na tej ziemi, aż wypełni się aprzymierze, które zawarłem z waszym ojcem, Jakubem; i nastanie bNowa Jerozolima. I moce niebieskie będą z tym ludem; zaiste, nawet cJa sam będę pośród was.

23. Oto jestem tym, o którym Mojżesz powiedział te słowa: Pan, wasz Bóg, wzbudzi wam podobnego do mnie aproroka spośród waszych braci; Jego będziecie słuchać we wszystkim, co wam powie. I stanie się, że każda dusza, która nie da posłuchu temu prorokowi, zostanie odcięta od tego ludu.

24. Zaprawdę, powiadam wam, zaiste, i awszyscy prorocy od czasu Samuela i ci, którzy nastali po nim; tylu, ilu mówiło, dawało o mnie świadectwo.

25. Oto jesteście dziećmi proroków; i jesteście z domu Izraela; i należycie do aprzymierza, które Ojciec zawarł z waszymi ojcami, gdy powiedział do Abrahama: I wszystkie plemiona ziemi będą błogosławione bprzez twoje potomstwo.

26. I Ojciec posłał mnie najpierw do was, aby was błogosławić, aodwodząc każdego z was od czynienia niegodziwości; albowiem jesteście dziećmi przymierza —

27. I gdy otrzymacie błogosławieństwo, Ojciec wypełni przymierze, które zawarł z Abrahamem, gdy powiedział: Wszystkie plemiona ziemi będą błogosławione aprzez twoje potomstwo — i za moim pośrednictwem przeleje Ducha Świętego na bInne narody, a błogosławieństwo to sprawi, że staną się nad wszystkimi potężne, i rozproszą mój lud, o domu Izraela.

28. I staną się adyscypliną dla ludu tej ziemi. Jednakże, jeśli po otrzymaniu pełni mojej ewangelii znieczulą swe serca wobec mnie, kara za ich niegodziwości spadnie na ich własne głowy, mówi Ojciec.

29. I aprzypomnę sobie przymierze, które zawarłem z moim ludem; a zawarłem przymierze z nimi, że we właściwym dla mnie czasie bzgromadzę ich, że ponownie dam im w dziedzictwo cziemię ich ojców, która jest ziemią djerozolimską, obiecaną im na zawsze, mówi Ojciec.

30. I stanie się, że nadejdzie czas, gdy pełnia mojej ewangelii będzie im głoszona;

31. I auwierzą we mnie, że jestem Jezusem Chrystusem, Synem Boga, i będą się modlić do Ojca w imię moje.

32. Wtedy ich astrażnicy podniosą głos i wspólnym głosem zaśpiewają; bowiem zobaczą na własne oczy.

33. Wtedy Ojciec ponownie ich zgromadzi i da im Jerozolimę za ziemię ich dziedzictwa.

34. Wtedy rozbrzmią radością: aŚpiewajcie razem, nieużytki Jerozolimy; bowiem Pan pocieszył Swój lud, odkupił Jerozolimę.

35. Ojciec obnażył Swe święte ramię na oczach wszystkich narodów; i wszystkie krańce ziemi zobaczą zbawienie Ojca; i Ojciec, i Ja jesteśmy jednym.

36. I wtedy stanie się, co zapisano: aObudź się, obudź się znowu i oblecz się w swoją siłę, Syjonie! Oblecz się w swe piękne szaty, Jerozolimo, święte miasto, gdyż już nigdy nie wejdzie do ciebie nieobrzezany ani nieczysty.

37. Otrząśnij się z prochu; powstań, siądź, o Jerozolimo. Uwolnij swą szyję z więzów, zniewolona córo Syjonu.

38. Albowiem tak rzecze Pan: Sprzedaliście się za nic i zostaniecie wykupieni bez pieniędzy.

39. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, że lud mój będzie znać moje imię; zaiste, tego dnia przekonają się, że ja jestem tym, który przemawia.

40. I wtedy powiedzą: aJak piękne na górach są stopy Tego, który zwiastuje im dobre nowiny, który bogłasza pokój; który zwiastuje dobre nowiny tym, którzy są dobrzy, który ogłasza zbawienie; który mówi do Syjonu: Bóg twój króluje!

41. Wtedy podniesie się krzyk: aPrecz, precz, wyjdźcie stamtąd, bnieczystego nie dotykajcie; wyjdźcie spośród niej; coczyśćcie się, wy, którzy nosicie naczynia Pańskie.

42. Bo anie wyjdziecie w pośpiechu ani w ucieczce, albowiem Pan pójdzie przed wami, i Bóg Izraela będzie waszą tylną strażą.

43. Oto mój sługa postępuje roztropnie; wywyższony będzie i zaszczycony, postawiony na wysokości.

44. Jak wielu się przeraziło na jego widok — tak uciemiężony, bardziej niż jakikolwiek człowiek, a jego postać niepodobna do synów ludzkich —

45. Tak apokropi liczne narody; królowie zamkną przed nim swe usta, bo zobaczą to, o czym nie opowiadano, i zrozumieją to, czego nie słyszeli.

46. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, że wszystko to nastąpi, dokładnie tak, jak Ojciec mi nakazał. Wtedy wypełni się przymierze, które Ojciec zawarł ze Swoim ludem; i lud mój zamieszka ponownie w aJerozolimie, i będzie ona ziemią jego dziedzictwa.

◀

1a

Ⅱ Nefi 32:9; Mos. 24:12.

◀

6a

Mat. 14:19–21.

◀

7a

Jan 6:9–14.

◀

8a

Jan 6:50–58; Ⅲ Nefi 18:7. PPŚ Sakrament.

◀

11a

Ⅲ Nefi 16:17–20; 23:1–3.

◀

b

Ⅱ Nefi 25:1–5; Morm. 8:23.

◀

12a

Ⅲ Nefi 15:7–8.

◀

13a

Ⅲ Nefi 16:11–12; 21:2–7.

◀

b

PPŚ Izrael — Rozproszenie Izraela.

◀

c

PPŚ Izrael — Zgromadzenie Izraela.

◀

d

Ⅲ Nefi 16:4–5.

◀

14a

PPŚ Ziemia obiecana.

◀

15a

Ⅲ Nefi 16:10–14.

◀

16a

Morm. 5:24; DiP 19:27.

◀

b

Mich. 5:7–8; Ⅲ Nefi 16:14–15; 21:12.

◀

18a

Mich. 4:12.

◀

19a

Mich. 4:13.

◀

20a

Ⅲ Nefi 29:4.

◀

21a

Ⅲ Nefi 16:8–15.

◀

22a

Ⅰ Mojż. 49:22–26; DiP 57:2–3.

◀

b

Iz. 2:2–5; Ⅲ Nefi 21:23–24; Eter 13:1–12; DiP 84:2–4. PPŚ Nowa Jerozolima.

◀

c

Iz. 59:20–21; Mal. 3:1; Ⅲ Nefi 24:1.

◀

23a

Ⅴ Mojż. 18:15–19; Dz. 3:22–23; Ⅰ Nefi 22:20–21.

◀

24a

Dz. 3:24–26; Ⅰ Nefi 10:5; Jakub 7:11.

◀

25a

PPŚ Przymierze Abrahamowe.

◀

b

Ⅰ Mojż. 12:1–3; 22:18.

◀

26a

Przyp. 16:6.

◀

27a

Gal. 3:8; Ⅱ Nefi 29:14; Abr. 2:9.

◀

b

Ⅲ Nefi 16:6–7.

◀

28a

Ⅲ Nefi 16:8–9.

◀

29a

Iz. 44:21; Ⅲ Nefi 16:11–12.

◀

b

PPŚ Izrael — Zgromadzenie Izraela.

◀

c

Am. 9:14–15.

◀

d

PPŚ Jerozolima.

◀

31a

Ⅲ Nefi 5:21–26; 21:26–29.

◀

32a

Iz. 52:8; Ⅲ Nefi 16:18–20. PPŚ Czuwać, strażnicy.

◀

34a

Iz. 52:9.

◀

36a

Iz. 52:1–3; DiP 113:7–10. PPŚ Syjon.

◀

40a

Iz. 52:7; Nah. 2:1; Mos. 15:13–18; DiP 128:19.

◀

b

Mar. 13:10; Ⅰ Nefi 13:37.

◀

41a

Iz. 52:11–15.

◀

b

PPŚ Czysty i nieczysty.

◀

c

DiP 133:5.

◀

42a

Ⅲ Nefi 21:29.

◀

45a

Iz. 52:15.

◀

46a

Eter 13:5, 11.

Rozdział 21

Izrael zostanie zgromadzony po wyjawieniu Księgi Mormona. Inne narody staną się wolnym ludem w Ameryce. Zostaną zbawione, jeśli uwierzą i będą posłuszne; w przeciwnym razie zostaną odcięte i zniszczone. Izrael zbuduje Nową Jerozolimę i zagubione plemiona powrócą. Około 34 r. n.e.

1. I zaprawdę, powiadam wam, daję wam znak, abyście mogli poznać aczas, gdy te sprawy się niebawem spełnią — że zgromadzę mój lud po długotrwałym rozproszeniu, o domu Izraela, i ponownie założę pośród niego mój Syjon;

2. I oto, daję wam to jako znak — albowiem, zaprawdę, powiadam wam, że gdy te sprawy, które wam ogłaszam i które wam jeszcze ogłoszę od siebie, i mocą Ducha Świętego, którego da wam Ojciec, zostaną ujawnione Innym narodom, aby dowiedziały się o owym ludzie, resztce z domu Jakuba, i o moim ludzie, który zostanie przez nich rozproszony,

3. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, że gdy asprawy te będą im wiadome od Ojca, i przyjdą od Ojca, od nich do was,

4. Albowiem jest mądrością w Ojcu, aby osiedlili się na tej ziemi, i stali się awolnym ludem przez moc Ojca, aby sprawy te mogły wyjść od nich do resztki waszego potomstwa, aby wypełniło się bprzymierze Ojca, które zawarł ze Swym ludem, o domu Izraela,

5. Przeto gdy te uczynki i uczynki, które odtąd będą między wami wykonane, wyjdą aod Innych narodów do waszego bpotomstwa, które z powodu niegodziwości zmarnieje w niewierze;

6. Albowiem taka jest wola Ojca, że zostanie to wyjawione przez aInne narody, aby mógł On pokazać Swą moc Innym narodom po to, by Inne narody, jeśli nie znieczulą swych serc, mogły odpokutować i przyjść do mnie, i zostać ochrzczone w moje imię, i poznać prawdziwe punkty mojej doktryny, aby mogły zostać bzaliczone do mego ludu, o domu Izraela,

7. I gdy stanie się, że wasze apotomstwo zacznie poznawać te sprawy — będzie to dla niego znakiem, żeby poznało, iż dzieło Ojca już się zaczęło ku wypełnieniu przymierzy, które zawarł z ludźmi, którzy są z domu Izraela.

8. I gdy nadejdzie ten dzień, stanie się, że królowie zamkną swe usta, bowiem zobaczą to, czego im nie opowiadano, i zrozumieją to, czego nie słyszeli.

9. Albowiem tego dnia ze względu na mnie Ojciec dokona wielkiego i azdumiewającego dzieła pośród nich; i będą pośród nich tacy, którzy w to nie uwierzą, mimo że człowiek im to ogłosi.

10. Lecz oto, życie mego sługi będzie w mym ręku; dlatego mu nie zaszkodzą, chociaż będzie przez nich aciemiężony. I uzdrowię go, i pokażę im, że bmoja mądrość przewyższa knowania diabła.

11. Przeto stanie się więc, że kto nie uwierzy w moje słowa, słowa Jezusa Chrystusa, które mój Ojciec nakaże mu przekazać Innym narodom, i da amu moc, aby mógł ujawnić je Innym narodom (a stanie się to, jak powiedział Mojżesz), zostanie bodcięty od mego ludu przymierza.

12. A mój lud będący resztką Jakuba będzie pośród Innych narodów, zaiste, będzie pośród nich jak alew między zwierzyną leśną, jak młody lew między stadami owiec, który przechodząc, bdepcze je i rozdziera, i nikt nie może ich wyratować.

13. Ich ręka zatriumfuje nad przeciwnikami, i wszyscy ich nieprzyjaciele zostaną wycięci.

14. Zaiste, biada Innym narodom, jeśli nie aodpokutują, albowiem stanie się tego dnia, mówi Ojciec, że wytępię wasze konie i zniszczę wasze wozy;

15. I wytnę miasta waszej ziemi i zburzę wszystkie wasze twierdze;

16. I wyplenię gusła z waszej ziemi, i nie będzie już u was wróżbiarzy;

17. I zniszczę także wasze aposągi ryte i kamienne figury pośród was, i nie będziecie już oddawali czci uczynkom waszych rąk;

18. Wyrwę gaje spomiędzy was, i zniszczę wasze miasta.

19. I stanie się, że ustaną wszystkie akłamstwa i oszustwa, i zazdrość, i kłótnie, i wypaczanie religii, i rozpusta.

20. Albowiem stanie się, mówi Ojciec, że tego, kto nie odpokutuje i nie przystąpi do mego Umiłowanego Syna, odetnę od mego ludu, o domu Izraela;

21. I zemsta, i wściekłość wyleją się na nich, nawet jak na pogan, do tego stopnia, jakiego dotąd nie znali.

22. Lecz jeśli odpokutują i będą zważać na moje słowa, i nie znieczulą swych serc, austanowię pośród nich mój Kościół i przystąpią do przymierza, i zostaną bzaliczeni do resztki potomstwa Jakuba, którym dałem tę ziemię w dziedzictwo.

23. I pomogą mojemu ludowi, resztce potomstwa Jakuba oraz tylu z domu Izraela, ilu przyjdzie zbudować miasto, które nazwie aNową Jerozolimą.

24. I wtedy pomogą zgromadzić w Nowej Jerozolimie mój lud, rozproszony po całej powierzchni ziemi.

25. I wtedy amoc niebieska zstąpi na nich; a bja sam będę pośród nich.

26. I wtedy Ojciec rozpocznie Swe dzieło w ten dzień, wtedy gdy ewangelia ta będzie głoszona pośród resztki tego ludu. Zaprawdę, powiadam wam, w ten dzień azacznie się dzieło Ojca pośród wszystkich rozproszonych z mego ludu, zaiste, nawet pośród bzagubionych plemion, które Ojciec wywiódł z Jerozolimy.

27. Zaiste, dzieło to zacznie się pośród wszystkich arozproszonych z mego ludu, że Ojciec przygotuje drogę, którą będą mogli przyjść do mnie, aby mogli zwracać się do Ojca w imię moje.

28. Zaiste, i zacznie się to dzieło pośród wszystkich narodów, że Ojciec przygotuje drogę, którą Jego lud pójdzie, aby mógł azgromadzić się w domu, w ziemi swego dziedzictwa.

29. I wyjdą ze wszystkich narodów; i nie wyjdą w apośpiechu ani w ucieczce, albowiem pójdę przed nimi, mówi Ojciec, a Ja będę ich tylną strażą.

◀

1a

PPŚ Dni ostatnie, Ostatnie dni.

◀

3a

Eter 4:17; J.S. — Hist. 1:34–36.

◀

4a

Ⅰ Nefi 13:17–19; DiP 101:77–80.

◀

b

Morm. 5:20. PPŚ Przymierze Abrahamowe.

◀

5a

Ⅲ Nefi 26:8.

◀

b

Ⅱ Nefi 30:4–5; Morm. 5:15; DiP 3:18–19.

◀

6a

Ⅰ Nefi 10:14; Jakub 5:54; Ⅲ Nefi 16:4–7.

◀

b

Gal. 3:7, 29; Ⅲ Nefi 16:13; Abr. 2:9–11.

◀

7a

Ⅲ Nefi 5:21–26.

◀

9a

Iz. 29:14; Dz. 13:41; Ⅰ Nefi 22:8. PPŚ Przywrócenie ewangelii.

◀

10a

DiP 135:1–3.

◀

b

DiP 10:43.

◀

11a

Ⅱ Nefi 3:6–15; Morm. 8:16, 25.

◀

b

DiP 1:14.

◀

12a

Mich. 5:7–14; Ⅲ Nefi 20:16.

◀

b

Ⅲ Nefi 16:13–15.

◀

14a

Ⅱ Nefi 10:18; 33:9.

◀

17a

Ⅱ Mojż. 20:3–4; Mos. 13:12–13; DiP 1:16. PPŚ Bałwochwalstwo.

◀

19a

Ⅲ Nefi 30:2.

◀

22a

PPŚ Dyspensacja.

◀

b

Ⅱ Nefi 10:18–19; Ⅲ Nefi 16:13.

◀

23a

Ⅲ Nefi 20:22; Eter 13:1–12. PPŚ Nowa Jerozolima.

◀

25a

Ⅰ Nefi 13:37.

◀

b

Iz. 2:2–4; Ⅲ Nefi 24:1.

◀

26a

Ⅰ Nefi 14:17; Ⅲ Nefi 21:6–7.

◀

b

PPŚ Izrael — Dziesięć zagubionych plemion Izraela.

◀

27a

Ⅲ Nefi 16:4–5.

◀

28a

PPŚ Izrael — Zgromadzenie Izraela.

◀

29a

Iz. 52:12; Ⅲ Nefi 20:42.

Rozdział 22

W ostatnich dniach Syjon i jego paliki zostaną ustanowione, a Izrael zostanie zgromadzony z miłosierdziem i troskliwością. Zatriumfują. Por. Ks. Izajasza 54. Około 34 r. n.e.

1. I wtedy stanie się to, co zapisano: Śpiewaj niepłodna, któraś nie rodziła; niech zabrzmi twój aśpiew i głośny krzyk, któraś nie doznała bólów porodu; bowiem liczniejsze są dzieci porzuconej niż dzieci mającej męża, rzecze Pan.

2. Powiększ zasięg swojego namiotu i rozciągnij poły swych siedzib; nie krępuj się, wydłuż swoje sznury i umocnij swoje apaliki;

3. Bowiem rozprzestrzenisz się na prawo i na lewo, a twoje potomstwo odziedziczy aInne narody, i zaludni opustoszałe miasta.

4. Nie lękaj się, bo nie doznasz zawstydzenia, ani nie będziesz skonfundowana, bo już nie zostaniesz azhańbiona; zapomnisz bowiem o wstydzie swej młodości, i nie wspomnisz już wyrzutów czynionych przez twą młodość ani nie wspomnisz wyrzutów czynionych przez twe wdowieństwo.

5. Bowiem twoim małżonkiem jest twój Stwórca, Jego imię Pan Zastępów; a twoim Odkupicielem Święty Izraela — Bogiem całej ziemi będzie zwany.

6. Gdyż Pan uzna cię za kobietę porzuconą i strapioną w duchu, i małżonkę poślubioną w młodości, kiedy zostałaś wzgardzona, mówi twój Bóg.

7. Na krótką chwilę porzuciłem cię, ale z ogromnym miłosierdziem cię przygarnę.

8. W przystępie gniewu zakryłem przed tobą swoją twarz na chwilę, lecz w nieskończonej dobroci azmiłowałem się nad tobą, rzecze Pan, twój Odkupiciel.

9. Bowiem ato dla mnie niczym bwody Noego, gdyż jak przysiągłem, że wody Noego nigdy już więcej nie zaleją ziemi, tak przysiągłem, że nie będę się gniewał na ciebie.

10. Albowiem agóry rozstąpią się i wzgórza znikną, ale moja dobroć dla ciebie nie bprzeminie, ani też przymierze mego pokoju nie ustanie, rzecze Pan, który ma nad tobą miłosierdzie.

11. O udręczona, nawałnicą miotana, niepocieszona! Zaiste, akamienie twoje nasycę pięknymi kolorami, a fundamenty twoje osadzę na szafirach.

12. I uczynię okna twoje z agatów, a bramy twoje z karbunkułów, a wszystkie twoje wały z drogich kamieni.

13. I awszystkie twoje dzieci będą nauczane o Panu; i wielki będzie spokój twych dzieci.

14. Będziesz ustanowiona w aprawości; będziesz daleka od ucisku, bo nie masz powodu się bać, i od przestrachu, bo nie zbliży się do ciebie.

15. Oto, gdy kto na ciebie będzie nastawać, nie będzie to ode mnie; gdy kto na ciebie będzie nastawać, potknie się z twej przyczyny.

16. Oto Ja stworzyłem kowala, który rozdmuchuje żar w węglu i wyrabia przydatne dla siebie narzędzia; i Ja też stworzyłem niszczyciela, aby niszczył.

17. Żadna broń ukuta przeciwko tobie nie będzie skuteczna; i każdy język, który urąga ci swoim sądem, potępisz. Takie jest dziedzictwo sług Pana, a ich prawość pochodzi ode mnie, rzecze Pan.

◀

1a

PPŚ Śpiewać.

◀

2a

PPŚ Palik.

◀

3a

PPŚ Inne narody.

◀

4a

Ⅱ Nefi 6:7, 13.

◀

8a

PPŚ Miłosierny, miłosierdzie.

◀

9a

Iz. 54:9.

◀

b

PPŚ Potop w czasach Noego.

◀

10a

Iz. 40:4.

◀

b

Ps. 94:14; DiP 35:25.

◀

11a

Obj. 21:18–21.

◀

13a

Jer. 31:33–34.

◀

14a

PPŚ Prawy, prawość.

Rozdział 23

Jezus zatwierdza słowa Izajasza. Nakazuje ludziom badać proroków. Słowa Samuela Lamanity o Zmartwychwstaniu są dodane do ich kroniki. Około 34 r. n.e.

1. I teraz oto powiadam wam, że powinniście abadać te sprawy. Zaiste, daję wam przykazanie, abyście pilnie badali te sprawy; albowiem wielkie są słowa bIzajasza.

2. Albowiem mówił on o wszystkim na temat mego ludu, który jest z domu Izraela; przeto konieczne jest, aby przemawiał także do Innych narodów.

3. I wszystko, co powiedział, nastąpiło lub anastąpi zgodnie z jego słowami.

4. Dlatego baczcie na moje słowa; zapiszcie sprawy, które wam powiedziałem; a we właściwym czasie, i zgodnie z wolą Ojca, zostaną poniesione do Innych narodów.

5. I każdy, kto będzie zważać na moje słowa, i odpokutuje, i zostanie ochrzczony, ten będzie zbawiony. Badajcie aproroków, albowiem wielu z nich świadczyło o tych sprawach.

6. I teraz stało się, że gdy Jezus powiedział te słowa, przemówił znowu do nich po tym, jak objaśnił wszystkie pisma święte, które otrzymali, i powiedział im: Oto chcę, abyście zapisali inne pisma święte, których nie zapisaliście.

7. I stało się, że zwrócił się do Nefiego: Przynieś kronikę, którą prowadziłeś.

8. I gdy Nefi przyniósł kroniki, i rozłożył je przed Nim, Jezus spojrzał na nie i powiedział:

9. Zaprawdę, powiadam wam, że nakazałem mojemu słudze, Lamanicie aSamuelowi, aby świadczył temu ludowi, że tego samego dnia, kiedy Ojciec we mnie wsławi Swoje imię, bliczni cświęci dpowstaną z martwych, i ukażą się wielu, i będą im czynić posługę. I zapytał ich: Czyż tak nie było?

10. I uczniowie Jego odpowiedzieli: Zaiste, Panie, Samuel prorokował, zgodnie z Twoimi słowami, i wszystko wypełniło się.

11. I Jezus rzekł do nich: Dlaczego nie zapisaliście, że liczni święci zmartwychwstali i ukazali się wielu, i czynili im posługę?

12. I stało się, że Nefi przypomniał sobie, że nie zostało to zapisane.

13. I stało się, że Jezus nakazał, aby to zapisano; przeto zostało to zapisane, jak nakazał.

14. I teraz stało się, że gdy Jezus aobjaśnił im za jednym razem wszystkie pisma święte, które zapisali, przykazał im, aby nauczali tego, co im wyjaśnił.

◀

1a

PPŚ Pisma święte.

◀

b

Ⅱ Nefi 25:1–5; Morm. 8:23. PPŚ Izajasz.

◀

3a

Ⅲ Nefi 20:11–12.

◀

5a

Łuk. 24:25–27.

◀

9a

Hel. 13:2.

◀

b

Hel. 14:25.

◀

c

PPŚ Święty (rzeczownik).

◀

d

Mat. 27:52–53. PPŚ Zmartwychwstanie.

◀

14a

Łuk. 24:44–46.

Rozdział 24

Posłaniec Pana przygotuje drogę na Drugie Przyjście. Chrystus zasiądzie na sądzie. Izrael ma składać dziesięcinę i ofiary. Zapisywana jest księga pamięci. Por. Ks. Malachiasza 3:1–18. Około 34 r. n.e.

1. I stało się, że nakazał im, aby zapisali słowa, które Ojciec dał Malachiaszowi, które im powie. I stało się, że gdy je zapisano, objaśnił je. I to są słowa, które im powiedział: Ojciec powiedział Malachiaszowi — Oto poślę mego aposłańca, i przygotuje drogę przede mną. I przyjdzie nagle do swej świątyni Pan, którego oczekujecie, sam posłaniec przymierza, w którym się radujecie. Zaiste, przyjdzie On — rzecze Pan Zastępów.

2. Lecz kto będzie mógł się aostać w dniu Jego przyjścia i kto przetrwa, gdy się ukaże? Albowiem jest On jak ogień bwytapiającego i jako mydło folusznika.

3. I zasiądzie jako wytapiający i oczyszczający srebro; i oczyści asynów Lewiego; i będzie ich oczyszczał niczym złoto i srebro, aby mogli bskładać Panu ofiarę w prawości.

4. Wtedy ofiara Judy i Jerozolimy będzie miła Panu jak za dni dawnych i jak w latach minionych.

5. Wtedy przyjdę do was na sąd; i rychło będę świadczył przeciwko czarownikom i cudzołożnikom, i krzywoprzysięzcom, i tym, którzy uciskają najemnika w jego wynagrodzeniu, wdowę i asierotę, i odtrącają przychodnia, a mnie się nie boją — rzecze Pan Zastępów.

6. Albowiem jestem Panem, i nie zmieniam się; przeto nie spaliłem was, synowie Jakuba.

7. Już w dniach waszych ojców aodstąpiliście od mych obrzędów i nie przestrzegaliście ich. bPowróćcie do mnie, a wtedy Ja powrócę do was — rzecze Pan Zastępów. Lecz wy pytacie: W jaki sposób mamy powrócić?

8. Czyż człowiek może okradać Boga? bo wy mnie okradacie. Lecz wy pytacie: W czym Cię okradamy? W adziesięcinie i bofiarach.

9. Jesteście obłożeni klątwą, ponieważ mnie okradacie, wy, cały naród.

10. Przynieście całą adziesięcinę do spichlerza, aby był pokarm w domu moim i wypróbujcie mnie — rzecze Pan Zastępów — czy nie otworzę wam okien niebieskich, i nie wyleję na was bbłogosławieństwa, że nie wystarczy miejsca, aby je przyjąć.

11. I zabronię potem szarańczy niszczyć wasze plony rolne; wasza winorośl zaś w polu nie będzie bez owocu — rzecze Pan Zastępów.

12. I wszystkie narody nazywać was będą błogosławionymi, bo będziecie ziemią przyjemną — rzecze Pan Zastępów.

13. Zuchwałe są wasze słowa przeciwko mnie — rzecze Pan — a mimo to mówicie: Cóż takiego mówiliśmy przeciwko Tobie?

14. Mówiliście tak: Próżna to rzecz służyć Bogu, i jaki pożytek z tego, że przestrzegaliśmy Jego obrzędów i chodziliśmy strapieni przed Panem Zastępów?

15. I teraz postrzegamy pysznych jako szczęśliwych; zaiste, gdyż powodzi im się dobrze, chociaż niegodziwie postępują; a ci, którzy kuszą Boga, zaprawdę, uchodzą bezkarnie.

16. Tak amówili między sobą ci, którzy bali się Pana, i Pan zważał, i usłyszał to; i tak została spisana przed Nim bksięga pamięci dla tych, którzy bali się Pana i czcili Jego imię.

17. I będą moją własnością — rzecze Pan Zastępów — w dniu, w którym azbiorę swoje klejnoty; i oszczędzę ich, jak ktoś oszczędza własnego syna, który mu służy.

18. Wtedy zwrócicie się do mnie i arozróżnicie między prawym a niegodziwym, między tym, kto Bogu służy, a tym, kto Mu nie służy.

◀

1a

DiP 45:9.

◀

2a

Ⅲ Nefi 25:1.

◀

b

Zach. 13:9; DiP 128:24. PPŚ Drugie Przyjście Jezusa Chrystusa; Ziemia — Oczyszczenie ziemi.

◀

3a

Ⅴ Mojż. 10:8; DiP 84:31–34.

◀

b

DiP 13.

◀

5a

Jak. 1:27.

◀

7a

PPŚ Odstępstwo.

◀

b

Hel. 13:11; Ⅲ Nefi 10:6; Mor. 9:22.

◀

8a

PPŚ Dziesięciny, dziesięcina.

◀

b

PPŚ Ofiara (dar dla Pana).

◀

10a

DiP 64:23; 119.

◀

b

PPŚ Błogosławić, błogosławiony, błogosławieństwo.

◀

16a

Mor. 6:5.

◀

b

DiP 85:9; Mojż. 6:5. PPŚ Księga pamięci.

◀

17a

DiP 101:3.

◀

18a

PPŚ Rozróżnianie, dar [rozróżniania].

Rozdział 25

Podczas Drugiego Przyjścia pyszni i czyniący niegodziwość zostaną spaleni niczym ścierń. Eliasz powróci przed tym wielkim i strasznym dniem. Por. Ks. Malachiasza 3:19–24. Około 34 r. n.e.

1. Oto bowiem nadchodzi dzień, który apali jak piec; i wszyscy bpyszni, i wszyscy, którzy czynią niegodziwość, staną się niczym ścierń; i spali ich ten nadchodzący dzień — rzecze Pan Zastępów — tak, że im nie pozostawi ani korzenia, ani gałązki.

2. Lecz dla was, którzy boicie się mojego imienia, powstanie aSyn Prawości, z uzdrowieniem na swych skrzydłach; i pójdziecie, i burośniecie jak ccielęta w oborze.

3. I apodepczecie niegodziwych; albowiem będą niczym proch pod waszymi stopami w dniu, kiedy tego dokonam — rzecze Pan Zastępów.

4. Pamiętajcie o prawie Mojżesza, mego sługi, któremu przekazałem na aHorebie statuty i sądy dla całego Izraela.

5. Oto poślę wam proroka aEliasza, zanim przyjdzie ten wielki i straszny bdzień Pana;

6. I azwróci on serca ojców ku dzieciom, a serca dzieci ku ich ojcom, abym nie przyszedł i nie poraził ziemi klątwą.

◀

1a

Iz. 24:6; Ⅰ Nefi 22:15; Ⅲ Nefi 24:2; DiP 29:9; 64:23–24; 133:64; J.S. — Hist. 1:37. PPŚ Ziemia — Oczyszczenie ziemi.

◀

b

Ⅱ Nefi 20:33. PPŚ Pycha.

◀

2a

Eter 9:22.

◀

b

DiP 45:58.

◀

c

Am. 6:4; Ⅰ Nefi 22:24.

◀

3a

Ⅲ Nefi 21:12.

◀

4a

Ⅱ Mojż. 3:1–6.

◀

5a

Ⅱ Król. 2:1–2; DiP 2:1; 110:13–16; 128:17–18. PPŚ Eliasz; Pieczętować, zapieczętowanie; Zbawienie zmarłych.

◀

b

PPŚ Drugie Przyjście Jezusa Chrystusa.

◀

6a

DiP 2:2.

Rozdział 26

Jezus objaśnia wszystko od początku do końca. Niemowlęta i dzieci mówią o zdumiewających rzeczach, których nie można zapisać. Pośród tych, którzy są w Kościele Chrystusa, wszystko jest wspólne. Około 34 r. n.e.

1. I teraz stało się, że gdy Jezus powiedział te rzeczy, objaśniał je zgromadzonej rzeszy; i objaśniał im wszystkie rzeczy, i wielkie, i małe.

2. I powiedział On: aTe pisma święte, których nie mieliście ze sobą, Ojciec nakazał mi przekazać wam; albowiem w Swej mądrości pragnie, aby zostały one przekazane przyszłym pokoleniom.

3. I objaśniał On wszystkie sprawy od początku do czasu, gdy przyjdzie w Swej achwale — zaiste, wszystko, co ma nastąpić na powierzchni ziemi, aż do czasu gdy w gorejącym żarze stopią się wszystkie bżywioły, a ziemia czwinie się jak zwój, a niebiosa i ziemia przeminą;

4. I nawet do awielkiego i ostatecznego dnia, gdy wszyscy ludzie i wszystkie plemiona, i wszystkie narody i języki bstaną przed Bogiem, by zostali osądzeni za swe uczynki, czy dobre, czy złe —

5. I jeśli były dobre, ku azmartwychwstaniu do życia wiecznego; a jeśli były złe, ku zmartwychwstaniu na potępienie; będąc na równi, jeden po jednej stronie, a drugi po drugiej stronie, zgodnie z miłosierdziem i bsprawiedliwością, i świętością, będącymi w Chrystusie, który był cprzed powstaniem świata.

6. I teraz w tej księdze nie można zapisać nawet asetnej części tego, czego Jezus prawdziwie nauczał ludzi;

7. Oto jednak apłyty Nefiego zawierają większą część tego, co nauczał ludzi.

8. I to, co zapisałem, jest mniejszą częścią spraw, których nauczał ludzi; a zapisałem to z zamiarem ponownego przekazania tego temu ludowi aprzez Inne narody, zgodnie ze słowami, które Jezus powiedział.

9. I gdy to otrzymają, a jest to konieczne dla wypróbowania ich wiary, aby najpierw to otrzymali, i jeśli będzie tak, że dadzą temu wiarę, wówczas aważniejsze rzeczy zostaną im objawione.

10. I jeśli stanie się, że nie dadzą temu wiary, wtedy większe rzeczy będą im azabrane, ku ich potępieniu.

11. Oto zamierzałem zapisać wszystko, co zostało wyryte na płytach Nefiego, ale Pan mi tego zakazał, mówiąc: aWypróbuję wiarę mego ludu.

12. Zatem ja, Mormon, piszę, co mi Pan przykazał. I na tym ja, Mormon, kończę swoje słowa, przechodząc do tego, co mi nakazano zapisać.

13. Przeto pragnę, abyście wiedzieli, że przez okres trzech dni Pan prawdziwie nauczał ten lud; a potem często im się aukazywał i często łamał bchleb, i błogosławił go, i dawał go im.

14. I stało się, że gdy nauczał i czynił posługę adzieciom zgromadzonej rzeszy, o której mówiono, brozwiązał ich języki, że mówiły do swych ojców o wielkich i zdumiewających rzeczach, jeszcze większych niż to, co objawił ludowi; i rozwiązał ich języki, że mogły to wypowiedzieć.

15. I stało się, że po tym, jak wstąpił do nieba — po tym, jak po raz drugi ukazał się im i odszedł do Ojca, auzdrowiwszy wszystkich ich chorych i ich chromych, i otworzywszy oczy niewidomych i uszy głuchych, i dokonawszy uzdrowień wszelkiego rodzaju pośród nich, wskrzesiwszy umarłego i okazawszy im Swą moc, wstąpił do Ojca —

16. I stało się, że nazajutrz zgromadziła się rzesza, i wszyscy zarówno widzieli, jak i słyszeli te dzieci; zaiste, nawet aniemowlęta otworzyły swoje usta i opowiadały zdumiewające rzeczy; i zabroniono, aby ktokolwiek zapisał te rzeczy, o których opowiadały.

17. I stało się, że odtąd auczniowie wybrani przez Jezusa zaczęli bchrzcić i nauczać tylu, ilu do nich przychodziło; i tylu, ilu zostało ochrzczonych w imię Jezusa, było napełnionych Duchem Świętym.

18. I wielu z nich widziało i słyszało rzeczy niemożliwe do opowiedzenia, które azabroniono zapisać.

19. I nauczali oni, i czynili posługę jeden drugiemu; i mieli awszystko bwspólne, każdy z nich postępował sprawiedliwie wobec innych.

20. I stało się, że czynili wszystko, jak im Jezus nakazał.

21. I tych, których ochrzczono w imię Jezusa, nazwano aKościołem Chrystusa.

◀

2a

tzn. Mal. 3, cytowany w Ⅲ Nefim 24–25.

◀

3a

PPŚ Jezus Chrystus — Chwała Jezusa Chrystusa.

◀

b

Am. 9:13; Ⅱ Piotra 3:10, 12; Morm. 9:2. PPŚ Świat — Koniec świata; Ziemia — Oczyszczenie ziemi.

◀

c

Morm. 5:23.

◀

4a

Hel. 12:25; Ⅲ Nefi 28:31.

◀

b

Mos. 16:10–11. PPŚ Sąd Ostateczny.

◀

5a

Dan. 12:2; Jan 5:29.

◀

b

PPŚ Sprawiedliwość.

◀

c

Eter 3:14. PPŚ Jezus Chrystus — Przedziemskie życie Chrystusa.

◀

6a

Jan 21:25; Ⅲ Nefi 5:8.

◀

7a

PPŚ Płyty.

◀

8a

Ⅲ Nefi 21:5–6.

◀

9a

Eter 4:4–10.

◀

10a

Alma 12:9–11.

◀

11a

Eter 12:6.

◀

13a

Jan 21:14.

◀

b

Ⅲ Nefi 20:3–9. PPŚ Sakrament.

◀

14a

Ⅲ Nefi 17:11–12.

◀

b

Alma 32:23; Ⅲ Nefi 26:16.

◀

15a

Ⅲ Nefi 17:9. PPŚ Cud; Uzdrowić, uzdrowienia.

◀

16a

Mat. 11:25.

◀

17a

Ⅲ Nefi 19:4–13.

◀

b

Ⅳ Nefi 1:1.

◀

18a

Ⅲ Nefi 26:11.

◀

19a

Ⅳ Nefi 1:3.

◀

b

PPŚ Poświęcić, prawo poświęcenia.

◀

21a

Mos. 18:17. PPŚ Kościół Jezusa Chrystusa.

Rozdział 27

Jezus nakazuje nazwać Kościół Jego imieniem. Jego misja i zadość czyniąca ofiara stanowią Jego ewangelię. Jezus nakazuje ludziom, aby odpokutowali i zostali ochrzczeni, aby mogli być uświęceni przez Ducha Świętego. Mają być tacy sami jak Jezus. W okresie lat 34–35 n.e.

1. I stało się, że gdy uczniowie Jezusa wędrowali i głosili o tym, co słyszeli i widzieli, i chrzcili w imię Jezusa, stało się, że zgromadzili się i azjednoczyli w żarliwej modlitwie i bpoście.

2. I Jezus ponownie im się aukazał, albowiem modlili się do Ojca w Jego imię; i Jezus przyszedł, i stanął między nimi, i powiedział im: Co pragniecie, abym wam dał?

3. I odpowiedzieli Mu: Panie, pragniemy, abyś nam powiedział, jak nazwać ten Kościół; albowiem są dysputy między ludźmi z tego powodu.

4. I Pan powiedział im: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, dlaczego to ludzie szemrają i dysputują z tego powodu?

5. Czyż nie czytali w piśmie świętym, że macie wziąć na siebie aimię Chrystusa, które jest moim imieniem? Albowiem na to imię zostaniecie przywołani ostatniego dnia;

6. I kto weźmie na siebie imię moje, i awytrwa do końca, ten będzie zbawiony ostatniego dnia.

7. Przeto cokolwiek będziecie czynić, czyńcie to w imię moje; toteż nadajcie Kościołowi moje imię; i módlcie się do Ojca w imię moje, aby błogosławił Kościołowi ze względu na mnie.

8. Albowiem czyż mógłby to być amój bKościół, gdyby nie nosił mojego imienia? Jeśli Kościół nosiłby imię Mojżesza, byłby wtedy Kościołem Mojżesza; a jeśli nosiłby imię człowieka, byłby Kościołem człowieka; ale jeśli jednak ma nosić moje imię, wtedy jest moim Kościołem, jeśli okaże się, że są zbudowani na mojej ewangelii.

9. Zaprawdę, powiadam wam, że jesteście zbudowani na mojej ewangelii; przeto o cokolwiek będziecie prosić, czyńcie to w imię moje; a jeśli będziecie prosić Ojca za Kościół, jeśli to będzie w imię moje, Ojciec was wysłucha;

10. I jeśli okaże się, że Kościół jest zbudowany na mojej ewangelii, Ojciec objawi w nim Swe własne dzieła.

11. Jeśli jednak nie jest zbudowany na mojej ewangelii, a jest zbudowany na uczynkach ludzi czy na uczynkach diabła, zaprawdę, powiadam wam, będą mieli radość w swych uczynkach przez pewien czas, a niebawem nadejdzie koniec, i zostaną awycięci, i wrzuceni w ogień, skąd nie ma powrotu.

12. Albowiem ich uczynki aidą za nimi, i z powodu ich uczynków zostaną wycięci; przeto zapamiętajcie, co wam powiedziałem.

13. Oto dałem wam moją aewangelię, i to jest ewangelia, którą wam dałem — że przyszedłem na świat, aby wypełnić bwolę mego Ojca, albowiem mój Ojciec mnie posłał.

14. I mój Ojciec posłał mnie, abym został apodniesiony na krzyżu; i po tym, jak zostanę podniesiony na krzyżu, abym mógł bprzyciągnąć do siebie wszystkich ludzi, aby, tak jak Ja zostałem podniesiony przez ludzi, Ojciec podniósł ludzi, aby stanęli przede mną, i zostali cosądzeni za swe uczynki, czy dobre, czy złe.

15. W tym celu zostałem apodniesiony; przeto zgodnie z mocą Ojca przyciągnę do siebie wszystkich ludzi, aby mogli zostać osądzeni według swych uczynków.

16. I stanie się, że każdy, kto aodpokutuje i zostanie bochrzczony w imię moje, będzie napełniony; a jeśli cwytrwa do końca, oto uznam go za niewinnego przed mym Ojcem, gdy stanę, by sądzić świat.

17. I ten, kto nie wytrwa do końca, zostanie wycięty i wrzucony w ogień, skąd nie ma więcej powrotu ze względu na asprawiedliwość Ojca.

18. I jest to słowo, które dał dzieciom ludzkim. I z tego powodu wypełni On wszystkie słowa, które dał, i nie kłamie, lecz wypełni wszystkie Swoje słowa.

19. I anic nieczystego nie może wstąpić do Jego królestwa; przeto nic nie wstąpi do Jego bodpoczynku, oprócz tych, którzy cobmyli swe szaty w mojej krwi, dzięki swej wierze i pokucie za wszystkie swe grzechy, i dzięki swej wierności do końca.

20. Oto jest przykazanie: aOdpokutujcie, wszystkie krańce ziemi, i przyjdźcie do mnie, i zostańcie bochrzczeni w imię moje, abyście zostali cuświęceni przez przyjęcie Ducha Świętego, abyście ostatecznego dnia mogli stanąć przede mną dbez skazy.

21. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, to jest moja ewangelia; i wiecie, co macie czynić w moim Kościele; albowiem dzieła, które widzieliście, że Ja czyniłem, macie także i wy czynić; albowiem to, co widzieliście, że Ja czyniłem, to samo macie czynić.

22. Przeto, jeśli będziecie to czynić, błogosławieni będziecie, albowiem zostaniecie podniesieni w ostatecznym dniu.

23. Zapiszcie, co widzieliście i słyszeliście, z wyjątkiem tego, co jest azakazane.

24. Zapiszcie uczynki tego ludu, które nastaną, tak jak zapisano to, co już było.

25. Albowiem według ksiąg, które zostały spisane i które zostaną spisane, lud ten będzie asądzony; albowiem przez nie ich buczynki zostaną ujawnione ludziom.

26. I oto, wszystko jest aspisane przez Ojca; a więc według ksiąg, które zostaną spisane, sądzony będzie świat.

27. I wiedzcie, że abędziecie sędziami tego ludu, zgodnie z osądem, który wam dam, który będzie sprawiedliwy. Przeto bjakimi ludźmi powinniście być? Zaprawdę, powiadam wam, takimi cjak Ja.

28. A teraz aidę do Ojca. I zaprawdę, powiadam wam, że o cokolwiek poprosicie Ojca w imię moje, będzie wam dane.

29. aProście więc, a otrzymacie; kołaczcie, a będzie wam otworzone; albowiem każdy, kto prosi, otrzyma; a każdemu, kto kołacze, będzie otworzone.

30. I teraz, moja radość jest wielka, wręcz pełna, dzięki wam i temu pokoleniu; zaiste, i Ojciec ze wszystkimi świętymi aniołami cieszy się dzięki wam i temu pokoleniu; albowiem ażaden z nich nie jest stracony.

31. Oto pragnę, abyście zrozumieli, że mam na myśli tych z atego pokolenia, którzy bteraz żyją; i żaden z nich nie jest stracony; i w nich mam pełnię cradości.

32. Lecz oto, smuci mnie aczwarte pokolenie od tego pokolenia, bowiem są oni wzięci do niewoli przez niego tak samo jak syn zatracenia; albowiem sprzedadzą mnie za srebro i za złoto, i za to, co bmól niszczy, i przez co złodzieje włamują się i kradną. I w owym dniu nawiedzę ich, i sprowadzę ich uczynki na ich własne głowy.

33. I stało się, że po tych słowach Jezus powiedział Swym uczniom: Wchodźcie przez aciasną bramę, albowiem ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do żywota, i niewielu jest tych, którzy ją znajdują; ale szeroka jest brama i przestronna droga, która wiedzie do śmierci, i wielu jest takich, którzy nią podążają, aż zapada noc, gdy żaden człowiek nie może pracować.

◀

1a

DiP 29:6.

◀

b

Alma 6:6. PPŚ Post, pościć.

◀

2a

Ⅲ Nefi 26:13. PPŚ Jezus Chrystus — Pośmiertne epifanie Chrystusa.

◀

5a

PPŚ Jezus Chrystus — Wziąć na siebie imię Jezusa Chrystusa.

◀

6a

Ⅲ Nefi 15:9.

◀

8a

DiP 115:4.

◀

b

PPŚ Jezus Chrystus — Głowa Kościoła.

◀

11a

Alma 5:52.

◀

12a

Obj. 14:13; DiP 59:2.

◀

13a

DiP 76:40–42. PPŚ Ewangelia.

◀

b

Jan 6:38–39.

◀

14a

Ⅰ Nefi 11:32–33; Mojż. 7:55.

◀

b

Jan 6:44; Ⅱ Nefi 9:5; DiP 27:18.

◀

c

PPŚ Jezus Chrystus — Sędzia.

◀

15a

PPŚ Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

16a

PPŚ Pokutować, pokuta.

◀

b

PPŚ Chrzest, chrzcić.

◀

c

Ⅰ Nefi 13:37. PPŚ Wytrwać.

◀

17a

PPŚ Sprawiedliwość.

◀

19a

Alma 11:37.

◀

b

DiP 84:24. PPŚ Odpoczynek.

◀

c

Obj. 1:5; 7:14; Alma 5:21, 27; 13:11–13.

◀

20a

Eter 4:18.

◀

b

PPŚ Chrzest, chrzcić — Niezbędny.

◀

c

PPŚ Uświęcenie.

◀

d

DiP 4:2.

◀

23a

Ⅲ Nefi 26:16.

◀

25a

Ⅱ Nefi 33:10–15; Sł. Morm. 1:11.

◀

b

Ⅰ Nefi 15:32–33.

◀

26a

Ⅲ Nefi 24:16. PPŚ Księga żywota.

◀

27a

Ⅰ Nefi 12:9–10; Morm. 3:19.

◀

b

PPŚ Jezus Chrystus — Przykład Jezusa Chrystusa.

◀

c

Mat. 5:48; Ⅲ Nefi 12:48.

◀

28a

Jan 20:17.

◀

29a

Mat. 7:7; Ⅲ Nefi 14:7.

◀

30a

Jan 17:12.

◀

31a

Ⅲ Nefi 28:23.

◀

b

Ⅲ Nefi 9:11–13; 10:12.

◀

c

PPŚ Radość.

◀

32a

Ⅱ Nefi 26:9–10; Alma 45:10, 12.

◀

b

Mat. 6:19–21; Ⅲ Nefi 13:19–21.

◀

33a

Mat. 7:13–14; Ⅲ Nefi 14:13–14; DiP 22.

Rozdział 28

Dziewięciu z dwunastu uczniów pragnie dziedzictwa w królestwie Chrystusa, kiedy umrą, i jest im to obiecane. Trzech Nefitów pragnie otrzymać moc nad śmiercią, aby pozostać na ziemi, aż Jezus ponownie przyjdzie. Zostają przeobrażeni i widzą rzeczy, o których nie wolno mówić, i obecnie czynią posługę pośród ludzi. W okresie lat 34–35 n.e.

1. I stało się, że gdy Jezus powiedział te słowa, przemawiał do Swych uczniów, jednego po drugim, tymi słowy: Czego pragniecie ode mnie, kiedy pójdę do Ojca?

2. I wszyscy oprócz trzech powiedzieli tak: Pragniemy, aby — gdy dożyjemy wieku człowieka — posługa, do której nas powołałeś, dobiegła końca, abyśmy mogli szybko przyjść do Ciebie w Twym królestwie.

3. I powiedział im: Błogosławieni jesteście z powodu tego, czego pragnęliście ode mnie; przeto gdy dożyjecie siedemdziesiątego drugiego roku, przyjdziecie do mnie w mym królestwie i znajdziecie ze mną aodpoczynek.

4. I gdy im to powiedział, zwrócił się do pozostałych trzech i powiedział im: Co pragniecie, abym wam uczynił, gdy pójdę do Ojca?

5. I boleli w sercu, gdyż nie śmieli prosić Go o to, czego pragnęli.

6. I powiedział im: Oto aznam wasze myśli, i pragniecie tego samego, czego pragnął bJan, mój umiłowany, który był ze mną podczas mojej posługi, zanim zostałem podniesiony przez Żydów.

7. Przeto jesteście bardziej błogosławieni, gdyż anigdy nie zakosztujecie bśmierci, i będziecie żyć, aż zobaczycie wszystko, co Ojciec uczyni pośród dzieci ludzkich, aż zgodnie z wolą Ojca wszystko się wypełni, i przyjdę w swej chwale z cmocami niebios.

8. I nigdy nie zaznacie bólu śmierci; ale gdy przyjdę w swej chwale, zostaniecie w okamgnieniu odmienieni ze aśmiertelności w bnieśmiertelność; i będziecie wtedy błogosławieni w królestwie mego Ojca.

9. I powtarzam, nie zaznacie bólu, gdy będziecie żyli w ciele, ani smutku z wyjątkiem smutku z powodu grzechów świata; i uczynię to wszystko z powodu tego, czego pragnęliście ode mnie, albowiem pragnęliście, abyście mogli aprzyprowadzać do mnie dusze ludzkie, dopóki świat istnieje.

10. Przeto otrzymacie apełnię radości; i zasiądziecie w królestwie mego Ojca; zaiste, wasza radość będzie pełna, tak jak Ojciec dał mi pełnię radości; i będziecie tacy sami jak Ja, a jestem taki sam jak Ojciec, a Ojciec i Ja jesteśmy bjednym.

11. I aDuch Święty składa świadectwo o mnie i o Ojcu; i Ojciec daje dzieciom ludzkim Ducha Świętego ze względu na mnie.

12. I stało się, że gdy Jezus powiedział te słowa, dotknął palcem wszystkich z wyjątkiem tych trzech, którzy mieli pozostać, i odszedł.

13. I oto, niebiosa otworzyły się, i zostali oni azabrani do nieba, i widzieli, i słyszeli rzeczy nie do opisania.

14. I azakazano im o tym mówić, ani nie była im dana moc, aby mówić o tych rzeczach, które widzieli i słyszeli;

15. I czy byli w ciele, czy poza ciałem, nie mogli powiedzieć; gdyż wydawało im się to jakby ich aprzemienieniem, albowiem doznali odmiany z tego ciała w stan nieśmiertelny, aby mogli ujrzeć rzeczy boskie.

16. I stało się, że znowu czynili posługę na powierzchni ziemi; lecz nie nauczali o tym, co słyszeli i widzieli, ze względu na przykazanie, które im dano w niebie.

17. I nie wiem, czy od dnia ich przemienienia byli śmiertelni czy nieśmiertelni;

18. Lecz zgodnie z zapisem, który dano, wiem, że rozeszli się po całej powierzchni tej ziemi, czyniąc posługę wszystkim ludziom, zjednując Kościołowi tylu, ilu dawało wiarę ich naukom; chrzcząc ich, a tylu, ilu zostało ochrzczonych, otrzymywało Ducha Świętego.

19. I byli wtrącani do więzienia przez tych, którzy nie należeli do Kościoła. A awięzienia nie mogły ich zatrzymać, bowiem rozpadały się na dwoje.

20. I wtrącano ich do lochów w ziemi; ale porażali ziemię słowem Bożym, tak że Jego amocą byli oswobadzani spod głębin ziemi; przeto nie można było wykopać lochów dostatecznie głębokich, by mogły ich zatrzymać.

21. I trzy razy wrzucono ich do apieca, i nie doznali krzywdy.

22. I dwa razy wrzucono ich do ajaskini dzikich zwierząt; i oto bawili się ze zwierzętami, jak dziecko igra z jagnięciem, i nie doznali krzywdy.

23. I stało się, że tak chodzili pośród całego ludu Nefiego i głosili aewangelię Chrystusa wszystkim ludziom na powierzchni tej ziemi; i byli nawróceni do Pana i zjednoczeni z Kościołem Chrystusa; i tak ludzie z btego pokolenia byli błogosławieni, zgodnie ze słowem Jezusa.

24. I teraz ja, Mormon, przestaję na razie o tym mówić.

25. Oto zamierzałem podać aimiona tych, którzy nigdy nie mieli zakosztować śmierci, ale Pan mi zakazał; przeto nie podaję ich, i pozostają one ukryte przed światem.

26. Lecz oto, ja sam widziałem ich, i czynili mi posługę.

27. I oto będą pośród Innych narodów, ale Inne narody ich nie poznają.

28. I będą także pośród Żydów, a Żydzi ich nie poznają.

29. I stanie się, że gdy Pan w Swej mądrości uzna za stosowne, będą czynić posługę wszystkim arozproszonym plemionom Izraela, wszystkim narodom, plemionom, językom i ludom, i przywiodą wiele dusz do Jezusa, aby ich pragnienie mogło zostać spełnione, a będzie to dzięki przekonującej mocy Bożej, która w nich jest.

30. I są oni niczym aaniołowie Boży, i gdy proszą Ojca w imię Jezusa, mogą ukazać się jakiemukolwiek człowiekowi, jeśli uważają to za słuszne.

31. Przeto wielkie i zdumiewające dzieła będą przez nich wykonane przed owym awielkim dniem, gdy wszyscy ludzie na pewno staną przed tronem sędziowskim Chrystusa;

32. Zaiste, nawet pośród Innych narodów dokonają awielkiego i zdumiewającego dzieła przed owym dniem sądu.

33. I gdybyście mieli wszystkie pisma święte podające wszystkie zdumiewające dzieła Chrystusa, wiedzielibyście, że zgodnie ze słowami Chrystusa, wszystko to na pewno nastąpi.

34. I biada temu, kto anie zważa na słowa Jezusa ani słowa btych, których On wybrał i posłał pośród nich; albowiem ten, kto nie przyjmie słów Jezusa ani słów tych, których On posłał, nie przyjmuje Go; i takich On nie przyjmie ostatecznego dnia;

35. I byłoby im lepiej, gdyby się nie narodzili. Albowiem czyż uważacie, że można odebrać sprawiedliwość urażonemu Bogu, który został apodeptany stopami ludzi, aby mogło nastąpić zbawienie?

36. I teraz oto, co się tyczy tych trzech uczniów wybranych przez Pana, zaiste, tych trzech, którzy zostali zabrani do niebios, o których nie wiedziałem, czy zostali oczyszczeni ze śmiertelności w nieśmiertelność —

37. Lecz oto, odkąd o tym pisałem, pytałem Pana, i objawił mi, że konieczna była odmiana ich ciała, gdyż inaczej musieliby zakosztować śmierci.

38. Przeto, aby nie zakosztowali śmierci, nastąpiła aodmiana ich ciała, aby nie doświadczyli bólu ani smutku z wyjątkiem tylko smutku spowodowanego grzechami świata.

39. Teraz odmiana ta nie jest równoznaczna z tą, która nastąpi w ostateczny dzień; jednakże zostali odmienieni, aby Szatan nie miał nad nimi mocy, by ich akusić; i są buświęceni w ciele tak, że są cświęci, że nie podlegają mocom ziemskim.

40. I pozostaną w tym stanie do dnia sądu ostatecznego Chrystusa; i w owym dniu doznają większej przemiany, i zostaną przyjęci do królestwa Ojca, aby pozostać z Bogiem na wieczność w niebiosach, i nigdy nie odejść.

◀

3a

PPŚ Odpoczynek.

◀

6a

Am. 4:13; Alma 18:32.

◀

b

Jan 21:21–23; DiP 7:1–4.

◀

7a

Ⅳ Nefi 1:14; Morm. 8:10–11; Eter 12:17.

◀

b

PPŚ Przeobrażone Istoty.

◀

c

Ⅲ Nefi 20:22.

◀

8a

Ⅲ Nefi 28:36–40. PPŚ Śmiertelny, doczesność.

◀

b

PPŚ Nieśmiertelny, nieśmiertelność.

◀

9a

Fil. 1:23–24; DiP 7:5–6.

◀

10a

DiP 84:36–38.

◀

b

Jan 17:20–23.

◀

11a

Ⅱ Nefi 31:17–21; Ⅲ Nefi 11:32.

◀

13a

Ⅱ Kor. 12:2–4.

◀

14a

DiP 76:114–116.

◀

15a

Mojż. 1:11. PPŚ Przemienienie.

◀

19a

Dz. 16:26; Alma 14:26–28.

◀

20a

Morm. 8:24.

◀

21a

Dan. 3:22–27; Ⅳ Nefi 1:32.

◀

22a

Dan. 6:17–24; Ⅳ Nefi 1:33.

◀

23a

PPŚ Ewangelia.

◀

b

Ⅲ Nefi 27:30–31.

◀

25a

Ⅲ Nefi 19:4.

◀

29a

PPŚ Izrael — Dziesięć zagubionych plemion Izraela; Izrael — Rozproszenie Izraela.

◀

30a

PPŚ Aniołowie.

◀

31a

Hel. 12:25; Ⅲ Nefi 26:4–5.

◀

32a

Ⅱ Nefi 25:17.

◀

34a

Eter 4:8–12.

◀

b

PPŚ Prorok.

◀

35a

Hel. 12:2.

◀

38a

PPŚ Przeobrażone Istoty.

◀

39a

PPŚ Kusić, pokusa.

◀

b

PPŚ Uświęcenie.

◀

c

PPŚ Świętość.

Rozdział 29

Wyjawienie Księgi Mormona jest znakiem, że Pan zaczyna gromadzić Izrael i wypełniać Swe przymierza. Ci, którzy odrzucą Jego objawienia i dary w dniach ostatnich, będą przeklęci. W okresie lat 34–35 n.e.

1. I teraz oto mówię wam, że gdy Pan w Swej mądrości uzna za stosowne, aby słowa te adoszły do Innych narodów, zgodnie z Jego słowem, wtedy będziecie wiedzieli, że bprzymierze, które Ojciec zawarł z dziećmi Izraela o ich przywróceniu na ziemie ich dziedzictwa, zaczyna się wypełniać.

2. I będziecie wiedzieli, że wypełnią się wszystkie słowa Pana, wypowiedziane przez Jego świętych proroków; i nie powiecie, że Pan aopóźnia Swe przyjście do dzieci Izraela.

3. I nie wymyślajcie w sercu, że słowa, które były powiedziane, są na próżno, bo oto Pan będzie pamiętał przymierze, które zawarł ze Swym ludem z domu Izraela.

4. I gdy zobaczycie, że te słowa zostaną wam wyjawione, wtedy nie będziecie więcej gardzić dziełami Pana, albowiem amiecz Jego bsprawiedliwości jest w Jego prawej ręce; i oto, w owym dniu, w którym wzgardzicie tym, co czyni, Jego miecz spadnie na was znienacka.

5. aBiada temu, kto bgardzi dziełami Pana; zaiste, biada temu, kto cwyprze się Chrystusa i Jego dzieł!

6. Zaiste, abiada temu, kto zaprzeczy objawieniom Pana i powie, że nie działa On już więcej przez objawienie lub proroctwo, lub bdary, lub języki, lub uzdrowienia, lub mocą Ducha Świętego!

7. Zaiste, i biada temu, kto w owym dniu powie dla azysku, że bżaden cud nie może być dokonany przez Jezusa Chrystusa; albowiem ten, kto tak czyni, stanie się niczym csyn zatracenia, dla którego nie było miłosierdzia, zgodnie ze słowem Chrystusa!

8. Zaiste, i nie będziecie więcej wystawiać na apośmiewisko, bgardzić czy naigrawać się z cŻydów, czy jakiejkolwiek resztki z domu Izraela; albowiem Pan pamięta Swe przymierze z nimi i uczyni im według tego, co przysiągł.

9. Przeto nie powinniście przypuszczać, że możecie zmienić prawą rękę Pana na lewą, że nie może On dokonać sądu, wypełniając przymierze, które zawarł z domem Izraela.

◀

1a

Ⅱ Nefi 30:3–8.

◀

b

Morm. 5:14, 20.

◀

2a

Łuk. 12:45–48.

◀

4a

Ⅲ Nefi 20:20.

◀

b

PPŚ Sprawiedliwość.

◀

5a

Ⅱ Nefi 28:15–16.

◀

b

Morm. 8:17; Eter 4:8–10.

◀

c

Mat. 10:32–33.

◀

6a

Morm. 9:7–11, 15.

◀

b

PPŚ Dary Ducha.

◀

7a

PPŚ Wypaczanie religii.

◀

b

Ⅱ Nefi 28:4–6; Morm. 9:15–26.

◀

c

PPŚ Synowie zatracenia.

◀

8a

Ⅰ Nefi 19:14.

◀

b

Ⅱ Nefi 29:4–5.

◀

c

PPŚ Żydzi.

Rozdział 30

Inne narody w dniach ostatnich wezwane do pokuty, aby przystąpiły do Chrystusa i zostały zaliczone do domu Izraela. W okresie lat 34–35 n.e.

1. Zważajcie, o Inne narody, i dajcie posłuch słowom Jezusa Chrystusa, syna Boga żywego, które anakazał mi wam powiedzieć, bowiem nakazuje mi pisać te słowa:

2. Odstąpcie od swych niegodziwości, wszyscy z aInnych narodów; i bodpokutujcie za swe złe uczynki, za swe kłamstwa i oszustwa, i swą rozpustę, i swe tajemne występki, i swe bałwochwalstwo, i swe morderstwa, i swe wypaczanie religii, i swą zazdrość, i swe kłótnie, i wszelkie swe niegodziwości i występki, i przyjdźcie do mnie, i zostańcie ochrzczeni w imię moje, abyście mogły otrzymać odpuszczenie swoich grzechów i być napełnione Duchem Świętym, abyście mogły być czaliczeni do mego ludu z domu Izraela.

◀

1a

Ⅲ Nefi 5:12–13.

◀

2a

PPŚ Inne narody.

◀

b

PPŚ Pokutować, pokuta.

◀

c

Gal. 3:27–29; Ⅱ Nefi 10:18–19; Ⅲ Nefi 16:10–13; 21:22–25; Abr. 2:10.

Czwarty Nefi

Księga Nefiego
Który był synem Nefiego — jednego z uczniów Jezusa Chrystusa

Dzieje ludu Nefiego, według jego zapisu.

Rozdział 1

Wszyscy Nefici i Lamanici nawracają się do Pana. Mają wszystko wspólne, dokonują cudów i dobrze im się wiedzie na tej ziemi. Po dwóch stuleciach pojawiają się rozłamy, zło, fałszywe kościoły i prześladowania. Po trzystu latach zarówno Nefici, jak i Lamanici są niegodziwi. Ammaron ukrywa święte kroniki. W okresie lat 35–321 n.e.

1. I stało się, że gdy upłynął trzydziesty czwarty rok, a także trzydziesty piąty, i oto uczniowie Jezusa założyli Kościół Chrystusa we wszystkich ziemiach naokoło. I tylu, ilu przyszło do nich i prawdziwie odpokutowało za swe grzechy, zostało ochrzczonych w imię Jezusa; i otrzymało również Ducha Świętego.

2. I stało się, że w trzydziestym szóstym roku wszyscy ludzie na całej powierzchni ziemi, zarówno Nefici, jak i Lamanici nawrócili się do Pana i zaprzestali sporów i dysput między sobą, i każdy człowiek postępował sprawiedliwie wobec innych.

3. I mieli awszystko wspólne; przeto nie było ani biednych, ani bogatych, niewolników ani wolnych, gdyż wszyscy byli wolni, i wszystkim był dany dar niebiański.

4. I stało się, że upłynął także trzydziesty siódmy rok, i nadal mieli pokój na tej ziemi.

5. I wielkich i zdumiewających dzieł dokonywali uczniowie Jezusa, auzdrawiając chorych i wskrzeszając umarłych, sprawiając, że chromi chodzili, przywracając wzrok niewidomym i słuch głuchym, i dokonując bcudów wszelkiego rodzaju pośród dzieci ludzkich; i w żaden inny sposób nie dokonywali cudów, jak tylko w imię Jezusa.

6. I tak upłynął trzydziesty ósmy rok, a także trzydziesty dziewiąty i czterdziesty pierwszy, i czterdziesty drugi, i lata do czterdziestego dziewiątego, a także pięćdziesiąty pierwszy, pięćdziesiąty drugi i lata do pięćdziesiątego dziewiątego.

7. I Pan sprawił, że wiodło im się niezmiernie dobrze na tej ziemi; zaiste, do tego stopnia, że znowu odbudowali miasta tam, gdzie miasta były spalone.

8. Zaiste, nawet odbudowali to wielkie amiasto Zarahemla.

9. Lecz wiele miast azatonęło, i woda zalała te miejsca; przeto nie można było odbudować tych miast.

10. I teraz oto stało się, że ludzie Nefiego wzrastali w siłę, i rozmnożyli się niezmiernie szybko, i stali się nadzwyczajnie apięknym i przyjemnym ludem.

11. I żenili się, i wychodzili za mąż, i byli błogosławieni zgodnie z wieloma obietnicami, które Pan im dał.

12. I już nie postępowali według apraktyk i obrzędów bprawa Mojżesza; ale postępowali według przykazań, które otrzymali od ich Pana i ich Boga, trwając w cpoście i modlitwie, i zbierając się często, aby zarówno modlić się, jak i słuchać słowa Pana.

13. I stało się, że nie było żadnych sporów pośród wszystkich ludzi na całej ziemi; ale potężne cuda były dokonywane pośród uczniów Jezusa.

14. I stało się, że upłynął siedemdziesiąty pierwszy, a także siedemdziesiąty drugi rok, zaiste, krótko mówiąc, aż do siedemdziesiątego dziewiątego; i zaiste, nawet upłynęło sto lat, i uczniowie, których Jezus wybrał, odeszli do araju Bożego, wszyscy z wyjątkiem tych btrzech, którzy mieli pozostać; a na ich miejsce custanowiono innych duczniów; i wielu z tamtego pokolenia umarło.

15. I stało się, że nie było ażadnych sporów na całej ziemi, ze względu na miłość Boga, która zamieszkała w sercach ludzi.

16. I nie było pośród nich azazdrości ani kłótni, ani zamieszek, ani rozpusty, ani kłamstw, ani morderstw czy blubieżności jakiegokolwiek rodzaju; i zaiste nie mogło być cszczęśliwszego ludu pośród wszystkich ludzi stworzonych ręką Boga.

17. I nie było żadnych złoczyńców ani morderców, ani Lamanitów, ani żadnych innych „-itów”, gdyż stanowili ajedność jako dzieci Chrystusa i dziedzice królestwa Bożego.

18. I jakże byli błogosławieni! Albowiem Pan błogosławił im we wszystkim, co czynili; zaiste, byli błogosławieni i wiodło im się dobrze, aż minęło sto dziesięć lat; i pierwsze pokolenie od czasów Chrystusa przeminęło, i nie było żadnych sporów na całej tej ziemi.

19. I stało się, że Nefi, który spisał te ostatnie kroniki (a prowadził je na apłytach Nefiego), umarł, a po nim prowadził je jego syn, Amos; a prowadził je także na płytach Nefiego.

20. I Amos czynił to przez osiemdziesiąt cztery lata, i nadal panował pokój w kraju, z wyjątkiem niewielkiej grupy ludzi, która powstała przeciwko Kościołowi, a nazwali się oni Lamanitami; przeto zaczęli pojawiać się znowu Lamanici na tej ziemi.

21. I stało się, że Amos także umarł (a minęły sto dziewięćdziesiąt cztery lata od narodzenia Chrystusa), a po nim ich kroniki prowadził jego syn, Amos; i prowadził je także na płytach Nefiego; i zapisywał je także w księdze Nefiego, czyli w tej księdze.

22. I stało się, że upłynęło dwieście lat; i drugie pokolenie z wyjątkiem tylko niewielu umarło.

23. I teraz ja, Mormon, chcę, abyście wiedzieli, że ludzie ci rozmnożyli się i rozeszli po całej powierzchni tej ziemi, i niezmiernie się bogacili, dzięki swemu dobrobytowi w Chrystusie.

24. I teraz w owym dwieście pierwszym roku pojawili się między nimi tacy, którzy unosili się w apysze, nosząc kosztowne stroje i cenne perły wszelkiego rodzaju, i inne cenne rzeczy świata.

25. I od tego czasu już nie mieli awspólnych dóbr i majętności między sobą.

26. I zaczęli się dzielić na klasy; i zaczęli budować sobie akościoły dla bzysku, i zaczęli zaprzeczać prawdziwemu Kościołowi Chrystusa.

27. I stało się, że gdy upłynęło dwieście dziesięć lat, było na tej ziemi wiele kościołów; zaiste, było wiele kościołów, które twierdziły, że wyznają Chrystusa, a mimo to aodrzucały większość elementów Jego ewangelii, do tego stopnia, że przyswajali wszelkiego rodzaju niegodziwość, a to, co święte, dawali ludziom niegodnym, którym tego bzakazano.

28. I ten akościół rozrastał się niezmiernie z powodu niegodziwości, i ze względu na moc Szatana, która ogarnęła ich serca.

29. I znowu, był też inny kościół, który wyparł się Chrystusa; i członkowie jego aprześladowali prawdziwy Kościół Chrystusa z powodu ich pokory i wiary w Chrystusa; i gardzili nimi z powodu wielu cudów, których dokonywano pośród nich.

30. Dlatego wykorzystywali swą moc i władzę nad uczniami Jezusa, którzy przebywali z nimi, i wtrącali ich do awięzienia; lecz przez moc słowa Bożego, która w nich była, więzienia rozpadały się na dwoje, a uczniowie szli dalej, czyniąc potężne cuda pośród nich.

31. Jednakże pomimo wszystkich tych cudów ludzie znieczulali swe serca i chcieli ich zabić, jak Żydzi w Jerozolimie chcieli zabić Jezusa, według Jego słowa.

32. I wrzucali ich do arozpalonych bpieców, a oni nie doznawali krzywdy.

33. I wtrącali ich do ajaskiń z dzikimi zwierzętami, a oni igrali z dzikimi zwierzętami niczym dziecko z jagnięciem; i nie doznawali krzywdy.

34. Mimo to ludzie znieczulili swe serca, albowiem wielu kapłanów i fałszywych proroków poprowadziło ich tak, aby budowali wiele kościołów i czynili wszelką niegodziwość. I abili oni lud Jezusa; lecz lud Jezusa nie odpłacał im. I tak z roku na rok lud ten marniał w niewierze i niegodziwości, aż minęło dwieście trzydzieści lat.

35. I teraz stało się, że w tym roku, zaiste, w roku dwieście trzydziestym pierwszym nastąpił wielki rozłam pośród ludu.

36. I stało się, że tego roku powstał lud, który nazwał się Nefitami, a byli oni prawdziwie wierzącymi w Chrystusa; a pośród nich byli ci, których Lamanici nazywali Jakubitami i Józefitami i Zoramitami.

37. Przeto prawdziwie wierzący w Chrystusa i prawdziwie oddający cześć Chrystusowi (pośród których byli atrzej uczniowie Jezusa, którzy mieli pozostać) byli nazywani Nefitami i Jakubitami, i Józefitami, i Zoramitami.

38. I stało się, że ci, którzy odrzucili ewangelię, byli nazywani Lamanitami i Lemuelitami, i Ismaelitami; i nie marnieli w niewierze, ale z pełną świadomością abuntowali się przeciwko ewangelii Chrystusa, i uczyli swe dzieci, aby nie wierzyły, i tak samo jak ich ojcowie marnieli od początku.

39. A przyczyną tego była niegodziwość i występki ich ojców, tak jak było na początku. I auczono ich, aby nienawidzili dzieci Boga, tak jak uczono Lamanitów, aby nienawidzili dzieci Nefiego od początku.

40. I stało się, że upłynęły dwieście czterdzieści cztery lata, i taka była sytuacja tego ludu. I bardziej niegodziwa część ludu wzrosła w siłę, i stała się znacznie liczniejsza od ludu Bożego.

41. I nadal budowali sobie kościoły, przyozdabiając je wszelkiego rodzaju cennymi rzeczami. I tak upłynęło dwieście pięćdziesiąt lat, a także dwieście sześćdziesiąt lat.

42. I stało się, że bardziej niegodziwa część ludu zaczęła znowu tworzyć przysięgi i asprzysiężenia Gadiantona.

43. I także serca ludzi, którzy zwali się ludem Nefiego, zaczęły przepełniać się pychą z powodu niezmiernych bogactw, i stali się próżni jak ich bracia, Lamanici.

44. I od tego czasu uczniowie Jezusa zaczęli boleć nad agrzechami świata.

45. I stało się, że gdy upłynęło trzysta lat, zarówno lud Nefiego, jak i Lamanici stali się niezmiernie niegodziwi, jeden tak samo, jak drugi.

46. I stało się, że złoczyńcy Gadiantona rozeszli się po całej ziemi; i poza uczniami Jezusa nie było nikogo, kto byłby prawy. I ludzie zgromadzili mnóstwo złota i srebra, i handlowali towarami wszelkiego rodzaju.

47. I stało się, że gdy upłynęło trzysta pięć lat (i ludzie nadal pozostawali w niegodziwości), umarł Amos; a po nim kroniki prowadził jego brat, Ammaron.

48. I stało się, że gdy upłynęło trzysta dwadzieścia lat, Ammaron, będąc nakłoniony przez Ducha Świętego, ukrył te święte akroniki — zaiste, wszystkie święte kroniki przekazywane z pokolenia na pokolenie, które były święte — aż do trzysta dwudziestego roku od przyjścia Chrystusa.

49. I ukrył je dla Pana, aby zostały ponownie aujawnione resztce z domu Jakuba, zgodnie z proroctwami i obietnicami Pana. I na tym kończy się kronika Ammarona.

◀

3a

Dz. 4:32; Ⅲ Nefi 26:19. PPŚ Poświęcić, prawo poświęcenia.

◀

5a

PPŚ Uzdrowić, uzdrowienia.

◀

b

Jan 14:12. PPŚ Cud.

◀

8a

Ⅲ Nefi 8:8.

◀

9a

Ⅲ Nefi 9:4, 7.

◀

10a

Morm. 9:6.

◀

12a

Ⅱ Nefi 25:30; Ⅲ Nefi 15:2–8.

◀

b

PPŚ Prawo Mojżesza.

◀

c

Mor. 6:5; DiP 88:76–77.

◀

14a

PPŚ Raj.

◀

b

Ⅲ Nefi 28:3–9. PPŚ Przeobrażone Istoty.

◀

c

PPŚ Ustanowić, ustanowienie.

◀

d

PPŚ Uczeń.

◀

15a

PPŚ Pokój.

◀

16a

PPŚ Jedność.

◀

b

PPŚ Żądza.

◀

c

Mos. 2:41; Alma 50:23. PPŚ Radość.

◀

17a

Jan 17:21. PPŚ Syjon.

◀

19a

PPŚ Płyty.

◀

24a

PPŚ Pycha.

◀

25a

Ⅳ Nefi 1:3.

◀

26a

Ⅰ Nefi 22:23; Ⅱ Nefi 28:3; Morm. 8:32–38.

◀

b

DiP 10:56. PPŚ Wypaczanie religii.

◀

27a

PPŚ Odstępstwo.

◀

b

Ⅲ Nefi 18:28–29.

◀

28a

PPŚ Diabeł — Kościół diabła.

◀

29a

PPŚ Prześladować, prześladowanie.

◀

30a

Ⅲ Nefi 28:19–20.

◀

32a

Dan. 3:26–27.

◀

b

Ⅲ Nefi 28:21.

◀

33a

Ⅲ Nefi 28:22.

◀

34a

Ⅲ Nefi 12:39; DiP 98:23–27.

◀

37a

Ⅲ Nefi 28:6–7; Morm. 8:10–11.

◀

38a

PPŚ Bunt.

◀

39a

Mos. 10:17.

◀

42a

PPŚ Tajemne sprzysiężenia.

◀

44a

Ⅲ Nefi 28:9.

◀

48a

Hel. 3:13, 15–16.

◀

49a

Enos 1:13.

Księga Mormona

Rozdział 1

Ammaron poucza Mormona o świętych kronikach. Rozpoczyna się wojna pomiędzy Nefitami a Lamanitami. Pan zabiera Trzech Nefitów. Niegodziwość, niewiara, czary i gusła stają się powszechne. W okresie lat 321–326 n.e.

1. I teraz ja, aMormon, bzapisuję, co widziałem i słyszałem, i nadaję temu nazwę Księga Mormona.

2. I w tym czasie, gdy aAmmaron ukrył święte kroniki dla Pana, przyszedł on do mnie (miałem około dziesięciu lat i zacząłem być nieco buczony w naukach mego ludu), i Ammaron powiedział do mnie: Widzę, że jesteś trzeźwo myślącym i spostrzegawczym dzieckiem;

3. Przeto kiedy będziesz miał około dwudziestu czterech lat, chciałbym, abyś zapamiętał to, co zaobserwujesz pośród tego ludu; i gdy osiągniesz ten wiek, pójdziesz do ziemi Antum na wzgórze nazwane aSzim; i tam ukryłem dla Pana wszystkie święte grawerunki odnoszące się do tego ludu.

4. Oto weźmiesz do siebie apłyty Nefiego, zostawiając resztę w tym samym miejscu, gdzie są; i na płytach Nefiego wyryjesz wszystko, co zaobserwowałeś pośród tego ludu.

5. I ja, Mormon, potomek aNefiego (a memu ojcu było na imię Mormon), zapamiętałem to, co Ammaron mi nakazał.

6. I stało się, że kiedy miałem jedenaście lat, mój ojciec wziął mnie do ziemi na południu, do samej ziemi zarahemlskiej.

7. Cała powierzchnia ziemi była pokryta budynkami, a ludzie byli prawie tak liczni, jak piasek morski.

8. I stało się, że tego samego roku nastała wojna pomiędzy Nefitami, którzy składali się z Nefitów i Jakubitów, i Józefitów, i Zoramitów; a wojna ta była między Nefitami i Lamanitami, i Lemuelitami i Ismaelitami.

9. Teraz Lamanici i Lemuelici, i Ismaelici byli nazywani Lamanitami; i te dwie strony były Nefitami i Lamanitami.

10. I stało się, że wojna między nimi zaczęła się w granicach Zarahemli nad wodami Sydonu.

11. I stało się, że Nefici zgromadzili wielu mężczyzn, ponad trzydzieści tysięcy. I stało się, że tego roku stoczyli wiele bitew, w których Nefici pokonali Lamanitów, i zabili wielu z nich.

12. I stało się, że Lamanici odstąpili od swego zamiaru, i zawarto pokój w tej ziemi; i pokój trwał przez okres około czterech lat, tak że nie było rozlewu krwi.

13. Lecz niegodziwość panowała na powierzchni całej tej ziemi, tak że Pan zabrał Swych aumiłowanych uczniów, a dzieło cudów i uzdrowienia ustało z powodu niegodziwości ludzi.

14. I nie było żadnych adarów od Pana, i bDuch Święty na nikogo nie zstępował z powodu ich niegodziwości i cniewiary.

15. I ja, będąc w wieku piętnastu lat, i będąc w miarę trzeźwo myślący, zostałem nawiedzony przez Pana i skosztowałem, i poznałem nieco z dobroci Jezusa.

16. I próbowałem głosić temu ludowi, ale Pan zamknął mi usta, i zakazał mi głoszenia im ewangelii; albowiem świadomie azbuntowali się przeciw swemu Bogu; i bzabrano umiłowanych uczniów z ziemi z powodu ich niegodziwości.

17. I pozostałem pośród nich, ale zabroniono mi głosić im ewangelię z powodu zatwardziałości ich serc; i z powodu zatwardziałości ich serc ziemia ta była aprzeklęta dla nich.

18. I ci złoczyńcy Gadiantona, którzy byli pośród Lamanitów, rozprzestrzenili się na tej ziemi, do tego stopnia, że jej mieszkańcy zaczęli zakopywać swe askarby w ziemi; i zaczęły się im one wymykać, gdyż Pan przeklął tę ziemię, i nie mogli ich zatrzymać, ani też ich odzyskać.

19. I stało się, że uprawiali czary i gusła, i magię; i władza Złego zapanowała nad całą powierzchnią ziemi, aż do wypełnienia się wszystkich słów Abinadiego, a także Lamanity Samuela.

◀

1a

PPŚ Mormon, prorok neficki.

◀

b

Ⅲ Nefi 5:11–18.

◀

2a

Ⅳ Nefi 1:47–49.

◀

b

Mos. 1:3–5.

◀

3a

Eter 9:3.

◀

4a

Sł. Morm. 1:1, 11. PPŚ Płyty.

◀

5a

Ⅲ Nefi 5:12, 20.

◀

13a

Ⅲ Nefi 28:2, 12.

◀

14a

Mor. 10:8–18, 24.

◀

b

PPŚ Duch Święty.

◀

c

PPŚ Niewiara.

◀

16a

PPŚ Bunt.

◀

b

Morm. 8:10.

◀

17a

Ⅱ Nefi 1:7; Alma 45:10–14, 16.

◀

18a

Hel. 13:18–20; Eter 14:1–2.

Rozdział 2

Mormon dowodzi armiami Nefitów. Krew i rzeź ogarniają ziemię. Nefici lamentują i rozpaczają żalem ludzi potępionych. Ich dzień łaski minął. Mormon przejmuje płyty Nefiego. Trwają wojny. W okresie lat 327–350 n.e.

1. I stało się, że tego roku znowu wybuchła wojna między Nefitami a Lamanitami. I chociaż byłem młody, to byłem dużej postury; dlatego ludzie Nefiego wyznaczyli mnie, abym był ich przywódcą, czyli przywódcą ich armii.

2. Przeto stało się, że mając szesnaście lat poszedłem na czele armii Nefitów przeciwko Lamanitom; przeto upłynęło trzysta dwadzieścia sześć lat.

3. I stało się, że w trzysta dwudziestym siódmym roku Lamanici zaatakowali nas z tak niezmiernie wielką mocą, że strach ogarnął moje armie; przeto nie chcieli walczyć, i zaczęli się wycofywać do krajów na północy.

4. I stało się, że doszliśmy do miasta Angoli, i zajęliśmy miasto, i przygotowywaliśmy się do obrony przed Lamanitami. I stało się, że umocniliśmy miasto ze wszystkich sił; ale pomimo wszystkich naszych umocnień Lamanici nas zaatakowali i wyparli z miasta.

5. I wyparli nas także z ziemi dawidzkiej.

6. I maszerowaliśmy, aż doszliśmy do ziemi Jozuego, która była w zachodnich granicach na wybrzeżu.

7. I stało się, że w pośpiechu zebraliśmy nasz lud, abyśmy byli w jednym gronie.

8. Lecz oto, cała ziemia roiła się od złoczyńców i Lamanitów; i mimo że memu ludowi groziła wielka zagłada, nie odpokutował on za swe złe uczynki; przeto wszędzie była krew i rzeź, zarówno po stronie Nefitów, jak i po stronie Lamanitów; i na całej powierzchni ziemi nastąpił jeden całkowity przewrót.

9. I teraz Lamanici mieli króla, który nazywał się Aaron; i wystąpił on przeciw nam z armią czterdziestu czterech tysięcy. I oto, stawiłem mu czoła z moimi czterdziestoma dwoma tysiącami. I stało się, że pokonałem go z moją armią, tak że uciekł przede mną. I oto, wszystko to nastąpiło, zanim upłynął rok trzysta trzydziesty.

10. I stało się, że Nefici zaczęli pokutować za swe niegodziwości, i rozpaczać, jak przepowiadał prorok Samuel; albowiem nikt nie mógł zachować swej własności ze względu na złodziei i złoczyńców, i morderców, i magię, i gusła, panoszące się w kraju.

11. Zatem na całej ziemi nastąpiła rozpacz i lament w wyniku tych wydarzeń, a szczególnie pośród ludu Nefiego.

12. I stało się, że gdy ja, Mormon, zobaczyłem ich lament i ich żałobę, i ich smutek przed Panem, zacząłem się w sercu cieszyć, wiedząc o miłosierdziu i cierpliwości Pana, i przypuszczając, że okaże im miłosierdzie, i znowu staną się prawym ludem.

13. Lecz oto, moja radość była na próżno, gdyż ich asmutek nie skłaniał do pokuty z powodu dobroci Boga, lecz był smutkiem bpotępionych, gdyż Pan nie na zawsze pozwala takim znajdować cszczęście w grzechu.

14. I nie nawrócili się do Jezusa ze złamanym asercem i skruszonym duchem, lecz bprzeklinali Boga i chcieli umrzeć. Niemniej walczyli mieczem o swe życie.

15. I stało się, że smutek ponownie ogarnął mą duszę, i wiedziałem, że adzień błaski nad nimi cminął, zarówno docześnie, jak i duchowo; gdyż widziałem, jak tysiące z nich zostało ściętych w otwartym buncie przeciw ich Bogu, i usypano ich, jak kupy gnoju na powierzchni ziemi. I tak minął rok trzysta czterdziesty czwarty.

16. I stało się, że w trzysta czterdziestym piątym roku Nefici zaczęli uciekać przed Lamanitami; i byli ścigani, dopóki nie doszli aż do ziemi jaszońskiej, zanim można było powstrzymać ich odwrót.

17. I teraz miasto Jaszon było blisko aziemi, gdzie Ammaron schował dla Pana kroniki, aby nie zostały zniszczone. I oto poszedłem tam, zgodnie ze słowami Ammarona, i wziąłem płyty Nefiego, i wykonałem zapis, zgodnie ze słowami Ammarona.

18. I na płytach Nefiego podałem pełny opis całej ich niegodziwości i występków; lecz na tych apłytach zaniechałem opisania całej ich niegodziwości i występków, albowiem trwały obraz niegodziwości i występków był przed moimi oczyma, odkąd mogłem pojmować postępowanie ludzi.

19. I biada mi z powodu ich niegodziwości; albowiem z powodu ich niegodziwości smutek przepełnia moje serce przez wszystkie moje dni; mimo to wiem, że zostanę apodniesiony ostatniego dnia.

20. I stało się, że w tamtym roku Nefici byli znowu ścigani i pędzeni. I stało się, że wypierano nas, aż doszliśmy do ziemi na północy nazwanej Sem.

21. I stało się, że umocniliśmy miasto Sem i zgromadziliśmy tylu naszych, ilu tylko udało się zebrać, myśląc, że może uda nam się ocalić ich od zagłady.

22. I stało się, że w trzysta czterdziestym szóstym roku Lamanici ponownie na nas uderzyli.

23. I stało się, że przemówiłem do swego ludu, i ponaglałem go z wielkim zapałem, aby śmiało stanęli przed Lamanitami i awalczyli o swe żony i swe dzieci, i swe gospodarstwa, i swe domy.

24. A słowa moje dodały im trochę zapału, że nie uciekali przed Lamanitami, ale śmiało im się opierali.

25. I stało się, że z naszą armią trzydziestu tysięcy walczyliśmy z armią pięćdziesięciu tysięcy. I stało się, że oparliśmy się im z taką mocą, że zaczęli przed nami uciekać.

26. I stało się, że gdy przed nami uciekali, ścigaliśmy ich z naszymi armiami, aż ponownie stanęliśmy do walki, i zwyciężyliśmy ich; jednakże siła Pana nie była z nami; zaiste, byliśmy pozostawieni sami sobie, gdyż Duch Pana nas opuścił; przeto staliśmy się słabi jak nasi bracia.

27. I moje serce się smuciło nad wielką zagładą mego ludu, ze względu na jego niegodziwość i ich występki. Jednakże oto poszliśmy walczyć z Lamanitami i złoczyńcami Gadiantona, aż odzyskaliśmy ziemie naszego dziedzictwa.

28. I tak upłynął rok trzysta czterdziesty dziewiąty. I w trzysta pięćdziesiątym roku zawarliśmy układ z Lamanitami i złoczyńcami Gadiontona, na mocy którego podzieliliśmy ziemie naszego dziedzictwa.

29. I Lamanici przyznali nam ziemię na północy, zaiste, aż do awąskiego przesmyku lądu, który prowadzi do kraju na południu. I przyznaliśmy Lamanitom całą ziemię na południu.

◀

13a

Ⅱ Kor. 7:10; Alma 42:29.

◀

b

PPŚ Potępienie (wyklęcie).

◀

c

Alma 41:10.

◀

14a

PPŚ Złamane serce.

◀

b

PPŚ Bluźnić, bluźnierstwo.

◀

15a

Hel. 13:38.

◀

b

PPŚ Łaska.

◀

c

Jer. 8:20; DiP 56:16.

◀

17a

Morm. 1:1–4.

◀

18a

PPŚ Płyty.

◀

19a

Mos. 23:22; Eter 4:19.

◀

23a

Mos. 20:11; Alma 43:45.

◀

29a

Alma 22:32.

Rozdział 3

Mormon nawołuje Nefitów do pokuty. Odnoszą wielkie zwycięstwo i chełpią się swoją siłą. Mormon odmawia przewodzenia im, a jego modlitwy za nich są bez wiary. Księga Mormona stanowi zaproszenie dla dwunastu plemion Izraela, aby uwierzyły w ewangelię. W okresie lat 360–362 n.e.

1. I stało się, że Lamanici nie stanęli ponownie do walki aż upłynęło dziesięć lat. I oto, zatrudniłem swój lud, Nefitów, do przygotowania ich ziem i ich broni na czas wojny.

2. I stało się, że Pan mi powiedział: Wołaj do tego ludu — Odpokutujcie i pójdźcie do mnie, i zostańcie ochrzczeni, i ponownie zbudujcie mój Kościół, a zostaniecie oszczędzeni.

3. I wołałem do tego ludu, ale na próżno; gdyż nie zdawali sobie sprawy z tego, że to Pan ich oszczędził i dał im szansę na odpokutowanie. I oto znieczulili swe serca przeciwko Panu, Swemu Bogu.

4. I stało się, że gdy upłynął dziesiąty rok, a było to trzysta sześćdziesiąt lat od przyjścia Chrystusa, król Lamanitów przysłał do mnie list, w którym zawiadamiał mnie, że przygotowują się, aby stanąć do bitwy przeciwko nam.

5. I stało się, że zarządziłem zgromadzenie mego ludu na ziemi Spustoszenie w mieście, które było w granicach, w pobliżu wąskiego przesmyku prowadzącego do ziemi na południu.

6. I tam rozstawiliśmy nasze armie, aby powstrzymać armie Lamanitów od zajęcia jakiejkolwiek z naszych ziem; przeto umocniliśmy się przeciwko nim ze wszystkich sił.

7. I stało się, że w roku trzysta sześćdziesiątym pierwszym Lamanici podeszli do miasta Spustoszenie, aby z nami walczyć; i stało się, że tego roku pokonaliśmy ich, że wycofali się na swe własne ziemie.

8. I w trzysta sześćdziesiątym drugim roku znowu przyszli z nami walczyć. I znowu ich pobiliśmy, zabijając ich wielką liczbę, i wrzucaliśmy poległych do morza.

9. I teraz, z powodu tej wielkiej sprawy, której dokonał mój lud, Nefici zaczęli achełpić się swą siłą, i zaczęli zaklinać przed niebiosami, że pomszczą krew swych braci zabitych przez wrogów.

10. I zaklinali się na niebiosa, a także na tron Boga, że apójdą stoczyć bitwę ze swymi wrogami, i usuną ich z powierzchni ziemi.

11. I stało się, że ja, Mormon, odmówiłem odtąd dowodzenia i przewodzenia temu ludowi z powodu jego niegodziwości i występków.

12. Oto pomimo ich niegodziwości prowadziłem ich tak wiele razy do bitwy, i miłowałem ich z całego serca według amiłości Bożej, która była we mnie; i otwierałem mą duszę w modlitwie za nich do mego Boga przez cały dzień; jednak było to bbez wiary, z powodu zatwardziałości ich serc.

13. I trzy razy wyzwoliłem ich z rąk ich wrogów, a oni nie odpokutowali za swe grzechy.

14. I gdy zaklinali się na wszystko, czego nasz Pan i Zbawca, Jezus Chrystus, im azabronił, że pójdą do swych wrogów, by z nimi walczyć i pomścić krew swych braci, oto doszedł do mnie głos Pana, mówiący:

15. aZemsta należy do mnie, i ja sam bodpłacę; a ponieważ lud ten nie odpokutował, gdy ich wyzwoliłem, oto zostaną usunięci z powierzchni ziemi.

16. I stało się, że stanowczo odmówiłem pójścia przeciw wrogom moim; i czyniłem, jak mi Pan nakazał; i stałem jako bezczynny świadek, by wyjawić światu to, co widziałem i słyszałem, zgodnie z objawieniami Ducha, który świadczył o tym, co ma nastąpić.

17. Przeto piszę ado was, Inne narody, a także do ciebie, domu Izraela, którzy, gdy rozpoczęte zostanie dzieło, zaczniecie się przygotowywać, by powrócić do ziemi swego dziedzictwa.

18. Zaiste, oto piszę do wszystkich krańców ziemi; zaiste, i do was, dwanaście plemion Izraela, którzy będziecie asądzeni według swoich uczynków przez dwunastu uczniów wybranych przez Jezusa w ziemi jerozolimskiej.

19. I piszę także do resztki tego ludu, która będzie sądzona przez adwunastu, których wybrał Jezus na tej ziemi; a oni będą sądzeni przez innych dwunastu, których wybrał Jezus w ziemi jerozolimskiej.

20. I Duch mi objawia te sprawy; przeto piszę do was wszystkich. I z tej przyczyny piszę do was, abyście wiedzieli, że wszyscy będziecie musieli stanąć przed atronem sędziowskim Chrystusa, zaiste, każda dusza, która należy do ludzkiej brodziny Adama; i musicie stanąć, aby być sądzeni za swoje uczynki, dobre czy złe;

21. I piszę także, abyście auwierzyli w ewangelię Jezusa Chrystusa, która będzie pośród was; a także, aby bŻydzi, lud przymierza z Panem, mieli inne cświadectwo o Tym, którego widzieli i słyszeli, że Jezus, którego zabili, jest dprawdziwym Chrystusem i prawdziwym Bogiem.

22. I chciałbym nakłonić awszystkich ludzi aż po krańce ziemi, aby odpokutowali i przygotowali się na to, że staną przed tronem sędziowskim Chrystusa.

◀

9a

Ⅱ Nefi 4:34.

◀

10a

Ⅲ Nefi 3:20–21; Morm. 4:4.

◀

12a

PPŚ Miłość.

◀

b

Morm. 5:2.

◀

14a

Ⅲ Nefi 12:34–37.

◀

15a

PPŚ Zemsta.

◀

b

DiP 82:23.

◀

17a

Ⅱ Nefi 30:3–8; Ⅲ Nefi 29:1.

◀

18a

Mat. 19:28; Łuk. 22:29–30; DiP 29:12.

◀

19a

Ⅰ Nefi 12:9–10.

◀

20a

PPŚ Sąd Ostateczny.

◀

b

DiP 27:11.

◀

21a

DiP 3:20.

◀

b

PPŚ Żydzi.

◀

c

Ⅱ Nefi 25:18.

◀

d

Ⅱ Nefi 26:12; Mos. 7:27.

◀

22a

Alma 29:1.

Rozdział 4

Wojna i rzeź trwają. Niegodziwi zostaną ukarani przez niegodziwych. Panuje jeszcze większa niegodziwość niż kiedykolwiek przedtem w całym Izraelu. Kobiety i dzieci są składane w ofierze bożkom. Lamanici zaczynają wymiatać Nefitów przed sobą. W okresie lat 363–375 n.e.

1. I teraz stało się, że w trzysta sześćdziesiątym trzecim roku Nefici wyruszyli ze swymi armiami z ziemi Spustoszenie, aby stoczyć bitwę z Lamanitami.

2. I stało się, że armie Nefitów zostały zmuszone do wycofania się do ziemi Spustoszenie. I gdy wciąż jeszcze byli wyczerpani walką, uderzyła na nich wypoczęta armia Lamanitów; i stoczyli ciężką bitwę, w której Lamanici zajęli miasto Spustoszenie, zabijając wielu Nefitów i biorąc wielu do niewoli.

3. A pozostali uciekli i przyłączyli się do mieszkańców miasta Teankum. Teraz miasto Teankum leżało na granicy nad brzegiem morza; i również było blisko miasta Spustoszenie.

4. A aprzyczyną tego, że armie Nefitów zostały podbite, było to, że poszły zaatakować Lamanitów; w przeciwnym wypadku Lamanici nie mogliby mieć nad nimi żadnej mocy.

5. Oto sądy Boże dosięgną niegodziwych; i niegodziwi zostaną aukarani przez niegodziwych; albowiem niegodziwi podburzają serca dzieci ludzkich do rozlewu krwi.

6. I stało się, że Lamanici zaczęli się przygotowywać, aby uderzyć na miasto Teankum.

7. I stało się, że w trzysta sześćdziesiątym czwartym roku Lamanici uderzyli na miasto Teankum, aby także mogli zająć miasto Teankum.

8. I stało się, że Nefici ich odparli, i zmusili do odwrotu. I gdy Nefici zobaczyli, że odparli Lamanitów, chełpili się znowu swą siłą; i poszli z całą swą mocą, i znowu przejęli miasto Spustoszenie.

9. I teraz wszystko to nastąpiło, i tysiące zostało zabitych po obu stronach, zarówno Nefitów, jak i Lamanitów.

10. I stało się, że gdy upłynął rok trzysta sześćdziesiąty szósty, Lamanici znowu stanęli do bitwy z Nefitami; i Nefici, jak dotąd nie odpokutowali za zło, które wyrządzili, ale ciągle obstawali przy czynieniu niegodziwości.

11. I język nie może tego opowiedzieć, a człowiek nie może podać pełnego opisu tego straszliwego widoku krwi i rzezi pośród ludzi, zarówno Nefitów, jak i Lamanitów; i każde serce znieczuliło się, zaiste, że ludzie lubowali się w ciągłym rozlewie krwi.

12. I nigdy nie było tak wielkiej aniegodziwości pośród wszystkich dzieci Lehiego, a nawet pośród całego domu Izraela, według słów Pana, jak było to pośród tego ludu.

13. I stało się, że Lamanitom udało się zająć miasto Spustoszenie, albowiem liczba ich przekraczała aliczbę Nefitów.

14. I pomaszerowali także ku miastu Teankum, i wyparli stamtąd jego mieszkańców, i wzięli wielu do niewoli, zarówno kobiety, jak i dzieci, i składali je w ofierze swym apogańskim bożkom.

15. I stało się, że w trzysta sześćdziesiątym siódmym roku Nefici rozgniewani tym, że Lamanici składają ich kobiety i dzieci w ofierze bożkom, uderzyli na Lamanitów z tak niezmierną zaciekłością, że znowu pokonali Lamanitów, i wyparli ich ze swego kraju.

16. I do roku trzysta siedemdziesiątego piątego Lamanici nie przyszli walczyć z Nefitami.

17. I tego roku zeszli się walczyć z Nefitami ze wszystkimi swoimi siłami; i było ich takie mnóstwo, że nie można było ich zliczyć.

18. I aod tego czasu Nefici nie zdobyli przewagi nad Lamanitami, ale zostali wymieceni przez nich, jak rosa słońcem.

19. I stało się, że Lamanici napadli na miasto Spustoszenie; wywiązała się niezmiernie ciężka bitwa na ziemi Spustoszenie, w której pokonali Nefitów.

20. I uciekali znowu przed nimi, aż przyszli do miasta Boaz; i tam stawili opór Lamanitom z tak wielką śmiałością, że Lamanici pokonali ich dopiero, gdy napadli na nich po raz drugi.

21. I gdy napadli na nich po raz drugi, wypierali i zabijali Nefitów, i była to niezmiernie wielka rzeź; a ich kobiety i ich dzieci znowu były składane w ofierze bożkom.

22. I stało się, że Nefici znowu przed nimi uciekali, zbierając po drodze wszystkich mieszkańców, zarówno z miast, jak i z wiosek.

23. I teraz ja, Mormon, zobaczywszy, że Lamanici mieli właśnie przejąć tę ziemię, poszedłem na wzgórze aSzim i zabrałem wszystkie kroniki, które Ammaron ukrył dla Pana.

◀

4a

Morm. 3:10.

◀

5a

DiP 63:33.

◀

12a

Ⅰ Mojż. 6:5; Ⅲ Nefi 9:9.

◀

13a

Morm. 5:6.

◀

14a

PPŚ Bałwochwalstwo.

◀

18a

Morm. 3:3.

◀

23a

Morm. 1:3.

Rozdział 5

Mormon ponownie dowodzi armiami Nefitów w krwawych i makabrycznych bitwach. Księga Mormona zostanie wyjawiona, aby przekonać cały Izrael, że Jezus jest Chrystusem. Z powodu swej niewiary Lamanici zostaną rozproszeni, a Duch przestanie z nimi przebywać. W dniach ostatnich przyjmą ewangelię od Innych narodów. W okresie lat 375–384 n.e.

1. I stało się, że poszedłem do Nefitów, i odstąpiłem od złożonej aprzysięgi, w której zapowiedziałem, że nie będę im więcej pomagał; i znowu dali mi dowództwo nad swymi armiami, gdyż uważali, że mogę uwolnić ich od ich niedoli.

2. Lecz oto, anie miałem nadziei, gdyż znałem sądy Pana, które miały spaść na nich; albowiem nie odpokutowali za swe niegodziwości, lecz walczyli o swoje życie, nie zwracając się do tej Istoty, która ich stworzyła.

3. I stało się, że Lamanici zaatakowali nas, gdy uciekliśmy do miasta Jordan; lecz oto, zostali odparci i tym razem nie zajęli miasta.

4. I stało się, że ponownie nas zaatakowali, i utrzymaliśmy miasto. I inne miasta też były utrzymane przez Nefitów, a twierdze te odcinały Lamanitom dostęp, że nie mogli się wedrzeć do ziemi, która się przed nami rozciągała, aby zgładzić mieszkańców naszej ziemi.

5. Lecz stało się, że wszystkie ziemie, które minęliśmy, i ich mieszkańcy, których nie zgromadziliśmy, zostali zniszczeni przez Lamanitów, a ich miasteczka i wioski, i miasta zostały spalone ogniem; i tak upłynął rok trzysta siedemdziesiąty dziewiąty.

6. I stało się, że w trzysta osiemdziesiątym roku Lamanici znowu nas zaatakowali, i w bitwie śmiało im się opieraliśmy; lecz to wszystko było nadaremne, gdyż tak wielkie były ich liczby, że deptali Nefitów pod stopami.

7. I stało się, że znowu uciekaliśmy; a ci, którzy byli szybsi od Lamanitów, zdołali się uratować, podczas gdy tych, którzy nie mogli tak szybko uciekać, Lamanici doganiali i zabijali.

8. I teraz oto ja, Mormon, nie chcę dręczyć dusz ludzkich opisem takiego straszliwego obrazu krwi i rzezi, jaki roztaczał się przed moimi oczyma; lecz wiedząc, że te rzeczy zostaną na pewno ujawnione, i że wszystkie rzeczy, które są ukryte, zostaną aobjawione z dachów domów —

9. I wiedząc także, że adowie się o tym resztka tego ludu, jak również Inne narody, o których Pan powiedział, że brozproszą ten lud i będą go mieć za nic — przeto piszę w cmałym skrócie, nie ważąc się na pełny opis tego, co widziałem, ze względu na dane mi przykazanie, i nie chcąc sprawiać wam zbyt wielkiego smutku z powodu niegodziwości tego ludu.

10. I teraz oto mówię do ich potomków, a także do Innych narodów, które będą się troszczyć o dom Izraela, i będą rozumiały i wiedziały, skąd pochodzą ich błogosławieństwa.

11. Albowiem wiem, że będą smucili się niedolą domu Izraela; zaiste, będą smucili się zagładą tego ludu; będą smucili się, że ludzie ci nie odpokutowali, aby mogli zostać objęci ramionami Jezusa.

12. Teraz ate sprawy są napisane dla bresztki ludów z domu Jakuba; i są napisane w ten sposób, albowiem jest Bogu wiadomo, że niegodziwość nie sprowadzi ich do nich; i mają zostać cukryte dla Pana, aż będą mogły zostać wyjawione we właściwym dla Niego czasie.

13. I to jest przykazanie, które otrzymałem; i oto, zostaną wyjawione według przykazania Pana, gdy w Swej mądrości uzna to za właściwe.

14. I oto, zostaną wyjawione niewierzącym aŻydom; i w tym celu zostaną ujawnione, aby zostali bprzekonani, że Jezus jest Chrystusem, Synem Boga żywego; aby przez Swego najbardziej Umiłowanego Syna Ojciec mógł osiągnąć Swój wielki i wieczny cel, i przywrócić Żydom, a raczej całemu domowi Izraela, ziemie ich dziedzictwa, które Pan, ich Bóg, im dał dla wypełnienia Swego cprzymierza;

15. A także po to, aby potomkowie atego ludu mogli jeszcze pogłębić swoją wiarę w Jego ewangelię, która zostanie im bujawniona przez Inne narody; gdyż lud ten zostanie crozproszony, i dstanie się ciemnym, obmierzłym i skalanym ludem, że nie sposób opisać tego, co wtedy było pośród nas, zaiste, pośród Lamanitów, i to ze względu na ich niewiarę i bałwochwalstwo.

16. Albowiem Duch Pana już przestał awpływać na ich ojców; i są na tym świecie bez Chrystusa i bez Boga; i są pędzeni niczym bplewy gnane wiatrem.

17. Byli kiedyś przyjemnym ludem, i mieli Chrystusa za swego apasterza; zaiste, i sam Bóg Ojciec ich prowadził.

18. Lecz teraz oto są aprowadzeni przez Szatana, niczym plewy gnane wiatrem albo niczym łódź miotana falami, bez żagla lub kotwicy czy jakiegokolwiek steru; i tak jak ona jest miotana, tak i oni będą.

19. I oto, Pan wstrzymywał błogosławieństwa, jakie mogli otrzymać na tej ziemi, dla aInnych narodów, które zajmą tę ziemię.

20. Oto stanie się, że zostaną wyparci i rozproszeni przez Inne narody; i gdy zostaną wyparci i rozproszeni przez Inne narody, oto wtedy Pan aprzypomni sobie bprzymierze, które zawarł z Abrahamem i całym domem Izraela.

21. I Pan przypomni sobie też amodlitwy prawych, które zostały skierowane do Niego za nich.

22. I wtedy, o wy, Inne narody, jak będziecie mogły stanąć przed mocą Boga, jeśli nie odpokutujecie i nie zawrócicie z waszych złych dróg?

23. Czyż nie wiecie, że jesteście w rękach Boga? Czyż nie wiecie, że ma On wszelką moc, a na Jego arozkaz ziemia bzwinie się niczym zwój?

24. Przeto odpokutujcie i ukorzcie się przed Nim, aby nie wymierzył wam sprawiedliwości, aby resztka z potomstwa Jakuba nie przeszła pośród was jak alew, rozrywając was na kawałki, a nie będzie nikogo, kto mógłby wyzwolić.

◀

1a

Morm. 3:11.

◀

2a

Morm. 3:12.

◀

8a

Łuk. 12:2–3; Ⅱ Nefi 27:11; DiP 1:3.

◀

9a

Ⅳ Nefi 1:49.

◀

b

Ⅲ Nefi 16:8.

◀

c

Morm. 1:1.

◀

12a

Enos 1:16; Hel. 15:11–13. PPŚ Księga Mormona.

◀

b

DiP 3:16–20.

◀

c

Morm. 8:4, 13–14; Mor. 10:1–2.

◀

14a

Ⅱ Nefi 29:13; 30:7–8. PPŚ Żydzi.

◀

b

Ⅱ Nefi 25:16–17.

◀

c

Ⅲ Nefi 29:1–3.

◀

15a

Ⅲ Nefi 21:3–7, 24–26.

◀

b

Ⅰ Nefi 13:20–29, 38; Morm. 7:8–9.

◀

c

Ⅰ Nefi 10:12–14; Ⅲ Nefi 16:8.

◀

d

Ⅱ Nefi 26:33.

◀

16a

Ⅰ Mojż. 6:3; Eter 2:15.

◀

b

Ps. 1:4.

◀

17a

PPŚ Dobry Pasterz.

◀

18a

Ⅱ Nefi 28:21.

◀

19a

Ⅲ Nefi 20:27–28.

◀

20a

Ⅲ Nefi 16:8–12.

◀

b

PPŚ Przymierze Abrahamowe.

◀

21a

Enos 1:12–18; Morm. 9:36–37.

◀

23a

Hel. 12:8–17.

◀

b

Ⅲ Nefi 26:3.

◀

24a

Mich. 5:7; Ⅲ Nefi 20:15–16.

Rozdział 6

Nefici zbierają się na ziemi Kumorah na ostateczne bitwy. Mormon ukrywa święte kroniki we wzgórzu Kumorah. Lamanici zwyciężają, a naród Nefitów zostaje zniszczony. Setki tysięcy giną od miecza. Około 385 r. n.e.

1. I teraz skończę swój zapis o azagładzie mego narodu, Nefitów. I stało się, że maszerowaliśmy przed Lamanitami.

2. I ja, Mormon, napisałem list do króla Lamanitów, prosząc, aby pozwolił nam zebrać naszych ludzi na aziemi Kumorah, w pobliżu wzgórza o nazwie Kumorah, abyśmy tam stoczyli z nimi bitwę.

3. I stało się, że król Lamanitów przychylił się do mojej prośby.

4. I stało się, że pomaszerowaliśmy do ziemi Kumorah i rozbiliśmy swoje namioty wokół wzgórza Kumorah; a była to kraina wielu wód, rzek i źródeł; i mieliśmy nadzieję zdobyć tu przewagę nad Lamanitami.

5. I gdy upłynął rok trzysta osiemdziesiąty czwarty, zgromadziliśmy wszystkich naszych pozostałych ludzi na ziemi Kumorah.

6. I stało się, że gdy zgromadziliśmy cały nasz lud w jedną grupę na ziemi Kumorah, oto ja, Mormon, zestarzałem się; i wiedząc, że będzie to ostatnia bitwa mego ludu, i otrzymawszy przykazanie od Pana, że nie wolno mi pozwolić, aby te święte kroniki, przekazywane z pokolenia na pokolenie przez naszych ojców, wpadły w ręce Lamanitów (albowiem Lamanici zniszczyliby je), wykonałem aten zapis w oparciu o kroniki na płytach Nefiego, i bukryłem we wzgórzu Kumorah wszystkie kroniki powierzone mi ręką Pana, z wyjątkiem tylko ctych kilku płyt, które przekazałem mojemu synowi, dMoroniemu.

7. I stało się, że moi ludzie ze swymi żonami i dziećmi ujrzeli teraz maszerujące przeciwko nim aarmie Lamanitów; i z okropnym lękiem przed śmiercią, który ogarnia wszystkich niegodziwych, czekali, by z nimi się spotkać.

8. I stało się, że stanęli do bitwy przeciw nam, i każdą duszę ogarnęła groza z powodu ich wielkiej liczby.

9. I stało się, że zaatakowali mój lud mieczem i łukiem ze strzałą, i toporem, i wszelkiego rodzaju bronią wojenną.

10. I stało się, że moi ludzie zostali wycięci, zaiste, całe dziesięć tysięcy tych, którzy byli ze mną, i ja sam padłem pośród nich raniony; i nie dobili mnie, gdy przeszli obok.

11. I gdy przeszli, i zgładzili acały mój lud, oprócz tylko dwudziestu czterech z nas, którzy ocaleli (pośród których był mój syn, Moroni), ujrzeliśmy nazajutrz, gdy Lamanici powrócili do swego obozu, ze szczytu wzgórza Kumorah, moich dziesięć tysięcy, których prowadziłem z przodu, a którzy leżeli powaleni.

12. I zobaczyliśmy także dziesięć tysięcy moich ludzi, którzy byli prowadzeni przez mego syna, Moroniego.

13. I oto, poległo też dziesięć tysięcy Gidgiddonaha, a on pośród nich.

14. I poległ Lamah i jego dziesięć tysięcy; i Gilgal poległ ze swoimi dziesięcioma tysiącami; i Limhah poległ ze swoimi dziesięcioma tysiącami; i Jeneum poległ ze swoimi dziesięcioma tysiącami; i Kumenihah, i Moronihah, i Antionum, i Sziblom, i Sem, i Josz, każdy poległ ze swoimi dziesięcioma tysiącami.

15. I stało się, że dziesięciu innych poległo od miecza, każdy ze swoimi dziesięcioma tysiącami; zaiste, zginął acały mój lud z wyjątkiem tylko tych dwudziestu czterech, którzy byli ze mną, oraz niewielu, którzy uszli do południowych krain, a także niewielu tych, którzy przeszli na stronę Lamanitów; a ich ciała i kości, i krew, pozostawione przez ich zabójców, zalegały powierzchnię ziemi, aby się rozkładały i powróciły do matki ziemi.

16. I dusza moja cierpiała mękę z powodu zagłady mego ludu, i wołałem:

17. O wy piękni, jak mogliście odstąpić od dróg Pana! O wy piękni, jak mogliście wyprzeć się Jezusa, który czekał z otwartymi ramionami, by was przyjąć!

18. Oto gdybyście tego nie czynili, nie zginęlibyście. Lecz oto, zginęliście, a ja rozpaczam nad waszą zagładą.

19. O wy piękni synowie i córki, wy ojcowie i matki, wy mężowie i żony, wy piękni, jak to się stało, że zginęliście!

20. Lecz oto, odeszliście już, a mój żal nie przywróci wam życia.

21. I wkrótce nadejdzie dzień, gdy wasze śmiertelne ciało będzie musiało przyoblec się w nieśmiertelność, a ciała, które się teraz rozkładają, staną się aniezniszczalne; wtedy będziecie musieli stanąć przed tronem sędziowskim Chrystusa, aby zostać osądzeni według swych uczynków; i jeśli okaże się, że jesteście prawi, będziecie błogosławieni razem z waszymi ojcami, którzy odeszli przed wami.

22. Och, gdybyście odpokutowali, zanim spadła na was ta wielka zagłada! Lecz oto, odeszliście już, i Ojciec, zaiste, Wieczny Ojciec nieba, wie, w jakim jesteście stanie; i uczyni On z wami według Swej asprawiedliwości i bmiłosierdzia.

◀

1a

Ⅰ Nefi 12:19; Jar. 1:10; Alma 45:9–14; Hel. 13:5–11.

◀

2a

Eter 9:3.

◀

6a

PPŚ Płyty.

◀

b

Eter 15:11.

◀

c

Sł. Morm. 1:2.

◀

d

Morm. 8:1.

◀

7a

Ⅰ Nefi 12:15.

◀

11a

Ⅰ Nefi 12:19–20; Hel. 15:17.

◀

15a

Alma 9:24.

◀

21a

Ⅰ Kor. 15:53–54.

◀

22a

PPŚ Sprawiedliwość.

◀

b

PPŚ Miłosierny, miłosierdzie.

Rozdział 7

Mormon nakłania Lamanitów w dniach ostatnich, aby uwierzyli w Chrystusa, przyjęli Jego ewangelię i zostali zbawieni. Wszyscy, którzy wierzą w Biblię, uwierzą także w Księgę Mormona. Około 385 r. n.e.

1. I teraz oto chciałbym przemówić pokrótce do ocalałej aresztki tego ludu, jeśli stanie się, że Bóg udostępni jej moje słowa, aby dowiedziała się o swych ojcach; zaiste, mówię do was, którzy jesteście resztką z domu Izraela; i oto słowa, które mówię:

2. Wiedzcie, że jesteście z adomu Izraela.

3. Wiedzcie, że musicie odpokutować, albo nie będziecie mogli być zbawieni.

4. Wiedzcie, że musicie złożyć broń wojenną i nie lubować się więcej rozlewem krwi, i nigdy już nie podjąć broni, chyba, że Bóg wam to nakaże.

5. Wiedzcie, że musicie dojść do apoznania waszych ojców, i odpokutować za wszystkie wasze grzechy i niegodziwości, i buwierzyć w Jezusa Chrystusa, że jest On Synem Boga, że został zabity przez Żydów, i mocą Ojca powstał, dzięki czemu odniósł czwycięstwo nad grobem; a także w Nim zostało pochłonięte żądło śmierci.

6. I doprowadził On do azmartwychwstania zmarłych, przez które człowiek musi być podniesiony, aby stanąć przed Jego btronem sędziowskim.

7. I dzięki Niemu nastąpiło aodkupienie świata, przeto ten, kogo On uzna za bniewinnego w dzień sądu, cprzebywać będzie w obecności Boga w Jego królestwie, aby śpiewać nieprzerwanie razem z dchórami na wysokościach, oddając chwałę Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu, którzy są ejednym Bogiem, w stanie fszczęścia, które nie ma końca.

8. Przeto odpokutujcie i zostańcie ochrzczeni w imię Jezusa, i przyjmijcie aewangelię Chrystusa, która będzie wam przedstawiona nie tylko w tej kronice, ale także w bkronice, która wyjdzie do Innych narodów cod Żydów, która to kronika wyjdzie od Innych narodów ddo was.

9. Oto została aona spisana, abyście buwierzyli w tamtą; a jeśli wierzycie w tamtą, uwierzycie także w tą; i jeśli w nią uwierzycie, dowiecie się o waszych ojcach, a także o zdumiewających dziełach dokonanych pośród nich mocą Boga.

10. I będziecie także wiedzieli, że jesteście resztką potomstwa Jakuba; przeto jesteście zaliczeni do ludu pierwszego przymierza; a jeśli stanie się, że uwierzycie w Chrystusa i dostąpicie najpierw chrztu wodą, a potem ogniem i Duchem Świętym, podążając za aprzykładem naszego Zbawcy zgodnie z Jego przykazaniem, dobrze wam będzie w dniu sądu. Amen.

◀

1a

Hel. 15:11–13.

◀

2a

Alma 10:3.

◀

5a

Ⅱ Nefi 3:12.

◀

b

PPŚ Wiara; Wierzenie, wiara, wierzyć.

◀

c

Iz. 25:8; Mos. 16:7–8.

◀

6a

PPŚ Zmartwychwstanie.

◀

b

PPŚ Jezus Chrystus — Sędzia; Sąd Ostateczny.

◀

7a

PPŚ Odkupić, odkupiony, odkupienie.

◀

b

PPŚ Usprawiedliwienie, usprawiedliwić.

◀

c

Ⅰ Nefi 10:21; DiP 76:62; Mojż. 6:57.

◀

d

Mos. 2:28.

◀

e

DiP 20:28. PPŚ Bóg, Boska Trójca.

◀

f

PPŚ Radość.

◀

8a

PPŚ Ewangelia.

◀

b

PPŚ Biblia.

◀

c

Ⅱ Nefi 29:4–13.

◀

d

Ⅰ Nefi 13:38.

◀

9a

PPŚ Księga Mormona.

◀

b

Ⅰ Nefi 13:38–41.

◀

10a

Ⅱ Nefi 31:5–9.

Rozdział 8

Lamanici ścigają Nefitów i niszczą ich. Księga Mormona zostanie wyjawiona mocą Boga. Biada ludziom, którzy zioną gniewem i walczą przeciwko dziełu Pana. Kroniki Nefitów zostaną wyjawione w dniu niegodziwości, zwyrodnienia i odstępstwa. W okresie lat 400–421 n.e.

1. Oto ja, aMoroni, kończę bkronikę Mormona, mego ojca. Oto zapisuję tylko niektóre rzeczy, czyniąc to zgodnie z przykazaniem mego ojca.

2. I teraz stało się, że po aciężkiej i straszliwej bitwie pod Kumorah, oto Nefici, którzy uciekli do kraju na południu, byli ścigani przez bLamanitów, aż wszyscy zostali zgładzeni.

3. I ojciec mój także został przez nich zabity, i pozostałem asam, aby napisać tę smutną relację z zagłady mego ludu. Lecz oto, odeszli, a ja wypełniam nakaz mego ojca. I nie wiem, czy i ja nie zostanę zabity.

4. Przeto dopisuję do tych kronik i ukryję je w ziemi; a dokąd pójdę, nie ma znaczenia.

5. Oto mój ojciec spisał ate dzieje i wyjaśnił, dlaczego to uczynił. I oto, ja także bym o tym napisał, ale nie ma miejsca na tych bpłytach ani też kruszcu, bo jestem sam. Mój ojciec zginął w bitwie, a także wszyscy moi bliscy; i nie mam ani przyjaciół, ani gdzie pójść; i nie wiem, jak długo Pan pozwoli mi żyć.

6. Oto upłynęło aczterysta lat od przyjścia naszego Pana i Zbawcy.

7. I oto, Lamanici ścigali Nefitów, mój lud, z miasta do miasta i z miejsca na miejsce, aż ich wybili; i wielki był ich aupadek; zaiste, ogromna i straszliwa jest zagłada Nefitów, mego ludu.

8. I oto, dokonała tego ręka Pana. I oto, Lamanici awalczą też między sobą; i cała powierzchnia tej ziemi jest jednym nieprzerwanym kręgiem morderstwa i rozlewu krwi; i nikt nie wie, kiedy nastąpi koniec wojny.

9. I teraz oto nie będę więcej o nich mówił, gdyż nie ma nikogo oprócz Lamanitów i azłoczyńców na całej powierzchni ziemi.

10. I nikt nie zna prawdziwego Boga oprócz auczniów Jezusa, którzy przebywali na tej ziemi do czasu, gdy niegodziwość tego ludu stała się tak wielka, że Pan nie pozwolił im dłużej bpozostać pośród tego ludu; i czy są na powierzchni tej ziemi, nikt nie wie.

11. Lecz oto, ja sam i mój aojciec widzieliśmy ich, i czynili nam posługę.

12. I kto przyjmie tę księgę, i nie potępi jej z powodu jej niedoskonałości, dowie się o jeszcze awspanialszych rzeczach. I gdyby było to możliwe, ja, Moroni, uczyniłbym wam wszystko wiadomym.

13. Oto na tym kończę pisać o tym ludzie. Jestem synem Mormona, a mój ojciec był apotomkiem Nefiego.

14. Jestem tym, który aukryje tę kronikę dla Pana; same płyty nie mają żadnej wartości, z powodu przykazania Pana. Albowiem doprawdy powiedział, że nikt ich nie posiądzie bdla zysku; lecz to, co jest na nich zapisane, ma wielką wartość; i Pan będzie błogosławił temu, kto wydobędzie je na światło.

15. Albowiem nikt nie będzie miał mocy, aby wydobyć je na światło, jeśli Bóg mu jej nie da; albowiem Bóg chce, aby zostało to dokonane jedynie ze awzrokiem skupionym na Jego chwale, dla dobra pradawnego i od dawna rozproszonego ludu przymierza z Panem.

16. I niech będzie błogosławiony aten, kto bwydobędzie to na światło, gdyż zgodnie ze słowem Boga zostanie to wydobyte z ciemności na światło; zaiste, zostanie wydobyte z ziemi, i zajaśnieje z ciemności, i ludzie to poznają; i stanie się to dzięki mocy Boga.

17. I jeśli są tutaj abłędy, są one błędami ludzi. My jednak nie wiemy o żadnych błędach; jednakże Bóg wie wszystko; przeto ten, kto bpotępia, niech strzeże się, by nie znalazł się w niebezpieczeństwie ognia piekielnego.

18. A kto mówi: Pokaż mi albo zbiję cię — niech uważa, aby nie żądał tego, czego Pan zakazał.

19. Albowiem, kto pochopnie aosądza, będzie pochopnie sądzony; gdyż zapłata jego będzie zależała od jego uczynków; przeto, kto bije innych, będzie bity przez Pana.

20. Zwróćcie uwagę na to, co mówi pismo święte — człowiek nie będzie bił ani sądził, bo sąd należy do mnie, mówi Pan, i zemsta również należy do mnie, i ja sam odpłacę.

21. A temu, kto będzie zionąć gniewem i walczyć przeciwko dziełu Pana i przeciwko ludowi przymierza Pana, który jest z domu Izraela, i powie: Zniszczymy dzieło Pana, i zapomni On o przymierzu, które zawarł z domem Izraela — grozi ścięcie i wrzucenie w ogień.

22. Albowiem wieczne acele Pana przetrwają, aż wypełnią się wszystkie Jego obietnice.

23. Badajcie proroctwa aIzajasza. Oto nie mogę ich zapisać. Zaiste, mówię wam, że ci święci, którzy zajmowali ten kraj i odeszli przede mną, bwołać będą, zaiste, nawet z prochu będą wołać do Pana; i jako żyje Pan, pamięta On przymierza, które z nimi zawarł.

24. I wie, że ich amodlitwy były dla dobra ich braci. I On zna ich wiarę, albowiem w Jego imię mogli przenosić bgóry; i w Jego imię mogli wstrząsać ziemią; i mocą Jego słowa na ich rozkaz rozpadały się cwięzienia; zaiste, nawet piec ognisty nie mógł wyrządzić im krzywdy, ani dzikie zwierzęta, ani jadowite węże, dzięki mocy Jego słowa.

25. Oto ich amodlitwy były także dla dobra tego, komu Pan pozwoli wyjawić te rzeczy.

26. I nikt nie powinien mówić, że nie zostaną wyjawione, gdyż na pewno zostaną wyjawione, bowiem Pan to powiedział; bowiem zostaną one wydobyte az ziemi ręką Pana, i nikt nie będzie mógł temu zapobiec; i stanie się to w dzień, gdy będą mówić, że bcuda ustały; i stanie się tak, jak gdyby mówił ktoś cze zmarłych.

27. Stanie się to w dzień, gdy akrew świętych będzie wołać do Pana z powodu btajemnych sprzysiężeń i uczynków ciemności.

28. Zaiste, stanie się to w dzień, gdy zaprzeczać będą mocy Bożej, a akościoły zostaną zbezczeszczone, i uniosą się w pysze swoich serc; zaiste, w dzień, gdy władze tych kościołów i serca nauczycieli będzie przepełniała pycha, aż do zazdrości tym, którzy należą do ich kościołów.

29. Zaiste, stanie się to w dzień, gdy słychać abędzie o pożarach i nawałnicach, i bkłębach dymu w obcych ziemiach;

30. I będzie także słychać o awojnach, wieści wojenne i o trzęsieniach ziemi w różnych miejscach.

31. Stanie się to w dzień, gdy na całej powierzchni ziemi będą wielkie zanieczyszczenia; będą morderstwa, i rozbój, i kłamstwo, i oszustwa, i rozpusta, i wszelkie występki; gdy będzie wielu takich, którzy powiedzą: Uczyń to czy tamto, i nie ma to aznaczenia, bo ostatniego dnia Pan i tak bpoprze takich. Lecz biada takim, gdyż są pogrążeni w cgoryczy żółci i w więzach niegodziwości.

32. Zaiste, stanie się to w dzień, gdy zbudują kościoły, które będą mówić: Pójdźcie do mnie, a za swoje pieniądze otrzymacie przebaczenie grzechów.

33. O wy źli, przewrotni ludzie o hardych karkach, dlaczego tworzycie sobie kościoły dla azysku? Dlaczego bzmieniliście święte słowo Boże, abyście mogli sprowadzić cpotępienie na swe dusze? Oto przyjrzycie się objawieniom Boga; albowiem nadejdzie czas, gdy wszystko się wypełni.

34. Oto Pan pokazał mi wielkie i zdumiewające rzeczy o tym, co ma wkrótce nastąpić, w dniu, gdy otrzymacie te rzeczy.

35. Oto mówię do was, jakbyście byli obecni, chociaż was nie ma. Lecz oto, Jezus Chrystus pokazał mi was, i znam wasze czyny.

36. I wiem, że achodzicie z pychą w sercu; i nie ma nikogo, oprócz tylko niewielu, których serc nie bprzepełnia pycha skłaniająca ku noszeniu cbardzo kosztownych strojów, ku zazdrości i kłótniom, i złośliwości i prześladowaniu, i wszelkim niegodziwościom; a wasze kościoły, zaiste, każdy z nich, będzie zanieczyszczony z powodu pychy waszych serc.

37. Oto kochacie apieniądze, i swoje majętności, i swoje kosztowne stroje, i ozdoby waszych kościołów bardziej, niż kochacie biednych i potrzebujących, i chorych, i cierpiących niedolę.

38. O wy, skażeni, wy obłudnicy, wy nauczyciele, sprzedający się za to, co zniszczeje, dlaczego zanieczyściliście święty Kościół Boga? Dlaczego awstydzicie się wziąć na siebie imię Chrystusa? Dlaczego nie sądzicie, że większa jest wartość wiecznego szczęścia niż niekończącej się bniedoli — dla cpochwały świata?

39. Dlaczego przyozdabiacie się tym, co nie ma żadnego żywota, i jeszcze pozwalacie, aby głodni, i potrzebujący, i nadzy, i chorzy, i cierpiący niedolę przechodzili obok was, i nie zwracacie na nich uwagi?

40. Dlaczego budujecie swoje atajemne występki dla zysku, i zmuszacie wdowy i sieroty, aby rozpaczały przed Panem, i aby krew ich zabitych mężów i ojców wołała do Pana z ziemi, aby zemsta spadła na wasze głowy?

41. Oto wisi nad wami miecz zemsty; i wkrótce nadejdzie czas, że apomści On na was krew świętych, albowiem nie zniesie dłużej ich wołania.

◀

1a

PPŚ Moroni, syn Mormona.

◀

b

PPŚ Płyty.

◀

2a

Morm. 6:2–15.

◀

b

DiP 3:18.

◀

3a

Mor. 9:22.

◀

5a

Morm. 2:17–18.

◀

b

Morm. 6:6.

◀

6a

Alma 45:10.

◀

7a

Ⅰ Nefi 12:2–3.

◀

8a

Ⅰ Nefi 12:20–23.

◀

9a

Morm. 2:8.

◀

10a

Ⅲ Nefi 28:7; Eter 12:17. PPŚ Trzej neficcy uczniowie.

◀

b

Morm. 1:16.

◀

11a

Ⅲ Nefi 28:24–26.

◀

12a

Ⅲ Nefi 26:6–11.

◀

13a

Ⅲ Nefi 5:20.

◀

14a

Mor. 10:1–2.

◀

b

J.S. — Hist. 1:46.

◀

15a

DiP 4:5.

◀

16a

Ⅱ Nefi 3:6–7, 11, 13–14.

◀

b

Iz. 29:18; Ⅱ Nefi 27:29.

◀

17a

Morm. 9:31, 33; Eter 12:23–28.

◀

b

Ⅲ Nefi 29:5; Eter 4:8.

◀

19a

Tłum. J.S. Mat. 7:1–2 (Aneks); Ⅲ Nefi 14:1–2; Mor. 7:14.

◀

22a

DiP 3:3.

◀

23a

Ⅲ Nefi 20:11; 23:1.

◀

b

Iz. 29:4; Ⅱ Nefi 3:19–20; 26:16.

◀

24a

Enos 1:12–18; Morm. 9:36; DiP 10:46.

◀

b

Jakub 4:6; Hel. 10:9.

◀

c

Alma 14:27–29.

◀

25a

Morm. 5:21.

◀

26a

Iz. 29:4; Ⅱ Nefi 33:13.

◀

b

Morm. 9:15–26; Mor. 7:27–29, 33–37.

◀

c

Ⅱ Nefi 26:15–16; Morm. 9:30; Mor. 10:27.

◀

27a

Eter 8:22–24; DiP 87:6–7.

◀

b

PPŚ Tajemne sprzysiężenia.

◀

28a

Ⅱ Tym. 3:1–7; Ⅰ Nefi 14:9–10; Ⅱ Nefi 28:3–32; DiP 33:4.

◀

29a

Joel 3:1–2; Ⅱ Nefi 27:2–3.

◀

b

Ⅰ Nefi 19:11; DiP 45:39–42.

◀

30a

Mat. 24:6; Ⅰ Nefi 14:15–17.

◀

31a

Ⅱ Nefi 28:21–22.

◀

b

Ⅱ Nefi 28:8.

◀

c

Alma 41:11.

◀

33a

PPŚ Wypaczanie religii.

◀

b

Ⅰ Nefi 13:26–29.

◀

c

PPŚ Potępienie (wyklęcie).

◀

36a

PPŚ Chodzić, kroczyć z Bogiem.

◀

b

Jakub 2:13.

◀

c

Alma 5:53.

◀

37a

Ⅱ Nefi 28:9–16.

◀

38a

Rzym. 1:16; Ⅱ Tym. 1:8; Ⅰ Nefi 8:25–28; Alma 46:21.

◀

b

Mos. 3:25.

◀

c

Ⅰ Nefi 13:9.

◀

40a

PPŚ Tajemne sprzysiężenia.

◀

41a

Ⅰ Nefi 22:14.

Rozdział 9

Moroni wzywa do pokuty tych, którzy nie wierzą w Chrystusa. Mówi o Bogu cudów, który daje objawienia, i wylewa na wiernych dary i znaki. Cuda ustają z powodu braku wiary. Znaki będą towarzyszyły tym, którzy uwierzą. Ludzie są wezwani, aby byli mądrzy i przestrzegali przykazań. W okresie lat 401–421 n.e.

1. A teraz mówię także w odniesieniu do tych, którzy nie wierzą w Chrystusa.

2. Oto, czy uwierzycie w ten dzień waszego nawiedzenia — zaiste, gdy Pan przyjdzie, zaiste, w ten awielki dzień, gdy bziemia zwinie się niczym zwój, a jej żywioły cstopią się w żarze płomieni, zaiste, w ten wielki dzień, gdy zostaniecie przywiedzeni, aby stanąć przed Barankiem Bożym — czy powiecie wtedy, że nie ma Boga?

3. Czy będziecie nadal wypierać się Chrystusa albo czy będziecie mogli patrzeć na Baranka Bożego? Czy uważacie, że możecie przebywać z Nim, mając świadomość własnej winy? Czy uważacie, że moglibyście być szczęśliwi, przebywając z tą świętą Istotą, gdy wasze dusze są dręczone świadomością winy, że znieważaliście Jego prawa?

4. Oto mówię wam, że bylibyście bardziej nieszczęśliwi, przebywając ze świętym i sprawiedliwym Bogiem ze świadomością swego skalania przed Nim, niż gdybyście pozostawali pośród apotępionych dusz w bpiekle.

5. Albowiem, gdy zostaniecie przywiedzeni, aby zobaczyć swoją anagość przed Bogiem, a także chwałę Boga i świętość Jezusa Chrystusa, rozpali się na was płomień niegasnącego ognia.

6. Przeto, o wy, aniewierzący, bzwróćcie się do Pana; módlcie się z wielką siłą do Ojca w imię Jezusa, abyście mogli okazać się bez skazy, cnieskalani, nieposzlakowani i biali, będąc oczyszczeni krwią dBaranka w ten wielki i ostatni dzień.

7. I ponownie mówię do was, którzy azaprzeczacie objawieniom Boga, twierdząc, że przeminęły, że nie ma więcej objawień, ani proroctw, ani darów, ani uzdrowień, ani mówienia językami i btłumaczenia języków;

8. Oto powiadam wam, że kto temu zaprzecza, nie zna aewangelii Chrystusa; zaiste, nie czytał pism świętych; a jeśli je czytał, to nie brozumie ich.

9. Czyż bowiem nie czytamy, że Bóg jest aten sam wczoraj, dzisiaj i na wieki, i że nie ma w Nim żadnej niestałości ani cienia zmiany?

10. I teraz, jeśli wyobrażaliście sobie Boga, który jest niestały i w którym jest cień zmienności, wtedy wyobrażaliście sobie boga, który nie jest Bogiem cudów.

11. Lecz oto, ja wam pokażę Boga cudów, samego Boga Abrahama i Boga Izaaka, i Boga Jakuba; i jest to ten sam aBóg, który stworzył niebiosa i ziemię, i wszystko, co w nich jest.

12. Oto stworzył On Adama, i przez aAdama nastąpił bupadek człowieka. I z powodu upadku człowieka przyszedł Jezus Chrystus, który jest Ojcem i Synem; i przez Jezusa Chrystusa przyszło codkupienie człowieka.

13. I dzięki odkupieniu człowieka, które nastąpiło przez Jezusa Chrystusa, ludzie są z powrotem przywiedzeni do obecności Pana; zaiste, i przez to wszyscy ludzie są odkupieni, bo śmierć Chrystusa przynosi azmartwychwstanie, i przynosi im odkupienie od wiecznego bsnu, z którego to snu wszyscy zostaną przebudzeni mocą Bożą, gdy zabrzmi trąba; i wszyscy, zarówno mali, jak i wielcy, staną na Jego sąd, będąc odkupieni i oswobodzeni z wiecznych cwięzów śmierci, która jest śmiercią doczesną.

14. I wtedy przyjdzie na nich asąd Świętego Boga; i wtedy nadejdzie czas, że kto jest bskalany, pozostanie skalany; a prawy pozostanie prawy; szczęśliwy pozostanie szczęśliwy; a nieszczęśliwy pozostanie nieszczęśliwy.

15. I teraz, o wy wszyscy, którzy wyobrażaliście sobie boga, który nie może dokonywać acudów, pytam was, czy nastąpiło już wszystko, co przepowiedziałem? Czy nadszedł już koniec? Oto mówię wam: Nie; i Bóg nie przestał być Bogiem cudów.

16. Oto, czyż dzieła Boga nie są zdumiewające w naszych oczach? Zaiste, i kto może pojąć zdumiewające adzieła Boga?

17. Kto powie, że nie było cudem, że Jego asłowem niebo i ziemia zaistniały; i mocą Jego słowa człowieka bstworzono z cprochu ziemi; i mocą Jego słowa dokonano cudów?

18. Kto powie, że Jezus Chrystus nie dokonał wielu potężnych acudów? I wiele potężnych cudów dokonano rękoma apostołów.

19. I jeśli wtedy dokonywano acudów, dlaczego Bóg miałby przestać być Bogiem cudów, a mimo to pozostać niezmienną Istotą? I oto, powiadam wam, że On się nie zmienia; i gdyby się zmieniał, przestałby być Bogiem; a On nie przestaje być Bogiem, i jest Bogiem cudów.

20. I przyczyną tego, że przestaje czynić acuda pośród dzieci ludzkich, jest to, że marnieją w niewierze i schodzą z właściwej drogi, i nie znają Boga, któremu powinni bufać.

21. Oto powiadam wam, że temu, kto wierzy w Chrystusa, i nigdy nie wątpi, będzie dane, o acokolwiek poprosi Ojca w imię Chrystusa; i ta obietnica jest dla wszystkich, aż po krańce ziemi.

22. Albowiem tak powiedział Jezus Chrystus, Syn Boga, Swoim uczniom, którzy mieli pozostać, a także wszystkim uczniom w obecności zgromadzonej rzeszy: aIdźcie na cały świat i głoście ewangelię wszystkim ludziom.

23. I ten, kto uwierzy i zostanie ochrzczony, będzie zbawiony, ale ten, kto nie uwierzy, będzie apotępiony.

24. I te aznaki będą towarzyszyły tym, którzy uwierzą — w imię moje będą wypędzać bdiabły; będą mówić nowymi językami; będą brać węże; i choćby wypili coś trującego, nie zaszkodzi im to; nakładać będą cręce na chorych, a oni zostaną uzdrowieni;

25. I ktokolwiek uwierzy w imię moje, w nic nie wątpiąc, temu apotwierdzę wszystkie moje słowa, aż po krańce ziemi.

26. I teraz oto, kto może się przeciwstawić dziełom Pana? aKto może zaprzeczyć Jego słowom? Kto powstanie przeciwko wszechmocnej potędze Pana? Kto będzie gardził dziełami Pana? Kto będzie gardził dziećmi Chrystusa? Uważajcie, wszyscy, którzy bgardzicie dziełami Pana, albowiem będziecie się dziwić i zginiecie.

27. Dlatego nie gardźcie ani się nie dziwcie, ale zważajcie na słowa Pana, i proście Ojca w imię Jezusa o to, czego wam potrzeba. Nie wątpcie, ale wierzcie, i zacznijcie jak w dawnych czasach, i aprzyjdźcie do Pana z całym bsercem, i cwypracujcie swoje zbawienie z bojaźnią i drżeniem przed Nim.

28. Bądźcie amądrzy w dniach swej próby; wyzbądźcie się całej swej nieczystości; nie proście o zaspokojenie swych bżądz, ale proście usilnie, abyście nie ulegli pokusie, lecz abyście służyli prawdziwemu i cżywemu Bogu.

29. Uważajcie, abyście nie zostali ochrzczeni, anie będąc tego godni; uważajcie, abyście nie przyjęli sakramentu Chrystusa, bnie będąc tego godni; ale uważajcie, abyście czynili wszystko cgodnie i w imię Jezusa Chrystusa, Syna Boga żywego; i jeśli będziecie tak postępować, i wytrwacie do końca, w żadnym wypadku nie zostaniecie wykluczeni.

30. Oto mówię do was, jak gdybym amówił spośród umarłych; gdyż wiem, że będziecie mieli moje słowa.

31. Nie potępiajcie mnie z powodu mej aniedoskonałości, ani mego ojca z powodu jego niedoskonałości, ani też tych, którzy pisali przed nim; lecz raczej dziękujcie Bogu, że objawił wam nasze niedoskonałości, abyście mogli się uczyć, by stać się mądrzejszymi od nas.

32. I teraz oto spisaliśmy tę księgę zgodnie z naszą wiedzą, znakami nazwanymi pośród nas azreformowanym egipskim, które zostały nam przekazane, i przez nas zmienione, według naszego sposobu mówienia.

33. I gdyby nasze płyty były dostatecznie wielkie, pisalibyśmy po hebrajsku; lecz zmieniliśmy także język hebrajski; i gdybyśmy pisali po hebrajsku, oto nie byłoby żadnych niedoskonałości w naszym zapisie.

34. Lecz Pan zna sprawy, o których pisaliśmy, a także wie, że żaden inny lud nie zna naszego języka; a ponieważ żaden inny lud nie zna naszego języka, przeto przygotował On aśrodki do przetłumaczenia go.

35. I zapisaliśmy to wszystko, aby oczyścić nasze szaty z krwi naszych braci, którzy zmarnieli w aniewierze.

36. I oto, to, czego apragnęliśmy dla naszych braci, zaiste, aby zostali przywróceni do wiedzy o Chrystusie, było zgodne z modlitwami wszystkich świętych, którzy mieszkali na tej ziemi.

37. I niech Pan Jezus Chrystus sprawi, aby ich modlitwy zostały wysłuchane według ich wiary; i niech Bóg Ojciec pamięta przymierze, które zawarł z domem Izraela; i niech ich błogosławi na zawsze, przez ich wiarę w imię Jezusa Chrystusa. Amen.

◀

2a

Mal. 3:23; Ⅲ Nefi 28:31.

◀

b

Morm. 5:23; DiP 63:20–21. PPŚ Świat — Koniec świata.

◀

c

Am. 9:13; Ⅲ Nefi 26:3.

◀

4a

PPŚ Potępienie (wyklęcie).

◀

b

PPŚ Piekło.

◀

5a

Ⅱ Nefi 9:14.

◀

6a

PPŚ Niewiara.

◀

b

Ez. 18:23, 32; DiP 98:47.

◀

c

PPŚ Nieskalany, czystość.

◀

d

PPŚ Baranek Boży.

◀

7a

Ⅲ Nefi 29:6–7.

◀

b

Ⅰ Kor. 12:7–10; Art. wiary 1:7.

◀

8a

PPŚ Ewangelia.

◀

b

Mat. 22:29.

◀

9a

Hebr. 13:8; Ⅰ Nefi 10:18–19; Alma 7:20; Mor. 8:18; DiP 20:12.

◀

11a

Ⅰ Mojż. 1:1; Mos. 4:2; DiP 76:20–24. PPŚ Jezus Chrystus.

◀

12a

Mos. 3:26.

◀

b

PPŚ Upadek Adama i Ewy.

◀

c

PPŚ Odkupić, odkupiony, odkupienie.

◀

13a

Hel. 14:15–18.

◀

b

DiP 43:18.

◀

c

DiP 138:16.

◀

14a

PPŚ Sąd Ostateczny.

◀

b

Alma 7:21; DiP 88:35.

◀

15a

Mor. 7:35–37; DiP 35:8. PPŚ Cud.

◀

16a

Ps. 40:6; DiP 76:114; Mojż. 1:3–5.

◀

17a

Jakub 4:9.

◀

b

PPŚ Stworzyć, stworzenie.

◀

c

Ⅰ Mojż. 2:7; Mos. 2:25.

◀

18a

Jan 6:14.

◀

19a

DiP 63:7–10.

◀

20a

Sędz. 6:11–13; Eter 12:12–18; Mor. 7:35–37.

◀

b

PPŚ Zaufanie.

◀

21a

Mat. 21:22; Ⅲ Nefi 18:20.

◀

22a

Mar. 16:15–16. PPŚ Praca misjonarska.

◀

23a

PPŚ Potępienie (wyklęcie).

◀

24a

Mar. 16:17–18. PPŚ Znak.

◀

b

Dz. 16:16–18.

◀

c

PPŚ Błogosławienie chorych.

◀

25a

PPŚ Objawienie; Świadectwo.

◀

26a

Ⅲ Nefi 29:4–7.

◀

b

Przyp. 13:13.

◀

27a

Mor. 10:30–32.

◀

b

Joz. 22:5; DiP 64:22, 34. PPŚ Serce.

◀

c

Fil. 2:12.

◀

28a

Jakub 6:12.

◀

b

PPŚ Żądza.

◀

c

Alma 5:13.

◀

29a

PPŚ Chrzest, chrzcić — Wymagania dotyczące chrztu.

◀

b

Ⅰ Kor. 11:27–30; Ⅲ Nefi 18:28–32.

◀

c

PPŚ Godny, bycie godnym.

◀

30a

Morm. 8:26; Mor. 10:27.

◀

31a

Morm. 8:17; Eter 12:22–28, 35.

◀

32a

Ⅰ Nefi 1:2; Mos. 1:4.

◀

34a

Mos. 8:13–18; Eter 3:23, 28; DiP 17:1.

◀

35a

Ⅱ Nefi 26:15.

◀

36a

Morm. 8:24–26; DiP 10:46–49.

Księga Etera

Dzieje Jeredytów spisane z dwudziestu czterech płyt znalezionych przez lud Limhiego w dniach króla Mosjasza.

Rozdział 1

Moroni streszcza zapisy Etera. Przedstawienie rodowodu Etera. Mowa Jeredytów nie została pomieszana przy Wieży Babel. Pan obiecuje poprowadzić ich do wybornej ziemi i uczynić z nich wielki naród.

1. I teraz, ja, aMoroni, przystępuję do podania dziejów owych pradawnych mieszkańców, którzy zostali zmieceni bręką Pana z powierzchni kraju na północy.

2. I zapis ten pochodzi z adwudziestu czterech płyt znalezionych przez lud Limhiego, i zapis nazywa się Księgą Etera.

3. A ponieważ przypuszczam, że pierwsza część tego zapisu, która mówi o stworzeniu świata, a także o Adamie, i zawiera dzieje od tamtej pory aż do wielkiej awieży, i wszystko, co wydarzyło się pośród dzieci ludzkich do tej pory, znajduje się pośród Żydów —

4. Przeto nie podaję tego, co nastąpiło od adni Adama do tamtych czasów; jednak jest to zapisane na płytach; i ten, kto je znajdzie, będzie miał moc, aby mógł pozyskać pełen zapis.

5. Lecz oto, nie podaję wszystkiego, a tylko część ich dziejów od czasów wieży do ich zagłady.

6. I tak podaję ich dzieje. A tym, kto napisał te kroniki, był aEter, a był on potomkiem Koriantora.

7. Koriantor był synem Morona.

8. A Moron był synem Etema.

9. A Etem był synem Ahaha.

10. A Ahah był synem Seta.

11. A Set był synem Sziblona.

12. A Sziblon był synem Koma.

13. A Kom był synem Koriantuma.

14. A Koriantum był synem Amnigaddaha.

15. A Amnigaddah był synem Aarona.

16. A Aaron był potomkiem Cheta, syna Heartoma.

17. A Heartom był synem Liba.

18. A Lib był synem Kisza.

19. A Kisz był synem Koroma.

20. A Korom był synem Lewiego.

21. A Lewi był synem Kima.

22. A Kim był synem Moriantona.

23. A Morianton był potomkiem Riplakisza.

24. A Riplakisz był synem Szeza.

25. A Szez był synem Cheta.

26. A Chet był synem Koma.

27. A Kom był synem Koriantuma.

28. A Koriantum był synem Emera.

29. A Emer był synem Omera.

30. A Omer był synem Szulego.

31. A Szule był synem Kiba.

32. A Kib był synem Orihaha, który był synem Jereda;

33. Ów aJered przybył ze swym bratem i ich rodzinami, i z innymi i ich rodzinami z wielkiej wieży, gdy Pan bpomieszał mowę ludzi, i przysiągł w Swym gniewie, że zostaną rozproszeni po całej cpowierzchni ziemi; i zgodnie ze słowem Pana ludzie zostali rozproszeni.

34. A abrat Jereda był rosłym i tęgim mężem, mężem, w którym Pan miał wielkie upodobanie, i Jered, jego brat, powiedział do niego: Wołaj do Pana, aby nie pomieszał nas, że nie będziemy mogli rozumieć naszych słów.

35. I stało się, że brat Jereda wołał do Pana, i Pan zlitował się nad Jeredem; przeto nie pomieszał mowy Jereda; i mowa Jereda i jego brata nie została pomieszana.

36. Wtedy Jered powiedział do swego brata: Wołaj jeszcze raz do Pana, a może odstąpi od Swego gniewu i nie pomiesza także mowy naszych przyjaciół.

37. I stało się, że brat Jereda wołał do Pana, i Pan zlitował się nad ich przyjaciółmi, a także nad ich rodzinami, że mowa ich nie została pomieszana.

38. I stało się, że Jered ponownie zwrócił się do swego brata, mówiąc: Idź i zapytaj Pana, czy wypędzi nas z tej ziemi, a jeśli wypędzi nas z tej ziemi, wołaj do Niego, dokąd mamy pójść. I kto wie, czy Pan nie zabierze nas do ziemi awyborniejszej niż wszystkie ziemie świata? I jeśli tak ma być, bądźmy wierni Panu, abyśmy mogli dostać ją w posiadanie.

39. I stało się, że brat Jereda wołał do Pana, zgodnie z tym, co powiedziano ustami Jereda.

40. I stało się, że Pan usłyszał brata Jereda, i zlitował się nad nim, i powiedział do niego:

41. Idź i zbierz swoje stada, zarówno samców, jak i samice każdego gatunku; a także nasiona ziemi każdego rodzaju; i swoją arodzinę; a także Jereda, twego brata, jego rodzinę; a także twoich bprzyjaciół i ich rodziny oraz przyjaciół Jereda i ich rodziny.

42. I gdy to uczynisz, apójdziesz na ich czele w dół doliny położonej na północ. I tam cię spotkam, i pójdę bprzed tobą do ziemi cwyborniejszej niż wszystkie ziemie świata.

43. I tam będę błogosławił tobie i twojemu potomstwu, i wychowam sobie wielki naród z twego potomstwa, potomstwa twego brata i tych, którzy pójdą z tobą. I żaden inny naród na całej powierzchni ziemi nie dorówna temu narodowi, który wychowam sobie z twojego potomstwa. I uczynię to dla ciebie, ponieważ tak długo do mnie wołałeś.

◀

1a

PPŚ Moroni, syn Mormona.

◀

b

Morm. 5:23; DiP 87:6–7.

◀

2a

Alma 37:21; Eter 15:33.

◀

3a

Omni 1:22; Mos. 28:17; Hel. 6:28.

◀

4a

tzn. obejmuje ten sam okres, co Ⅰ Ks. Mojżeszowa 1–10.

◀

6a

Eter 12:2; 15:34.

◀

33a

PPŚ Jered.

◀

b

Ⅰ Mojż. 11:6–9.

◀

c

Mos. 28:17.

◀

34a

PPŚ Jereda, brat.

◀

38a

PPŚ Ziemia obiecana.

◀

41a

Eter 6:20.

◀

b

Eter 6:16.

◀

42a

Ⅰ Nefi 2:1–2; Abr. 2:3.

◀

b

DiP 84:88.

◀

c

Ⅰ Nefi 13:30.

Rozdział 2

Jeredyci przygotowują się do podróży do ziemi obiecanej. Jest to wyborna ziemia, gdzie ludzie muszą służyć Chrystusowi albo zostaną zmieceni. Pan przemawia do brata Jereda przez trzy godziny. Jeredyci budują barki. Pan pyta brata Jereda, w jaki sposób chciałby oświetlić barki.

1. I stało się, że Jered i jego brat, i ich rodziny, a także przyjaciele Jereda i jego brata, i ich rodziny poszli do doliny na północ (a dolina ta nazywała się aNimrod po wielkim łowczym) wraz ze swymi stadami, które zgromadzili, zabierając samce i samice każdego gatunku.

2. I zastawiali też sidła, i łowili ptactwo; i zrobili naczynie, w którym nieśli ryby z wód.

3. I zabrali też ze sobą deseret, co w tłumaczeniu oznacza pszczołę miodną; i tak nieśli roje pszczół oraz wszystko to, co było na powierzchni ziemi, każdego rodzaju, i nasiona każdego gatunku.

4. I stało się, że gdy zeszli do doliny Nimrod, Pan zstąpił i rozmawiał z bratem Jereda; i był w aobłoku, a brat Jereda nie widział Go.

5. I stało się, że Pan im nakazał, aby poszli na pustkowie, zaiste, w ten rejon, gdzie nigdy nie stanęła stopa ludzka. I stało się, że Pan szedł przed nimi i mówił z nimi, stojąc w aobłoku, i dawał wskazówki, dokąd mają iść.

6. I stało się, że wędrowali przez pustkowie, i zbudowali barki, którymi przeprawili się przez wiele wód, będąc kierowani bez przerwy ręką Pana.

7. I gdy przebyli morze, Pan nie pozwolił im zatrzymać się na pustkowiu, ale chciał, aby poszli do aziemi obiecanej — wyborniejszej niż wszystkie inne ziemie — którą Pan Bóg zachował dla prawego ludu.

8. I Pan w Swym gniewie przysiągł bratu Jereda, że każdy lud, który posiądzie ziemię obiecaną od tego czasu, odtąd i na wieki, będzie asłużył Jemu, prawdziwemu i jedynemu Bogu, albo zostanie bzmieciony, gdy spadnie na niego pełnia Jego gniewu.

9. I teraz możemy zobaczyć dekrety Boże dotyczące tej ziemi, która jest ziemią obiecaną; i każdy naród, który ją posiądzie, będzie służył Bogu, albo zostanie zmieciony, gdy spadnie na niego pełnia Jego gniewu. A pełnia Jego gniewu spadnie na niego, gdy dojrzeje w niegodziwości.

10. Albowiem jest to ziemia wyborniejsza niż wszystkie inne ziemie; przeto ten, kto ją posiądzie, będzie służył Bogu, albo zostanie zmieciony; gdyż taki jest wieczny dekret Boga. A tylko wtedy, gdy nastanie apełnia niegodziwości pośród dzieci tej ziemi, zostaną one bzmiecione.

11. I to zostanie wam wyjawione, o aInne narody, abyście mogły poznać dekrety Boże — abyście mogły odpokutować i nie trwać w swojej niegodziwości aż do pełni, abyście nie sprowadziły na siebie gniewu Bożego, jak uczynili to przedtem mieszkańcy tej ziemi.

12. Oto jest to wyborna ziemia, i każda nacja, która ją posiądzie, będzie awolna i niezależna od wszystkich innych nacji pod niebem, jeśli będzie bsłużyć Bogu tej ziemi, Jezusowi Chrystusowi, który mu się objawia przez to, co jest zapisane.

13. I teraz powracam do mego zapisu; bowiem stało się, że Pan przywiódł Jereda i jego braci do wielkiego morza, które rozdzielało lądy. I gdy doszli do morza, rozbili swoje namioty i nazwali to miejsce Moriankumer; i mieszkali w namiotach, i mieszkali w namiotach na wybrzeżu przez okres czterech lat.

14. I stało się, że pod koniec czterech lat Pan ponownie przyszedł do brata Jereda, i stał w obłoku, i rozmawiał z nim. I przez trzy godziny rozmawiał z bratem Jereda, i akarcił go, albowiem nie pamiętał on o tym, aby bwzywać imienia Pana.

15. I brat Jereda odpokutował za zło, które czynił, i wzywał imienia Pana dla dobra swych braci, którzy z nim byli. I Pan powiedział mu: Przebaczę tobie i twym braciom wasze grzechy; ale nie grzeszcie więcej, i pamiętajcie, że mój aDuch nie bpozostaje na zawsze z człowiekiem; przeto jeśli będziecie grzeszyć, aż dojrzejecie w grzechu, zostaniecie odcięci od obecności Pana. I takie są moje myśli o ziemi, którą dam wam jako dziedzictwo; albowiem będzie to ziemia cwyborniejsza niż wszystkie inne ziemie.

16. I Pan powiedział: Zabierz się do pracy i zbuduj barki na wzór tych, które dotychczas budowaliście. I stało się, że brat Jereda zabrał się do pracy, a także jego bracia, i zbudowali barki na wzór dotychczas budowanych, zgodnie z ainstrukcjami od Pana. I były one małe, i były one lekkie na wodzie, nawet tak lekkie, jak ptak na wodzie.

17. I zbudowano je w taki sposób, że były niezmiernie aszczelne, i niczym misa nie przepuszczały wody; i ich dno było szczelne niczym misa; i ściany boczne były szczelne niczym misa; a zakończenia ich były zaostrzone; a wierzch był szczelny niczym misa; i były one na długość drzewa; a drzwi, kiedy były zamknięte, były szczelne niczym misa.

18. I stało się, że brat Jereda wołał do Pana tymi słowy: O Panie, wykonałem pracę, którą mi nakazałeś, i zbudowałem barki, jak mi poleciłeś.

19. I oto, o Panie, nie ma w nich światła; dokąd mamy je sterować? I zginiemy, bo nie będziemy mogli w nich oddychać, chyba że tylko powietrzem, które w nich jest; przeto zginiemy.

20. I Pan powiedział bratu Jereda: Oto zrobisz otwór u góry, a także u dołu, i gdy brak wam będzie powietrza, odetkacie zawór i napłynie powietrze. A jeśli woda zacznie się przez ten otwór dostawać, oto zatkacie zawór, abyście nie zatonęli w powodzi.

21. I stało się, że brat Jereda uczynił, jak mu Pan polecił.

22. I ponownie wołał do Pana: O Panie, oto uczyniłem, jak mi nakazałeś; i przygotowałem barki dla mego ludu, i nie ma w nich światła. Oto, czy pozwolisz, o Panie, abyśmy przebyli te wielkie wody w ciemności?

23. I Pan powiedział bratu Jereda: Cóż chcesz, abym uczynił, abyście mieli światło w waszych barkach? Albowiem nie możecie mieć okien, gdyż zostałyby one roztrzaskane na kawałki; ani nie zabierzecie z sobą ognia, gdyż nie będziecie płynęli przy świetle ognia.

24. Oto będziecie jak wieloryb na morzu; gdyż będą na was spadać fale wielkie niczym góry. Mimo to będę wyprowadzał was z głębin morskich; albowiem awiatry wychodzą z moich ust, i posyłam też bdeszcze i powodzie.

25. I oto, przygotuję was na te rzeczy; bowiem nie moglibyście przebyć tych wielkich głębin, gdybym nie przygotował was na fale morskie i na wiatry, które wieją, i na powodzie, które nastaną. Przeto, cóż chcesz, abym uczynił, abyście mieli światło, gdy zostaniecie pochłonięci przez głębiny morskie?

◀

1a

Ⅰ Mojż. 10:8.

◀

4a

Ⅳ Mojż. 11:25; DiP 34:7–9; J.S. — Hist. 1:68.

◀

5a

Ⅱ Mojż. 13:21–22.

◀

7a

Ⅰ Nefi 4:14. PPŚ Ziemia obiecana.

◀

8a

Eter 13:2.

◀

b

Jar. 1:3, 10; Alma 37:28; Eter 9:20.

◀

10a

Ⅱ Nefi 28:16.

◀

b

Ⅰ Nefi 17:37–38.

◀

11a

Ⅱ Nefi 28:32.

◀

12a

PPŚ Wolność (wola).

◀

b

Iz. 60:12.

◀

14a

PPŚ Skarcić, karcenie.

◀

b

PPŚ Modlitwa.

◀

15a

Eter 15:19.

◀

b

Ⅰ Mojż. 6:3; Ⅱ Nefi 26:11; Morm. 5:16.

◀

c

Eter 9:20.

◀

16a

Ⅰ Nefi 17:50–51.

◀

17a

Eter 6:7.

◀

24a

Eter 6:5.

◀

b

Ps. 148:8.

Rozdział 3

Brat Jereda widzi palec Pana, gdy dotyka On szesnastu kamyków. Chrystus ukazuje się bratu Jereda w Swym duchowym ciele. Ci, którzy mają doskonałą wiedzę, nie będą trzymani poza zasłoną. Interpretery umożliwią wyjawienie zapisu Jeredytów na światło dzienne.

1. I stało się, że brat Jereda (a liczba barek, które zostały przygotowane, wynosiła osiem) poszedł na górę, którą nazwali Szelem, była bowiem bardzo wysoka, i wytopił ze skały szesnaście kamyków; i były one białe i przejrzyste niczym szkło; i zaniósł je w rękach na szczyt góry, i ponownie wołał do Pana:

2. O Panie, powiedziałeś, że będziemy otoczeni wodą. Oto, o Panie, nie bądź gniewny na Swego sługę z powodu jego słabości przed Tobą; bo wiemy, że jesteś święty i żyjesz w niebiosach, i wiemy, że jesteśmy niegodni przed Tobą; z powodu aupadku staliśmy się źli z bnatury; mimo to, o Panie, nakazałeś nam wołać do Ciebie, abyśmy mogli otrzymać od Ciebie według naszych pragnień.

3. Oto ukarałeś nas, o Panie, za naszą niegodziwość, i wypędziłeś nas, i żyliśmy przez tyle lat na pustkowiu; mimo to byłeś nam amiłosierny. O Panie, spójrz na mnie z litością, i odwróć Swój gniew od tego ludu, który jest Twoim ludem, i nie pozwól, aby w ciemności przebywał szalejące morze; lecz popatrz na te rzeczy, które wytopiłem ze skały.

4. I wiem, o Panie, że masz wszelką amoc i możesz zrobić, cokolwiek zechcesz, na pożytek człowieka; przeto dotknij tych kamyków, o Panie, Swym palcem, i przyszykuj je, aby świeciły w ciemności; a będą nam świeciły w barkach, które przygotowaliśmy, abyśmy mieli światło gdy będziemy przeprawiać się przez morze.

5. Oto, o Panie, możesz tego dokonać. Wiemy, że możesz okazać Swą wielką moc, która w pojęciu ludzkim awygląda na znikomą.

6. I stało się, że gdy brat Jereda wypowiedział te słowa, aPan wyciągnął rękę i dotknął Swym palcem każdego z kamyków. I bzasłona została zdjęta z oczu brata Jereda, i zobaczył palec Pana; i był on niczym palec człowieka z ciała i krwi; i brat Jereda przypadł do ziemi przed Panem, gdyż przejął go strach.

7. I Pan widział, że brat Jereda przypadł do ziemi; i Pan powiedział mu: Powstań, dlaczego przypadłeś do ziemi?

8. I powiedział Panu: Zobaczyłem palec Pana, i przeraziłem się, że porazi mnie On, gdyż nie wiedziałem, że Pan ma ciało i krew.

9. I Pan powiedział mu: Ze względu na swą wiarę zobaczyłeś, że oblekę się w aciało i krew; i nigdy człowiek nie zwrócił się do mnie z tak niezmierną wiarą, jak uczyniłeś to ty; gdyż inaczej nie mógłbyś zobaczyć mego palca. Czy zobaczyłeś coś więcej?

10. I odpowiedział: Nie, Panie. Pokaż mi się.

11. I Pan powiedział mu: Czy uwierzysz w słowa, które ci powiem?

12. I odpowiedział on: Zaiste, Panie, wiem, że mówisz prawdę, gdyż jesteś Bogiem prawdy i anie możesz kłamać.

13. I gdy wypowiedział te słowa, oto Pan mu się aukazał i powiedział: bDlatego że wiesz o tych sprawach, jesteś odkupiony od upadku; przeto zostaniesz przywiedziony z powrotem przed moją obecność; przeto cukazuję ci się.

14. Oto jestem tym, który był przygotowany od założenia świata, by aodkupić swój lud. Oto jestem Jezusem Chrystusem. Jestem bOjcem i Synem. We mnie wszyscy ludzie będą mieli cżycie, i to na wieczność, wszyscy, którzy uwierzą w imię moje; i staną się moimi dsynami i moimi córkami.

15. I nigdy nie ukazałem się żadnemu człowiekowi, którego stworzyłem, gdyż żaden człowiek nie awierzył we mnie tak jak ty. Czy widzisz, że zostałeś stworzony na mój własny bobraz? Zaiste, oto wszyscy ludzie zostali stworzeni na początku na mój własny obraz.

16. Bowiem to ciało, które teraz widzisz, jest ciałem mojego aducha; i stworzyłem człowieka na podobieństwo swego duchowego ciała; i jak teraz ukazuję się tobie w duchu, tak swemu ludowi ukażę się w ciele.

17. I teraz, jak ja, Moroni, powiedziałem, nie mogę przytoczyć wszystkiego, co zostało zapisane, przeto wystarczy, jak powiem, że Jezus ukazał się temu mężowi w duchu, i że Jego duch miał taką samą postać jak Jego ciało, gdy aukazał się Nefitom.

18. I czynił posługę bratu Jereda, jak czynił posługę Nefitom; a to wszystko, aby ten człowiek mógł poznać, że jest On Bogiem, z powodu o wiele większych dzieł, które Pan mu pokazał.

19. I dzięki poznaniu tego człowieka, nie mógł on być powstrzymany przed spojrzeniem poza azasłonę; i gdy zobaczył palec Jezusa, przypadł do ziemi przejęty strachem, wiedząc, że jest to palec Pana; i już nie wierzył, ale wiedział bez żadnej wątpliwości.

20. Przeto dzięki tej doskonałej wiedzy Bożej, anie mógł być trzymany poza zasłoną; przeto ujrzał Jezusa, i czynił mu On posługę.

21. I stało się, że Pan powiedział bratu Jereda: Oto nie pozwolisz, aby to, co widziałeś i słyszałeś, zostało ujawnione światu aż do aczasu, gdy w ciele wsławię imię swoje; przeto zachowasz jako skarb to, co widziałeś i słyszałeś, i nie wyjawisz tego nikomu.

22. I oto, gdy przyjdziesz do mnie, zapiszesz to i zapieczętujesz, że nikt nie będzie mógł tego przetłumaczyć; albowiem zapiszesz to w języku, którego nie znają.

23. I oto, dam ci te adwa kamienie, które zapieczętujesz z tym, co zapiszesz.

24. Albowiem pomieszałem język, w którym będziesz pisał; przeto we właściwym dla mnie czasie sprawię, że kamienie te ujawnią dla oczu ludzi to, co zapiszesz.

25. I gdy Pan wypowiedział te słowa, pokazał bratu Jereda awszystkich mieszkańców ziemi, którzy byli, a także wszystkich, którzy będą; i nie ukrywał ich przed jego wzrokiem, aż po krańce świata.

26. Albowiem powiedział mu w minionych czasach, że ajeżeli buwierzy w Niego, to On może mu pokazać cwszystkie rzeczy — zostaną mu one ukazane; przeto Pan nie mógł niczego przed nim wstrzymywać, gdyż wiedział, że Pan może mu pokazać wszystkie rzeczy.

27. I Pan powiedział mu: Zapisz to wszystko i azapieczętuj; a ukażę to dzieciom ludzkim we właściwym dla mnie czasie.

28. I stało się, że Pan mu nakazał, aby zapieczętował te dwa akamienie, które otrzymał, i nie pokazywał ich, dopóki Pan nie pokaże ich dzieciom ludzkim.

◀

2a

PPŚ Upadek Adama i Ewy.

◀

b

Mos. 3:19.

◀

3a

Eter 1:34–43.

◀

4a

PPŚ Moc.

◀

5a

Iz. 55:8–9; Ⅰ Nefi 16:29.

◀

6a

PPŚ Jezus Chrystus.

◀

b

Eter 12:19, 21.

◀

9a

PPŚ Ciało; Jezus Chrystus; Śmiertelny, doczesność.

◀

12a

Hebr. 6:18.

◀

13a

DiP 67:10–11.

◀

b

Enos 1:6–8.

◀

c

PPŚ Jezus Chrystus — Przedziemskie życie Chrystusa.

◀

14a

PPŚ Odkupiciel; Odkupić, odkupiony, odkupienie.

◀

b

Mos. 15:1–4.

◀

c

Mos. 16:9.

◀

d

PPŚ Synowie i córki Boga.

◀

15a

PPŚ Wierzenie, wiara, wierzyć.

◀

b

Ⅰ Mojż. 1:26–27; Mos. 7:27; DiP 20:17–18.

◀

16a

PPŚ Duch.

◀

17a

Ⅲ Nefi 11:8–10.

◀

19a

PPŚ Welon; Zasłona.

◀

20a

Eter 12:19–21.

◀

21a

Eter 4:1.

◀

23a

PPŚ Urim i tummim.

◀

25a

Mojż. 1:8.

◀

26a

Eter 3:11–13.

◀

b

PPŚ Wierzenie, wiara, wierzyć.

◀

c

Eter 4:4.

◀

27a

Ⅱ Nefi 27:6–8.

◀

28a

DiP 17:1.

Rozdział 4

Pan nakazuje Moroniemu zapieczętować zapisy brata Jereda. Nie zostaną one objawione póki ludzie nie będą mieli wiary jak brat Jereda. Chrystus nakazuje ludziom wierzyć w Swoje słowa i w słowa Swoich uczniów. Ludziom nakazano odpokutować, wierzyć w ewangelię, a będą zbawieni.

1. I Pan nakazał bratu Jereda, aby zszedł z góry sprzed obecności Pana, i anapisał o rzeczach, które zobaczył; aby ujawnienie ich dzieciom ludzkim było zakazane, baż zostanie On podniesiony na krzyżu; i z tego powodu król Mosjasz zachował je, i miały one być zachowane przed światem do ukazania się Chrystusa Jego ludowi.

2. I gdy Chrystus prawdziwie ukazał się Swemu ludowi, nakazał, aby zostały one wyjawione.

3. I teraz, po tym, oni wszyscy zmarnieli w niewierze; i nie ma nikogo oprócz Lamanitów, a oni odrzucili ewangelię Chrystusa; dlatego nakazano mi, abym ponownie aukrył je w ziemi.

4. Oto zapisałem na tych płytach to, co zobaczył brat Jereda; i nigdy nie wyjawiono tak wielkich rzeczy jak te, które wyjawiono bratu Jereda.

5. Przeto Pan nakazał mi je zapisać; i uczyniłem to. I nakazał mi, abym je azapieczętował; i nakazał mi także, abym zapieczętował ich tłumaczenie; dlatego zapieczętowałem binterpretery zgodnie z przykazaniem Pana.

6. Albowiem Pan mi powiedział: Nie zostaną ujawnione Innym narodom aż do dnia, gdy odpokutują za swe niegodziwości i staną się czyste przed Panem.

7. I w owym dniu, gdy wykażą się wiarą we mnie, taką, jak brat Jereda, mówi Pan, aby mogli zostać we mnie auświęceni, wtedy wyjawię im to, co zobaczył brat Jereda, wszystko, aż do odsłonięcia im wszystkich moich objawień — mówi Jezus Chrystus, Syn Boga, bOjciec niebios i ziemi, i wszystkiego, co w nich jest.

8. I niech będzie przeklęty ten, kto azwalczać będzie słowo Pana; i niech będzie przeklęty ten, kto bzaprzeczy tym sprawom, albowiem takim nie objawię cżadnych większych spraw, mówi Jezus Chrystus; bowiem Ja jestem tym, który mówi.

9. I na mój rozkaz otwierają się i azamykają niebiosa; i na moje słowo zatrzęsie się bziemia; i na mój rozkaz jej mieszkańcy zginą niczym w ogniu.

10. Kto nie wierzy w moje słowa, nie wierzy moim uczniom; i sami osądźcie, czy to nie mówię Ja sam; albowiem w aostateczny dzień przekonacie się, że Ja jestem tym, który mówi.

11. Lecz tego, który auwierzy w to, co mówiłem, nawiedzę objawieniami mego Ducha, i będzie on wiedział, i da o tym świadectwo. Albowiem przez mego Ducha będzie bwiedział, że jest to cprawdą; albowiem skłania to ludzi do czynienia dobra.

12. I to, co skłania ludzi do czynienia dobra, jest ode mnie; gdyż adobro wywodzi się tylko ode mnie. Jestem tym, który prowadzi ludzi do wszelkiego dobra; ten, kto bnie uwierzy w moje słowa, nie uwierzy we mnie, że jestem; a ten, kto nie uwierzy we mnie, nie uwierzy w Ojca, który mnie posłał. Oto bowiem jestem Ojcem, jestem cświatłem i dżyciem, i prawdą świata.

13. aPójdźcie do mnie, o Inne narody, a ukażę wam jeszcze większe rzeczy, wiedzę, która jest ukryta z powodu niewiary.

14. Pójdź do mnie, o domu Izraela, a zostanie wam awyjawione, jak wielkie rzeczy przygotował dla was Ojciec od założenia świata; i nie zostało to wam wyjawione z powodu niewiary.

15. Oto, gdy rozerwiecie zasłonę niewiary, przez którą pozostajecie w straszliwym stanie niegodziwości i znieczulenia serca, i zaślepienia umysłu, będą wam wyjawione wielkie i zdumiewające rzeczy aukryte przed wami od założenia świata — zaiste, gdy będziecie wołali do Ojca w imię moje, ze złamanym sercem i skruszonym duchem, wtedy będziecie wiedzieli, że Ojciec pamiętał o przymierzu, które zawarł z waszymi ojcami, o domu Izraela.

16. Wtedy moje aobjawienia, które nakazałem spisać Janowi, mojemu słudze, zostaną wyjawione przed oczami wszystkich ludzi. Zapamiętajcie, gdy to zobaczycie, będziecie wiedzieli, że nadchodzi czas, gdy niewątpliwie się wypełnią.

17. Dlatego, agdy otrzymacie ten zapis, wiedzcie, że Ojciec rozpoczął Swe dzieło na całej powierzchni ziemi.

18. Przeto aodpokutujcie wszyscy po krańce świata, i pójdźcie do mnie, i uwierzcie w moją ewangelię, i zostańcie bochrzczeni w imię moje; albowiem kto uwierzy i zostanie ochrzczony, będzie zbawiony; ale kto nie uwierzy, będzie potępiony; a tym zaś, którzy uwierzą w imię moje, będą towarzyszyły cznaki.

19. I błogosławiony ten, kto okaże się awierny memu imieniu ostatniego dnia, albowiem zostanie podniesiony, aby zamieszkać w królestwie przygotowanym dla niego bod założenia świata. I oto ja to powiedziałem. Amen.

◀

1a

Eter 12:24. PPŚ Pisma święte.

◀

b

Eter 3:21.

◀

3a

Morm. 8:14.

◀

5a

Eter 5:1.

◀

b

DiP 17:1; J.S. — Hist. 1:52. PPŚ Urim i tummim.

◀

7a

PPŚ Uświęcenie.

◀

b

Mos. 3:8.

◀

8a

Ⅲ Nefi 29:5–6; Morm. 8:17.

◀

b

Ⅱ Nefi 27:14; 28:29–30.

◀

c

Alma 12:10–11; Ⅲ Nefi 26:9–10.

◀

9a

Ⅰ Król. 8:35; DiP 77:8.

◀

b

Hel. 12:8–18; Morm. 5:23.

◀

10a

Ⅱ Nefi 33:10–15.

◀

11a

DiP 5:16.

◀

b

PPŚ Świadectwo.

◀

c

Eter 5:3–4; Mor. 10:4–5.

◀

12a

Alma 5:40; Mor. 7:16–17.

◀

b

Ⅲ Nefi 28:34.

◀

c

PPŚ Światło, światłość Chrystusa.

◀

d

Jan 8:12; Alma 38:9.

◀

13a

Ⅲ Nefi 12:2–3.

◀

14a

DiP 121:26–29.

◀

15a

Ⅱ Nefi 27:10.

◀

16a

Obj. 1:1; Ⅰ Nefi 14:18–27.

◀

17a

Ⅲ Nefi 21:1–9, 28.

◀

18a

Ⅲ Nefi 27:20; Mor. 7:34.

◀

b

Jan 3:3–5. PPŚ Chrzest, chrzcić — Niezbędny.

◀

c

PPŚ Dary Ducha.

◀

19a

Mos. 2:41; DiP 6:13. PPŚ Jezus Chrystus — Wziąć na siebie imię Jezusa Chrystusa.

◀

b

Ⅱ Nefi 9:18.

Rozdział 5

Trzej świadkowie i samo dzieło będą stać jako świadectwo o prawdziwości Księgi Mormona.

1. I teraz ja, Moroni, zapisałem słowa, które mi nakazano, zgodnie z moją pamięcią; i powiedziałem ci o rzeczach, które azapieczętowałem; przeto nie dotykaj tego, aby to przetłumaczyć, gdyż jest to zakazane, chyba że niebawem będzie to mądrością w Bogu.

2. Oto będziesz miał przywilej pokazania owych płyt atym, którzy pomogą ci w ujawnieniu tego dzieła;

3. I tym atrzem zostanie to objawione mocą Bożą; przeto będą bwiedzieć z pewnością, że jest to cprawda.

4. I w ustach trzech aświadków te rzeczy zostaną zatwierdzone; i świadectwo trzech, i to dzieło, w którym Bóg objawi Swą moc i Swoje słowo, o którym świadczą Ojciec i Syn, i Duch Święty — wszystko to będzie stanowić w ostateczny dzień świadectwo przeciwko światu.

5. I jeśli stanie się, że ludzie odpokutują, i aprzyjdą do Ojca w imię Jezusa, zostaną przyjęci do królestwa Bożego.

6. A teraz, sami rozsądźcie, czy nie zostałem do tego upoważniony; albowiem przekonacie się, że zostałem do tego upoważniony, gdy mnie zobaczycie, i staniemy przed Bogiem w ostateczny dzień. Amen.

◀

1a

Ⅱ Nefi 27:7–8, 21; Eter 4:4–7.

◀

2a

Ⅱ Nefi 27:12–14; DiP 5:9–15.

◀

3a

Ⅱ Nefi 11:3; 27:12.

◀

b

DiP 5:25.

◀

c

Eter 4:11.

◀

4a

Zob. DiP 17 wprowadzenie i wersety 1–3; zob. także „Świadectwo Trzech Świadków” na początkowych stronach Księgi Mormona.

◀

5a

Morm. 9:27; Mor. 10:30–32.

Rozdział 6

Barki Jeredytów są pędzone wiatrem do ziemi obiecanej. Ludzie oddają chwałę Panu za Jego dobroć. Orihah zostaje mianowany ich królem. Jered i jego brat umierają.

1. I teraz ja, Moroni, przystępuję do podania dziejów Jereda i jego brata.

2. Albowiem stało się, że gdy Pan przygotował akamyki, które brat Jereda przyniósł na górę, brat Jereda zszedł z góry, i rozmieścił te kamyki w barkach, które były przygotowane, po jednym na każdym jej końcu, i oto, dawały one barkom światło.

3. I tak Pan sprawił, że kamyki świeciły w ciemności, dając światło mężczyznom, kobietom i dzieciom, aby nie przebywali wielkich wód w ciemnościach.

4. I stało się, że gdy przygotowali wszelką żywność, aby przetrwać na wodzie, a także żywność dla swoich stad i trzód, i dla wszelkiej zwierzyny i ptactwa, jakie mieli ze sobą zabrać — i stało się, że gdy to wszystko uczynili, weszli do swych łodzi, a raczej barek, i wyruszyli w morze, powierzając się opiece Pana, Swego Boga.

5. I stało się, że Pan Bóg sprawił, że agwałtowny wiatr wiał na powierzchni wód w kierunku ziemi obiecanej; i tak byli rzucani przez wiatr na falach morza.

6. I stało się, że głębiny morskie wielokrotnie pochłaniały ich z powodu wielkich niczym góry fal, które uderzały na nich, oraz straszliwych i gwałtownych nawałnic wywołanych siłą wiatru.

7. I stało się, że gdy pochłaniały ich głębiny morza, woda nie mogła wyrządzić im żadnej szkody, gdyż łodzie ich były aszczelne niczym misa, a także szczelne niczym barka Noego; przeto, będąc otoczeni ze wszystkich stron wieloma wodami, wołali do Pana, a Pan wyprowadzał ich znowu na powierzchnię wód.

8. I stało się, że gdy byli na morzu, wiatr nigdy nie ustawał, wiejąc w kierunku ziemi obiecanej; i tak byli gnani wiatrem.

9. I oddawali Panu chwałę aśpiewem; zaiste, brat Jereda oddawał chwałę, śpiewając Panu, i składał bpodziękowania Panu przez cały dzień; a gdy nadchodziła noc, nie przestawali oddawać Panu chwały.

10. I byli tak gnani wiatrem; i żaden potwór morski nie mógł ich rozbić, ani żaden wieloryb nie mógł wyrządzić im krzywdy. I bez przerwy mieli światło, czy to było nad wodą czy pod wodą.

11. I byli tak gnani wiatrem po morzu przez trzysta czterdzieści cztery dni.

12. I wylądowali na brzegu ziemi obiecanej. A gdy ich nogi stanęły na brzegu ziemi obiecanej, pokłonili się nisko do powierzchni ziemi, i ukorzyli się przed Panem, i ronili łzy radości przed Panem za okazane im wielkie, troskliwe miłosierdzie.

13. I stało się, że rozeszli się po powierzchni lądu, i zaczęli uprawiać ziemię.

14. I Jered miał czterech synów: Jakoma, Gilgaha, Mahaha i Orihaha.

15. I bratu Jereda urodzili się synowie i córki.

16. A aprzyjaciele Jereda i jego brata byli w liczbie około dwudziestu dwóch dusz; i im również urodzili się synowie i córki, zanim przybyli do ziemi obiecanej; przeto zaczęło ich być wielu.

17. I nauczano ich, aby akroczyli pokornie przed Panem; i byli też bnauczani z wysokości.

18. I stało się, że zaczęli się rozchodzić po całym kraju, i rozmnażali się, i uprawiali ziemię; i umacniali się na tej ziemi.

19. I brat Jereda zestarzał się, i wiedział, że wkrótce spocznie w grobie; przeto powiedział Jeredowi: Zbierzmy nasz lud, abyśmy mogli przeliczyć go i dowiedzieć się od niego, czego od nas pragnie, zanim zejdziemy do grobu.

20. I tak zgromadził się cały lud. Teraz liczba synów i córek brata Jereda wynosiła dwadzieścia dwie dusze; a liczba synów i córek Jereda wynosiła dwanaście, a miał czterech synów.

21. I stało się, że przeliczyli lud; i gdy go przeliczyli, pragnęli, aby powiedział im, co powinni uczynić, zanim zejdą do grobu.

22. I stało się, że lud chciał, aby anamaścili jednego ze swych synów na króla nad nimi.

23. I oto, był to dla nich ciężki cios. I brat Jereda powiedział im: To na pewno adoprowadzi do niewoli.

24. Lecz Jered powiedział do swego brata: Pozwól im, aby mieli króla. Przeto brat Jereda powiedział im: Wybierzcie spomiędzy naszych synów króla, którego chcecie.

25. I stało się, że wybrali pierworodnego brata Jereda; a miał na imię Pagag. I stało się, że odmówił, i nie chciał być ich królem. I ludzie chcieli, aby ojciec go zmusił, ale ojciec tego nie zrobił; i nakazał im, aby nie zmuszali nikogo, aby został ich królem.

26. I stało się, że po kolei wybierali wszystkich braci Pagaga, ale żaden z nich nie chciał zostać ich królem.

27. I stało się, że synowie Jereda także tego nie chcieli, żaden oprócz jednego; i Orihah został namaszczony na króla nad tym ludem.

28. I zaczął panować, i ludziom się dobrze wiodło; i stali się niezmiernie bogaci.

29. I stało się, że Jered umarł, i jego brat również.

30. I stało się, że Orihah kroczył pokornie przed Panem, i pamiętał, jak wielkich rzeczy dokonał Pan dla jego ojca, i nauczał też swój lud, jak wielkie rzeczy Pan uczynił dla ich ojców.

◀

2a

Eter 3:3–6.

◀

5a

Eter 2:24–25.

◀

7a

Eter 2:17.

◀

b

Ⅰ Mojż. 6:14; Mojż. 7:43.

◀

9a

PPŚ Śpiewać.

◀

b

Ⅰ Kron. 16:7–9; Alma 37:37; DiP 46:32.

◀

16a

Eter 1:41.

◀

17a

PPŚ Chodzić, kroczyć z Bogiem.

◀

b

PPŚ Objawienie.

◀

22a

PPŚ Namaścić.

◀

23a

Ⅰ Sam. 8:10–18; Mos. 29:16–23.

Rozdział 7

Orihah panuje w prawości. Pośród uzurpacji i niezgody powstają konkurujące królestwa Szulego i Kohora. Prorocy potępiają niegodziwość i bałwochwalstwo ludu, który następnie pokutuje.

1. I stało się, że Orihah sądził w prawości na tej ziemi przez wszystkie swe dni, a dni tych było niezmiernie dużo.

2. I urodzili się mu synowie i córki; zaiste, urodziło mu się trzydzieścioro jeden dzieci, w tym dwudziestu trzech synów.

3. I stało się, że na starość urodził mu się także Kib. I stało się, że Kib po nim panował; a Kibowi urodził się Korihor.

4. I gdy Korihor miał trzydzieści dwa lata, zbuntował się przeciwko swemu ojcu, i odszedł do ziemi nehorskiej, gdzie zamieszkał; i urodzili mu się synowie i córki, i stali się niezmiernie piękni; przeto Korihor pociągnął za sobą wielu ludzi.

5. I gdy zgromadził armię, przyszedł do ziemi morońskiej, gdzie przebywał król, i wziął go do niewoli, co sprawiło, że sprawdziły się asłowa brata Jereda, że zostaną przywiedzeni do niewoli.

6. A ziemia morońska, gdzie mieszkał król, znajdowała się blisko ziemi nazwanej przez Nefitów Spustoszenie.

7. I stało się, że Kib żył w niewoli — a nad jego ludem panował jego syn Korihor — aż stał się niezmiernie stary; niemniej jednak na starość urodził się Kibowi w niewoli syn, Szule.

8. I stało się, że Szule rozgniewał się na swego brata; i Szule wzrastał w siłę, i stał się mocny ludzką siłą; a także mocny w wydawaniu osądu.

9. Przeto poszedł na wzgórze Efraim i wytopił [z rudy] wzgórza miecze stalowe dla tych, którzy za nim poszli; a gdy uzbroił ich w miecze, powrócił do miasta Nehor i stoczył bitwę ze swym bratem, Korihorem, dzięki czemu opanował królestwo i przywrócił je swemu ojcu, Kibowi.

10. I teraz, dzięki temu, co Szule uczynił, ojciec przekazał mu królestwo; przeto zaczął panować zamiast swego ojca.

11. I stało się, że dokonywał sądów w prawości w królestwie, które rozpostarło się po całej powierzchni tej ziemi, albowiem ludzie stali się niezmiernie liczni.

12. I stało się, że Szulemu też urodziło się wielu synów i wiele córek.

13. I Korihor odpokutował za wiele zła, które wyrządził; przeto Szule dał mu władzę w swym królestwie.

14. I stało się, że Korihor miał wielu synów i wiele córek. A pośród synów Korihora był jeden o imieniu Noe.

15. I stało się, że Noe powstał przeciwko królowi Szulemu, a także swemu ojcu, Korihorowi, i pociągnął za sobą brata Kohora, a także wszystkich swoich braci, i wielu z ludu.

16. I wydał bitwę królowi Szulemu, w której zdobył ziemię ich pierwszego dziedzictwa; i mianował się królem nad tą częścią ziemi.

17. I stało się, że ponownie wydał bitwę królowi Szulemu; i pojmał króla Szulego, i wziął go do niewoli do ziemi morońskiej.

18. I stało się, że już miał wydać go na śmierć, gdy synowie Szulego zakradli się nocą do domu Noego i zabili go, i wyłamali bramę więzienia, i uwolnili swego ojca, i przywrócili mu tron w jego królestwie.

19. Przeto syn Noego budował królestwo jako jego następca; mimo to nie zdobyli więcej przewagi nad królem Szulem, a ludowi pod panowaniem króla Szulego wiodło się niezmiernie dobrze, i stawał się potężny.

20. I kraj był podzielony, i były dwa królestwa: królestwo Szulego i królestwo Kohora, syna Noego.

21. A Kohor, syn Noego, zarządził, że jego lud ma stoczyć bitwę z Szulem, w której Szule go pobił i zabił Kohora.

22. A Kohor miał syna, któremu na imię było Nimrod; i Nimrod poddał królestwo Kohora Szulemu, i znalazł upodobanie w oczach Szulego; przeto Szule okazywał mu wielkie względy, a on postępował w królestwie Szulego zgodnie ze swymi pragnieniami.

23. I również podczas panowania Szulego wielu proroków posłanych przez Pana poszło między ludzi, prorokując, że niegodziwość i abałwochwalstwo ludzi sprowadzi przekleństwo na tę ziemię, i zostaną zgładzeni, jeśli nie odpokutują.

24. I stało się, że ludzie złorzeczyli prorokom, i szydzili z nich. I stało się, że król Szule wydał sąd przeciw wszystkim tym, którzy złorzeczyli prorokom.

25. I ustanowił to prawo na całej ziemi, które upoważniało proroków do tego, że mogli pójść, dokąd chcieli; i dzięki temu ludzie zostali przywiedzeni do pokuty.

26. I widząc, że ludzie odpokutowali za swe niegodziwości i bałwochwalstwo, Pan ich oszczędził, i znowu powodziło im się w tej ziemi. I stało się, że na starość Szulemu urodzili się synowie i córki.

27. I nie było więcej wojen za dni Szulego; i pamiętał on, jak wielkich rzeczy dokonał Pan dla jego ojców, przeprowadzając ich aprzez wielkie głębiny do ziemi obiecanej; przeto dokonywał sądów w prawości przez wszystkie swe dni.

◀

5a

Eter 6:23.

◀

23a

PPŚ Bałwochwalstwo.

◀

27a

Eter 6:4, 12.

Rozdział 8

Waśnie i spory o królestwo. Akisz zakłada związane przysięgą tajemne sprzysiężenie, aby zabić króla. Tajemne sprzysiężenia pochodzą od diabła i prowadzą do zagłady ludów. Współczesne Inne narody zostają ostrzeżone przed tajemnymi sprzysiężeniami, które dążą do obalenia wolności wszystkich ziem, nacji i krajów.

1. I stało się, że urodził mu się Omer, i Omer panował po nim. I Omerowi urodził się Jered; i Jeredowi urodzili synowie i córki.

2. I Jered zbuntował się przeciwko swemu ojcu, i poszedł, i osiedlił się w ziemi chetyjskiej. I stało się, że swoimi przebiegłymi słowami pochlebiał wielu ludziom, aż zdobył połowę królestwa.

3. I gdy zdobył połowę królestwa, wydał swemu ojcu bitwę, i uprowadził swego ojca do niewoli i zmusił go do służby w niewoli.

4. I teraz, w dniach panowania Omera spędził on w niewoli połowę swych dni. I stało się, że urodzili mu się synowie i córki, pośród których byli Ezrom i Koriantumr.

5. I byli oni niezmiernie gniewni na swego brata, Jereda, zaiste, że zebrali armię i stanęli do bitwy z Jeredem. I stało się, że stoczyli z nim bitwę w nocy.

6. I stało się, że gdy wybili armię Jereda w pień, mieli zabić również i jego; i błagał ich, by go nie zabili, i obiecywał, że odda królestwo ojcu. I stało się, że darowali mu życie.

7. I teraz Jered niezmiernie rozpaczał nad utratą królestwa, gdyż w sercu pragnął królestwa i chwały świata.

8. A córka Jereda, będąc niezmiernie sprytna, widząc rozpacz ojca, umyśliła plan, wedle którego mogła przywrócić królestwo swojemu ojcu.

9. A córka Jereda była niezmiernie piękna. I stało się, że rozmawiała ze swym ojcem, i powiedziała mu: Dlaczego mój ojciec tak się smuci? Czyż nie czytał zapisów, które nasi ojcowie zabrali ze sobą przez wielką głębinę? Oto, czyż nie jest tam podane, że w dawnych czasach przez swe atajemne sprzysiężenia zdobywali królestwa i wielką chwałę?

10. A teraz niech mój ojciec pośle po Akisza, syna Kimnora; i oto, jestem piękna, i będę przed nim atańczyć, i przypodobam mu się, że zapragnie mnie za żonę; przeto jeśli będzie pragnął, abyś dał mu mnie za żonę, wtedy powiesz mu: Dam ci ją, jeśli przyniesiesz mi głowę mego ojca — króla.

11. A Omer był przyjacielem Akisza; przeto gdy Jered posłał po Akisza, córka Jereda tańczyła przed nim, i spodobała mu się tak, że chciał ją wziąć za żonę. I stało się, że powiedział do Jereda: Daj mi ją za żonę.

12. I Jered powiedział mu: Dam ci ją, jeśli przyniesiesz mi głowę mego ojca — króla.

13. I stało się, że Akisz zgromadził w domu Jereda wszystkich swoich krewnych i powiedział im: Czy przysięgniecie mi, że będziecie mi wierni, wykonując to, czego od was zażądam?

14. I stało się, że wszyscy aprzysięgli mu na Boga w niebie, a także na niebiosa, a także na ziemię, i na swe głowy, że ktokolwiek odmówi Akiszowi pomocy, której od nich zażąda, zapłaci za to głową; i podobnie, kto zdradzi, co im Akisz ujawnił, straci życie.

15. I stało się, że tak się ugodzili z Akiszem. I Akisz odebrał od nich aprzysięgi, jakie były składane w dawnych czasach przez tych, którzy także dążyli do zagarnięcia władzy, które były przekazywane od bKaina, który był mordercą od samego początku.

16. I zostały one zachowane mocą diabła, aby dawał te przysięgi ludziom i trzymał ich w ciemności, aby wspomagać tych, którzy chcą zagarnąć władzę i mordować, i rabować, i kłamać, i popełniać wszelką niegodziwość i rozpustę.

17. I to córka Jereda nakłoniła serce swego ojca do przeszukania zapisów z dawnych czasów; i Jered nakłonił serce Akisza; przeto Akisz odebrał przysięgę od swych krewnych i przyjaciół, zwodząc ich pięknymi obietnicami, aby czynili, co zechciał.

18. I stało się, że utworzyli atajemne sprzysiężenie, jak za dawnych czasów, które to sprzysiężenie jest w oczach Boga najbardziej występne i niegodziwe ponad wszystko.

19. Albowiem Pan nie działa przez tajemne sprzysiężenia, i nie chce też, aby człowiek przelewał krew, lecz we wszystkim mu tego zabronił, od początków człowieka.

20. I teraz ja, Moroni, nie piszę, w jaki sposób przysięgali ani o ich sprzysiężeniach, albowiem zostało mi to oznajmione, że są one pośród wszystkich ludów i są pośród Lamanitów.

21. Spowodowały one azagładę ludu, o którym teraz piszę, a także zagładę ludu Nefiego.

22. I każdy naród, który popiera takie tajemne sprzysiężenia dla zdobywania władzy i zysku, aż rozprzestrzenią się po narodzie, oto zostanie zgładzony; albowiem Pan nie pozwoli, aby przelana przez nich akrew Jego świętych bez końca wołała z ziemi o bpomstę, a On by ich nie pomścił.

23. Przeto, o Inne narody, jest to mądrością w Bogu, aby zostało wam to wyjawione, abyście mogły odpokutować za swe grzechy, abyście nie pozwoliły tym morderczym sprzysiężeniom, ustanawianym z myślą o zagarnianiu awładzy i o zyskach, aby wzięły nad wami górę — i dzieło, zaiste, samo dzieło zniszczenia przyjdzie na was, zaiste, sam miecz sprawiedliwości Wiecznego Boga spadnie na was, do waszego obalenia i zniszczenia, jeśli pozwolicie, aby te rzeczy się działy.

24. Przeto Pan nakazuje wam, gdy zobaczycie, że te rzeczy zaczną dziać się pośród was, abyście się przebudzili do poznania waszej strasznej sytuacji spowodowanej tajemnym sprzysiężeniem pośród was; albowiem biada mu z powodu krwi pomordowanych; gdyż wołać będą z prochu o pomstę na nim i na tych, którzy je zawiązali.

25. Albowiem stanie się, że kto je zawiązuje, dąży do obalenia awolności wszystkich ziem, narodów i krajów; i sprowadza ono zagładę na wszystkich ludzi, gdyż zawiązuje je diabeł, który jest ojcem wszystkich kłamstw; nawet tym samym kłamcą, który bomamił naszych pierwszych rodziców, zaiste, tym samym kłamcą, który od początku dziejów nakłaniał człowieka do popełniania morderstw, który znieczulał serca ludzi, że mordowali proroków, kamienowali ich i wypędzali ich od początku.

26. Przeto mnie, Moroniemu, nakazano, abym napisał o tych sprawach, aby zło przeminęło, i aby nadszedł czas, kiedy Szatan nie będzie miał ażadnej władzy nad sercami dzieci ludzkich, aby mogły być bprzekonane do nieustannego czynienia dobra, aby mogły przyjść do źródła wszelkiej prawości i zostać zbawione

◀

9a

Hel. 6:26–30; Ⅲ Nefi 6:28; Mojż. 5:51–52.

◀

10a

Mar. 6:22–28.

◀

14a

PPŚ Bluźnić, bluźnierstwo.

◀

15a

PPŚ Przysięga.

◀

b

Ⅰ Mojż. 4:7–8; Mojż. 5:28–30.

◀

18a

PPŚ Tajemne sprzysiężenia.

◀

21a

Hel. 6:28.

◀

22a

Morm. 8:27, 40–41.

◀

b

PPŚ Zemsta.

◀

23a

Ⅰ Nefi 22:22–23; Mojż. 6:15.

◀

25a

PPŚ Wolność (wolność osobista).

◀

b

Ⅰ Mojż. 3:1–13; Ⅱ Nefi 9:9; Mos. 16:3; Mojż. 4:5–19.

◀

26a

Ⅰ Nefi 22:26.

◀

b

Ⅱ Nefi 33:4; Mor. 7:12–17.

Rozdział 9

Królestwo przechodzi z rąk do rąk przez dziedziczenie, intrygę i morderstwo. Emer widział Syna Prawości. Wielu proroków nawołuje do pokuty. Głód i plaga jadowitych węży dokuczają ludziom.

1. I teraz ja, Moroni, powracam do swojego zapisu. Oto stało się, że przez atajemne sprzysiężenia Akisz i jego przyjaciele obalili królestwo Omera.

2. Jednakże Pan okazał miłosierdzie Omerowi oraz jego synom i jego córkom, którzy nie dążyli do jego zagłady.

3. I Pan ostrzegł Omera we śnie, aby uszedł z tej ziemi; przeto Omer uszedł z tej ziemi ze swoją rodziną i wędrował przez wiele dni, aż minął wzgórze aSzim i przyszedł na miejsce, bgdzie później zostali zgładzeni Nefici, a stamtąd poszedł na wschód, aż przyszedł na miejsce, które zwało się Ablom, położone nad brzegiem morza, i tam rozbił swój namiot, podobnie jak jego synowie i jego córki, i całe jego domostwo oprócz Jereda i jego rodziny.

4. I stało się, że Jered został namaszczony na króla nad ludem ręką niegodziwości; i Jered dał swoją córkę za żonę Akiszowi.

5. I stało się, że Akisz nastawał na życie swego teścia; i zwrócił się o to do tych, których związał ze sobą przysięgą z dawnych czasów, i uzyskali głowę jego teścia, gdy zasiadał na tronie, dając posłuchanie swemu ludowi.

6. I tak bardzo rozrosło się owo niegodziwe i tajemne stowarzyszenie, że zepsuło serca całego ludu; dlatego też Jered został zamordowany na swym tronie, a Akisz panował na jego miejscu.

7. I stało się, że Akisz stał się podejrzliwy wobec swego syna, dlatego zamknął go w więzieniu, i trzymał tam, dając mu niewiele jedzenia albo też wcale, aż ten umarł.

8. I teraz brat tego, który umarł (a na imię mu było Nimrah), był gniewny na swego ojca za to, co jego ojciec uczynił jego bratu.

9. I stało się, że Nimrah zgromadził niewielką liczbę ludzi, uciekł z nimi z tej ziemi, i przyszedł, i zamieszkał z Omerem.

10. I stało się, że Akiszowi urodzili się inni synowie, którzy zdobyli serca ludu, mimo że złożyli przysięgi Akiszowi, że uczynią wszelką niegodziwość, jakiej od nich zażąda.

11. Teraz lud Akisza był żądny zysku, tak samo jak Akisz był żądny władzy; przeto synowie Akisza przekupili ich, i w ten sposób przeciągnęli większość ludu na swoją stronę.

12. Tak zaczęła się między synami Akisza a samym Akiszem wojna, która trwała przez okres wielu lat, zaiste, do zagłady niemal całego ludu tego królestwa, zaiste, niemal wszystkich z wyjątkiem tylko trzydziestu dusz i tych, którzy uciekli razem z domem Omera.

13. Przeto przywrócono Omera znowu na ziemię jego dziedzictwa.

14. I stało się, że Omer zaczął się starzeć; jednakże na starość urodził mu się Emer; i namaścił Emera na króla, aby panował jako jego następca.

15. A potem, gdy namaścił Emera na króla, przez okres dwóch lat widział pokój na ziemi, i umarł, a widział niezmiernie wiele dni, które były pełne smutku. I stało się, że Emer panował po nim, i szedł śladami swego ojca.

16. I Pan zaczął zdejmować przekleństwo z tej ziemi, i domowi Emera niezmiernie dobrze się wiodło za panowania Emera; i przez sześćdziesiąt dwa lata stali się niezmiernie silni, do tego stopnia, że stali się niezmiernie bogaci —

17. Mając wszelkie owoce i zboże, i jedwabie, i cienkie płótno, i złoto, i srebro, i inne cenne rzeczy;

18. A także wszelkie bydło i woły, i krowy, i owce, i świnie, i kozy, a także wiele innych zwierząt pożytecznych na pokarm człowieka.

19. I mieli też akonie i osły, i słonie, i kurelomy, i kumomy; wszystkie przydatne człowiekowi, a szczególnie słonie i kurelomy, i kumomy.

20. I tak Pan przelewał Swe błogosławieństwa na tę ziemię, która była awyborniejsza niż wszystkie inne ziemie; i nakazał On, że ktokolwiek posiądzie tę ziemię, ma ją posiąść dla Pana, albo zostanie bzgładzony, gdy dojrzeje w niegodziwości; bowiem na takich, mówi Pan: Przeleję pełnię mego gniewu.

21. I Emer dokonywał sądów w prawości przez wszystkie swoje dni, i urodziło mu się wielu synów i wiele córek; i urodził mu się Koriantum, i namaścił Koriantuma, aby panował jako jego następca.

22. I po namaszczeniu Koriantuma, aby panował jako jego następca, żył jeszcze cztery lata, i widział pokój na ziemi; zaiste, i zobaczył on nawet aSyna Prawości, i radował się, i sławił Jego dzień; i umarł w pokoju.

23. I stało się, że Koriantum poszedł w ślady swego ojca, i wybudował wiele potężnych miast, i czynił to, co dobre dla swego ludu przez wszystkie swe dni. I stało się, że nie miał dzieci aż do niezmiernie podeszłego wieku.

24. I stało się, że żona jego umarła, mając sto dwa lata. I stało się, że Koriantum na starość pojął za żonę młodą dziewczynę, która urodziła mu synów i córki; przeto żył aż do stu czterdziestu dwóch lat.

25. I stało się, że urodził mu się Kom, i Kom panował po nim; i panował przez czterdzieści dziewięć lat, i urodził mu się Chet; i urodzili mu się też inni synowie i córki.

26. I ludzie rozeszli się po całej powierzchni ziemi, i znowu zaczęła wzrastać niezmiernie wielka niegodziwość na całej powierzchni tej ziemi, i Chet zaczął brać udział w tajemnych, pradawnych spiskach, aby zniszczyć swego ojca.

27. I stało się, że zdetronizował swego ojca, bowiem zabił go swym własnym mieczem; i panował jako jego następca.

28. I znowu przyszli prorocy do tej ziemi, nawołując ich do pokuty — że muszą przygotować drogę Pańską albo przekleństwo spadnie na tę ziemię; zaiste, że nastanie wielki głód, który ich wyniszczy, jeśli nie odpokutują.

29. Lecz ludzie nie dawali wiary słowom proroków, lecz wypędzali ich, i wrzucali niektórych z nich do dołów, zostawiając ich, aby tak zginęli. I stało się, że czynili to wszystko zgodnie z rozkazem króla Cheta.

30. I stało się, że w kraju zapanowała wielka susza i mieszkańcy zaczęli niezmiernie szybko ginąć z powodu suszy, gdyż na całej powierzchni ziemi nie było deszczu.

31. I na powierzchni ziemi pojawiły się też jadowite węże, i pokąsały wielu ludzi. I stało się, że ich stada zaczęły uciekać przed jadowitymi wężami na południe, do ziemi nazwanej przez Nefitów aZarahemla.

32. I stało się, że wiele zwierząt padło po drodze; jednakże niektóre z nich uciekły do ziemi na południu.

33. I stało się, że Pan sprawił, że awęże więcej ich nie ścigały, ale zagrodziły drogę, aby ludzie nie mogli przejść, aby ci, którzy próbowali przejść, zginęli od jadowitych węży.

34. I stało się, że ludzie szli śladem zwierząt, i jedli mięso tych, które padły po drodze, aż zjedli wszystkie. Teraz, gdy zobaczyli, że będą musieli zginąć, zaczęli apokutować za swe niegodziwości i wołać do Pana.

35. I stało się, że gdy się dostatecznie aukorzyli przed Panem, zesłał On deszcz na powierzchnię ziemi; i ludzie zaczęli znowu odżywać, i pojawiły się owoce w północnych krainach, a także we wszystkich krainach w okolicy. I Pan okazał im Swą moc, ratując ich od głodu.

◀

1a

Eter 8:13–17.

◀

3a

Morm. 1:3; 4:23.

◀

b

Morm. 6:1–15.

◀

19a

Ⅰ Nefi 18:25.

◀

20a

Eter 2:15.

◀

b

Eter 2:8–11.

◀

22a

Ⅲ Nefi 25:2.

◀

31a

Omni 1:13.

◀

33a

Ⅳ Mojż. 21:6–9.

◀

34a

Alma 34:34; DiP 101:8.

◀

35a

DiP 5:24.

Rozdział 10

Jeden król następuje po drugim. Niektórzy królowie są prawi; inni niegodziwi. Gdy prawość przeważa, Pan błogosławi ludziom, i dobrze się im wiedzie.

1. I stało się, że Szez, potomek Cheta — gdyż Chet zginął z głodu z całym swoim domostwem z wyjątkiem tylko Szeza — przeto Szez zaczął znowu odbudowywać rozbity lud.

2. I stało się, że Szez pamiętał o zagładzie ojców, i zbudował prawe królestwo; bowiem pamiętał, co Pan uczynił, przeprowadzając Jereda i jego brata aprzez głębiny; i Szez postępował drogami Pana; i urodzili mu się synowie i córki.

3. I jego najstarszy syn, któremu na imię było Szez, powstał przeciwko niemu; niemniej Szez zginął z ręki złoczyńcy z powodu swoich niezmiernych bogactw, co ponownie przyniosło jego ojcu pokój.

4. I stało się, że jego ojciec wybudował wiele miast na powierzchni tej ziemi, i ludzie zaczęli się znowu rozchodzić po całej powierzchni tej ziemi. I Szez dożył niezmiernie sędziwego wieku; i urodził mu się Riplakisz. I umarł, a Riplakisz panował po nim.

5. I stało się, że Riplakisz nie czynił tego, co właściwe w oczach Pana, albowiem miał wiele żon i anałożnic, i nakładał na barki ludzi ciężkie brzemiona; zaiste, nakładał na nich wysokie podatki; i za te podatki wybudował wiele rozległych budynków.

6. I zbudował dla siebie niezmiernie piękny tron; i wybudował też wiele więzień, i kto nie chciał płacić podatków, zostawał wtrącony do więzienia; i kto nie był w stanie płacić podatków, zostawał wtrącony do więzienia; i zarządził, aby pracowali bez ustanku na swoje utrzymanie; i kto nie chciał pracować, był skazany na śmierć.

7. Przeto zdobył wszelkie swe misterne dzieła, zaiste, swoje wyborne złoto nakazał oczyszczać w więzieniu; i wszelkie misterne wytwory nakazał wyrabiać w więzieniu. I stało się, że dręczył ludzi swoją rozpustą i występkami.

8. I gdy upłynęły czterdzieści dwa lata jego panowania, ludzie powstali przeciwko niemu; i znowu zaczęła się wojna na tej ziemi, w której Riplakisz został zabity, a jego potomkowie wypędzeni z ziemi.

9. I stało się, że po wielu latach Morianton (który był potomkiem Riplakisza) zgromadził armię owych wyrzutków, i poszedł, i wytoczył bitwę ludowi; i zdobył władzę nad wieloma miastami; i wojna stała się niezmiernie ciężka, i trwała przez okres wielu lat; i zdobył władzę nad całą ziemią, i ustanowił się królem nad całą ziemią.

10. I gdy ustanowił się królem, zmniejszył brzemiona ludu, czym zyskał przychylność w oczach ludu, i namaścili go na swego króla.

11. I czynił sprawiedliwość ludowi, ale sam nie był sprawiedliwy, gdyż dopuszczał się wielkiej rozpusty; przeto został odcięty od obecności Pana.

12. I stało się, że Morianton zbudował wiele miast, i za jego panowania ludzie stali się niezmiernie bogaci w budynki, i w złoto i srebro, i w plony zboża, i w stada, i w trzody, i w rzeczy, które im przywrócono.

13. I Morianton dożył niezmiernie sędziwego wieku, i na starość urodził mu się Kim; i Kim panował po swym ojcu, i panował przez osiem lat, i ojciec jego umarł. I stało się, że Kim nie panował w prawości, przeto Pan nie miał w nim upodobania.

14. I jego brat powstał w buncie przeciwko niemu, i wziął go do niewoli; i Kim pozostał w niewoli przez wszystkie swoje dni; i w niewoli urodzili mu się synowie i córki, i na starość urodził mu się Lewi; i umarł.

15. I stało się, że Lewi służył w niewoli przez czterdzieści dwa lata po śmierci swego ojca. I wytoczył wojnę przeciwko królowi tego kraju, dzięki której zdobył dla siebie królestwo.

16. I gdy zdobył dla siebie królestwo, postępował właściwie w oczach Pana, i dobrze się wiodło ludowi na tej ziemi; i dożył późnej starości, i urodzili mu się synowie i córki; i urodził mu się też Korom, którego namaścił jako swego następcę na króla.

17. I stało się, że Korom był dobry w oczach Pana przez wszystkie swoje dni; i urodziło mu się wielu synów i wiele córek; i potem, gdy widział, jak przeminęło wiele dni, umarł, tak jak wszyscy żyjący na tej ziemi; i Kisz panował w jego miejsce.

18. I stało się, że Kisz także umarł, a po nim panował Lib.

19. I stało się, że Lib również był dobry w oczach Pana. I za dni Liba wybito ajadowite węże. Przeto poszli do ziemi na południu, aby polować na pożywienie dla ludu tej ziemi, bowiem ziemia była pokryta zwierzyną leśną. I Lib sam również stał się wielkim myśliwym.

20. I zbudowali wielkie miasto w pobliżu wąskiego przesmyku lądu, w pobliżu miejsca, gdzie morze rozdziela ląd.

21. I zachowali ziemię na południu jako pustkowie, aby mieć zwierzynę łowną. I cała powierzchnia ziemi na północy była zamieszkana przez ludzi.

22. I byli niezmiernie pracowici, i kupowali, i sprzedawali, i handlowali między sobą dla zysku.

23. I dokonywali też obróbki wszelkich rud, i oczyszczali złoto i srebro, i ażelazo, i mosiądz, i wszelkiego rodzaju metale, i wykopywali je z ziemi; przeto usypywali wielkie kopce ziemi, aby znaleźć rudę złota i srebra, i żelaza, i miedzi. I wyrabiali misterne dzieła wszelkiego rodzaju.

24. I mieli jedwabie i misternie tkane płótno; i wyrabiali wszelkiego rodzaju materiały, aby mogli okryć swą nagość.

25. I wytwarzali wszelkie narzędzia do uprawy ziemi, zarówno do orki, jak i do siewu, i do żniw, i do okopywania, a także do młócenia.

26. I wytwarzali wszelkie narzędzia, do których zaprzęgali swe zwierzęta.

27. I wyrabiali wszelkiego rodzaju broń wojenną. I wyrabiali wszelkiego rodzaju wyroby niezwykle misternej roboty.

28. I żaden lud nigdy nie był bardziej od nich błogosławiony, a Pan Swą ręką sprawiał, że wiodło im się lepiej niż komukolwiek innemu. I byli na ziemi wyborniejszej niż wszystkie inne ziemie, albowiem Pan tak powiedział.

29. I stało się, że Lib żył przez długie lata, i urodzili mu się synowie i córki; i urodził mu się też Heartom.

30. I stało się, że Heartom panował po swym ojcu. I gdy Heartom panował przez dwadzieścia cztery lata, oto, królestwo zostało mu zabrane. I służył przez wiele lat w niewoli, zaiste, aż do końca swych dni.

31. I urodził mu się Chet. I Chet żył w niewoli przez wszystkie swoje dni. A Chetowi urodził się Aaron, i Aaron żył w niewoli przez wszystkie swoje dni; i urodził mu się Amnigaddah, i Amnigaddah także żył w niewoli przez wszystkie swoje dni; i urodził mu się Koriantum, i Koriantum żył w niewoli przez wszystkie swoje dni; i urodził mu się Kom.

32. I stało się, że Kom odzyskał połowę królestwa. I panował nad połową królestwa przez czterdzieści dwa lata; i poszedł wojować z królem Amgidem, i walczyli przez okres wielu lat, aż Kom uzyskał władzę nad Amgidem, i uzyskał władzę nad resztą królestwa.

33. I za dni Koma pojawili się złoczyńcy na ziemi, którzy przejęli dawne plany i przyjmowali aprzysięgi jak za pradawnych czasów, zmierzając ponownie do obalenia królestwa.

34. I Kom zwalczał ich bardzo; mimo to nie przemógł ich.

◀

2a

Eter 6:1–12.

◀

5a

Jakub 3:5; Mos. 11:2.

◀

19a

Eter 9:31.

◀

23a

Ⅱ Nefi 5:15.

◀

33a

PPŚ Przysięga; Tajemne sprzysiężenia.

Rozdział 11

Wojny, rozłamy i niegodziwość przeważają w życiu Jeredytów. Prorocy przepowiadają całkowitą zagładę Jeredytów, jeśli ci nie odpokutują. Ludzie odrzucają słowa proroków.

1. I za dni Koma przyszło też wielu proroków, którzy prorokowali zagładę tego wielkiego ludu, jeśli nie odpokutuje i nie zwróci się ku Panu, i nie poniecha morderstw i niegodziwości.

2. I stało się, że prorocy ci zostali odrzuceni przez ludzi i uciekli pod ochronę do Koma, gdyż ludzie chcieli ich zgładzić.

3. I prorokowali oni Komowi o wielu sprawach; i był błogosławiony przez resztę swych dni.

4. I Kom żył długie lata, zanim urodził mu się Sziblom. I Sziblom panował w jego miejsce. A brat Szibloma powstał przeciwko niemu, i zaczęła się niezmiernie wielka wojna na całej tej ziemi.

5. I stało się, że brat Szibloma nakazał zabicie wszystkich proroków, którzy prorokowali zagładę ludu;

6. I na całej ziemi nastała wielka klęska, gdyż świadczyli oni, że przekleństwo spadnie na tę ziemię i tych ludzi, i że nastąpi pośród nich wielka zagłada, jakiej nigdy dotąd nie znano na całej powierzchni ziemi, i że kości ich będą leżały niczym akopce ziemi na całej powierzchni tej ziemi, jeśli nie odpokutują za swą niegodziwość.

7. Lecz oni nie zważali na głos Pana z powodu swych niegodziwych sprzysiężeń; przeto zaczęły się wojny i spory na całej tej ziemi, a także wielki głód i liczne zarazy, zaiste, doświadczyli wielkiej zagłady, jakiej nigdy nie znano na powierzchni ziemi; i wszystko to nastąpiło za dni Szibloma.

8. I ludzie zaczęli pokutować za swe niegodziwości; i gdy to czynili, Pan okazywał im amiłosierdzie.

9. I stało się, że Sziblom został zabity, a Set wzięty do niewoli, i żył w niewoli przez wszystkie swoje dni.

10. I stało się, że Ahah, jego syn, zdobył królestwo; i panował nad ludem przez wszystkie swoje dni. I popełniał wszelką niegodziwość, doprowadzając do wielkiego rozlewu krwi; i niewiele było jego dni.

11. I Etem, potomek Ahaha, przejął królestwo; i w swoich dniach także czynił to, co niegodziwe.

12. I stało się, że w dniach Etema przyszło wielu proroków, i ponownie prorokowali temu ludowi; zaiste, prorokowali, że Pan całkowicie zgładzi ich z powierzchni ziemi, jeśli nie odpokutują za swą niegodziwość.

13. I stało się, że ludzie znieczulili swe serca, i nie azważali na ich słowa; i prorocy ubolewali, i odeszli spośród ludzi.

14. I stało się, że Etem sądził w niegodziwości przez wszystkie swoje dni; i urodził mu się Moron. I stało się, że Moron panował po nim; i Moron czynił to, co niegodziwe przed Panem.

15. I stało się, że powstał abunt pośród ludu z powodu tego tajemnego sprzysiężenia utworzonego dla zdobycia władzy i zysku; i powstał pośród nich potężny w swej niegodziwości mąż, i wytoczył on Moronowi bitwę, w której obalił połowę królestwa; i utrzymał tę połowę królestwa przez wiele lat.

16. I stało się, że Moron go obalił, i znowu zdobył królestwo.

17. I stało się, że powstał inny potężny mąż; a był on potomkiem brata Jereda.

18. I stało się, że obalił on Morona, i zdobył królestwo; przeto Moron żył w niewoli przez resztę swych dni; i urodził mu się Koriantor.

19. I stało się, że Koriantor żył w niewoli przez wszystkie swe dni.

20. I za dni Koriantora również pojawiło się wielu proroków, i prorokowali o wielkich i zdumiewających rzeczach, i nawoływali ludzi do pokuty, mówiąc, że jeśli nie odpokutują, Pan Bóg wyda na nich asąd całkowitej zagłady;

21. I że Pan Bóg przyśle lub przyprowadzi Swą mocą ainny lud, aby posiadł tę ziemię, jak przyprowadził ich ojców.

22. A oni odrzucili wszystkie słowa proroków z powodu swego tajemnego stowarzyszenia i niegodziwych występków.

23. I stało się, że Koriantorowi urodził się aEter, zaś on umarł, żyjąc w niewoli przez wszystkie swe dni.

◀

6a

Omni 1:22; Eter 14:21.

◀

8a

PPŚ Miłosierny, miłosierdzie.

◀

13a

Mos. 16:2.

◀

15a

PPŚ Bunt.

◀

20a

PPŚ Sędzia, Sąd.

◀

21a

Eter 13:20–21.

◀

23a

Eter 1:6; 15:33–34.

Rozdział 12

Prorok Eter nawołuje ludzi do wiary w Boga. Moroni podaje przykłady zadziwiających i zdumiewających rzeczy dokonanych mocą wiary. Dzięki wierze brat Jereda ujrzał Chrystusa. Pan daje ludziom słabości, aby byli pokorni. Brat Jereda przesunął górę Zerin mocą wiary. Wiara, nadzieja i prawdziwa miłość są konieczne do zbawienia. Moroni widział Jezusa twarzą w twarz.

1. I stało się, że dni Etera były za dni Koriantumra, a aKoriantumr był królem nad całą tą ziemią.

2. I aEter był prorokiem Pana; przeto Eter wystąpił w dniach Koriantumra, i zaczął prorokować ludziom, i nie można go było bpowstrzymać z powodu Ducha Pana, który w nim był.

3. aWołał bowiem od rana aż do zachodu słońca, nawołując ludzi, aby wierzyli w Boga ku pokucie, albo zostaną bzgładzeni, mówiąc im, że zgodnie z cwiarą wszystko się wypełni —

4. Przeto, kto wierzy w Boga, może mieć pewną anadzieję lepszego świata, zaiste, nawet miejsce po prawicy Boga; a nadzieja ta wywodzi się z wiary i jest bkotwicą dla dusz ludzi, sprawiając, że mogą być pewni i niewzruszeni, zawsze obfitujący w cdobre uczynki, będąc prowadzeni do dchwalenia Boga.

5. I stało się, że Eter prorokował ludziom o wielkich i zdumiewających rzeczach, w które nie wierzyli, gdyż ich nie widzieli.

6. I teraz, ja, Moroni, chcę o tym coś powiedzieć; pragnę pokazać światu, że awiara jest tym, na co ma się bnadzieję, a czego cnie widać; przeto nie dysputujcie z tym, ponieważ nie widzicie, albowiem nie otrzymacie żadnego świadectwa, dopóki wasza wiara nie zostanie dwypróbowana.

7. Albowiem to dzięki wierze Chrystus ukazał się naszym ojcom po tym, jak powstał z martwych; i nie ukazał im się, dopóki nie wierzyli w Niego; przeto niektórzy musieli mieć wiarę w Niego, mimo że nie ukazał się światu.

8. Lecz ze względu na wiarę ludzi ukazał się światu i wsławiał imię Ojca, i przygotował drogę, przez którą inni mogą dostąpić daru niebiańskiego, przez którą mogą mieć nadzieję na to, czego nie widzieli.

9. Przeto wy też możecie mieć nadzieję i dostąpić tego daru, jeśli tylko będziecie mieli wiarę.

10. Oto dzięki wierze ludzie w dawnych czasach byli apowoływani według świętego porządku Boga.

11. Przeto dzięki wierze dane było prawo Mojżesza. Lecz, składając w darze Swego Syna, Bóg przygotował jeszcze awspanialszą drogę; i przez wiarę zostało to wypełnione.

12. Albowiem, jeśli nie byłoby awiary pośród dzieci ludzkich, Bóg nie mógłby dokonać pośród nich żadnego bcudu; przeto nie objawił im się, dopóki nie mieli wiary.

13. Oto wiara Almy i Amuleka spowodowała, że awięzienie runęło na ziemię.

14. Oto wiara Nefiego i Lehiego spowodowała azmianę w Lamanitach, że zostali ochrzczeni ogniem i bDuchem Świętym.

15. Oto wiara aAmmona i jego braci bspowodowała tak wielki cud pośród Lamanitów.

16. Zaiste, i wszyscy, którzy dokonywali acudów, czynili to dzięki bwierze, zarówno ci, którzy byli przed Chrystusem, jak i ci, którzy byli potem.

17. I dzięki wierze trzej uczniowie Jezusa Chrystusa otrzymali obietnicę, że anie zakosztują śmierci; i nie otrzymali tej obietnicy, dopóki nie mieli wiary.

18. I nikt nigdy nie dokonywał cudów, nie mając wiary; przeto najpierw wierzyli oni w Syna Bożego.

19. I było wielu, których wiara była tak niezmiernie silna — jeszcze azanim przyszedł Chrystus — że nie mogli być trzymani poza bzasłoną, lecz naprawdę widzieli na własne oczy nawet to, co dotychczas widzieli oczyma wiary, i radowali się.

20. Oto dowiedzieliśmy się z tego zapisu, że jednym z nich był brat Jereda; bowiem tak wielka była jego wiara w Boga, że gdy Bóg wyciągnął apalec, nie mógł ukryć tego przed wzrokiem brata Jereda ze względu na Swe słowo, które do niego wypowiedział; a słowo to brat Jereda otrzymał dzięki swej wierze.

21. I gdy brat Jereda ujrzał palec Pana, ze względu na aobietnicę, którą brat Jereda otrzymał dzięki wierze, Pan nie mógł ukryć niczego przed jego wzrokiem; przeto pokazał mu wszystkie rzeczy, gdyż już nie można go było trzymać poza bzasłoną.

22. I dzięki wierze moi ojcowie otrzymali aobietnicę, że rzeczy te przyjdą do ich braci poprzez Inne narody; przeto Pan mnie o tym poinstruował, zaiste, sam Jezus Chrystus.

23. I powiedziałem Mu: Panie, Inne narody będą z tego szydzić z powodu naszej asłabości w piśmie; albowiem Ty, Panie, uczyniłeś nas bmocnymi w słowie przez wiarę, ale nie uczyniłeś nas mocnymi w piśmie; albowiem sprawiłeś, że cały ten lud może mówić wiele dzięki Duchowi Świętemu, którego im dałeś;

24. I sprawiłeś, że mogliśmy tylko niewiele napisać z powodu niezdarności naszych rąk. Oto nie uczyniłeś nas mocnymi w apiśmie, jak brata Jereda, gdyż sprawiłeś, że to, co zapisał, było tak samo mocne, jak Ty jesteś, aż do nakłaniania ludzi do czytania tego.

25. I uczyniłeś też, że nasze słowa są potężne i doniosłe, tak bardzo, że nie możemy ich zapisać; przeto gdy piszemy, to widzimy swą słabość, i potykamy się przy składaniu naszych słów; i obawiam się, że Inne narody będą aszydzić z naszych słów.

26. I gdy to powiedziałem, Pan przemówił do mnie tymi słowy: Głupcy aszydzą, ale będą rozpaczać; i wystarczy łagodnym mojej łaski, że nie wykorzystają waszej słabości.

27. I jeśli ludzie przychodzą do mnie, ukazuję im ich asłabość. bDaję ludziom słabość, aby mogli być pokorni; i wystarczy mej cłaski dla wszystkich ludzi, którzy się przede mną dukorzą; albowiem, jeśli się przede mną ukorzą i będą mieli wiarę we mnie, wtedy uczynię, że to, co w nich esłabe, stanie się mocne.

28. Oto pokażę Innym narodom ich słabość i ukażę im, że awiara, nadzieja i prawdziwa miłość prowadzą do mnie — do źródła wszelkiej prawości.

29. I ja, Moroni, usłyszawszy te słowa uspokoiłem się i powiedziałem: O Panie, niech się stanie Twoja sprawiedliwa wola, gdyż wiem, że czynisz dzieciom ludzkim według ich wiary;

30. Albowiem brat Jereda powiedział do góry Zerin: aUsuń się — i usunęła się. I gdyby nie miał wiary, góra nie poruszyłaby się; przeto działasz wtedy, Panie, gdy ludzie mają wiarę.

31. Dlatego ukazałeś się Swoim uczniom; gdyż kiedy mieli awiarę, i mówili w Twoim imieniu, ukazałeś się im w wielkiej mocy.

32. I pamiętam też, jak powiedziałeś, że przygotowałeś dom dla człowieka, zaiste, w samych aposiadłościach Twego Ojca, na który człowiek może mieć jeszcze wspanialszą bnadzieję; przeto człowiek musi mieć nadzieję, gdyż inaczej nie może otrzymać dziedzictwa w miejscu, które mu przygotowałeś, Panie.

33. I powtarzam, pamiętam, jak powiedziałeś, że tak aukochałeś świat, że oddałeś Swoje życie za świat, abyś mógł je wziąć znowu, i przygotować miejsce dla dzieci ludzkich.

34. I teraz wiem, że amiłość, którą masz dla dzieci ludzkich, jest prawdziwą miłością; przeto jeśli ludzie nie będą mieli prawdziwej miłości, nie będą mogli odziedziczyć miejsca, które im przygotowałeś w posiadłościach Twego Ojca.

35. Przeto wiem z tego, co mi powiedziałeś, że jeśli Inne narody nie będą miały prawdziwej miłości z powodu naszej słabości, wypróbujesz je, i odbierzesz im ich atalent, zaiste, to, co otrzymały, i dasz tym, którzy mają w większej obfitości.

36. I stało się, że modliłem się do Pana, aby w Swej ałasce sprawił, że Inne narody będą miały prawdziwą miłość.

37. I stało się, że Pan powiedział mi: Jeśli nie będą mieli prawdziwej miłości, to nie ma to dla ciebie znaczenia; albowiem ty sam byłeś wierny; przeto twoje szaty zostaną aoczyszczone. Oto zobaczyłeś swą bsłabość, dlatego uczynię cię silnym, że zasiądziesz, gdzie przygotowałem ci miejsce w posiadłościach mego Ojca.

38. A teraz ja, Moroni, żegnam Inne narody, zaiste, a także moich braci, których miłuję, aż spotkamy się przed atronem sędziowskim Chrystusa, gdzie wszyscy ludzie przekonają się, że moje bszaty nie są splamione waszą krwią.

39. I wtedy przekonacie się, że rzeczywiście awidziałem Jezusa, i że mówił On ze mną btwarzą w twarz, i że powiedział mi w czystej pokorze o tych sprawach w mym własnym języku, tak jak człowiek mówi drugiemu;

40. I napisałem tylko trochę z powodu mojej słabości w piśmie.

41. I teraz nakłaniam was, abyście aszukali tego Jezusa, o którym pisali prorocy i apostołowie, aby łaska Boga Ojca, a także Pana Jezusa Chrystusa i Ducha Świętego, który daje o Nich bświadectwo, mogła być i pozostać w was na wieki wieków. Amen.

◀

1a

Eter 13:13–31.

◀

2a

PPŚ Eter.

◀

b

Jer. 20:9; Enos 1:26; Alma 43:1.

◀

3a

DiP 112:5.

◀

b

Eter 11:12, 20–22.

◀

c

PPŚ Wiara.

◀

4a

PPŚ Nadzieja.

◀

b

Hebr. 6:19.

◀

c

Ⅰ Kor. 15:58.

◀

d

Ⅲ Nefi 12:16.

◀

6a

Hebr. 11:1.

◀

b

Rzym. 8:24–25.

◀

c

Alma 32:21.

◀

d

Ⅲ Nefi 26:11; DiP 105:19; 121:7–8.

◀

10a

Alma 13:3–4. PPŚ Powołać, powołany przez Boga, powołanie.

◀

11a

Ⅰ Kor. 12:31.

◀

12a

Ⅱ Nefi 27:23; Mos. 8:18; Mor. 7:37; DiP 35:8–11.

◀

b

Mat. 13:58; Morm. 9:20.

◀

13a

Alma 14:26–29.

◀

14a

Hel. 5:50–52.

◀

b

Hel. 5:45; Ⅲ Nefi 9:20.

◀

15a

Alma 17:29–39.

◀

b

tzn. jak zostało przedstawione w Ks. Almy 17–26.

◀

16a

PPŚ Cud.

◀

b

Hebr. 11:7–40.

◀

17a

Ⅲ Nefi 28:7; Morm. 8:10–12.

◀

19a

Ⅱ Nefi 11:1–4; Jakub 4:4–5; Jar. 1:11; Alma 25:15–16.

◀

b

Eter 3:6. PPŚ Welon; Zasłona.

◀

20a

Eter 3:4.

◀

21a

Eter 3:25–26.

◀

b

Eter 3:20; DiP 67:10–13.

◀

22a

Enos 1:13.

◀

23a

Morm. 8:17; 9:33.

◀

b

Ⅱ Nefi 33:1.

◀

24a

PPŚ Język.

◀

25a

Ⅰ Kor. 2:14.

◀

26a

Gal. 6:7.

◀

27a

Jakub 4:7.

◀

b

Ⅱ Mojż. 4:11; Ⅰ Kor. 1:27.

◀

c

PPŚ Łaska.

◀

d

Łuk. 18:10–14; DiP 1:28. PPŚ Pokorny, pokora.

◀

e

Łuk. 9:46–48; Ⅱ Kor. 12:9.

◀

28a

Ⅰ Kor. 13; Mor. 7:39–47.

◀

30a

Mat. 17:20; Jakub 4:6; Hel. 10:6, 9. PPŚ Moc.

◀

31a

PPŚ Wiara.

◀

32a

Jan 14:2; Enos 1:27; DiP 72:4; 98:18.

◀

b

PPŚ Nadzieja.

◀

33a

Jan 3:16–17.

◀

34a

Mor. 7:47. PPŚ Miłość; Prawdziwa miłość.

◀

35a

Mat. 25:14–30. PPŚ Dar; Talent.

◀

36a

PPŚ Łaska.

◀

37a

DiP 38:42; 88:74–75; 135:4–5.

◀

b

Eter 12:27.

◀

38a

PPŚ Jezus Chrystus — Sędzia.

◀

b

Jakub 1:19.

◀

39a

PPŚ Jezus Chrystus — Pośmiertne epifanie Chrystusa.

◀

b

Ⅰ Mojż. 32:30; Ⅱ Mojż. 33:11.

◀

41a

DiP 88:63; 101:38.

◀

b

Ⅲ Nefi 11:32.

Rozdział 13

Eter mówi o Nowej Jerozolimie, która zostanie zbudowana w Ameryce przez potomków Józefa. Prorokuje, zostaje wypędzony, zapisuje historię Jeredytów i przepowiada zagładę Jeredytów. Wojna ogarnia cały kraj.

1. I teraz ja, Moroni, przechodzę do zakończenia opisu zagłady ludu, o którym piszę.

2. Oto odrzucili wszystkie słowa Etera, albowiem naprawdę powiedział im o wszystkim od początków człowieka; i że potem, jak wody aopadły z powierzchni tej ziemi, stała się ona ziemią wyborniejszą niż wszystkie inne ziemie, wybraną ziemią Pana; przeto Pan chce, aby wszyscy ludzie, którzy żyją na jej powierzchni, Mu bsłużyli;

3. I że jest to miejsce aNowej Jerozolimy, która bzstąpi z nieba, i święte sanktuarium Pana.

4. Oto Eter widział czasy Chrystusa i mówił o aNowej Jerozolimie na tej ziemi.

5. I mówił także o domu Izraela i o aJerozolimie, skąd bLehi miał przybyć — po tym, jak zostanie ona zniszczona, ma zostać odbudowana jako cświęte miasto dla Pana; przeto nie może być ono Nową Jerozolimą dlatego, że została zbudowana w dawnych czasach; lecz zostanie odbudowana i stanie się świętym miastem Pana; i będzie zbudowana dla domu Izraela —

6. I że aNowa Jerozolima ma być zbudowana na tej ziemi dla resztki potomstwa bJózefa, czego cznak dano już wcześniej.

7. Albowiem, jak Józef zabrał swego ojca do ziemi aegipskiej, gdzie umarł on, tak samo Pan wyprowadził resztkę potomstwa Józefa z ziemi jerozolimskiej, aby okazać miłosierdzie potomkom Józefa, żeby nie bwyginęli, podobnie jak okazał miłosierdzie ojcu Józefa, żeby nie zginął.

8. Przeto resztka z domu Józefa rozrośnie się na tej aziemi, która stanie się ziemią ich dziedzictwa; i wybudują oni dla Pana święte miasto na wzór dawnej Jerozolimy; i bnie będą więcej skonfundowani, dopóki nie nastąpi koniec, kiedy ziemia przeminie.

9. I powstanie anowe niebo i nowa ziemia; i będą one jak te poprzednie, tylko że poprzednie przeminęły, i wszystko stało się nowe.

10. Wtedy nastanie Nowa Jerozolima; i błogosławieni będą jej mieszkańcy, bowiem ich szaty będą awybielone krwią Baranka; i są to ci, którzy są zaliczeni do resztki potomstwa Józefa, którzy byli z domu Izraela.

11. I wtedy też nastanie dawna Jerozolima; i jej mieszkańcy będą błogosławieni, gdyż będą obmyci krwią Baranka; i są to ci, którzy zostali rozproszeni, a potem azgromadzeni z czterech krańców ziemi, i z bpółnocnych krajów, i mają oni udział w wypełnieniu przymierza, które Bóg zawarł z ich ojcem cAbrahamem.

12. I kiedy to nastanie, wypełni się pismo, które mówi, że ci, którzy byli apierwsi, będą ostatnimi; a ci, którzy byli ostatni, będą pierwszymi.

13. I zamierzałem napisać o tym więcej, ale mi zabroniono; lecz wielkie i zdumiewające były proroctwa Etera; lecz mieli go za nic, i wypędzili go; i krył się w jamie skalnej za dnia, a nocą wychodził, aby oglądać to, co miało się stać z ludźmi.

14. I gdy mieszkał w jamie skalnej, zapisał do końca tę kronikę, oglądając nocą zniszczenia, które spadały na lud.

15. I stało się, że tego samego roku, kiedy wypędzono go spośród ludu, nastała pośród nich wielka wojna, bo powstało wielu, którzy byli potężnymi mężami, i chcieli zniszczyć Koriantumra przez swoje tajemne, niegodziwe plany, o których już mówiono.

16. I teraz Koriantumr, wykształciwszy się we wszelkich sztukach wojennych oraz wszelkich fortelach świata, wytoczył bitwę tym, którzy chcieli go zniszczyć.

17. I nie odpokutował, ani też jego piękni synowie, ani córki; ani piękni synowie i córki Kohora; ani piękni synowie i córki Korihora; i, krótko mówiąc, nie było nikogo pośród ich pięknych synów i córek na powierzchni całej tej ziemi, kto odpokutowałby za swe grzechy.

18. Przeto stało się, że podczas pierwszego roku, gdy Eter mieszkał w jamie skalnej, wielu ludzi zostało zabitych mieczem przez te atajemne sprzysiężenia, które walczyły przeciwko Koriantumrowi, aby mogły zdobyć królestwo.

19. I stało się, że synowie Koriantumra walczyli wiele i stracili wiele krwi.

20. I drugiego roku do Etera doszło słowo Pana, że ma pójść do aKoriantumra i prorokować mu, że jeśli odpokutuje z całym swoim domostwem, Pan da mu królestwo i oszczędzi ten lud —

21. Inaczej zostaną oni zniszczeni, i całe jego domostwo oprócz niego samego. A przeżyje tylko po to, by zobaczyć wypełnienie się proroctw danych w odniesieniu do ainnego ludu, który otrzyma tę ziemię w posiadanie; i Koriantumr zostanie przez nich pochowany; i każda dusza zostanie zniszczona oprócz bKoriantumra.

22. I stało się, że ani Koriantumr nie odpokutował, ani jego domostwo, ani też jego lud; i wojny nie ustały; i chcieli zabić Etera, ale uciekł przed nimi i ukrył się znowu w jamie skalnej.

23. I stało się, że powstał Szared, który także wytoczył bitwę Koriantumrowi; i pobił go tak, że w trzecim roku wziął go do niewoli.

24. I w czwartym roku synowie Koriantumra pobili Szareda, i przywrócili znowu królestwo swemu ojcu.

25. I zapanowała wojna na całej powierzchni tej ziemi, i każdy ze swoją bandą walczył o cokolwiek zapragnął.

26. I byli tam złoczyńcy, i — krótko mówiąc — wszelkiego rodzaju niegodziwość panowała na całej powierzchni tej ziemi.

27. I stało się, że Koriantumr gniewał się niezmiernie na Szareda, i poszedł z nim walczyć ze swoimi armiami; i spotkali się w wielkim gniewie, i spotkali się w dolinie Gilgal; a bitwa była niezmiernie ciężka.

28. I stało się, że Szared walczył z Koriantumrem przez okres trzech dni. I stało się, że Koriantumr pobił go i ścigał, aż doszedł do niziny Heszlon.

29. I stało się, że na tej nizinie Szared znowu wytoczył mu bitwę; i oto, pobił Koriantumra, i wyparł go z powrotem do doliny Gilgal.

30. I Koriantumr ponownie wytoczył bitwę Szaredowi w dolinie Gilgal, w której pobił Szareda i zabił go.

31. I Szared zranił Koriantumra w udo, tak że nie brał udziału w bitwach przez okres dwóch lat, podczas gdy wszyscy ludzie na całej powierzchni tej ziemi przelewali krew, i nikt nie mógł ich powstrzymać.

◀

2a

Ⅰ Mojż. 7:11–24; 8:3.

◀

b

Eter 2:8.

◀

3a

Ⅲ Nefi 20:22; 21:23–24. PPŚ Nowa Jerozolima.

◀

b

Obj. 3:12; 21:2.

◀

4a

PPŚ Syjon.

◀

5a

PPŚ Jerozolima.

◀

b

Ⅰ Nefi 1:18–20.

◀

c

Obj. 21:10; Ⅲ Nefi 20:29–36.

◀

6a

DiP 42:9; 45:66–67; 84:2–5; Art. wiary 1:10.

◀

b

PPŚ Józef, syn Jakuba.

◀

c

Alma 46:24. PPŚ Symbolika.

◀

7a

Ⅰ Mojż. 46:2–7; 47:6.

◀

b

Ⅱ Nefi 3:5.

◀

8a

PPŚ Ziemia obiecana.

◀

b

Mor. 10:31.

◀

9a

Ⅱ Piotra 3:10–13; Obj. 21:1; Ⅲ Nefi 26:3; DiP 101:23–25.

◀

10a

Obj. 7:14; Ⅰ Nefi 12:10–11; Alma 5:27.

◀

11a

PPŚ Izrael — Zgromadzenie Izraela.

◀

b

DiP 133:26–35.

◀

c

PPŚ Przymierze Abrahamowe.

◀

12a

Mar. 10:31; Ⅰ Nefi 13:42; Jakub 5:63; DiP 90:9.

◀

18a

Eter 8:9–26.

◀

20a

Eter 12:1–2.

◀

21a

Omni 1:19–21; Eter 11:21.

◀

b

Eter 15:29–32.

Rozdział 14

Niegodziwość ludzi sprowadza przekleństwo na tę ziemię. Koriantumr prowadzi wojnę przeciwko Gileadowi, a potem przeciwko Libowi i Szizowi. Krew i rzeź ogarniają ziemię.

1. I teraz nad całą ziemią zaczęło ciążyć aprzekleństwo z powodu niegodziwości ludzi, polegające na tym, że jeśli ktoś odłożył swoje narzędzie czy miecz na półkę lub położył tam, gdzie zwykle je trzymał, oto nazajutrz nie mógł go znaleźć, tak wielkie było przekleństwo ciążące nad tą ziemią.

2. Przeto każdy trzymał się kurczowo swojej własności, i nie pożyczał od nikogo, ani też nie użyczał innym; i każdy trzymał w prawym ręku rękojeść miecza, aby bronić swej własności i swego własnego życia, i swych żon, i dzieci.

3. I teraz, po upływie dwóch lat od śmierci Szareda, oto brat Szareda powstał i wydał bitwę Koriantumrowi, ale został pobity, i Koriantumr ścigał go do pustkowia Akisz.

4. I stało się, że brat Szareda wydał mu bitwę na pustkowiu Akisz; i rozgorzała niezmiernie ciężka bitwa, w której wiele tysięcy padło od miecza.

5. I stało się, że Koriantumr oblegał pustkowie; lecz brat Szareda wyszedł nocą z pustkowia i zgładził część armii Koriantumra, gdy byli pijani.

6. I poszedł do ziemi morońskiej, gdzie zasiadł na tronie Koriantumra.

7. I stało się, że Koriantumr przebywał ze swoją armią na pustkowiu przez okres dwóch lat, podczas których zdobył wielkie siły dla swojej armii.

8. Teraz brat Szareda, któremu na imię było Gilead, także zdobył wielkie siły dla swojej armii, dzięki tajemnym sprzysiężeniom.

9. I stało się, że jego wyższy kapłan zamordował go, gdy siedział na swoim tronie.

10. I stało się, że ktoś z tajemnego sprzysiężenia zamordował go w tajemnym przejściu, i zagarnął królestwo dla siebie; a nazywał się Lib; i Lib był człowiekiem wielkiego wzrostu, większy od kogokolwiek innego spośród całego ludu.

11. I stało się, że w pierwszym roku Liba Koriantumr przyszedł do ziemi morońskiej i wytoczył Libowi bitwę.

12. I stało się, że walczył z Libem, i Lib uderzył go w ramię, i zranił; jednakże armia Koriantumra natarła na Liba, tak że uciekł do granic morskiego wybrzeża.

13. I stało się, że Koriantumr ścigał go; i Lib wytoczył mu bitwę na wybrzeżu morza.

14. I stało się, że Lib pobił armię Koriantumra, że uciekali z powrotem na pustkowie Akisz.

15. I stało się, że Lib ścigał go, aż przyszedł na równiny Agosz. A Koriantumr, uciekając do tej części ziemi przed Libem, zbierał po drodze wszystkich ludzi.

16. I gdy przyszedł na równiny Agosz, wytoczył bitwę Libowi i uderzył go tak, że ten umarł; jednakże brat Liba zastąpił swego brata w walce z Koriantumrem i wywiązała się niezmiernie ciężka bitwa, w której Koriantumr znowu uciekał przed armią brata Liba.

17. A brat Liba nazywał się Sziz. I stało się, że Sziz ścigał Koriantumra i zdobył wiele miast, i zabijał zarówno kobiety, jak i dzieci, i palił miasta.

18. I ludzi na całej tej ziemi ogarnął lęk przed Szizem; zaiste, takie wołanie rozeszło się po ziemi: Kto może się oprzeć armii Sziza? Oto zmiata on wszystko z ziemi przed sobą!

19. I stało się, że ludzie zaczęli gromadzić się tłumnie w armie na całej powierzchni tej ziemi.

20. I byli podzieleni; i część z nich uciekała do armii Sziza, a część z nich uciekała do armii Koriantumra.

21. I tak wielka i długa była wojna, i tak długo ziemia była sceną ich rozlewu krwi i ich rzezi, że cała powierzchnia ziemi była pokryta atrupami poległych.

22. I tak śpieszna i szybka była walka, że nikt nie pozostawał, aby pogrzebać zabitych, ale maszerowali od rozlewu krwi do rozlewu krwi, pozostawiając na pastwę arobactwa zarówno ciała mężczyzn, kobiet, jak i dzieci, które były porozrzucane po powierzchni tej ziemi.

23. A ich fetor rozchodził się na powierzchni tej ziemi, dosłownie na całej powierzchni tej ziemi; przeto fetor dokuczał ludziom dniem i nocą.

24. Jednak Sziz nie poniechał pościgu za Koriantumrem; bowiem przysiągł, że zemści się na Koriantumrze za krew swego brata, który został zabity, i za słowo Pana, które doszło do Etera, że Koriantumr nie zginie od miecza.

25. I tak widzimy, że Pan nawiedził ich w pełni Swego gniewu, gdy ich niegodziwość i występki przygotowały już drogę do ich wiecznej zagłady.

26. I stało się, że Sziz ścigał Koriantumra na wschód, aż do granic wybrzeża morskiego, i tam wytoczył Szizowi bitwę trwającą trzy dni.

27. I tak okropne były straty armii Sziza, że ogarnął ją strach, i zaczęła uciekać przed armiami Koriantumra; i uciekła do ziemi korihorskiej, i wymiatała mieszkańców przed sobą, wszystkich, którzy się do nich nie przyłączyli.

28. I rozbili swoje namioty w dolinie Korihor; a Koriantumr rozbił swoje namioty w dolinie Szurr. A dolina Szurr znajdowała się niedaleko wzgórza Komnor; przeto Koriantumr zebrał swe armie na wzgórzu Komnor i dźwiękiem trąbki wezwał armie Sziza do bitwy.

29. I stało się, że przyszli, ale zostali odparci; i przyszli po raz drugi, ale znowu zostali odparci. I stało się, że przyszli po raz trzeci, i walka stała się niezmiernie ciężka.

30. I stało się, że Sziz walczył z Koriantumrem i zadał mu wiele głębokich ran; i Koriantumr, straciwszy dużo krwi, zemdlał, i wyniesiono go, jakby był martwy.

31. Teraz, tak wielkie były straty pośród mężczyzn, kobiet i dzieci po obu stronach, że Sziz rozkazał swoim ludziom, aby nie ścigali armii Koriantumra; przeto wrócili oni do swego obozowiska.

◀

1a

Hel. 12:18; 13:17–23; Morm. 1:17–18; 2:10–14.

◀

21a

Eter 11:6.

◀

22a

Iz. 14:9–11.

Rozdział 15

Miliony Jeredytów giną w bitwie. Sziz i Koriantumr zbierają wszystkich ludzi do morderczej bitwy. Duch Pana przestaje z nimi przebywać. Naród Jeredytów zostaje całkowicie zniszczony. Tylko Koriantumr pozostaje.

1. I stało się, że gdy rany Koriantumra zagoiły się, Koriantumr zaczął przypominać sobie asłowa, które powiedział mu Eter.

2. Widział, że już prawie dwa miliony jego ludzi poległy od miecza, i zaczął rozpaczać w swym sercu; zaiste, dwa miliony potężnych mężów zostało zabitych, a także ich żony i ich dzieci.

3. I zaczął pokutować za zło, które czynił; zaczął przypominać sobie słowa wypowiedziane ustami wszystkich proroków, i widział, że jak dotąd wszystko się wypełniało, każdy szczegół; i jego dusza pogrążyła się w żałobie, i nie przyjmowała ukojenia.

4. I stało się, że Koriantumr napisał list do Sziza, prosząc go, aby oszczędził ludzi, a on zrzeknie się królestwa ze względu na życie ludzi.

5. I stało się, że gdy Sziz otrzymał list, odpisał Koriantumrowi, że jeśli mu się podda, aby mógł go zabić własnym mieczem, wtedy oszczędzi życie ludzi.

6. I stało się, że ludzie tego kraju nie odpokutowali za swą niegodziwość; i ludzie Koriantumra rozgniewali się na ludzi Sziza, a ludzie Sziza rozgniewali się na ludzi Koriantumra; przeto ludzie Sziza wytoczyli bitwę ludziom Koriantumra.

7. I gdy Koriantumr zobaczył, że grozi mu klęska, uciekł przed ludźmi Sziza.

8. I stało się, że doszedł do wód Ripliankum, co oznacza wielkie lub przewyższające wszystko; przeto gdy doszli do tych wód, rozbili swoje namioty; i Sziz także rozbił swoje namioty niedaleko od nich; przeto nazajutrz wyszli do bitwy.

9. I stało się, że stoczyli niezmiernie ciężką bitwę, w której Koriantumr został znowu raniony i zemdlał z upływu krwi.

10. I stało się, że armie Koriantumra naciskały na armie Sziza, i pobiły je tak, że armie Sziza uciekały przed nimi; i uciekały na południe, i rozbiły swoje namioty w miejscu nazwanym Ogat.

11. I stało się, że armia Koriantumra rozbiła namioty w pobliżu wzgórza Rama; a było to na tym samym wzgórzu, gdzie mój ojciec Mormon aukrył dla Pana kroniki, które są święte.

12. I stało się, że zebrali się razem, wszyscy ludzie z całej powierzchni tej ziemi, którzy nie zostali zabici, oprócz Etera.

13. I stało się, że Eter widział wszystkie poczynania ludu; i widział, jak ludzie, którzy byli za Koriantumrem, przyłączali się do armii Koriantumra; a ludzie, którzy byli za Szizem, przyłączali się do armii Sziza.

14. Przeto przez okres czterech lat zbierali lud, aby zgromadzić wszystkich, którzy byli na powierzchni tej ziemi, aby mogli otrzymać całą siłę, jaka była możliwa do pozyskania.

15. I stało się, że gdy zgromadzili wszystkich, i każdy należał do armii, którą wybrał, a byli ze swoimi żonami i dziećmi — zarówno mężczyźni, kobiety, jak i dzieci byli uzbrojeni do walki, i mieli tarcze i apancerze, i hełmy, i ubrania wojenne — i maszerowali, jedni przeciw drugim do bitwy; i walczyli przez cały dzień, i nikt nie zwyciężył.

16. I stało się, że gdy zapadła noc, byli znużeni, i odeszli do swych obozowisk; a powróciwszy do obozowisk, zaczęli zawodzić i lamentować nad utratą swoich ludzi; i tak głośne były ich płacz, ich zawodzenie i lamenty, że krzyki ich bezustannie przeszywały powietrze.

17. I stało się, że nazajutrz znowu stanęli do bitwy, i wielki, i straszliwy był to dzień; jednak znowu nikt nie zwyciężył, i gdy zapadła noc, ich krzyki i ich zawodzenie, i ich rozpacz z powodu utraty swych ludzi znowu przeszywały powietrze.

18. I stało się, że Koriantumr ponownie napisał list do Sziza, prosząc go, aby więcej nie stawał do bitwy, ale żeby wziął królestwo i oszczędził życie ludzi.

19. Lecz oto, Duch Pana przestał przebywać z nimi, i aSzatan miał pełną władzę nad ich sercami; albowiem ulegli zatwardziałości swych serc i zaślepieniu swych umysłów, aby zostali zniszczeni; przeto wyszli znowu do bitwy.

20. I stało się, że walczyli przez cały dzień, a gdy zapadła noc, spali na swych mieczach.

21. I nazajutrz walczyli aż do zmroku.

22. I gdy zapadła noc, byli apijani gniewem, jak ludzie są pijani winem; i znowu spali na swych mieczach.

23. I nazajutrz znowu walczyli; i gdy zapadła noc, wszyscy byli martwi od miecza oprócz pięćdziesięciu dwóch ludzi Koriantumra i sześćdziesięciu dziewięciu ludzi Sziza.

24. I stało się, że tej nocy spali na swych mieczach, a nazajutrz znowu walczyli, i walczyli ze wszystkich sił swymi mieczami i swymi tarczami przez cały dzień.

25. I gdy zapadła noc, pozostało tylko trzydziestu dwóch ludzi Sziza i dwudziestu siedmiu ludzi Koriantumra.

26. I stało się, że jedli, spali i przygotowywali się na śmierć następnego dnia. A byli to rośli i tędzy mężowie, wedle siły ludzkiej.

27. I stało się, że walczyli przez trzy godziny, zanim zemdleli z upływu krwi.

28. I stało się, że gdy ludzie Koriantumra nabrali dostatecznej siły, że mogli chodzić, mieli właśnie uciekać, aby ratować swoje życie; ale oto Sziz powstał, a także jego ludzie, i przysiągł w swojej zawziętości, że zabije Koriantumra lub zginie od miecza.

29. Przeto ścigał ich i nazajutrz ich dogonił; i znowu walczyli na miecze. I stało się, że gdy awszyscy padli od miecza oprócz tylko Koriantumra i Sziza, oto Sziz zemdlał z upływu krwi.

30. I stało się, że gdy Koriantumr, oparłszy się na mieczu, odpoczął trochę, odciął głowę Szizowi.

31. I stało się, że gdy odciął głowę Sziza, Sziz podniósł się na rękach i upadł; a potem, gdy walczył o oddech, zmarł.

32. I stało się, że aKoriantumr padł na ziemię, jakby bez życia.

33. I Pan zwrócił się do Etera, i powiedział mu: Wyjdź. I Eter poszedł, i zobaczył, że wszystkie słowa Pana wypełniły się; i zakończył akroniki (a nawet setnej części nie spisałem), i ukrył je w taki sposób, żeby ludzie Limhiego mogli je znaleźć.

34. A takie były ostatnie słowa, które aEter zapisał: Czy Pan chce, abym został przeobrażony, czy żebym doświadczał woli Pana w ciele — to nie ma znaczenia, jeśli stanie sie, że zostanę zbawiony w królestwie Bożym. Amen.

◀

1a

Eter 13:20–21.

◀

11a

Morm. 6:6.

◀

15a

Mos. 8:7–10.

◀

19a

PPŚ Diabeł.

◀

22a

Mor. 9:23.

◀

29a

Eter 13:20–21.

◀

32a

Omni 1:20–22.

◀

33a

Mos. 8:9; Alma 37:21–31; Eter 1:1–5.

◀

34a

Eter 12:2.

Księga Moroniego

Rozdział 1

Moroni pisze dla dobra Lamanitów. Nefici, którzy nie wypierają się Chrystusa, są zabijani. W okresie lat 401–421 n.e.

1. I ja, aMoroni, gdy skończyłem streszczać dzieje ludu Jereda, przypuszczałem, że nie będę więcej pisał, ale jeszcze nie zginąłem; i nie pokazuję się Lamanitom, aby mnie nie zgładzili.

2. Albowiem awalczą oni zaciekle między sobą; i z powodu swej nienawiści bzabijają każdego Nefitę, który nie wyprze się Chrystusa.

3. I ja, Moroni, nie awyprę się Chrystusa; przeto tułam się, gdziekolwiek mogę dla bezpieczeństwa mego własnego życia.

4. Przeto napiszę jeszcze o kilku sprawach wbrew temu, co przypuszczałem; albowiem nie przypuszczałem, że będę mógł więcej pisać; lecz napiszę jeszcze o kilku sprawach, które być może będą miały wartość dla moich braci, Lamanitów, jakiegoś przyszłego dnia, zgodnie z wolą Pana.

◀

1a

PPŚ Moroni, syn Mormona.

◀

2a

Ⅰ Nefi 12:20–23.

◀

b

Alma 45:14.

◀

3a

Mat. 10:32–33; Ⅲ Nefi 29:5.

Rozdział 2

Jezus dał moc dwunastu nefickim uczniom, aby nadawali dar Ducha Świętego. W okresie lat 401–421 n.e.

1. Słowa Chrystusa, które powiedział do Swych auczniów, dwunastu, których wybrał, gdy nakładał na nich ręce —

2. A On, nazywając ich po imieniu, powiedział: Zawołajcie do Ojca w imię moje w żarliwej modlitwie; a gdy to uczynicie, będziecie mieli amoc, że na kogokolwiek nałożycie bręce, cdacie mu Ducha Świętego; i będziecie nadawać Go w imię moje, albowiem tak czynią moi apostołowie.

3. I Chrystus powiedział im te słowa, gdy ukazał im się po raz pierwszy; i rzesza tego nie słyszała, lecz tylko uczniowie; i na tylu, na ilu anakładali ręce, zstępował Duch Święty.

◀

1a

Ⅲ Nefi 13:25.

◀

2a

PPŚ Moc.

◀

b

PPŚ Ręce, nałożenie [rąk].

◀

c

Ⅲ Nefi 18:37.

◀

3a

Dz. 19:6.

Rozdział 3

Starsi ustanawiają kapłanów i nauczycieli przez nałożenie rąk. W okresie lat 401–421 n.e.

1. Sposób, w jaki uczniowie, nazywani astarszymi Kościoła, bustanowili kapłanów i nauczycieli —

2. Gdy pomodlili się do Ojca w imię Chrystusa, nakładali na nich ręce i mówili:

3. W imię Jezusa Chrystusa ustanawiam cię kapłanem (lub jeśli miał być nauczycielem — ustanawiam cię nauczycielem), abyś głosił pokutę i aodpuszczenie grzechów poprzez Jezusa Chrystusa, przez wytrwałość w wierze w Jego imię do końca. Amen.

4. I w ten sposób austanawiali kapłanów i nauczycieli, zgodnie z bdarami i powołaniami Boga dla ludzi; i ustanawiali ich cmocą Ducha Świętego, która w nich była.

◀

1a

Alma 6:1. PPŚ Starszy.

◀

b

PPŚ Ustanowić, ustanowienie.

◀

3a

PPŚ Odpuszczenie grzechów.

◀

4a

DiP 18:32; 20:60.

◀

b

PPŚ Dar.

◀

c

Ⅰ Nefi 13:37; Mor. 6:9.

Rozdział 4

Wyjaśnienie, w jaki sposób starsi i kapłani mają udzielać chleba na sakrament. W okresie lat 401–421 n.e.

1. aSposób, w jaki bstarsi i kapłani udzielali sakramentu ciała i krwi Chrystusa Kościołowi; a cudzielali go zgodnie z przykazaniami Chrystusa; przeto wiemy, że jest to właściwe; i starszy lub kapłan czynił posługę —

2. I klękali razem z Kościołem, i modlili się do Ojca w imię Chrystusa tymi słowy:

3. O Boże, Wieczny Ojcze, prosimy Cię w imię Twego Syna, Jezusa Chrystusa, o pobłogosławienie i uświęcenie tego achleba dla dusz wszystkich tych, którzy go przyjmują, aby mogli jeść na bpamiątkę ciała Twego Syna i świadczyć Ci, o Boże, Wieczny Ojcze, że chcą wziąć na siebie cimię Twego Syna i zawsze o Nim pamiętać, i przestrzegać Jego przykazań, które im dał, aby zawsze mogli mieć z sobą Jego dDucha. Amen.

◀

1a

Ⅲ Nefi 18:1–7.

◀

b

PPŚ Starszy.

◀

c

DiP 20:76–77.

◀

3a

PPŚ Sakrament.

◀

b

Łuk. 22:19; Ⅰ Kor. 11:23–24; Ⅲ Nefi 18:7.

◀

c

PPŚ Jezus Chrystus — Wziąć na siebie imię Jezusa Chrystusa.

◀

d

PPŚ Duch Święty.

Rozdział 5

Sposób udzielania wina na sakrament. W okresie lat 401–421 n.e.

1. aSposób udzielania wina — oto brali kielich i mówili:

2. O Boże, Wieczny Ojcze, prosimy Cię w imię Twego Syna, Jezusa Chrystusa, o pobłogosławienie i uświęcenie tego awina dla dusz wszystkich tych, którzy je piją, aby mogli uczynić to na bpamiątkę krwi Twego Syna, która została za nich przelana, i aby mogli świadczyć Ci, o Boże, Wieczny Ojcze, że zawsze o Nim pamiętają, aby mogli mieć z sobą Jego Ducha. Amen.

◀

1a

Ⅲ Nefi 18:8–11; DiP 20:78–79.

◀

2a

DiP 27:2–4. PPŚ Sakrament.

◀

b

Łuk. 22:19–20; Ⅰ Kor. 11:25.

Rozdział 6

Ci, którzy odpokutowali, zostają ochrzczeni i przyjęci do wspólnoty. Członkowie Kościoła, którzy odpokutują, otrzymują przebaczenie. Spotkania są prowadzone pod natchnieniem Ducha Świętego. W okresie lat 401–421 n.e.

1. A teraz mówię o achrzcie. Oto starsi, kapłani i nauczyciele zostali ochrzczeni; a nie chrzczono ich, jeśli nie wydali odpowiedniego owocu wykazującego, że są tego bgodni.

2. I nie chrzczono ich, jeśli nie przyszli ze azłamanym sercem i skruszonym duchem, świadcząc Kościołowi, że prawdziwie odpokutowali za wszystkie swe grzechy.

3. I nie chrzczono ich, jeśli nie awzięli na siebie imienia Chrystusa, postanowiwszy służyć Mu do końca.

4. I tak, gdy dostąpili chrztu i podlegali działaniu Ducha Świętego, zostawszy aoczyszczeni Jego mocą, byli zaliczani do członków Kościoła Chrystusa; i zapisywano ich bimiona, aby o nich pamiętano, i wzmacniano ich dobrym słowem Bożym, aby utrzymali się na właściwej drodze i nie ustawali, cczuwając i modląc się, dpolegając wyłącznie na zasługach Chrystusa, który był eautorem i dokończycielem ich wiary.

5. I aKościół zbierał się bczęsto, aby cpościć i modlić się, i rozmawiać jeden z drugim o dobru swych dusz.

6. I zbierali się często, aby spożywać chleb i wino na pamiątkę Pana Jezusa.

7. I pilnie strzegli, aby nie popełniano pośród nich ażadnej niegodziwości; a jeśli stwierdzono, że ktoś popełnił niegodziwość, i btrzech świadków z Kościoła potwierdziło to przed cstarszymi, i nie odpokutował, i nie dprzyznał się, ewymazywano jego imię i nie zaliczono go więcej do ludu Chrystusa.

8. Lecz ailekroć ktoś pokutował i pragnął przebaczenia ze szczerą intencją, bprzebaczano mu.

9. A ich spotkania aprowadzone były przez Kościół pod wpływem Ducha i mocą Ducha Świętego; albowiem jak moc bDucha Świętego skłaniała ich do głoszenia czy nawoływania, czy modlenia się, czy błagania, czy śpiewania, tak się działo.

◀

1a

PPŚ Chrzest, chrzcić.

◀

b

PPŚ Godny, bycie godnym.

◀

2a

PPŚ Złamane serce.

◀

3a

PPŚ Jezus Chrystus — Wziąć na siebie imię Jezusa Chrystusa.

◀

4a

PPŚ Nieskalany, czystość.

◀

b

DiP 20:82.

◀

c

Alma 34:39; Ⅲ Nefi 18:15–18.

◀

d

Ⅱ Nefi 31:19; DiP 3:20.

◀

e

Hebr. 12:2.

◀

5a

PPŚ Kościół Jezusa Chrystusa.

◀

b

Ⅲ Nefi 18:22; Ⅳ Nefi 1:12; DiP 88:76.

◀

c

PPŚ Post, pościć.

◀

7a

DiP 20:54.

◀

b

DiP 42:80–81. PPŚ Świadek, świadectwo.

◀

c

Alma 6:1. PPŚ Starszy.

◀

d

PPŚ Wyznać, wyznanie.

◀

e

Ⅱ Mojż. 32:33; DiP 20:83. PPŚ Ekskomunika.

◀

8a

Mos. 26:30–31.

◀

b

PPŚ Przebaczać.

◀

9a

DiP 20:45; 46:2.

◀

b

PPŚ Duch Święty.

Rozdział 7

Zaproszenie, aby wejść do odpoczynku Pana. Módlcie się ze szczerą intencją. Duch Chrystusa umożliwia ludziom rozeznanie między dobrem a złem. Szatan nakłania ludzi, aby wyparli się Chrystusa i czynili zło. Prorocy ogłaszają przyjście Chrystusa. Dzięki wierze następują cuda, a anioły czynią posługę. Ludzie powinni mieć nadzieję życia wiecznego i trwać w prawdziwej miłości. W okresie lat 401–421 n.e.

1. I teraz ja, Moroni, przytoczę w skrócie słowa mego ojca Mormona, które powiedział na temat awiary, nadziei i prawdziwej miłości; albowiem mówił w ten sposób do ludu, nauczając ich w synagodze, którą wybudowali jako miejsce oddawania czci.

2. I teraz ja, Mormon, mówię do was, moi umiłowani bracia; a jest to dzięki łasce Boga Ojca i naszego Pana, Jezusa Chrystusa, i zgodnie z Jego świętą wolą, dzięki darowi mego apowołania od Niego, że pozwolono mi w tej chwili do was mówić.

3. Przeto zwracam się do was, którzy należycie do Kościoła, którzy jesteście miłującymi pokój naśladowcami Chrystusa, i którzy macie dostateczną nadzieję, przez którą możecie wejść do aodpoczynku Pana, odtąd aż do czasu, gdy spoczniecie z Nim w niebie.

4. I teraz, moi bracia, oceniam was tak, bowiem achodzicie w pokoju z dziećmi ludzkimi.

5. Albowiem pamiętam słowo Boże, które mówi, że po ich uczynkach apoznacie ich; albowiem, jeśli ich uczynki są dobre, oni także są dobrzy.

6. Oto Bóg powiedział, że azły człowiek nie może czynić tego, co dobre; gdyż jeśli daje dar lub bmodli się do Boga, a nie jest to jego szczerą intencją, nie zda mu się to na nic.

7. Oto nie jest to mu uznane za prawość.

8. Oto jeżeli azły człowiek daje dar, czyni to bniechętnie; przeto liczy się to, jakby zatrzymał ten dar; przeto jest on zaliczany do złych przed Bogiem.

9. I podobnie też liczy się to człowiekowi za zło, jeśli nie modli się ze aszczerą intencją w sercu; zaiste, na nic się to nie zdaje, albowiem Bóg takich nie przyjmuje.

10. Przeto człowiek, który jest zły, nie może czynić tego, co dobre, ani dać dobrego daru.

11. Albowiem gorzkie aźródło nie może dać dobrej wody; ani też dobre źródło nie może dać gorzkiej wody; przeto gdy człowiek jest sługą diabła, nie może bnaśladować Chrystusa; a jeśli naśladuje Chrystusa, nie może być sługą diabła.

12. Przeto wszystko, co adobre, pochodzi od Boga; a to, co bzłe, pochodzi od diabła; bowiem diabeł jest wrogiem Boga i bezustannie z Nim walczy, i bezustannie skłania i przekonuje do cgrzechu i do czynienia zła.

13. Lecz to, co pochodzi od Boga, skłania i przekonuje do bezustannego czynienia dobra; przeto wszystko, co skłania i aprzekonuje do czynienia dobra i do miłowania Boga, i służenia Mu, jest przez Boga bnatchnione.

14. Przeto baczcie, moi umiłowani bracia, abyście nie uznali tego, co jest azłe, za pochodzące od Boga, czy też tego, co jest dobre i od Boga, za pochodzące od diabła.

15. Oto bowiem moi bracia, dane jest wam asądzić, abyście mogli rozeznać między dobrem a złem; a sposób rozstrzygnięcia jest na tyle prosty, że możecie poznać, mając doskonałą wiedzę, jak światło dnia różni się od ciemnej nocy.

16. Oto aDuch Chrystusa jest dany każdemu człowiekowi, aby mógł brozeznać między dobrem a złem; przeto pokażę wam, jak macie sądzić; albowiem wszystko, co skłania do czynienia dobra i przekonuje do wiary w Chrystusa, jest dane mocą i darem Chrystusa; przeto możecie poznać, mając doskonałą wiedzę, że jest od Boga.

17. Lecz to, co skłania ludzi, aby czynili azło, i nie wierzyli w Chrystusa, i wyparli się Go, i nie służyli Bogu, możecie poznać, mając doskonałą wiedzę, że jest od diabła; albowiem w ten sposób działa diabeł; bowiem żadnego człowieka nie nakłania do czynienia dobra, nie, ani jednego; ani też jego aniołowie; ani też ci, którzy mu się poddają.

18. I teraz, moi bracia, ze względu na to, że wiecie, jakim światłem macie rozsądzać, które to światło jest aświatłością Chrystusa, uważajcie, abyście nie rozsądzili źle; albowiem takim bsądem, jakim sądzicie, sami będziecie osądzeni.

19. Dlatego błagam was, bracia, abyście wszystko pilnie badali w aświatłości Chrystusa, abyście mogli rozeznać między dobrem a złem; a jeśli będziecie trzymać się wszystkiego, co dobre, i nie potępicie tego, na pewno będziecie bdziećmi Chrystusa.

20. A teraz, moi bracia, jak to jest możliwe, że możecie trzymać się wszystkiego, co dobre?

21. A teraz przejdę do omówienia wiary, jak wam to zapowiedziałem; i powiem wam, jak możecie trzymać się wszystkiego, co dobre.

22. Oto Bóg, awiedząc wszystko, będąc od wieków na wieki, oto posłał baniołów, aby czynili posługę dzieciom ludzkim i objawiali im, że przyjdzie Chrystus; i przez Chrystusa przychodzi każda dobra rzecz.

23. Bóg sam też oznajmiał prorokom, Swymi własnymi ustami, że Chrystus przyjdzie.

24. I oto, w różny sposób objawia dzieciom ludzkim wszystko, co było dobre; i wszystko, co jest dobre, pochodzi od Chrystusa; inaczej ludzie byliby aupadli i nic dobrego nie mogłoby przyjść do nich.

25. Przeto przez posługę aaniołów, a także przez każde słowo pochodzące z ust Boga, ludzie zaczęli wypróbowywać wiarę w Chrystusa; i tak przez wiarę trzymali się wszystkiego, co dobre; i tak było aż do przyjścia Chrystusa.

26. A potem, jak przyszedł, ludzie także byli zbawiani przez wiarę w Jego imię; i przez wiarę stają się synami Bożymi. I tak, jak pewne jest, że Chrystus żyje, powiedział On naszym ojcom: O acokolwiek poprosicie Ojca w imię moje, co jest dobre, z wiarą, ufając, że będzie wam to dane, oto tak wam się stanie.

27. Przeto moi umiłowani bracia, czyż acuda ustały dlatego, że Chrystus wstąpił do nieba i zasiadł po prawicy Boga, aby bdomagać się od Ojca swego prawa do miłosierdzia wobec dzieci ludzkich?

28. Albowiem zaspokoił On wymagania całego prawa i będzie domagał się wszystkich, którzy mają wiarę w Niego; a ci, którzy mają wiarę w Niego, atrzymają się wszystkiego, co dobre; przeto jest On borędownikiem sprawy dzieci ludzkich; i przebywa On wiecznie w niebiosach.

29. I ponieważ to zrobił, moi umiłowani bracia, czy cuda ustały? Oto mówię wam: Nie; ani też aniołowie nie zaniechali czynienia posługi dzieciom ludzkim.

30. Albowiem oto są oni Jemu poddani, aby czynić posługę według słowa Jego rozkazu, ukazując się tym, którzy mają silną wiarę i niewzruszony umysł we wszelkiej pobożności.

31. A zadaniem ich posługi jest nawoływanie ludzi do pokuty oraz wypełnianie i wykonanie pracy związanej z przymierzami Ojca, które zawarł z dziećmi ludzkimi dla przygotowania drogi pośród dzieci ludzkich przez głoszenie słowa Chrystusa Jego sługom, wybranym naczyniom Pana, aby składali świadectwo o Nim.

32. I tak postępując, Pan Bóg przygotowuje drogę, aby reszta ludzi mogła mieć awiarę w Chrystusa i aby Duch Święty znalazł miejsce w ich sercach z całą mocą; i w ten sposób Ojciec doprowadza do wypełnienia przymierzy, które zawarł z dziećmi ludzkimi.

33. I Chrystus powiedział: aJeśli będziecie mieli wiarę we mnie, będziecie mieli moc, aby dokonać wszystkiego, co uznam za bwskazane.

34. I powiedział: aOdpokutujcie wszyscy aż po krańce świata, i pójdźcie do mnie, i zostańcie ochrzczeni w imię moje, i wierzcie we mnie, abyście mogli być zbawieni.

35. A teraz, moi umiłowani bracia, jeśli tak jest, że to, co wam powiedziałem, jest prawdą, i Bóg wam pokaże z amocą i wielką chwałą ostatecznego bdnia, że jest to prawdą, i jeśli jest to prawdą, czyż dzień cudów przeminął?

36. Albo czy aniołowie przestali ukazywać się dzieciom ludzkim? Albo czy awstrzymał przed nimi Ducha Świętego? Albo czy będzie On tak czynić, dokąd czas będzie trwać, albo ziemia będzie istnieć, albo choć jeden człowiek będzie na powierzchni ziemi, aby był zbawiony?

37. Oto mówię wam: Nie; bowiem acuda dokonywane są przez wiarę; i przez wiarę aniołowie ukazują się i czynią posługę ludziom; przeto, jeśli wszystko to ustało, biada dzieciom ludzkim, bowiem stało się to z powodu bniewiary, i wszystko jest na próżno.

38. Albowiem wedle słów Chrystusa nikt nie może być zbawiony, jeśli nie ma wiary w Jego imię; przeto jeśli wszystko to ustało, wtedy wiara również ustała, i straszliwy jest stan ludzi, gdyż jest tak, jak gdyby nie dokonano odkupienia.

39. Lecz oto, moi umiłowani bracia, osądzam was lepiej, gdyż sądzę, że macie wiarę w Chrystusa z powodu waszej łagodności; bowiem jeśli nie macie wiary w Niego, nie anadajecie się, aby być zaliczeni do ludu Jego Kościoła.

40. I powtarzam, moi umiłowani bracia, pragnę mówić do was o anadziei. Jak możecie uzyskać wiarę, jeśli nie macie nadziei?

41. I na co powinniście mieć anadzieję? Oto powiadam wam, powinniście mieć bnadzieję, że dzięki zadośćuczynieniu Chrystusa i mocy Jego zmartwychwstania zostaniecie podniesieni ku cżyciu wiecznemu, a to ze względu na waszą wiarę w Niego, zgodnie z obietnicą.

42. Przeto, jeśli człowiek ma awiarę, bmusi mieć nadzieję; albowiem bez wiary nie ma żadnej nadziei.

43. I znowu oto mówię wam, że nie może mieć on wiary i nadziei, nie będąc ałagodnym i pokornego serca.

44. Jeśli tak jest, to jego awiara jest na próżno, albowiem nikt taki nie może być przyjęty przez Boga, a jedynie ci, którzy są łagodni i pokornego serca; a jeżeli człowiek jest łagodny i pokornego serca, i bwyznaje mocą Ducha Świętego, że Jezus jest Chrystusem, powinien mieć prawdziwą miłość; albowiem jeśli nie ma prawdziwej miłości, jest on niczym; przeto powinien mieć prawdziwą miłość.

45. aPrawdziwa miłość jest cierpliwa i jest dobrotliwa, i nie bzazdrości, i nie nadyma się, nie szuka swego, nie daje się łatwo sprowokować, nie myśli nic złego, i nie raduje się z niegodziwości, ale raduje się z prawdy, wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim ma nadzieję, wytrwa we wszystkim.

46. Przeto, moi umiłowani bracia, jeśli nie macie prawdziwej miłości, jesteście niczym, gdyż prawdziwa miłość nigdy nie zawodzi. Przeto trwajcie w prawdziwej miłości, która jest największa ze wszystkich, gdyż wszystko inne zawiedzie —

47. Lecz aprawdziwa miłość jest nieskalaną bmiłością Chrystusa i trwa na wieki; a kto ją będzie posiadał ostatniego dnia, dobrze mu będzie.

48. Przeto, moi umiłowani bracia, amódlcie się do Ojca z całym zapałem serca, aby przepełniała was ta miłość, którą zsyła On na wszystkich prawdziwie bnaśladujących Jego Syna, Jezusa Chrystusa, abyście stali się synami Bożymi; a gdy ukaże się, abyśmy cbyli jak On, gdyż zobaczymy Go, jakim jest, abyśmy mogli mieć tę nadzieję; abyśmy zostali doczyszczeni, tak jak On jest czysty. Amen.

◀

1a

Ⅰ Kor. 13; Eter 12:3–22, 27–37; Mor. 8:14; 10:20–23.

◀

2a

PPŚ Powołać, powołany przez Boga, powołanie.

◀

3a

PPŚ Odpoczynek.

◀

4a

Ⅰ Jana 2:6; DiP 19:23.

◀

5a

Ⅲ Nefi 14:15–20.

◀

6a

Mat. 7:15–18.

◀

b

Alma 34:28. PPŚ Modlitwa.

◀

8a

Przyp. 15:8.

◀

b

DiP 64:34.

◀

9a

Jak. 1:6–7; 5:16; Mor. 10:4.

◀

11a

Jak. 3:11–12.

◀

b

Mat. 6:24; Ⅱ Nefi 31:10–13; DiP 56:2.

◀

12a

Jak. 1:17; Ⅰ Jana 4:1–2; Eter 4:12.

◀

b

Alma 5:39–42.

◀

c

Hel. 6:30. PPŚ Grzech.

◀

13a

Ⅱ Nefi 33:4; Eter 8:26.

◀

b

PPŚ Natchnienie, natchnąć.

◀

14a

Iz. 5:20; Ⅱ Nefi 15:20.

◀

15a

PPŚ Rozróżnianie, dar [rozróżniania].

◀

16a

PPŚ Sumienie; Światło, światłość Chrystusa.

◀

b

Ⅰ Mojż. 3:5; Ⅱ Nefi 2:5, 18, 26; Mos. 16:3; Alma 29:5; Hel. 14:31.

◀

17a

PPŚ Grzech.

◀

18a

Mos. 16:9; DiP 50:24; 88:7–13. PPŚ Światło, światłość Chrystusa.

◀

b

Tłum. J.S. Mat. 7:1–2 (Aneks); Łuk. 6:37; Jan 7:24.

◀

19a

DiP 84:45–46.

◀

b

Mos. 15:10–12; 27:25. PPŚ Synowie i córki Boga.

◀

22a

PPŚ Bóg, Boska Trójca.

◀

b

Mojż. 5:58. PPŚ Aniołowie.

◀

24a

Ⅱ Nefi 2:5.

◀

25a

Alma 12:28–30.

◀

26a

Ⅲ Nefi 18:20. PPŚ Modlitwa.

◀

27a

PPŚ Cud.

◀

b

Iz. 53:12; Mos. 14:12.

◀

28a

Rzym. 12:9; DiP 98:11.

◀

b

Ⅰ Jana 2:1; Ⅱ Nefi 2:9. PPŚ Orędownik.

◀

32a

PPŚ Wiara.

◀

33a

Mat. 17:20.

◀

b

DiP 88:64–65.

◀

34a

Ⅲ Nefi 27:20; Eter 4:18.

◀

35a

Ⅱ Nefi 33:11.

◀

b

DiP 35:8.

◀

36a

Mor. 10:4–5, 7, 19.

◀

37a

Mat. 13:58; Morm. 9:20; Eter 12:12–18.

◀

b

Mor. 10:19–24.

◀

39a

PPŚ Godny, bycie godnym.

◀

40a

Eter 12:4. PPŚ Nadzieja.

◀

41a

DiP 138:14.

◀

b

Tyt. 1:2; Jakub 4:4; Alma 25:16; Mor. 9:25.

◀

c

PPŚ Życie wieczne.

◀

42a

PPŚ Wiara.

◀

b

Mor. 10:20.

◀

43a

PPŚ Łagodny, łagodność.

◀

44a

Alma 7:24; Eter 12:28–34.

◀

b

Łuk. 12:8–9. PPŚ Świadectwo; Wyznać, wyznanie.

◀

45a

Ⅰ Kor. 13.

◀

b

PPŚ Zazdrość.

◀

47a

Ⅱ Nefi 26:30. PPŚ Prawdziwa miłość.

◀

b

Joz. 22:5. PPŚ Miłość.

◀

48a

PPŚ Modlitwa.

◀

b

PPŚ Jezus Chrystus — Przykład Jezusa Chrystusa; Posłuszeństwo, posłuszny, być posłusznym.

◀

c

Ⅰ Jana 3:1–3; Ⅲ Nefi 27:27.

◀

d

Ⅲ Nefi 19:28–29. PPŚ Nieskalany, czystość.

Rozdział 8

Chrzczenie małych dzieci jest niecnym występkiem. Małe dzieci mają życie w Chrystusie dzięki Zadośćuczynieniu. Wiara, pokuta, łagodność i pokora serca, otrzymanie Ducha Świętego i wytrwanie do końca prowadzą do zbawienia. W okresie lat 401–421 n.e.

1. List, który mój aojciec Mormon napisał do mnie, Moroniego; a został on napisany do mnie wkrótce po moim powołaniu do posługi. I tak do mnie napisał:

2. Mój umiłowany synu, Moroni, raduję się niezmiernie, że twój Pan, Jezus Chrystus, pamiętał o tobie i powołał cię do Swej posługi, i do Swej świętej pracy.

3. Zawsze pamiętam o tobie w swoich modlitwach, i nie ustaję w modlitwie do Boga Ojca w imię Jego Świętego Dziecka, Jezusa, aby przez Swą nieskończoną adobroć i błaskę zachował cię dzięki twej wytrwałości w wierze w Jego imię do końca.

4. I teraz powiem ci, mój synu, co mnie niezmiernie martwi; bowiem martwi mnie, że powstaną adysputy między wami.

5. A jeśli jest to prawdą, to trwają między wami dysputy dotyczące chrzczenia waszych małych dzieci.

6. I teraz, mój synu, pragnę, abyś pilnie pracował nad zlikwidowaniem tego wielkiego błędu spośród was; i w tym celu piszę do ciebie ten list.

7. Albowiem gdy tylko dowiedziałem się o tym od ciebie, zaraz zapytałem Pana o tę sprawę. I asłowo Pana doszło do mnie mocą Ducha Świętego tej treści:

8. Słuchajcie słów Chrystusa, waszego Odkupiciela, waszego Pana i waszego Boga. Oto przyszedłem na świat, aby wzywać do pokuty grzeszników, a nie prawych; azdrowi nie potrzebują lekarza, lecz tylko ci, którzy są chorzy; przeto małe bdzieci są czdrowe, gdyż nie są zdolne do popełnienia dgrzechu; przeto przekleństwo eAdama jest z nich zdjęte we mnie, że nie ma nad nimi władzy; a prawo fobrzezania zostało we mnie zniesione.

9. I tak Duch Święty objawił mi słowo Boże; przeto wiem, mój umiłowany synu, że chrzczenie małych dzieci jest poważną zniewagą wobec Boga.

10. Oto mówię ci, że macie nauczać o pokucie i o chrzcie tych, którzy są aodpowiedzialni za swoje czyny i zdolni do popełnienia grzechu; zaiste, nauczajcie rodziców, że muszą odpokutować, zostać ochrzczeni i ukorzyć się jak ich małe bdzieci, a wtedy wszyscy oni zostaną zbawieni razem ze swoimi małymi dziećmi.

11. A ich małe adzieci nie potrzebują pokuty ani chrztu. Oto chrzest jest dla pokuty, aby wypełnić przykazania dla bodpuszczenia grzechów.

12. Lecz małe adzieci mają życie w Chrystusie od założenia świata; gdyby tak nie było, Bóg byłby stronniczym, a także zmiennym i kierującym się bwzględami Bogiem; albowiem jak wiele małych dzieci umarło bez chrztu!

13. Przeto, jeśli małe dzieci nie mogłyby być zbawione bez chrztu, musiałyby pójść do niekończącego się piekła.

14. Zaiste, powiadam ci, że ten, kto uważa, że małe dzieci potrzebują chrztu, jest pogrążony w goryczy żółci i w więzach niegodziwości; bowiem nie ma ani awiary, ani nadziei, ani prawdziwej miłości; przeto gdyby został wycięty, myśląc w ten sposób, musiałby pójść do piekła.

15. Albowiem straszliwą niegodziwością jest przypuszczenie, że Bóg zbawi jedno dziecko z powodu chrztu, podczas gdy drugie będzie musiało zginąć, bo nie zostało ochrzczone.

16. Biada tym, którzy wypaczają w ten sposób drogi Pana, albowiem zginą, jeśli nie odpokutują. I mówię śmiało, będąc do tego aupoważniony przez Boga; i nie boję się tego, co może mi uczynić człowiek, gdyż doskonała bmiłość cwypiera wszelki strach.

17. Moje serce przepełnia aprawdziwa miłość będąca wieczną miłością; przeto wszystkie małe dzieci są mi jednakowo drogie, i kocham bje doskonałą miłością; i one wszystkie są jednakowo drogie, i mają udział w zbawieniu.

18. Gdyż wiem, że Bóg nie jest stronniczy ani też się nie zmienia; lecz pozostaje On aniezmienny od bcałej wieczności po całą wieczność.

19. Małe adzieci nie mogą odpokutować; przeto jest straszliwą niegodziwością odmówienie im nieskalanego miłosierdzia Bożego, gdyż wszystkie mają życie w Nim dzięki Jego bmiłosierdziu.

20. A ten, kto mówi, że małe dzieci potrzebują chrztu, zaprzecza miłosierdziu Chrystusa i ma za nic Jego azadośćuczynienie oraz moc Jego odkupienia.

21. Biada takim, gdyż grozi im śmierć, apiekło i bnieskończona męka. Mówię o tym śmiało — Bóg mi nakazał. Posłuchaj moich słów i bacz, aby nie stały się oskarżeniem przeciwko tobie przed ctronem sędziowskim Chrystusa.

22. Oto wszystkie małe dzieci mają ażycie w Chrystusie, a także wszyscy, którym nie dano bprawa, albowiem moc codkupienia jest dla wszystkich, którzy nie mają prawa; przeto ten, kto nie jest potępiony, ani nie podlega potępieniu, nie może odpokutować; i dla takich chrzest na nic się nie zda —

23. Lecz jest pośmiewiskiem wobec Boga, zaprzeczeniem miłosierdzia Chrystusa oraz mocy Jego Ducha Świętego i pokładaniem zaufania w amartwe uczynki.

24. Oto, mój synu, tak nie powinno być; bowiem apokuta jest dla tych, którzy podlegają potępieniu i nad którymi ciąży przekleństwo złamania prawa.

25. I pierwszym owocem apokuty jest bchrzest, a chrzest następuje przez wiarę dla wypełniania przykazań; a wypełnianie przykazań sprowadza codpuszczenie grzechów.

26. A odpuszczenie grzechów sprowadza ałagodność i pokorę serca; i dzięki tej łagodności i pokorze serca następuje nawiedzenie przez bDucha Świętego, który jest cPocieszycielem i napełnia dnadzieją i doskonałą emiłością, która to miłość przetrwa dzięki fpilności w gmodlitwie, aż nastąpi koniec, kiedy wszyscy hświęci będą żyli z Bogiem.

27. Oto, mój synu, napiszę do ciebie znowu, jeśli nie pójdę wkrótce walczyć z Lamanitami. Oto apycha tego narodu, to jest ludu Nefitów, przesądziła o ich zagładzie, jeśli nie odpokutują.

28. Módl się za nich, mój synu, aby odpokutowali. Lecz oto, obawiam się, że Duch już przestał z nimi aprzebywać; i w tej części ziemi starają się oni zniszczyć także wszelką moc i upoważnienie pochodzące od Boga; i bzaprzeczają Duchowi Świętemu.

29. I wyparłszy się tak wielkiej wiedzy, mój synu, muszą wkrótce zginąć, wypełniając proroctwa wypowiedziane przez proroków, jak również słowa samego Zbawiciela.

30. Żegnaj, mój synu, aż ponownie do ciebie napiszę lub znowu się spotkamy. Amen.

◀

1a

Sł. Morm. 1:1.

◀

3a

Mos. 4:11.

◀

b

PPŚ Łaska.

◀

4a

Ⅲ Nefi 11:22, 28; 18:34.

◀

7a

PPŚ Słowo Boga.

◀

8a

Mar. 2:17.

◀

b

Mar. 10:13–16.

◀

c

Mos. 3:16; DiP 74:7.

◀

d

PPŚ Grzech.

◀

e

Ⅱ Nefi 2:25–27. PPŚ Upadek Adama i Ewy.

◀

f

Ⅰ Mojż. 17:10–11. PPŚ Obrzezanie.

◀

10a

PPŚ Zdać sprawę, odpowiedzialny, odpowiedzialność.

◀

b

PPŚ Dziecko, dzieci; Pokorny, pokora.

◀

11a

PPŚ Chrzest, chrzcić — Wymagania dotyczące chrztu; Dziecko, dzieci.

◀

b

PPŚ Odpuszczenie grzechów.

◀

12a

DiP 29:46–47; 93:38.

◀

b

Efez. 6:9; Ⅱ Nefi 26:33; DiP 38:16.

◀

14a

Ⅰ Kor. 13; Eter 12:6; Mor. 7:25–28; 10:20–23.

◀

16a

PPŚ Upoważnienie.

◀

b

PPŚ Miłość.

◀

c

Ⅰ Jana 4:18.

◀

17a

PPŚ Prawdziwa miłość.

◀

b

Mos. 3:16–19.

◀

18a

Alma 7:20; Morm. 9:9. PPŚ Bóg, Boska Trójca.

◀

b

Mor. 7:22.

◀

19a

Łuk. 18:15–17.

◀

b

PPŚ Miłosierny, miłosierdzie.

◀

20a

PPŚ Plan Odkupienia; Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

21a

PPŚ Piekło.

◀

b

Jakub 6:10; Mos. 28:3; DiP 19:10–12.

◀

c

PPŚ Jezus Chrystus — Sędzia.

◀

22a

PPŚ Zbawienie — Zbawienie dzieci.

◀

b

Dz. 17:30; DiP 76:71–72.

◀

c

PPŚ Odkupić, odkupiony, odkupienie.

◀

23a

DiP 22:2.

◀

24a

PPŚ Pokutować, pokuta.

◀

25a

PPŚ Chrzest, chrzcić — Wymagania dotyczące chrztu.

◀

b

Mojż. 6:58–60.

◀

c

DiP 76:52. PPŚ Odpuszczenie grzechów.

◀

26a

PPŚ Łagodny, łagodność.

◀

b

PPŚ Duch Święty.

◀

c

PPŚ Pocieszyciel.

◀

d

PPŚ Nadzieja.

◀

e

Ⅰ Piotra 1:22; Ⅰ Nefi 11:22–25.

◀

f

PPŚ Pilność.

◀

g

PPŚ Modlitwa.

◀

h

PPŚ Święty (rzeczownik).

◀

27a

DiP 38:39. PPŚ Pycha.

◀

28a

Morm. 5:16.

◀

b

Alma 39:6. PPŚ Niewybaczalny grzech.

Drugi list Mormona do jego syna, Moroniego

Obejmuje rozdział 9.

Rozdział 9

Zarówno Nefici, jak i Lamanici stają się zdeprawowani i zwyrodniali. Torturują i mordują się nawzajem. Mormon modli się, aby łaska i dobroć pozostały z Moronim na wieki. Około 401 r. n.e.

1. Mój umiłowany synu, piszę do ciebie znowu, abyś wiedział, że jeszcze żyję; lecz piszę ci o czymś bolesnym.

2. Oto stoczyłem ciężką bitwę z Lamanitami, w której nie odnieśliśmy zwycięstwa; i Archeantus zginął od miecza, a także Luram i Emron; zaiste, i straciliśmy dużą liczbę naszych znamienitych ludzi.

3. I oto, obawiam się teraz, mój synu, że Lamanici zgładzą ten lud; albowiem nie pokutuje on, a Szatan pobudza go nieustannie do wzajemnego gniewu.

4. Oto trudzę się z nimi nieustannie; a gdy aostro mówię im słowo Boże, aż trzęsą się z gniewu na mnie; a kiedy mówię łagodnie, znieczulają swe serca przeciwko temu; przeto obawiam się, że Duch Pana przestał już z nimi bprzebywać.

5. Tak niezmiernie zacietrzewili się w gniewie, że wydaje mi się, iż nie mają lęku przed śmiercią; i wyzbyli się wszelkiej miłości wobec bliźnich; i bezustannie pałają apragnieniem krwi i zemsty.

6. A teraz, mój umiłowany synu, pomimo ich zatwardziałości trudźmy się apilnie; gdyż jeśli przestaniemy się btrudzić, będziemy potępieni; albowiem żyjąc w tym przybytku z gliny, mamy wykonać pracę, abyśmy pokonali wroga wszelkiej prawości i znaleźli odpoczynek dla naszych dusz w królestwie Boga.

7. A teraz napiszę nieco o cierpieniach tego ludu. Albowiem według wiedzy, którą otrzymałem od Amorona, oto Lamanici wzięli wielu jeńców, których wzięli z wieży Szerrizah; i byli tam mężczyźni, kobiety i dzieci.

8. I pozabijali mężów i ojców tych kobiet i dzieci; i karmią kobiety ciałami ich mężów, a dzieci ciałami ich ojców; a wodę dają im tylko w niewielkich ilościach.

9. A pomimo tak straszliwie występnego postępowania Lamanici nie prześcigają w tym naszych w Moriantum, którzy wzięli do niewoli wiele córek Lamanitów; i pozbawiwszy je tego, co najważniejsze i cenniejsze ponad wszystko, to jest ich aczystości moralnej i bcnoty —

10. I dokonawszy tego, wymordowali je w najbardziej okrutny sposób, znęcając się nad ich ciałami aż do śmierci; a potem, znieczuliwszy swe serca, pożerali ich ciała jak dzikie zwierzęta, uważając to za symbol bohaterstwa.

11. O mój umiłowany synu, jak może taki lud, który jest pozbawiony cywilizacji —

12. (A zaledwie kilka lat temu był cywilizowanym i przyjemnym ludem).

13. Lecz, o mój synu, jak mogą tacy ludzie, którzy lubują się w tak licznych występkach —

14. Jak możemy oczekiwać, że Bóg apowstrzyma Swą rękę w sądzie przeciwko nam?

15. Oto moje serce woła: Biada temu ludowi! Wystąp z sądem, o Boże, i zakryj ich grzechy, niegodziwość i występki przed Swym obliczem!

16. I powtarzam, mój synu, w Szerrizah pozostało wiele awdów z córkami; a także część zapasów, której Lamanici nie zabrali, i oto, armia Zenefiego zabrała je, i zostawiła te kobiety, aby błąkały się w poszukiwaniu pożywienia; i wiele starszych kobiet mdleje przy drodze i umiera.

17. I armia, która jest ze mną, jest słaba; a armie Lamanitów są pomiędzy mną a Szerrizah; i tylu, ilu uciekło do armii aAarona, padło ofiarą ich straszliwej brutalności.

18. Och, jakież jest zepsucie mego ludu! Nie mają porządku i nie mają miłosierdzia. Oto jestem tylko człowiekiem i mam tylko siłę człowieka, i nie mogę już dłużej wymuszać przestrzegania moich rozkazów.

19. Zawzięli się w swej przewrotności, i stali się jednakowo brutalni, nie oszczędzając nikogo ze starych czy młodych; i lubują się we wszystkim z wyjątkiem tego, co dobre; a cierpienia naszych kobiet i dzieci w całej tej ziemi przekraczają wszelkie wyobrażenie; zaiste, język nie może tego wypowiedzieć, ani nie może to być spisane.

20. A teraz, mój synu, nie będę więcej rozwodzić się nad tym okropnym opisem. Oto znasz niegodziwość tych ludzi; wiesz, że nie mają żadnych zasad, a ich serca straciły umiejętność odczuwania; a ich niegodziwość aprzewyższa niegodziwość Lamanitów.

21. Oto, mój synu, nie mogę polecać ich Bogu, żeby mnie nie poraził.

22. Lecz oto, mój synu, polecam cię Bogu i mam nadzieję w Chrystusie, że zostaniesz zbawiony; i modlę się do Boga o aoszczędzenie twego życia, abyś był świadkiem powrotu Jego ludu do Niego lub też zupełnej jego zagłady; gdyż wiem, że muszą zginąć, jeśli nie bodpokutują i nie powrócą do Niego.

23. A jeśli zginą, przyczyną ich zagłady, tak samo jak zagłady Jeredytów, będzie zawziętość ich serc w adążeniu do przelewu krwi i bzemsty.

24. A jeśli stanie się, że zginą, wiemy, że wielu naszych braci aprzeszło na stronę Lamanitów, i przejdzie do nich jeszcze wielu więcej; przeto zapisz niektóre z tych spraw, jeśli ocalejesz, a ja zginę, zanim cię zobaczę; lecz ufam, że wkrótce cię zobaczę; gdyż mam święte kroniki, które chcę ci bprzekazać.

25. Mój synu, bądź wierny Chrystusowi, i oby to, co ci napisałem, nie przygnębiło cię i nie ciążyło ci ku śmierci; lecz niech Chrystus cię podniesie na duchu, a Jego acierpienie i śmierć, i ukazanie się w ciele naszym ojcom, i Jego miłosierdzie, i wytrwałość, i nadzieja Jego chwały i bwiecznego życia niech pozostaną w twoim cumyśle na zawsze.

26. Niech łaska Boga Ojca, którego tron jest wysoko w niebiosach, i naszego Pana, Jezusa Chrystusa, zasiadającego po aprawicy Jego mocy, aż wszystko będzie Mu poddane, pozostanie z tobą teraz i na wieki. Amen.

◀

4a

Ⅱ Nefi 1:26–27; DiP 121:41–43.

◀

b

DiP 1:33.

◀

5a

Morm. 4:11–12.

◀

6a

PPŚ Pilność.

◀

b

Jakub 1:19; Enos 1:20. PPŚ Obowiązek.

◀

9a

PPŚ Czystość moralna.

◀

b

PPŚ Cnota.

◀

14a

Alma 10:23.

◀

16a

PPŚ Wdowa.

◀

17a

Morm. 2:9.

◀

20a

Hel. 6:34–35.

◀

22a

Morm. 8:3.

◀

b

Mal. 3:7; Hel. 13:11; Ⅲ Nefi 10:6; 24:7.

◀

23a

Morm. 4:11–12.

◀

b

Eter 15:15–31.

◀

24a

Alma 45:14.

◀

b

Morm. 6:6.

◀

25a

PPŚ Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

b

PPŚ Życie wieczne.

◀

c

PPŚ Umysł.

◀

26a

Łuk. 22:69; Dz. 7:55–56; Mos. 5:9; Alma 28:12.

Rozdział 10

Świadectwo o Księdze Mormona przychodzi mocą Ducha Świętego. Dary Ducha są udzielane wiernym. Dary duchowe zawsze towarzyszą wierze. Słowa Moroniego przemawiają z prochu. Przyjdźcie do Chrystusa, bądźcie w Nim doskonali i uświęćcie swoje dusze. Około 421 r. n.e.

1. Teraz ja, Moroni, piszę, co uważam za słuszne, zwracając się do moich braci, aLamanitów; i pragnę, aby wiedzieli, że upłynęło ponad czterysta dwadzieścia lat od czasu, gdy dany był znak o przyjściu Chrystusa.

2. I azapieczętuję te kroniki, kiedy w kilku słowach przemówię, aby ogłosić wam moje wezwanie.

3. Otóż wzywam was, abyście po przeczytaniu tych słów, jeśli będzie to mądrością w Bogu, że je przeczytacie, przypomnieli sobie, jak miłosierny był Pan dzieciom ludzkim od stworzenia Adama do czasu, gdy to otrzymacie i będziecie w asercu brozważać.

4. A gdy to otrzymacie, wzywam was, abyście azapytali Boga, Wiecznego Ojca, w imię Chrystusa, czy bnie jest to prawdą; a jeśli zapytacie ze cszczerym sercem, ze dszczerą intencją, mając ewiarę w Chrystusa, fobjawi On wam gprawdę tego mocą Ducha Świętego.

5. I mocą Ducha Świętego możecie apoznać bprawdę o wszystkim.

6. I cokolwiek jest dobre, jest także sprawiedliwe i prawdziwe; przeto nic, co dobre, nie zaprzecza Chrystusowi, ale przyznaje, że On jest.

7. I mocą Ducha Świętego możecie się dowiedzieć, że On jest; przeto wzywam was, abyście nie zaprzeczali mocy Boga; albowiem działa On z mocą, awedług wiary dzieci ludzkich, tak samo dzisiaj i jutro, i na wieki.

8. I ponownie wzywam was, moi bracia, abyście nie zaprzeczali adarom Bożym, których jest wiele, i pochodzą od tego samego Boga. Dary te są udzielane w bróżny sposób; lecz jest to ten sam Bóg, który działa wszędzie i we wszystkim; i są one dawane ludziom przez objawienia Ducha Bożego dla ich dobra.

9. Oto ajednemu dane jest przez Ducha Bożego, aby bnauczał słowa mądrości;

10. A innemu, aby nauczał słowa wiedzy przez tego samego Ducha;

11. A innemu niezmiernie wielka awiara; a innemu dary buzdrawiania przez tego samego Ducha;

12. A znowu innemu moc dokonywania potężnych acudów;

13. A znowu innemu, aby mógł prorokować o wszystkim;

14. A znowu innemu dane jest ujrzeć aniołów i posługujące duchy;

15. A znowu innemu — różne języki;

16. A znowu innemu — tłumaczenie języków i wszelkiej amowy.

17. I wszystkie te dary następują przez Ducha Chrystusa; i dane są każdemu człowiekowi indywidualnie, według Jego woli.

18. I wzywam was, moi umiłowani bracia, abyście pamiętali, że akażdy dobry dar pochodzi od Chrystusa.

19. I wzywam was, moi umiłowani bracia, abyście pamiętali, że Chrystus jest aten sam wczoraj, dzisiaj i na wieki, i że wszystkie te dary, o których powiedziałem, które są duchowe, nigdy nie przeminą, jak długo świat istnieje, chyba że z powodu bniewiary dzieci ludzkich.

20. Przeto musi być awiara; a jeśli musi być wiara, musi być także nadzieja; a jeśli musi być nadzieja, musi być także prawdziwa miłość.

21. A jeśli nie macie aprawdziwej miłości, w żaden sposób nie możecie być zbawieni w królestwie Boga; ani też nie możecie być zbawieni w królestwie Boga, jeśli nie macie wiary, ani też, jeśli nie macie nadziei.

22. A jeśli nie macie nadziei, musicie być w rozpaczy; a rozpacz następuje z powodu niegodziwości.

23. I Chrystus prawdziwie powiedział naszym ojcom: aJeśli będziecie mieli wiarę, będziecie mogli dokonać wszystkiego, co uznam za wskazane.

24. A teraz mówię wam wszystkim aż po krańce świata, że jeśli nadejdzie dzień, gdy moc i dary Boże ustaną pośród was, aprzyczyną tego będzie bniewiara.

25. I biada dzieciom ludzkim, jeśli się tak stanie; bowiem nie będzie wtedy pośród was anikogo, ale to nikogo, kto czyniłby dobro. Albowiem jeśli byłby pośród was ktoś, kto czyniłby dobro, działałby on z mocą i darami Bożymi.

26. I biada tym, którzy przyczynią się do ustania tych rzeczy i umrą, albowiem aumrą w swych bgrzechach, i nie będą mogli być zbawieni w królestwie Boga; i mówię to zgodnie ze słowami Chrystusa; i nie kłamię.

27. I wzywam was, abyście o tym pamiętali; albowiem szybko nadejdzie czas, gdy przekonacie się, że nie kłamię, gdyż zobaczycie mnie na Trybunale Boga; a Pan Bóg wam powie: Czyż nie głosiłem wam mych asłów spisanych przez tego człowieka, niczym bwołającego spośród martwych, zaiste, niczym głosem mówiącego z cprochu?

28. Głoszę te rzeczy, aby wypełniły się proroctwa. I oto, wyjdą z ust Wiecznego Boga; a Jego słowo azabrzmi z pokolenia na pokolenie.

29. I Bóg wykaże wam, że co napisałem, jest prawdą.

30. I jeszcze raz wzywam was, abyście aprzyszli do Chrystusa i przyjęli każdy dobry dar, i bnie dotykali złego daru ani też niczego nieczystego.

31. I aprzebudź się i powstań z prochu, o Jerozolimo; zaiste, przyodziej swe piękne szaty, o córo bSyjonu; i cumocnij swe dpaliki i rozszerz na zawsze swe granice, abyś enigdy więcej nie została skonfundowana, i aby przymierza Wiecznego Ojca, które zawarł z tobą, o domu Izraela, mogły być wypełnione.

32. Zaiste, aprzyjdźcie do Chrystusa i bądźcie w Nim budoskonaleni, i wyrzeknijcie się wszelkiej bezbożności; a jeśli wyrzekniecie się wszelkiej bezbożności, i będziecie ckochać Boga całą mocą, umysłem i siłą, wtedy Jego łaska wystarczy wam, abyście przez Jego łaskę mogli być doskonali w Chrystusie; a jeśli dzięki dłasce Boga będziecie doskonali w Chrystusie, w żaden sposób nie będziecie mogli zaprzeczyć mocy Boga.

33. I znowu, jeśli dzięki łasce Boga staniecie się doskonali w Chrystusie, i nie wyprzecie się Jego mocy, wtedy staniecie się auświęceni w Chrystusie dzięki łasce Boga przez przelanie Jego bkrwi, co w przymierzu z Ojcem sprowadza codpuszczenie waszych grzechów, że staniecie się dświęci i bez skazy.

34. A teraz żegnam was wszystkich. Wkrótce pójdę aodpoczywać w braju Boga, aż mój cduch i ciało ponownie się dpołączą, i zostanę w epowietrzu triumfalnie przywiedziony, aby spotkać was przed fmiłym trybunałem wielkiego gJehowy, Wiecznego hSędziego zarówno żywych, jak i umarłych. Amen.

Koniec

◀

1a

DiP 10:48.

◀

2a

Morm. 8:4, 13–14. PPŚ Pisma święte — Pisma, które według proroctw mają być ujawnione.

◀

3a

Ⅴ Mojż. 6:6–7.

◀

b

Ⅴ Mojż. 11:18–19. PPŚ Rozważać.

◀

4a

PPŚ Modlitwa.

◀

b

Ⅰ Nefi 13:39; 14:30; Mos. 1:6; Eter 4:10–11; 5:3.

◀

c

PPŚ Uczciwy, uczciwość.

◀

d

Jak. 1:5–7; Mor. 7:9.

◀

e

PPŚ Wiara.

◀

f

PPŚ Objawienie.

◀

g

PPŚ Prawda.

◀

5a

DiP 35:19. PPŚ Rozróżnianie, dar [rozróżniania]; Świadectwo.

◀

b

Jan 8:32.

◀

7a

Ⅰ Nefi 10:17–19.

◀

8a

PPŚ Dary Ducha.

◀

b

DiP 46:15.

◀

9a

Ⅰ Kor. 12:8–11; DiP 46:8–29.

◀

b

DiP 88:77–79, 118.

◀

11a

PPŚ Wiara.

◀

b

PPŚ Uzdrowić, uzdrowienia.

◀

12a

PPŚ Cud.

◀

16a

PPŚ Język, dar [języków].

◀

18a

Jak. 1:17.

◀

19a

Hebr. 13:8.

◀

b

Mor. 7:37.

◀

20a

Eter 12:3–37.

◀

21a

Ⅰ Kor. 13; Mor. 7:1, 42–48. PPŚ Prawdziwa miłość.

◀

23a

Mor. 7:33.

◀

24a

Mor. 7:37.

◀

b

PPŚ Niewiara.

◀

25a

Tłum. J.S. Ps. 14:1–7 (Aneks); Rzym. 3:10–12.

◀

26a

Ez. 18:26–27; Ⅰ Nefi 15:32–33; Mos. 15:26.

◀

b

Jan 8:21.

◀

27a

Ⅱ Nefi 33:10–11.

◀

b

Ⅱ Nefi 3:19–20; 27:13; 33:13; Morm. 9:30.

◀

c

Iz. 29:4.

◀

28a

Ⅱ Nefi 29:2.

◀

30a

Ⅰ Nefi 6:4; Morm. 9:27; Eter 5:5.

◀

b

Alma 5:57.

◀

31a

Iz. 52:1–2.

◀

b

PPŚ Syjon.

◀

c

Iz. 54:2.

◀

d

PPŚ Palik.

◀

e

Eter 13:8.

◀

32a

Mat. 11:28; Ⅱ Nefi 26:33; Jakub 1:7; Omni 1:26.

◀

b

Mat. 5:48; Ⅲ Nefi 12:48. PPŚ Doskonały.

◀

c

DiP 4:2; 59:5–6.

◀

d

Ⅱ Nefi 25:23.

◀

33a

PPŚ Uświęcenie.

◀

b

PPŚ Zadośćuczynić, Zadośćuczynienie.

◀

c

PPŚ Odpuszczenie grzechów.

◀

d

PPŚ Świętość.

◀

34a

PPŚ Odpoczynek.

◀

b

PPŚ Raj.

◀

c

PPŚ Duch.

◀

d

PPŚ Zmartwychwstanie.

◀

e

Ⅰ Tes. 4:17.

◀

f

Jakub 6:13.

◀

g

PPŚ Jehowa.

◀

h

PPŚ Jezus Chrystus — Sędzia.